14/8/09

ΡΕΜΒΑΣΜΟΣ ΤΟΝ ΔΕΚΑΠΕΝΤΑΥΓΟΥΣΤΟ...

Το μικρό δωμάτιο γέμισε μυρωδιά! Υπέροχη μυρωδιά βρεγμένου χώματοs από την ξαφνική καλοκαιρινή βροχούλα. Είναι αργά, δύο παρά μετά τα μεσάνυχτα. Το απογευματινό καφεδάκι με κράτησε ξύπνια λίγο παραπάνω. Δεν παραπονιέμαι όμωs, μου δόθηκε η ευκαιρία να καταλάβω τι είναι αυτό που χοροπηδά στη στέγη τηs μικρής εξοχικής κατοικίαs. Σταγόνες βροχής που στήσαν χορό έτσι αργά το βράδυ σαν να ήθελαν να μη τις δει κανείς. Τις πρόδωσε όμως η μυρωδιά του χώματος που γαργαλάει τα ρουθούνια μου μπαίνοντας από τα ανοιχτό παράθυρο. Κι εφόσον όπωs λένε, όλες οι αισθήσειs συνεργάζονται και συμπληρώνουν η μια την άλλη, έπιασα να γράφω ό,τι ένιωσα απόψε να με πλημμυρίζει.

Σαν να μη θέλω να ξεχάσω τα χρώματα της ανατολής που είδα σήμερα το πρωί και που όλα τα έκανε να φαίνονται τόσο φωτεινά. Όλες οι αποχρώσεις του πράσινου γύρω μου, αφού μόνο αγροί υπάρχουν δίπλα και εκεί που τελειώνει το πράσινο, αρχίζει το γαλάζιο τα ουρανού και οι φωτεινέs παραλλαγές του πορτοκαλί από τιs ακτίνες του ήλιου. Λίγα λουλούδια σπάνε την μονοτονία, αν μπορεί κανείς να πει κάτι τέτοιο, αρκετά για να φέρουν κοντά κάθε λογής πετούμενο. Υπέροχη η σχέση με τη φύση, ιδίως όταν σου δίνεται η δυνατότητα να συνυπάρχεις με άλλα πλάσματα του Θεού.

Αναρωτιόμουνα για ώρα που βρέθηκαν τόσα μυρμήγκια κάτω από την καρέκλα μου και που στο καλό πάνε με τόση φούρια. Δεν είχα καταλάβει ότι είχα συνεισφέρει στιs χειμωνιάτικεs προμήθειεs τουs ρίχνονταs τα ψίχουλα του ψωμιού μου, αλλά και χτυπώνταs ανεπανόρθωτα μια σφήγκα που λιγουρευτηκε τον χυμό μου. Εργατικά μυρμήγκια, που επιβεβαιώνουν εκείνον τον μύθο του Αισώπου που μάθαινα μικρή, σε αντίθεση με όσους νωχελικούs τζίτζικες απέμειναν να τραγουδούν αφού από πολλούs μόνο τα κουφάρια μείνανε.

Η ώρα πέρασε μέσα στ’ αυλάκια του κήπου, να χαζεύω ποτίζοντας τα μικρά καθημερινά θαύματα. Πώs από τη μια μέρα στην άλλη κοκκίνησε και αυτή η ντοματούλα, και τα αγγουράκια απιστευτο το πωs μεγάλωσαν. Έκοψα μερικά για τη μεσημεριανή σαλάτα. Μοσχομυρίζουν τα χέρια μου πιπερίτσεs και αρωματικά βότανα. Ευλογία από το Θεό τα λαχανικά και τα φρούτα του καλοκαιριού. Προσφορά απλόχερη στη δήθεν ταλαιπωρία τηs νηστείας… Καθώs λίγα σύννεφα μαζεύτηκαν πάνω τηs, η θάλασσα ασημένια μας περίμενε. Όχι με τόση όρεξη σήμερα. Μικρόs κυματισμός στην αρχή και ύστερα μεγαλύτεροs, ήταν σα να μαs έλεγε πωs θέλει και κείνη να ξεκουραστεί. Ίσωs και όχι μόνο, μα και να ...καθαριστεί. Έτσι ερμηνεύω τα κύματα, σαν ανάγκη αυτοκάθαρσηs απ’ όλεs αυτέs τιs «ουσίεs» που την γεμίζουμε κάθε καλοκαίρι. Έκατσα και την χάζευα αρκετή ώρα. Όπωs και να είναι, ήρεμη ή άγρια, έχει πολλά να σου πει. Το ταξίδι μου διέκοψαν παιδικέs φωνέs, που έβγαιναν από την προσπάθεια να δαμάσουν τα κύματα.

Γυρίσαμε στο σπιτάκι. Γέλια και φωνέs πλημμύρισαν την αυλή του. Κουβάδεs με νερό περίμεναν στην αντηλιά να θερμανθούν με φυσικό τρόπο και να πάρουν μέρos στο καθιερωμένο μπουγέλο. Αυτόs είναι ο τρόποs πλυσίματοs εδώ στην εξοχή. Ούτε αφρόλουτρα. ούτε μπανιέρεs με άλατα. Κουβάδεs ζεσταμένοι στον ήλιο και ποτηράκια από το ένα χέρι στο άλλο. Φάγαμε και ξαπλώσαμε για την μεσημεριανή σιέστα. Να έχω το νου μου! Δεν θέλω να με πάρει ο ύπνοs για πολύ. Σήμερα έχει την τελευταία παράκληση στο εκκλησάκι τηs Αγίαs Μαρίναs. Ντύθηκα κι έφυγα με λαχτάρα. Μικρή διαδρομή στην παραλιακή οδό κι έφτασα. Ένα πανέμορφο εκκλησάκι πάνω σ ένα ύψωμα στην άκρη τηs θάλασσας. Παναγιά μου! - τη φωνή μου με τιs φωνέs των γυναικών που ψέλνουν, όχι επιτηδευμένα, μα απλά, μέσα απ την ψυχή τους - σε θερμοπαρακαλώ να πρεσβεύεις για την σωτηρία μας…

Ο ορίζονταs έχει σχεδόν πάρει όλα τα χρώματα του δειλινού. Στέκομαι και προσπαθώ να καταγράψω στο μυαλό μου τιs τόσεs αποχρώσειs. Ισωs μου χρειαστούν όταν θα βάφω τα βότσαλα που μαζεύουμε με τη μικρή μου κόρη…

Πάρκαρα το αυτοκινητάκι μου κάτω από τη δαμασκηνιά. Οι μωβ καρποί τηs συναγωνίζονται το μωβ του δειλινού,το ίδιο και το μωβ κρινάκι του αγρού. Αυτή ήταν και η ώρα που σκέφτηκα να πιω ένα καφεδάκι, βλέπονταs πια τουs κοντινούς αγρούs με άλλα χρώματα, αυτά του δειλινού. Ένα φτερούγισμα έφερε για λίγο συντροφιά μου ένα πανέμορφο πουλάκι γκρί με κίτρινο στα φτερά. Στάθηκε πάνω στην κόκκινη ντάλια. Έπαιξε λίγο με τα πέταλά της. Φανταστική είκονα που όμωs γρήγορα τελείωσε αφού εκείνη η παιδική φωνούλα τρόμαξε το πουλάκι και έφυγε.

Σ’ αυτό λοιπόν το καφεδάκι που με κράτησε ξάγρυπνη χρωστάω αυτέs τιs γραμμές, που σαν ταινία ήρθαν στο μυαλό μου και επισφραγίστηκαν από τη βροχούλα τηs νύχταs. Δόξα τω Θεώ για όλα αυτά που έζησα και ζω και που κανείs και τίποτε δεν μ΄ εμπόδισε να ξαναζήσω αυτό το υπέροχο καλοκαιρινό βραδάκι. Χρόνια Πολλά! Η Παναγία να σκεπάζει όλο τον κόσμο!

Βούλα '09