tag:blogger.com,1999:blog-72476468256822787002012-01-22T20:19:45.910+02:00ΠΕΔΙΟ ΕΚΦΡΑΣΗΣ ΤΗΣ ΕΝΟΡΙΑΚΗΣ ΣΥΝΤΡΟΦΙΑΣ ΤΟΥ Ι. Ν. ΠΑΜΜΕΓΙΣΤΩΝ ΤΑΞΙΑΡΧΩΝ ΜΟΣΧΑΤΟΥΣύναξη προσώπων επι το αυτό...noreply@blogger.comBlogger4261100tag:blogger.com,1999:blog-7247646825682278700.post-24797249303401884432012-01-22T20:18:00.001+02:002012-01-22T20:19:45.920+02:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div style="text-align: center;"></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-L5pPzXWoEf0/TxxS5tEoASI/AAAAAAAAFPg/R70VfP0Lcrs/s1600/12+%25CE%25B1.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="320" src="http://3.bp.blogspot.com/-L5pPzXWoEf0/TxxS5tEoASI/AAAAAAAAFPg/R70VfP0Lcrs/s320/12+%25CE%25B1.jpg" width="224" /></a></div><div style="text-align: center;"><i>&nbsp;&nbsp; </i></div><div style="color: #660000; text-align: center;"><b><i>Παρουσίαση ταινίας από τον Μ.Ψ.</i></b> </div><div style="color: #660000;"><br /></div><div style="color: #660000;"><b><span style="font-size: medium;">Στη ρωσική παραλλαγή της πολυβραβευμένης ταινίας του Sidney Lumet ταινίας “12 Angry Men” (1957, Χρυσή Άρκτος στο Βερολίνο και 12 ακόμα βραβεία), δώδεκα ένορκοι κλεισμένοι σε ένα γυμναστήριο σχολείου, θα αποφασίσουν για την ενοχή ή όχι ενός νεαρού Τσετσένου που κατηγορείται πως σκότωσε τον θετό του πατέρα, έναν Ρώσο αξιωματικό. Η δίκη κράτησε τρεις ημέρες, όλα τα στοιχεία και οι μαρτυρίες ήταν ξεκάθαρα σε βάρος του κατηγορούμενου και η διαδικασία της έκδοσης της ετυμηγορίας έμοιαζε να είναι απλή και σύντομη.</span></b></div><div style="color: #660000;"><b><br /><span style="font-size: medium;">Ωστόσο δώδεκα άτομα με διαφορετικές πορείες στην κοινωνία ή δώδεκα πρόσωπα με άνιση διάθεση επικοινωνίας, μπορούν να εκπροσωπήσουν όλο το φάσμα της ρωσικής κοινωνίας, όλη τη γκάμα της οποιασδήποτε κοινωνίας μέσα στη ζωή κι αυτό σημαίνει πως όσο απλή και αναμενόμενη μπορεί να φαίνεται η συμπόρευση με την κοινή λογική, τόσο απρόβλεπτη μπορεί να αποδειχθεί η συμπεριφορά των ανθρώπων, όταν ξαφνικά κάποιος από το πλήθος έχει το θάρρος να ταράξει τα νερά της πνευματικής αδράνειας και να μεταθέσει αναπόφευκτα τον καθένα από την ισχυρή θέση του κριτή των άλλων, σε απολογούμενο απέναντι στον εαυτό του.</span></b> <b> ...</b></div><div style="color: #660000;"><br /></div><div style="color: #660000;"><b>&nbsp; </b></div><b style="color: red;"><a href="http://pamtaxtainies.blogspot.com/2012/01/12-2007.html">Η συνέχεια ΕΔΏ, στο ΑΡΧΑΓΓΕΛΩΝ ΤΑΙΝΙΟΡΑΜΑ</a></b></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7247646825682278700-2479724930340188443?l=wwwtaxiarhes.blogspot.com' alt='' /></div>Σύναξη προσώπων επι το αυτό...noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-7247646825682278700.post-20324829933771596332012-01-19T21:04:00.006+02:002012-01-20T10:22:36.785+02:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><br /><div style="text-align: justify;"><span style="color: #660000; font-size: large;"><b><span style="font-size: small;"><i>Απομαγνητοφωνημένο κήρυγμα του π. Χριστοδούλου</i></span></b></span></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><span style="color: #660000; font-size: large;"><b>Ακούσαμε στη σημερινή Αποστολική περικοπή τον απόστολο Παύλο να λέει, ότι δόθηκε στον καθένα η Χάρις, δηλαδή τα χαρίσματα, ανάλογα με το μέτρο εκείνο που ο Θεός κρίνει. Κάθε άνθρωπος που έρχεται σ’ αυτό τον κόσμο έχει κάποιο χάρισμα. Και αυτό το χάρισμα καλείται να το ανακαλύψει, να το καλλιεργήσει και να μπορέσει να το προσφέρει στον εαυτό του πρώτα, στον Θεό βεβαίως και δια μέσου του Θεού στους άλλους ανθρώπους. Ο καθένας από εμάς όταν καταλάβει, όταν εννοήσει ότι έγινε χριστιανός, όχι απλώς για να έχει μια θρησκεία ως αποκούμπι, αλλά για να έχει ένα νόημα ζωής, το οποίο πρέπει να κοινωνεί και με τους άλλους ανθρώπους, καλείται να ανακαλύψει τα χαρίσματά του, να τα καλλιεργήσει και να τα διαθέσει στην εκκλησία και στον πλησίον.</b></span></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: center;"><span style="font-size: small;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-KoGlVfsNFjE/TxhpCz37ELI/AAAAAAAAFO4/pnIQVtTW6fs/s1600/IMAG0125.jpg" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="320" src="http://2.bp.blogspot.com/-KoGlVfsNFjE/TxhpCz37ELI/AAAAAAAAFO4/pnIQVtTW6fs/s320/IMAG0125.jpg" width="240" /></a></span></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: center;"><span style="color: #660000; font-size: large;"><b><span style="font-size: small;">&nbsp;Εικόνα:Χριστίνα Δουληγέρη - Παπαθέου</span></b></span></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><span style="color: #660000; font-size: large;"><b>Λέμε πως ένας άνθρωπος μπορεί να προσφέρει στην εκκλησία όταν η ΚΛΙΣΗ που έχει, συναντήσει την ΚΛΗΣΗ του Θεού. Δηλαδή, η πρόσκληση του Θεού να συνδυαστεί με την ελεύθερη προαίρεση του ανθρώπου, που εκείνος θα έχει καλλιεργήσει. Έτσι, λέει ο απόστολος Παύλος (στην προς Εφεσίους επιστολή που ακούσαμε σήμερα και στην προς Κορινθίους), ότι ο Θεός έδωσε προφήτες, διδασκάλους, αποστόλους κ.λπ. Και στη Θεία Λειτουργία όλα τα χαρίσματα μνημονεύονται. Εγκρατευτές, ασκητές, πατέρες κλπ. Που σημαίνει ότι δεν είμαστε όλοι για όλα. Που σημαίνει ότι άλλοι άνθρωποι έχουν ένα χάρισμα, άλλοι περισσότερα και το ζήτημα είναι πως θα τα βρούμε, να τα καλλιεργήσουμε και να τα διαθέσουμε στους άλλους.</b></span></div><div style="text-align: justify;"><span style="color: #660000; font-size: large;"><b>&nbsp;</b></span></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-XkMOfITiLbg/TxkkMpmCvkI/AAAAAAAAFPA/Xyq5r4TeKZU/s1600/pavlos.gif" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://4.bp.blogspot.com/-XkMOfITiLbg/TxkkMpmCvkI/AAAAAAAAFPA/Xyq5r4TeKZU/s1600/pavlos.gif" /></a></div><div style="text-align: justify;"><span style="color: #660000; font-size: large;"><b> </b></span></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><span style="color: #660000; font-size: large;"><b>Κάποιος για παράδειγμα, ο οποίος έχει ταλέντο στον λόγο, καλείται να το καλλιεργήσει (διότι δεν του το έδωσε ο Θεός τυχαία) και να μπορέσει αυτό το χάρισμα να το προσφέρει στους άλλους και το χαρισμά του αντί να ακπίπτει σε αργολογία ή σε κουτσομπολιό ή σε κατάκριση, να το έχει για να οικοδομεί. Ένας άλλος άνθρωπος, ο οποίος έχει ένα τάλαντο στο να προσφέρει εθελοντικά, καλό είναι αυτό να μην το κρατήσει για την οικογένειά του, αλλά να μπορέσει να το προσφέρει στους άλλους ανθρώπους. Όταν μιλάμε για την εκκλησία είναι ευνόητο. Τόσα πολλά υπάρχουν που μπορεί κανείς να προσφέρει. Κι όταν μιλάμε για τον κόσμο, επίσης τόσα πολλά υπάρχουν που μπορεί να προσφέρει ένας άνθρωπος, όταν έχει διάθεση αντί να κλείνεται στον εαυτό του και να κάνει τα δικά του, να τα δίνει στους άλλους και να είναι έτσι αρεστός στον Θεό και να νιώθει ότι έχει ένα νόημα να υπάρχει σε αυτό τον κόσμο. </b></span></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><span style="color: #660000; font-size: large;"><b>Υπάρχουν πάρα πολλά χαρίσματα, τα οποία ένας άνθρωπος όταν τα ανακαλύψει μπορεί να νιώσει ότι ο λόγος για τον οποίο βρέθηκε σε τούτο δω τον κόσμο δεν είναι για να τρώει, να καταναλώνει και να ξεκουράζεται, αλλά κάτι πέρα απ' όλα αυτά. Έτσι, μ' αυτό τον τρόπο υπάρχουν χαρίσματα μέσα στην εκκλησία. Κάποιο γινόμαστε ιερείς, κάποιοι μοναχοί. Όμως πολλοί από εμάς δεν έχουμε βρει ακριβώς τα χαρίσματά μας και πολλές φορές, όπως συμβαίνει ακριβώς και στην περίπτωση που αναλύει ο απόστολος Παύλος στους Εφεσίους, μπορεί να νομίζουμε ότι μπορούμε να τα κάνουμε όλα ή να ζηλεύουμε και να κατακρίνουμε κάποιον άλλο που έχει περισσότερα χαρίσματα από τα δικά μας ή ακόμη χειρότερο, παρότι είμαστε ιερείς ή μοναχοί, να μην έχουμε βρει ποια είναι πραγματικά η κλίση μας και έτσι να μοιάζουμε στα μάτια των ανθρώπων αστείοι. </b></span></div><div style="text-align: justify;"><span style="color: #660000; font-size: large;"><b>Θα πρέπει να διερευνήσουμε&nbsp; το τι είναι η κλίση, το τάλαντο που έχει ο κάθε άνθρωπος, αυτός που ίσως να μην είναι προορισμένος να κάνει κάτι εμφανές μέσα στην εκκλησία, να αναρωτηθούμε για την ευθύνη που έχει ο καθένας σ’ αυτό τον κόσμο. Για να ακριβολογήσουμε: δεν υπάρχει κανείς μα κανείς άνθρωπος που να μην έχει ένα τάλαντο, ένα χάρισμα. Όπως λέει η αντίστοιχη παραβολή, υπάρχει μόνο εκείνος που το έχει κρύψει. Είτε γιατί δεν ενδιαφέρθηκε ποτέ να το μάθει, γιατί έβαλε άλλες προτεραιότητες στη ζωή του, που μπορεί να είναι το χρήμα, μπορεί να είναι η δόξα. Είτε γιατί στην ζωή του δεν έμαθε να αγωνίζεται κι έτσι αφέθηκε, εγκαταλείφθηκε, έπεσε σε ακηδία και τα χαρίσματα που του 'δωσε ο Θεός τα υποτιμάει και ζηλεύει ή ζηλοφθονεί για τα χαρίσματα των άλλων. </b></span></div><div style="text-align: justify;"><span style="color: #660000; font-size: large;"><b>Για παράδειγμα, μια γυναίκα που μπορεί να έχει ένα χάρισμα στο να μεγαλώσει σωστά τα παιδιά της ζηλεύει κάποια άλλη η οποία είναι καλλιτέχνις&nbsp; και τραγουδάει ωραία ή κάποια που σπούδασε και αισθάνεται έτσι να μηδενίζεται η ίδια, αυτοοικτίρεται, αυτοκαταδικάζεται. Ενώ ο Θεός μπορεί να της έχει δώσει ένα πολύ μεγάλο χάρισμα. Να προσφέρει αγάπη στα παιδιά της, στην οικογένειά της. Και καθώς περνάν τα χρόνια και το μαθαίνει αυτό να ανακαλύψει ότι αυτό το χάρισμα μπορεί να το κάνει και κάτι παραπάνω. Να το προσφέρει στους ανθρώπους. Είναι τόσα πολλά, και δυστυχώς έτσι όπως είναι η κατάσταση θα είναι ακόμα περισσότερα τα προβλήματα στον κόσμο και στην χώρα μας, που θα πρέπει κάποια στιγμή να καταλάβουμε ότι δεν μπορεί να πληρώνονται όλα, αλλά ότι η προσφορά είναι ένα πολύ σπουδαίο πράγμα. </b></span></div><div style="text-align: justify;"><span style="color: #660000; font-size: large;"><b>Στη χώρα μας δυστυχώς ο εθελοντισμός είναι σε πολύ χαμηλό επίπεδο. Δύσκολα οι άνθρωποι θα ξεκουνηθούν από την ιδιωτικότητά τους, από την ατομική αντίληψη που έχουν για την ζωή τους για να πάνε να προσφέρουν δωρεάν κάτι. Πρέπει να γίνει κάτι πολύ σημαντικό, πολύ άσχημο για να το κάνουν.&nbsp;</b></span></div><div style="text-align: justify;"><span style="color: #660000; font-size: large;"><b>Αυτό είναι κι ένας δείκτης για το ότι δυστυχώς έχουμε ξεχάσει ότι τα χαρίσματα δεν τα δίνει ο Θεός για να πουλιούνται, αλλά τα δίνει για να προσφέρονται. Και αν ένας άνθρωπος μέσα από αυτό μπορεί να κάνει κι ένα επάγγελμα αντίστοιχο να δοξάζει τον Θεό, να Τον ευχαριστεί γι' αυτά που του έδωσε, για την ικανότητά του για την μάθηση, για την καλλιτεχνία, για την επιστήμη, για ό,τιδήποτε είναι αυτό και να μην επαίρεται ότι αυτός το έκανε μόνος του. Γιατί συνήθως έτσι κάνουμε. Και συνήθως ακόμα βλέπουμε υποτιμητικά τους άλλους που δεν έχουν, τους δημιουργούμε προβλήματα κ.ο.κ.</b></span></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><span style="color: #660000; font-size: large;"><b>Έδωσε, λοιπόν, ο Θεός χαρίσματα στον καθένα από εμάς. Και το κάθε χάρισμα όσο μικρό κι αν φαίνεται μπορεί να είναι πολύ σπουδαίο όταν βγει απ' τα στενά πλαίσια του σπιτιού μας και γίνει διακονία στο πρόσωπο του πλησίον. Ένας άνθρωπος μπορεί να μην έχει σπουδάσει τίποτα για παράδειγμα, αλλά να πηγαίνει στα σπίτια αρρώστων, γερόντων, και να τους στηρίζει, να τους κρατάει συντροφιά και να μην κάθεται να γκρινιάζει όλη την ώρα για το τι κάνει το κράτος, αλλά εκείνος να έχει βγει από τα στενά πλαίσια της ζωής του και να έχει γίνει κάποιος που αισθάνεται ότι έχει νόημα να ζει.</b></span></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><span style="color: #660000; font-size: large;"><b>&nbsp;Κάποιος άλλος που του 'δωσε ο Θεός το νου να μπορέσει να ακολουθήσει τα γράμματα και έχει ένα επάγγελμα με το οποίο μπορεί να προσφέρει, να μην μένει στο ότι έχει την ταρίφα του για τα πάντα, αλλά να νοιάζεται (δόξα τω Θεώ υπάρχουν αρκετοί τέτοιοι άνθρωποι) να προσφέρει τις υπηρεσίες του σε ανθρώπους που είναι ανήμποροι. Ένας γιατρός, ένας δικηγόρος, ένας καθηγητής κι ένα σωρό άλλα επαγγέλματα. Τι ωραίο θα ήτανε να μπορεί να δίνει στους φτωχούς δωρεάν τις υπηρεσίες του. Και πόσοι, όσοι το έκαναν, δεν ένιωσαν μια μεγάλη χαρά καθώς προχωρούσε η ζωή τους… </b></span></div><div style="text-align: justify;"><span style="color: #660000; font-size: large;"><b>Πήγα πρόσφατα στην κηδεία ενός γιατρού, ο οποίος είχε την ευλογία να πεθάνει σε πολύ μεγάλη ηλικία κι ήταν εκεί πολύς κόσμος. Τι ήταν όλοι αυτοί; Δεν τους ξέραμε. Δεν ήταν συγγενείς. Ήταν όλοι αυτοί που είχαν ευεργετηθεί μέσα στα χρόνια από αυτόν και ένιωσαν την ανάγκη να πάνε στην κηδεία του, να τον τιμήσουν. Γιατί εκείνος ξεπερνούσε τα στενά όρια «τόσο σπούδασα, τόσο θα πληρωθώ». Κι είχε κάνει το χάρισμά του διακονία στον άνθρωπο. </b></span></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><span style="color: #660000; font-size: large;"><b>Έδωσε, λοιπόν, τα χαρίσματά του ο Θεός κατά το μέτρο που Εκείνος κρίνει. Δεν μπορούμε να το ξέρουμε γιατί ένας άνθρωπος γεννιέται με αυτά κι ένας άλλος με άλλα χαρίσματα ή κάποιος άλλος με λιγότερα. Κατά το μέτρο που Εκείνος κρίνει, αλλά που το μέτρο αυτό γίνεται κοινό σε όλους μας όταν γίνει διακονία. Κι έδωσε το μέτρο αυτό των χαρισμάτων για να πορευτούμε όλοι προς μια πνευματική ενηλικίωση. Για να φτάσουμε, όπως λέει στο τέλος της περικοπής, στο μέτρο του πληρώματος της ηλικίας του Χριστού. Που σημαίνει δηλαδή να προχωρήσουμε προς την αγιότητα. Γιατί δεν υπάρχει τίποτα χειρότερο να καθηλώνει τον άνθρωπο στην ζωή του, από το να κλείνεται στον εαυτό του και είτε (όπως είπαμε) να θεωρεί ότι όλα πουλιούνται, είτε να γκρινιάζει ασταμάτητα για το τι δεν κάνουν οι άλλοι, ενώ ο ίδιος μένει άπραγος και περνάει η ζωή έτσι και χάνεται και σιγά-σιγά και ο ίδιος χάνει οποιαδήποτε εκτίμηση στον εαυτό του. </b></span></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><span style="color: #660000; font-size: large;"><b>Το μέτρο της ηλικίας του πληρώματος του Χριστού έρχεται στον άνθρωπο καθώς μαθαίνει να προσφέρει. Να θυμηθούμε την παραβολή της μελλούσης κρίσεως που μιλάει για εκείνους που πήγαν στις φυλακές και νοιάστηκαν για αρρώστους κ.λπ. Να θυμηθούμε ότι η ερμηνεία εκείνης της παραβολής δεν εννοεί τις φυλακές και τους αρρώστους μόνο. Εννοεί έναν ολόκληρο τρόπο ζωής, που καθώς ο άνθρωπος, τον ζει, τον βιώνει, καθώς βγαίνει απ' τα στενά πλαίσια της προσωπικής του ζωής, αρχίζει να καταλαβαίνει περισσότερο και την έννοια του Θεού και την έννοια του πλησίον και την έννοια του συνανθρώπου, μαλακώνει η ψυχή του. Κι ό,τι κάνει, σιγά-σιγά (γρήγορα δεν γίνεται) τον οδηγεί στο να μάθει τι θα πει αγαπώ, νοιάζομαι και άρα υπάρχω. </b></span></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><span style="color: #660000; font-size: large;"><b>Να δίνει ο Θεός να αφυπνιζόμαστε, να καταλαβαίνουμε και να μην θάβουμε το τάλαντό μας, γιατί μόνο αυτός που το θάβει στα μάτια του Θεού φαίνεται στην πραγματικότητα άχρηστος. Όλοι οι άλλοι είμαστε προορισμένοι να επιτελέσουμε ένα σκοπό πάνω σε τούτη τη γη. Να δώσει ο Θεός να το κάνουμε, ειδικά στα χρόνια που έρχονται. Αμήν.&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;</b></span>&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; </div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7247646825682278700-2032482993377159633?l=wwwtaxiarhes.blogspot.com' alt='' /></div>Σύναξη προσώπων επι το αυτό...noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-7247646825682278700.post-10933378896012386602012-01-14T12:12:00.001+02:002012-01-14T12:13:06.908+02:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-l_q0sOc4o88/TxFVKZhrykI/AAAAAAAAFOo/y7c_5-geH7s/s1600/1+%25CF%2580.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="252" src="http://1.bp.blogspot.com/-l_q0sOc4o88/TxFVKZhrykI/AAAAAAAAFOo/y7c_5-geH7s/s320/1+%25CF%2580.jpg" width="320" /></a></div><span style="font-size: large;"><b><span style="color: #660000;"></span></b></span><br /><span style="font-size: large;"><b style="color: #660000;">π. Ευάγγελος Γκανάς</b></span><br /><br /><span style="font-size: large;"><b style="color: #660000;">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; Ο Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης ανήκει, ανεπιφύλακτα πλέον, στον κανόνα της νεοελληνικής πεζογραφίας, ανεξάρτητα από το πόσο διευρυμένος ή συντετμημένος θα είναι κάθε φορά αυτός. Κι αυτό που καταδεικνύει το αληθές του ισχυρισμού μας, με τον πλέον ίσως καταφανή τρόπο, είναι το γεγονός πως οι πάντες διεκδικούν τον Παπαδιαμάντη ως το χαρακτηριστικό και καταλυτικό παράδειγμα για την υποστήριξη δικών τους απόψεων και θέσεων. Από το εγχείρημα αυτό προκύπτουν βέβαια πολλά και εναλλακτικά πρόσωπα ή μάλλον προσωπεία του Παπαδιαμάντη. Ας αναφέρουμε τα πλέον ενδεικτικά παραδείγματα. Ο λυρικός, ποιητικός Παπαδιαμάντης, μάστορας της ελληνικής γλώσσας που στο έργο του αποτυπώνεται ανάγλυφα όλη η τρισχιλιετής πορεία της. Ο πολιτικός Παπαδιαμάντης, ανηλεής κριτικός της πολιτικής και κοινωνικής κατάστασης του καιρού του, συνήγορος των ανυπεράσπιστων λαϊκών στρωμάτων. Ο ψυχαναλυτικός, σχεδόν εωσφορικός, Παπαδιαμάντης, βαθύς ανατόμος των πλέον σκοτεινών πλευρών της ανθρώπινης ψυχής. Ο ευρωπαίος Παπαδιαμάντης, γνώστης και άξιος εκφραστής της ευρωπαϊκής παράδοσης του μυθιστορήματος. Ο αφηγηματικός Παπαδιαμάντης, πηγαίος χειριστής των αφηγηματικών τεχνικών όπως τον αναδεικνύει η σύγχρονη λογοτεχνική κριτική. Και, last but not least, ο Παπαδιαμάντης άγιος των γραμμάτων μας, πιστός εκφραστής της ορθόδοξης χριστιανικής παράδοσης. </b></span><br /><span style="font-size: large;"><b style="color: #660000;">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; Η παρουσίαση αυτής της τελευταίας εκδοχής του Παπαδιαμάντη είναι το θέμα μου απόψε και σε όσα θα ακολουθήσουν το μέλημά μου θα είναι διττό. Αφ’ ενός, να αναδείξω πότε και πώς αναδύεται αυτό το πρόσωπο του Παπαδιαμάντη ως γνήσιου εκφραστή της Ορθοδοξίας καθώς και ποιες ανάγκες υπηρετεί και, αφ’ ετέρου, να προσπαθήσω να περιγράψω μιαν άλλη προοπτική, μέσω της οποίας μπορεί να αναδειχθεί η γονιμότητα της σχέσης του Παπαδιαμάντη με τη χριστιανική παράδοση.</b></span><br /><br /><span style="font-size: large;"><b style="color: #660000;">&nbsp;Ο μύθος του αγίου των γραμμάτων</b></span><br /><span style="font-size: large;"><b style="color: #660000;"></b></span><br /><span style="font-size: large;"><b style="color: #660000;">&nbsp;&nbsp;&nbsp; Μπορεί να μην είναι ευρέως γνωστό ούτε καν στις μέρες μας, αλλά η φιλολογική έρευνα έχει οριστικά&nbsp; καταλήξει πως η πρόσληψη του Παπαδιαμάντη ως του πιστού εκφραστή της Ορθόδοξης παράδοσης και η καλλιέργεια του μύθου που τον παρουσιάζει ως οιονεί άγιο δεν εμφανίστηκε αμέσως, ούτε είναι τόσο αυτονόητη. Ο πρώτος που εισηγήθηκε με τρόπο εμφατικό την άποψη πως δεν πρέπει να βλέπουμε τον Παπαδιαμάντη τόσο ως τον αξιοζήλευτο λογοτέχνη, αλλά ως τον&nbsp; πνευματικό οδηγό ήταν ο Φώτης Κόντογλου.&nbsp; Σε ένα κείμενο του 1948 με τον εύγλωττο τίτλο «Παπαδιαμάντης. Ο πνευματικός υπογραμμός» ο Κόντογλου υποστήριζε πως στην Ελλάδα δοξάζουμε τον Παπαδιαμάντη, αλλά στην πραγματικότητα κανένας δεν θέλει να ζήσει στ’ αληθινά όπως έζησε αυτός. Ήταν όμως ο Ζήσιμος Λορεντζάτος αυτός που, υιοθετώντας τον πυρήνα της άποψης του Κόντογλου και αναπτύσσοντας την σε ένα κείμενό του το 1961, μπόρεσε να διεμβολίσει το χώρο των γραμμάτων και να καθιερώσει την άποψη πως ο Παπαδιαμάντης δεν είναι λογοτεχνικό, αλλά πνευματικό κεφάλαιο για τον τόπο μας, πως ο μόνος τρόπος, αν θέλουμε να τον πάρουμε στα σοβαρά, είναι να τηρήσουμε στη ζωή μας την θρησκευτική πίστη του. Η άποψη του Λορενζάτου υιοθετήθηκε σταδιακά από πολλούς με καθοριστικότερους εκφραστές τον, μετέπειτα κριτικό εκδότη του Παπαδιαμάντη, Ν. Δ. Τριανταφυλλόπουλο, αλλά&nbsp; και τον Χρήστο Γιανναρά και ευρύτερα το θεολογικό ρεύμα που ονομάστηκε θεολογία του ’60...</b></span><br /><span style="font-size: large;"><b style="color: #660000;"> </b></span><br /><span style="font-size: large;"><b style="color: #660000;"> </b></span><br /><br /><br /><br /><br /><b><a href="http://taxiarhes.blogspot.com/2012/01/blog-post.html">Η συνέχεια εδώ, στο ΑΡΧΑΓΓΕΛΩΝ ΚΕΙΜΕΝΑ</a></b></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7247646825682278700-1093337889601238660?l=wwwtaxiarhes.blogspot.com' alt='' /></div>Σύναξη προσώπων επι το αυτό...noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-7247646825682278700.post-86950899763688858812011-12-28T20:11:00.000+02:002011-12-28T20:11:39.404+02:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div style="text-align: center;"><span style="color: #660000; font-size: large;"><b>Χριστός ετέχθη!</b></span></div><div style="text-align: center;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-uIUWwb5APo8/Tvtbo-EwMCI/AAAAAAAAFOg/bmNxe4Gtasg/s1600/%25CE%259C%25CE%25A9%25CE%25A3%25CE%2591%25CE%25AA%25CE%259A%25CE%259F%252C+%25CE%25A0%25CE%2591%25CE%259B%25CE%2595%25CE%25A1%25CE%259C%25CE%259F%252C12%25CE%25BF%25CF%2582+%25CE%25B1%25CE%25B9..jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="320" src="http://4.bp.blogspot.com/-uIUWwb5APo8/Tvtbo-EwMCI/AAAAAAAAFOg/bmNxe4Gtasg/s320/%25CE%259C%25CE%25A9%25CE%25A3%25CE%2591%25CE%25AA%25CE%259A%25CE%259F%252C+%25CE%25A0%25CE%2591%25CE%259B%25CE%2595%25CE%25A1%25CE%259C%25CE%259F%252C12%25CE%25BF%25CF%2582+%25CE%25B1%25CE%25B9..jpg" width="310" /></a></div><br /><div align="center" class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 0pt 36pt;"><span></span><span></span> </div><div align="center" class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 0pt 36pt;"><span style="font-size: large;"><b><span><span style="font-family: Times New Roman;"><span style="color: maroon;">... Η καμπάνα Χριστούγεννα </span></span></span><span><span style="font-family: Times New Roman;"><span style="color: maroon;">χτυπάει</span></span></span><span></span></b></span></div><span style="font-size: large;"><b> </b></span><div align="center" class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 0pt 36pt;"><span style="font-size: large;"><b><span><span style="font-family: Times New Roman;"><span style="color: maroon;">και μου φτερώνει την ψυχή</span></span></span><span></span></b></span></div><span style="font-size: large;"><b> </b></span><div align="center" class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 0pt 36pt;"><span style="font-size: large;"><b><span><span style="font-family: Times New Roman;"><span style="color: maroon;">κι ανοίγεται η καρδιά μου και</span></span></span><span></span></b></span></div><span style="font-size: large;"><b> </b></span><div align="center" class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 0pt 36pt;"><span style="font-size: large;"><b><span><span style="font-family: Times New Roman;"><span style="color: maroon;">σκορπάει θυμίαμα και προσευχή.</span></span></span><span></span></b></span></div><span style="font-size: large;"><b> </b></span><div align="center" class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 0pt 36pt;"><span style="font-size: large;"><b><span><span style="font-family: Times New Roman;"><span style="color: maroon;">Άγιες αγάπες τρισευλογημένες,</span></span></span><span></span></b></span></div><span style="font-size: large;"><b> </b></span><div align="center" class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 0pt 36pt;"><span style="font-size: large;"><b><span><span style="font-family: Times New Roman;"><span style="color: maroon;">που τις καρδιές υψώνατε παρθένες,</span></span></span><span></span></b></span></div><span style="font-size: large;"><b> </b></span><div align="center" class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 0pt 36pt;"><span style="font-size: large;"><b><span><span style="font-family: Times New Roman;"><span style="color: maroon;">των πρώτων, των αρχαίων χριστιανών,</span></span></span><span></span></b></span></div><span style="font-size: large;"><b> </b></span><div align="center" class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 0pt 36pt;"><span style="font-size: large;"><b><span><span style="font-family: Times New Roman;"><span style="color: maroon;">στ' όνειρο το τρανό των ουρανών.</span></span></span><span></span></b></span></div><span style="font-size: large;"><b> </b></span><div align="center" class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 0pt 36pt;"><span style="font-size: large;"><b><span><span style="font-family: Times New Roman;"><span style="color: maroon;">Αγάπες, ω! φανείτε πάλι εμπρός</span></span></span><span></span></b></span></div><span style="font-size: large;"><b> </b></span><div align="center" class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 0pt 36pt;"><span style="font-size: large;"><b><span><span style="font-family: Times New Roman;"><span style="color: maroon;">μου, αυγές της πίστης,</span></span></span><span></span></b></span></div><span style="font-size: large;"><b> </b></span><div align="center" class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 0pt 36pt;"><span style="font-size: large;"><b><span><span style="font-family: Times New Roman;"><span style="color: maroon;">χρυσαυγές του κόσμου,</span></span></span><span></span></b></span></div><span style="font-size: large;"><b> </b></span><div align="center" class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 0pt 36pt;"><span style="font-size: large;"><b><span><span style="font-family: Times New Roman;"><span style="color: maroon;">κι ας βλέπει με το μάγο Σα το φως.</span></span></span><span></span></b></span></div><span style="font-size: large;"><b> </b></span><div align="center" class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 0pt 36pt;"><span style="font-size: large;"><b><span><span style="font-family: Times New Roman;"><span style="color: maroon;">Ο άνθρωπος τον άνθρωπο,</span></span></span><span></span></b></span></div><span style="font-size: large;"><b> </b></span><div align="center" class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 0pt 36pt;"><span style="font-size: large;"><b><span><span style="font-family: Times New Roman;"><span style="color: maroon;">αδερφός!</span></span></span></b></span></div><div align="center" class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 0pt 36pt;"><br /></div><div align="center" class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 0pt 36pt;"><b><span style="font-size: large;"><span><span style="font-family: Times New Roman;"><span style="color: maroon;">&nbsp;</span></span></span></span><span><span style="color: maroon;"> Κωστής Παλαμάς</span></span></b></div><div align="center" class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 0pt 36pt;"><br /></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7247646825682278700-8695089976368885881?l=wwwtaxiarhes.blogspot.com' alt='' /></div>Σύναξη προσώπων επι το αυτό...noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-7247646825682278700.post-61972745572829176732011-12-06T21:25:00.001+02:002011-12-07T21:37:39.096+02:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><br /><div class="MsoNormal" style="color: #660000; text-align: justify; text-indent: 36pt;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-mzUxHoTSp9g/Tt5rYRTez9I/AAAAAAAAFOE/iROCzGaiwMU/s1600/exorcizarea-femeii-inconvoiate.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="285" src="http://1.bp.blogspot.com/-mzUxHoTSp9g/Tt5rYRTez9I/AAAAAAAAFOE/iROCzGaiwMU/s400/exorcizarea-femeii-inconvoiate.jpg" width="400" /></a></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000; text-align: center; text-indent: 36pt;"><b><span style="font-size: large;"></span></b></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000; text-align: center; text-indent: 36pt;"><b><span style="font-size: large;"></span></b></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000; text-align: center; text-indent: 36pt;"><b><span style="font-size: large;"></span></b></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000; text-align: center; text-indent: 36pt;"><b><span style="font-size: large;"></span></b></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000; text-align: center; text-indent: 36pt;"><b><span style="font-size: large;"></span></b></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000; text-align: center; text-indent: 36pt;"><b><span style="font-size: large;"></span></b></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000; text-align: center; text-indent: 36pt;"><b><span style="font-size: large;"></span></b></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000; text-align: center; text-indent: 36pt;"><b><span style="font-size: large;"><span style="font-family: Tahoma;"></span></span></b><span style="font-size: small;"><span style="font-family: Tahoma;"></span></span><b><span style="font-size: large;"><span style="font-family: Tahoma;"><br /></span></span></b></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000; text-align: center; text-indent: 36pt;"><b><span style="font-size: large;"><span style="font-family: Tahoma;"></span></span></b><span style="font-size: small;"><span style="font-family: Tahoma;"></span></span><span style="font-size: small;"><span style="font-family: Tahoma;">(Απομαγνητοφωνημένη ομιλία του π. Χριστοδούλου Μπίθα)</span></span><b><span style="font-size: large;"><span style="font-family: Tahoma;"><br /></span></span></b></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000; text-align: justify; text-indent: 36pt;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000; text-align: justify; text-indent: 36pt;"><b><span style="font-size: large;"><span style="font-family: Tahoma;">Πήγε ο Κύριος στην Συναγωγή και ερμήνευε με τον δικό του μοναδικό και αποκλειστικό τρόπο το νόμο. Κι ήταν εκεί μία γυναίκα που έπασχε από μία φοβερή ασθένεια επί δεκαοκτώ ολόκληρα χρόνια. Αγ­κυ­λο­ποι­η­τι­κή σπον­δυ­λί­τι­δα υποθέτουν κάποιοι γιατροί πως είχε. Αυτή την ασθένεια έχουμε συνηθίσει να την βλέπουμε σε ανθρώπους μεγάλης ηλικίας, αλλά απ’ ότι φαίνεται εκείνης της καημένης γυναίκας πριν την ώρα είχε </span></span></b><b><span style="font-size: large;"><span style="font-family: Tahoma;">γείρει </span></span></b><b><span style="font-size: large;"><span style="font-family: Tahoma;">η σπονδυλική της στήλη. Και είχε φτάσει σε αυτό το φοβερό σημείο να μην μπορεί να δει άνθρωπο κατά πρόσωπο. Κοιτούσε κάτω. Περπατούσε συνεχώς σκυμμένη προς τα κάτω.&nbsp;</span></span></b></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000; text-align: justify; text-indent: 36pt;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-CvQ8ZuF0Lz0/Tt5rpI91wpI/AAAAAAAAFOU/Jmnk_dXnjFs/s1600/sigiptousa.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://3.bp.blogspot.com/-CvQ8ZuF0Lz0/Tt5rpI91wpI/AAAAAAAAFOU/Jmnk_dXnjFs/s1600/sigiptousa.jpg" /></a></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000; text-align: justify; text-indent: 36pt;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000; text-align: justify; text-indent: 36pt;"><b><span style="font-size: large;"><span style="font-family: Tahoma;">&nbsp;Και λέει η διήγηση ότι είχε πνεύμα ασθενείας που την είχε οδηγήσει εκεί. Δεν είμαστε σε θέση να ξέρουμε τι εννοεί ο ευαγγελιστής όταν λέει «πνεύμα ασθενείας». Οφειλόταν άραγε η αρρώστια αυτή σε κάποια δική της ευθύνη; Την είχε αρρωστήσει κάποια δαιμονική ἐνέργεια; Δαιμονισμένη δεν ήταν πάντως. Αντίθετα την βλέπουμε να είναι μέσα στη&nbsp; συναγωγή. Δηλαδή, παρά την καταφρόνηση που προφανώς είχε από τους συμπατριώτες της εξαιτίας της ασθένειας της και από την πιθανότητα να έχει δαιμόνιο. Παρά το γεγονός ότι ταπεινωμένη και λίγα πράγματα μπορούσε να κάνει, σε λίγα πράγματα να συμμετέχει στην ζωή, αυτή επέμενε να πηγαίνει στην συναγωγή. </span></span></b></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000; text-align: justify; text-indent: 36pt;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000; text-align: justify; text-indent: 36pt;"><b><span style="font-size: large;"><span style="font-family: Tahoma;">Την φανταζόμαστε να κάθεται σε μία γωνία και να ακούει τον λόγο του Θεού έτσι όπως τον ερμήνευαν οι ραβίνοι. Την φανταζόμαστε πολλές φορές να πνίγεται στα δάκρυα για την κατάντια αυτή στην οποία είχε φτάσει. Φανταζόμαστε την απελπισία της, φανταζόμαστε την καρδιά της να πονάει. Και λέω φανταζόμαστε, γιατί όλα αυτά πρέπει να συνέβαιναν αφού ο Κύριος χωρίς να του ζητήσει εκείνη τίποτα της φώναξε και της είπε ότι την ελευθερώνει από την αρρώστια της. Σίγουρα είδε μέσα στο νου και την ψυχή της την μετάνοια να έχει ολοκληρωθεί. Είδε ότι αυτός ο άνθρωπος, η τόσο πολύ ταπεινωμένη γυναίκα που όμως επέμενε, δεν το έβαζε κάτω, θα δόξαζε τον Θεό όταν θεραπευόταν. Μας το λέει εξάλλου η συνέχεια της διηγήσεως. Σήκωσε το βασανισμένο κορμί της όρθιο και δοξολογούσε ασταμάτητα τον Θεό. </span></span></b></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000; text-align: justify; text-indent: 36pt;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000; text-align: justify; text-indent: 36pt;"><b><span style="font-size: large;"><span style="font-family: Tahoma;">Κι έτσι, λοιπόν, ο Κύριος την θεραπεύει μπροστά στα έκπληκτα μάτια των τυφλωμένων από το νόμο και από την ρηχή θρησκευτικότητα Φαρισαίων, που δεν μπορούν να ερμηνεύσουν το γεγονός πως αυτός ο ρακένδυτος άνθρωπος που διδάσκει καινά δαιμόνια μπορεί να θεραπεύει. Μπροστά σ’ αυτό το γεγονός, αυτό που τους μένει είναι να επικαλεστούν το Σάββατο. Ανόητο. Δεν χρειάζεται καν να το σχολιάσουμε. Το γνωρίζουμε ότι μπροστά στη μεγαλοσύνη του Θεού, μπροστά στη σωτηρία του ανθρώπου δεν υπάρχουν ούτε Σάββατα, ούτε Κυριακές, ούτε τύπος, ούτε νόμος, παρά μόνο η αγάπη Του. </span></span></b></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000; text-align: justify; text-indent: 36pt;"><b><span style="font-size: large;"><span style="font-family: Tahoma;">Είδαν οι πατέρες της εκκλησίας σ’ αυτή την γυναίκα που ανυψώνει το σώμα της μια αλληγορική ερμηνεία. Είδαν τον άνθρωπο, εμάς, σε μια κατάσταση που ακόμα δεν έχει έρθει σε πλήρη κοινωνία με τον Θεό. Δεν μπορούμε να δούμε κατά πρόσωπο τους άλλους. Μοιάζουμε κι εμείς σαν να έχουμε σκύψει προς τα κάτω. Μπορούμε να δούμε μόνο κάποια πρόσωπα γύρω μας, αυτούς που ονομάζουμε αγαπημένα πρόσωπα. Πολλές φορές όμως και μ’ αυτούς φτάνουμε στο σημείο να τσακωνόμαστε, να παρεξηγούμεθα. Τα ξέρουμε πολύ καλά. Κληρονομικά, παρεξηγήσεις, μικρότητες, ακόμα και μίζερες μικροκομματικές διαφορές και τόσα άλλα, μα πάνω απ’ όλα το γεγονός ότι η καρδιά μας είναι στεγνή από αγάπη. Ελάχιστους μπορεί να αγαπήσει. Ελάχιστους μπορεί να χωρέσει. Ελάχιστους μπορεί να περιχωρήσει. </span></span></b></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000; text-align: justify; text-indent: 36pt;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000; text-align: justify; text-indent: 36pt;"><b><span style="font-size: large;"><span style="font-family: Tahoma;">Κι έτσι μοιάζουμε, λένε οι πατέρες, σαν εκείνη την συγκύπτουσα γυναίκα. Που μέσα στη αγωνία της αρρώστιας της μπορούσε να κοιτάξει προς τα κάτω. Ελάχιστες φορές θα σήκωνε τον αυχένα της για να κοιτάξει μπροστά, κυρίως τους δικούς της. Και αυτή η θεραπεία που κάνει ο Χριστός και την σηκώνει όρθια της δίνει την δυνατότητα επιτέλους να κοιτάει πρόσωπο προς πρόσωπο τους άλλους ανθρώπους. Έχει έρθει η ώρα, έχει ολοκληρωθεί η μετάνοια. Έχει έρθει η στιγμή μέσα από δάκρυα, μέσα από συντριβή, μέσα από στοχασμό αν θέλετε όλα αυτά τα χρόνια για την αμαρτία των ανθρώπων και την δική της. Έχει έρθει η ώρα να θεραπευτεί. Να κοιτάξει επιτέλους και τον Θεό και τους ανθρώπους κατά πρόσωπο. </span></span></b></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000; text-align: justify; text-indent: 36pt;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000; text-align: justify; text-indent: 36pt;"><b><span style="font-size: large;"><span style="font-family: Tahoma;">Στο πρόσωπο της συγκύπτουσας βλέπουμε τον μετανοούντα άνθρωπο. Που όμως μετανοεί μόνο αφού έχει συνειδητοποιήσει την αμαρτία του. Στο πρόσωπό της μπορεί να ανιχνεύσουμε τον εαυτό μας. Ακόμα κι όσοι παριστάνουμε ότι τάχα είμαστε καλοί χριστιανοί, όταν αναμετρηθούμε με την πραγματικότητα που μας περιβάλλει, όταν σκεφτούμε αν αγαπάμε αληθινά, τότε βλέπουμε την αστοχία μας. Ξεκινώντας από τους κοντινούς και προχωρώντας προς τους άλλους. Φτάνοντας μέχρι τους ξένους. Φτάνοντας μέχρι εκείνους που πολλές φορές τους φοβόμαστε, τους βρίζουμε, είμαστε καχύποπτοι απέναντί τους, ανασφαλείς.</span></span></b></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000; text-align: justify; text-indent: 36pt;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000; text-align: justify;"><b><span style="font-size: large;"><span style="font-family: Tahoma;">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; Να αγαπήσεις τον πλησίον σου ως εαυτόν είπε ο Κύριος. Όλες οι θεωρίες και κοσμοθεωρίες που υπήρξαν σε τούτο δω τον κόσμο έχουν καταρρεύσει. Η μία μετά την άλλη έρχονται και παρέρχονται. Για να δώσουν την θέση τους πάλι σε θεωρίες μίσους. Κοιτάξτε τι γίνεται στην ανθρωπότητα. Σ’ όλη τη λεκάνη της Μεσογείου και της Αφρικής, για να μην πούμε παραπέρα, διάφορα καθεστώτα που υπόσχονταν υλικούς παραδείσους κατέρρευσαν. Στη θέση τους, μετά απ’ τη μεγάλη απογοήτευση των ανθρώπων που δεν μπόρεσαν να βρούν αυτόν τον υλικό παράδεισο μπαίνει η μισαλλοδοξία, το μίσος. Σ’ όλες τις χώρες της βορείου Αφρικής, ισλαμικά καθεστώτα που φαίνεται να ρέπουν προς μία άλλη αντίληψη του Θεού από εκείνη που έχουν οι φιλήσυχοι μουσουλμάνοι, εγκαθιδρύεται το ένα μετά το άλλο. Και αν κοιτάξει κανείς και σε χώρες της Κεντρικής Αφρικής και βεβαίως της Ασίας όλα μοιάζουν πολύ ανησυχητικά. Θα μου πείτε, «δεν ήταν ανησυχητικά και τότε που ήθελαν οι άνθρωποι να εγκαθιδρύσουν παραδείσους στηριζόμενοι σε δικτατορίες για να φέρουνε μετά τάχα κάποια ισότητα»; Δεν ήταν ανησυχητικά τα πράγματα εδώ και 50-60 χρόνια όταν φοβερά καθεστώτα φυλάκιζαν τους ανθρώπους, τους βασάνιζαν, τους ανάγκαζαν να απαρνηθούν την θρησκεία τους; Δεν ήταν; Κατέρρευσαν. Και τώρα δυστυχώς επειδή η βία πάντα βία φέρνει, επειδή το άδικο προκαλεί πάντα το άδικο, καινούρια καθεστώτα, αυτοί που λατρεύουν θεούς φανταστικούς έρχονται να αναστήσουν και να αναπληρώσουν εκείνα τα άλλα των επίγειων θεών. </span></span></b></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000; text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000; text-align: justify;"><b><span style="font-size: large;"><span style="font-family: Tahoma;">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; Αυτό το «αγαπήσεις τον πλησίον σου ως εαυτόν» μοιάζει κρυστάλλινο, ανέγγιχτο από την ιστορία. Λίγοι το προσέγγισαν και βεβαίως ποτέ δεν έγινε μαζικά. Όμως παραμένει ως κλήση προσωπική του Θεού στον καθένα από εμάς. Μας προκαλεί και μας προσκαλεί. Όλους εμάς που είμαστε χλιαροί. Όλους εμάς που κοιτάμε να περάσει η μέρα μέσα σε μια ρουτίνα. Που φοβόμαστε τον κόσμο. Όλους εμάς που το μήνυμά Του δεν το λάβαμε ακόμα βαθιά μέσα στην ψυχή μας. Όλους εμάς που θέλουμε τον Θεό σε μια γωνία του μυαλού μας κι όχι να καταλαμβάνει όλη μας την ύπαρξη. Σαν έρωτας μανιακός όπως λεν οι πατέρες, που θα αναμορφώσει τα πάντα και θα τα φωτίσει. </span></span></b></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000; text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000; text-align: justify; text-indent: 36pt;"><b><span style="font-size: large;"><span style="font-family: Tahoma;">Περιμένουμε οι καημένοι να αλλάξει ο κόσμος. Από τότε που φτιάχτηκε τούτος ο κόσμος, η μεγάλη ουτοπία είναι ότι μπορεί να αλλάξει. Δεν αλλάζει αυτός ο κόσμος. Αλλάζει ο άνθρωπος όμως. Και η κλήση του Χριστού για την βασιλεία Του είναι προσωπική, στον καθένα μας. Κι αν υπάρχει μια κλήση που είναι ομαδική είναι για την κοινότητα της Εκκλησίας, που κι αυτή ακόμα μοιάζει στα χρόνια τούτα να είναι λίγο θολή. Εκκλησία θα πει καλώ σε συγκέντρωση. Καλώ σε κοινότητα, καλώ σε κοινό σκοπό. Καλώ σε κοινό τρόπο ζωής. Και εκκλησία σημαίνει ότι κάποιοι άνθρωποι έχοντας στο νου και στην καρδιά μας αυτό το «αγαπήσεις τον πλησίον σου ως εαυτόν και Κύριο τον Θεόν σου» συγκροτούνται σ’ ένα σώμα, το σώμα του Χριστού. Για να προσπαθήσoυμε να είμαστε η μαγιά που θα κάνει όλο το ζυμάρι να φουσκώσει. </span></span></b></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000; text-align: justify; text-indent: 36pt;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000; text-align: justify; text-indent: 36pt;"><b><span style="font-size: large;"><span style="font-family: Tahoma;">Στα χρόνια που ζούμε, τα περίεργα χρόνια αυτά τα αλλόκοτα, που μοιάζει η ελπίδα να χλωμαίνει, τα βίαια καθεστώτα και οι ιδεολογίες αλληλοδιαδέχονται το ένα το άλλο και η άγρια μορφή του νεοφιλελευθερισμού παίζει παιχνίδια με τις οικονομίες των κρατών.&nbsp;</span></span></b><br /></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000; text-align: justify; text-indent: 36pt;"><b><span style="font-size: large;"><span style="font-family: Tahoma;">Και τώρα ήρθε ο καιρός ο λαός του Θεού να συναχθεί. Μακριά από κόμματα, μακριά από ιδεολογίες. Έχοντας ένα και μοναδικό ηγέτη, τον Κύριο ημών Ιησού Χριστό. Που καλεί τα μέλη της Εκκλησίας να είναι ένα σώμα μακριά από μικροκομματικά συμφέροντα, μακριά από ο,τιδήποτε έχει αποτύχει παντελώς στο κόσμο. </span></span></b></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000; text-align: justify; text-indent: 36pt;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000; text-align: justify; text-indent: 36pt;"><b><span style="font-size: large;"><span style="font-family: Tahoma;">Ένα είναι το όραμα του χριστιανού, η Βασιλεία των ουρανών. Που δεν την περιμένουμε μετά τον θάνατό μας, την περιμένουμε τώρα, σήμερα. Να την χαρούμε με τους ανθρώπους όχι μόνο αυτούς που αγαπάμε αλλά και όποιον έρθει στον δρόμο μας. Να την χαρούμε γιατί μόνο την μοναδική και σημερινή ημέρα έχουμε. Καθόμαστε και στεναχωριόμαστε για το τι θα γίνει σε 3, σε 10, σε 20 χρόνια, λες και είναι σίγουρο ότι θα ζούμε. Και δεν στενοχωριόμαστε που χάνουμε την σημερινή ημέρα. Που βυθιζόμαστε σε μια χωρίς νόημα καθημερινότητα.</span></span></b></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000; text-align: justify; text-indent: 36pt;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000; text-align: justify; text-indent: 36pt;"><b><span style="font-size: large;"><span style="font-family: Tahoma;">Ακούσαμε λίγο πριν, την ώρα του κοινωνικού, να ψέλνουν οι ψάλτες μας αυτό τον υπέροχο 22^ο ψαλμό. «Κύριος ποιμαίνει με και ουδέν με υστερήσει. Εις τόπον χλόης εκεί με κατεσκήνωσεν». Χιλιάδες, εκατομμύρια άνθρωποι του Θεού μέσα στην ιστορία, σε συνθήκες εύκολες ή δύσκολες, ακραίες και μαρτυρικές είχαν αυτό τον ψαλμό στα χείλη τους. Γιατί; Για να μπορούν να χαίρονται την σημερινή ημέρα. Για να θυμούνται ότι όταν ποιμαίνει ο Κύριος την ζωή μας επί της ουσίας, όταν ο Κύριος είναι πραγματικά Κύριός μας, τίποτα απολύτως δεν μπορεί να μας λείψει και «ου φοβηθήσομαι κακά». Τίποτα δεν φοβάμαι. Κερδίζω την ημέρα, ζω τον δρόμο της αγάπης Του και πορεύομαι προς τα έσχατα, γιατί ως χριστιανός ετούτο δω τον κόσμο τον γνωρίζω και τον καταλαβαίνω. Καταλαβαίνω την αμαρτία του. Καταλαβαίνω την αστοχία του. Και ονειρεύομαι μόνο την Βασιλεία των ουρανών. Που έρχεται όμως μέσα από την αγάπη στον διπλανό, όχι μέσα από ατομικούς δρόμους θρησκευτικότητας. </span></span></b></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000; text-align: justify; text-indent: 36pt;"><br /></div><div style="color: #660000; text-align: justify;"><b> <span style="font-size: large;"><span style="font-family: Tahoma;">Ο δρόμος της αγάπης του Χριστού ενάντια σε κάθε σύστημα, ιδεολογία και θρησκεία βίας, παραμένει η μοναδική ελπίδα σε τούτον εδω τον κόσμο. Ο Θεός να μας δίνει δύναμη να τον ακολουθήσουμε πραγματικά τούτο τον δρόμο. Γιατί στα χρόνια που έρχονται οι χλιαροί θα κινδυνεύσουν πάρα πολύ όπως λέει η Αποκάλυψη. Και θα βρεθούν οι ψυχροί να είναι σε καλύτερη θέση από αυτούς. Γιατί θα ’χουν την ελπίδα της μετανοίας. Ενώ ο χλιαρός μπορεί να χαθεί μέσα στον φόβο και στη&nbsp; έλλειψη νοήματος. Καθώς έρχονται τας Χριστούγεννα να ευχηθούμε να μας δίνει ο Θεός την δύναμη να μπορέσουμε φέτος λίγο παραπάνω να εννοήσουμε την</span><span style="font-family: Tahoma;"> ενανθρώπησή Του. Αμήν! </span></span></b></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7247646825682278700-6197274557282917673?l=wwwtaxiarhes.blogspot.com' alt='' /></div>Σύναξη προσώπων επι το αυτό...noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-7247646825682278700.post-57732672843810865722011-11-30T22:08:00.000+02:002011-11-30T22:08:24.284+02:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-S1-syLPg-WY/TtaNH2hfE3I/AAAAAAAAFN8/YPkuH5U8YEc/s1600/pop+5.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="320" src="http://3.bp.blogspot.com/-S1-syLPg-WY/TtaNH2hfE3I/AAAAAAAAFN8/YPkuH5U8YEc/s320/pop+5.jpg" width="225" /></a></div>&nbsp; <br /><br /><!--[if gte mso 9]><xml> <w:WordDocument> <w:View>Normal</w:View> <w:Zoom>0</w:Zoom> <w:PunctuationKerning/> <w:ValidateAgainstSchemas/> <w:SaveIfXMLInvalid>false</w:SaveIfXMLInvalid> <w:IgnoreMixedContent>false</w:IgnoreMixedContent> <w:AlwaysShowPlaceholderText>false</w:AlwaysShowPlaceholderText> <w:Compatibility> <w:BreakWrappedTables/> <w:SnapToGridInCell/> <w:WrapTextWithPunct/> <w:UseAsianBreakRules/> <w:DontGrowAutofit/> </w:Compatibility> <w:BrowserLevel>MicrosoftInternetExplorer4</w:BrowserLevel> </w:WordDocument> </xml><![endif]--><!--[if gte mso 9]><xml> <w:LatentStyles DefLockedState="false" LatentStyleCount="156"> </w:LatentStyles> </xml><![endif]--><!--[if gte mso 10]> <style> /* Style Definitions */ table.MsoNormalTable {mso-style-name:"Table Normal"; mso-tstyle-rowband-size:0; mso-tstyle-colband-size:0; mso-style-noshow:yes; mso-style-parent:""; mso-padding-alt:0cm 5.4pt 0cm 5.4pt; mso-para-margin:0cm; mso-para-margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:10.0pt; font-family:"Times New Roman"; mso-ansi-language:#0400; mso-fareast-language:#0400; mso-bidi-language:#0400;}</style> <![endif]--> <br /><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-size: large;"><b><span style="font-family: Georgia;">&nbsp;<span style="color: #660000;">Η ταινία ΠΟΠ, σε σκηνοθεσία του </span></span></b><b style="color: #660000;"><span lang="EN-US" style="font-family: Georgia;">Vladimir</span></b><b style="color: #660000;"><span lang="EN-US" style="font-family: Georgia;"> </span></b><b style="color: #660000;"><span lang="EN-US" style="font-family: Georgia;">Khotinenko</span></b><b style="color: #660000;"><span style="font-family: Georgia;">,</span></b><b style="color: #660000;"><span style="font-family: Georgia;"> βασίζεται σε αληθινά γεγονότα στη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου. Το 1941 κατά τη Γερμανική εισβολή στη Σοβιετική Ένωση, υπήρξε κάποια χαλάρωση λόγω του πολέμου, της από δεκαετίες επίσημης σοβιετικής αντιθρησκευτικής πολιτικής και παράλληλη ενθάρρυνση από πλευράς των Γερμανών του Ορθόδοξου ρωσικού κλήρου, για επαναλειτουργία των ναών στα σοβιετικά εδάφη που είχαν καταλάβει. Ήταν ένα μέτρο των κατακτητών ναζί, να εμφανισθούν σαν απελευθερωτές του ρωσικού λαού από τον άθεο κομμουνισμό των μπολσεβίκων...</span></b></span></div><br /><div style="color: #073763; text-align: center;"><i><span style="font-size: large;"><b>Η συνέχεια της φιλμοκριτικής του Μ.Ψ.,&nbsp;</b></span></i></div><div style="text-align: center;"><a href="http://pamtaxtainies.blogspot.com/2011/11/2010.html" style="color: #073763;"><i><span style="font-size: large;"><b>ΕΔΩ, στο ΑΡΧΑΓΓΕΛΩΝ ΤΑΙΝΙΟΡΑΜΑ</b></span></i></a></div><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7247646825682278700-5773267284381086572?l=wwwtaxiarhes.blogspot.com' alt='' /></div>Σύναξη προσώπων επι το αυτό...noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-7247646825682278700.post-74828635832671018542011-11-23T22:49:00.000+02:002011-11-23T22:49:21.636+02:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><!--[if gte mso 9]><xml> <w:WordDocument> <w:View>Normal</w:View> <w:Zoom>0</w:Zoom> <w:PunctuationKerning/> <w:ValidateAgainstSchemas/> <w:SaveIfXMLInvalid>false</w:SaveIfXMLInvalid> <w:IgnoreMixedContent>false</w:IgnoreMixedContent> <w:AlwaysShowPlaceholderText>false</w:AlwaysShowPlaceholderText> <w:Compatibility> <w:BreakWrappedTables/> <w:SnapToGridInCell/> <w:WrapTextWithPunct/> <w:UseAsianBreakRules/> <w:DontGrowAutofit/> </w:Compatibility> <w:BrowserLevel>MicrosoftInternetExplorer4</w:BrowserLevel> </w:WordDocument> </xml><![endif]--><!--[if gte mso 9]><xml> <w:LatentStyles DefLockedState="false" LatentStyleCount="156"> </w:LatentStyles> </xml><![endif]--><!--[if gte mso 10]> <style> /* Style Definitions */ table.MsoNormalTable {mso-style-name:"Table Normal"; mso-tstyle-rowband-size:0; mso-tstyle-colband-size:0; mso-style-noshow:yes; mso-style-parent:""; mso-padding-alt:0cm 5.4pt 0cm 5.4pt; mso-para-margin:0cm; mso-para-margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:10.0pt; font-family:"Times New Roman"; mso-ansi-language:#0400; mso-fareast-language:#0400; mso-bidi-language:#0400;}</style> <![endif]--> <br /><div class="MsoNormal" style="color: #660000; text-align: justify;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-usa7js7gXlk/Ts1bvmRvVYI/AAAAAAAAFM8/UaDLTtmM9WU/s1600/2.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="240" src="http://4.bp.blogspot.com/-usa7js7gXlk/Ts1bvmRvVYI/AAAAAAAAFM8/UaDLTtmM9WU/s320/2.jpg" width="320" /></a></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000; text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000; text-align: center;"><i><span style="font-size: large;">(Απομαγνητοφωνημένη ομιλία του π. Χριστοδούλου) </span></i><b><span style="font-size: large;"><br /></span></b></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000; text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000; text-align: justify;"><b><span style="font-size: large;">&nbsp;Κάθε φορά που γιορτάζει η Παναγία, οι περισσότεροι από εμάς αισθανόμαστε μια χαρά, αισθανόμαστε την ημέρα να’ναι ξεχωριστή. Ούτως ή άλλως, τις εορτές της Παναγίας που τις αποκαλούμε Θεομητορικές, η Εκκλησία μας τις περιέβαλε με πολύ μεγάλη<span>&nbsp; </span>αγάπη και δόξα για να τιμήσει την δυνατότητα του ανθρώπου - μέσω Εκείνης - να μπορέσει να φτάσει τον Θεό, να υπερβεί τον εαυτό του, να αξιωθεί την αγιότητα. Γιορτάζουμε, λοιπόν, και χαιρόμαστε τις εορτές της Παναγίας, πρώτ' απ' όλα γι' αυτήν ακριβώς την ελπίδα. Ότι όπως εκείνη, η ΠΑΝ-αγία, η περισσότερο αγία όλων μπόρεσε από ένας απλός άνθρωπος, μια γυναίκα του λαού που ήταν να φτάσει σε τέτοια μεγάλη δόξα και τιμή, έτσι κι εμείς συν θεώ θα μπορέσουμε να αξιοωθούμε την αγιότητα.&nbsp;</span></b></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000; text-align: justify;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-07boyqzfCEM/Ts1b1BnXKPI/AAAAAAAAFNE/BIU41zlwPuE/s1600/3.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="246" src="http://1.bp.blogspot.com/-07boyqzfCEM/Ts1b1BnXKPI/AAAAAAAAFNE/BIU41zlwPuE/s320/3.jpg" width="320" /></a></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000; text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000; text-align: justify;"><b><span style="font-size: large;">&nbsp;Χαίρονται οι γυναίκες ιδιαίτερα, γιατί εκείνη την εποχή, αλλά και για πολλούς αιώνες πριν μετά η θέση της γυναίκας στον κόσμο ήταν ευτελισμένη. Ένα όργανο για παιδοποιία, ένα αντικείμενο πολλές φορές, ένα σκεύος ηδονής των ανδρών. Διά της Παναγίας στό διάβα του χρόνου τιμήθηκε η γυναίκα πάρα πολύ. Πολύ περισσότερο απ' ότι ήθελαν να την τιμήσουν οι κοινωνίες και τα λόγια των απλών ανθρώπων. Και οι άντρες από την άλλη πλευρά, μέσα στο πρόσωπο και στην τιμή της Παναγίας βλέπαμε πάντα την μάνα μας, την δυνατότητα της αγκαλιάς, της προστασίας, της σκέπης, της φροντίδας. Αυτό το ορμέμφυτο που υπάρχει μέσα στον άνθρωπο, που γυρεύει συνεχώς κάποιον να τον φροντίζει. Αυτό νιώθαμε μαζί με όλα τ' άλλα για την Παναγία.</span></b></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000; text-align: justify;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-lKKAJ1JO8gg/Ts1b8eU2h-I/AAAAAAAAFNM/oOQZCra3jdM/s1600/eisodia.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://2.bp.blogspot.com/-lKKAJ1JO8gg/Ts1b8eU2h-I/AAAAAAAAFNM/oOQZCra3jdM/s1600/eisodia.jpg" /></a></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000; text-align: justify;"><b><span style="font-size: large;">&nbsp; </span></b></div><b><span style="font-size: large;"><span style="color: #660000;"> </span></span></b><div class="MsoNormal" style="color: #660000; text-align: justify;"><b><span style="font-size: large;">Όμως θα πρέπει να μην ξεχνάμε κάτι βασικό. Ξεχνάμε κάτι. Η Παναγία δεν ήταν μια «καθώς πρέπει» γυναίκα. Η Παναγία ήταν μια γυναίκα του λαού. Γέννησε μέσα σε μια σπηλιά, διώχτηκε και καταδιώχτηκε σαν πρόσφυγας, μιας και θέλαν να της σκοτώσουν το παιδί. Η Παναγία έζησε φτωχικά σαν γυναίκα ενός μαραγκού. Η Παναγία δεν ήταν η καθώς πρέπει κυρία μιας καθεστηκυίας τάξης, κάποιου Φαρισαίου, κάποιου ανώτερου ιερέα. Η Παναγία γύρναγε την Παλιαστίνη μαζί με τους άλλους μαθητές, δίπλα στον γιό της και συνάμα Δάσκαλό της, που φορούσε ένα απλό χιτώνα και σανδάλια και ζούσε σε εκούσια πτωχεία. Και που συνεχώς συγκρουόταν με το κατεστημένο της εποχής Του. Το ξεχνάμε αυτό. Και φτιάχνουμε ψεύτικα πρότυπα. Λες και η Παναγία ήταν εκπρόσωπος των Φαρισαίων. Λες και σήμερα είναι εκπρόσωπος μιας εξουσίας, ενός καθωσπρεπισμού. Η Παναγία είχε πολύ μεγάλη ευσέβεια. Είχε πολύ μεγάλη αγάπη στον Θεό. Γι' αυτό την αφιέρωση που της έγινε την κράτησε σ' όλη της την ζωή. Η Παναγία είχε μεγάλη υπομονή, γιατί έβλεπε το παιδί της να κάνει πράγματα που μια μάνα δεν θέλει να κάνει. Έβλεπε τον γιο της να πηγαίνει προς τον θάνατο να ρισκάρει την ζωή Του, να συγκρούεται με κάθε κατεστημένο, με κάθε αντίληψη θρησκευτική, με κάθε εξουσία πολιτική. Και συγκλονιζόταν συνεχώς από το γεγονός ότι υπερφυσικά πράγματα συνέβαιναν μπροστά της. Πολλές φορές την ξεπερνούσαν. Δεν μπορούσε να τα χωρέσει ο νους της. Η Παναγία ήταν πολύ διαφορετική από αυτό που πλάθουμε εμείς στο μυαλό μας. Ήταν μια γυναίκα με πάρα πολύ μεγάλο θάρρος, με πάρα πολύ μεγάλη τόλμη.Η Παναγία είδε τον γιο της στο σταυρό και κλήθηκε να κάνει το δάκρυ της προσευχή, να κάνει την αγάπη της για τον γιο της θέλημα του Θεού. Και να Τον λατρέψει κατευθείαν ως Θεό.&nbsp;</span></b></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000; text-align: justify;"><br /></div><b><span style="font-size: large;"><span style="color: #660000;"> </span></span></b><div class="MsoNormal" style="color: #660000; text-align: justify;"><b><span style="font-size: large;">Εσείς οι γυναίκες αγαπάτε πολύ την Παναγία. Όμως, κάθε φορά που κάνετε μια παρατήρηση στον γιο σας, στο παιδί σας, στον άντρα σας. Κάθε φορά που ηθικολογείτε και λέτε λόγια, καλά μεν, αλλά πολλές φορές αδιάκριτα στους άλλους. Σκεφτείτε: Η Παναγία πήγε πέρα από όλ' αυτά. Η Παναγία ζούσε μέσα σε μια σιωπή, που προερχόταν από μεγάλη εμπιστοσύνη στον Θεό. Από την μεγάλη εμπιστοσύνη στον γιο της κι από την μεγάλη αγάπη που είχε στον άνθρωπο. Σκεφθείτε. Η Παναγία δεν ήταν μια απλή γυναικούλα, χαζή, που ό,τι έλεγε ο γιος της το δεχόταν. Είχε αποδεχτεί ένα λόγο που συγκρουόταν με ο,τιδήποτε είχε διδαχτεί. Ένα λόγο διαφορετικό. Η Παναγία ήταν ένας άνθρωπος τολμηρός, μια γυναίκα που ακολούθησε την ζωή στα όρια. Η Παναγία ήταν μέσα στην ακολουθία των αποστόλων, των διαφορετικών, των εβδομήκοντα και των άλλων. Και κάθε φορά που πήγαιναν σ' ένα χωριό, σ' ένα τόπο άκουγαν διδασκαλίες άλλες απ’όσα ήξεραν μέχρι τότε στην ζωή τους. Πρότυπο ο Σαμαρείτης, ο αιρετικός στην μια περίπτωση. Αποδοχή μιας γυναίκας πόρνης σε μια άλλη. Συνέτρωγε μαζί με τελώνες, με πρώην κλέφτες και ληστές. Δεχόταν την χλεύη όλων αυτών, που με καλές προθέσεις μεν, με την πλάνη τους δε, κατηγορούσαν τον Χριστό.&nbsp;</span></b></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000; text-align: justify;"><br /></div><b><span style="font-size: large;"><span style="color: #660000;"> </span></span></b><div class="MsoNormal" style="color: #660000; text-align: justify;"><b><span style="font-size: large;">Όταν φέρνουμε, λοιπόν, στο νου μας την Παναγία όλοι μας, άντρες και γυναίκες, να σκεφτόμαστε ένα πράγμα. Δεν μας καλεί να τηρήσουμε και να κρατήσουμε αυτά που έχουμε. Δεν ήταν η Παναγία μια γυναίκα συντηρητική που έλεγε, όπως πολλές φορές λέμε εμείς, "πω, πω χάθηκαν όλα, πως κατάντησε ο κόσμος". Η Παναγία ακολουθούσε τον λόγο του Χριστού. Εκείνη που ταυτιζόταν μ' εκείνο το "αφήνουμε τα 99 πρόβατα να τρέξουμε για το ένα". Ήταν εκείνη που ταυτιζόταν με το θέλημα του Θεού που έλεγε ότι θέλει όλοι οι άνθρωποι να σωθούν. Ήταν εκείνη που προσπαθούσε να ζει την ζωή της, "εν πνεύματι και αληθεία".&nbsp;</span></b></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000; text-align: justify;"><br /></div><b><span style="font-size: large;"><span style="color: #660000;"> </span></span></b><div class="MsoNormal" style="color: #660000; text-align: justify;"><b><span style="font-size: large;">Όταν τιμούμε την Παναγία, όλοι μας άντρες και γυναίκες, θα πρέπει να σκεφτόμαστε την υπέρβαση. Την υπέρβαση του εαυτού μας. Όχι το βόλεμα σ' αυτά που έχουμε, σ' όσα κατακτήσαμε κι όσα μας δώρησε ο Θεός, αλλά στο παραπέρα. Σε αυτό που δεν χωράει ο νους πολλές φορές. Όπως και σ' εκείνην δεν χωρούσε ο νους της όλ' αυτά που συνέβησαν. Γιατί η ζωή της πήγαινε από έκπληξη σε έκπληξη. Μετά την αποδοχή εκείνου του μηνύματος που της έφερε ο άγγελος, η ζωή της ήταν μια διαρκής αναμονή μέχρι το σημείο που άρχισε να διδάσκει ο Κύριος. Και μετά άνοιξε το μυαλό της, άνοιξε η ψυχή της. Έμαθε από τον γιο της - τι φοβερό πράγμα αυτό- πράγματα που δεν τα φανταζόταν. Που όμως η αγάπη η μεγάλη που είχε μπόρεσε να την κάνει να υπερβεί όσα ήξερε και να μπορέσει να 'ρθει σε κόντρα και με την θρησκεία των προγόνων της.&nbsp;</span></b></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000; text-align: justify;"><br /></div><b><span style="font-size: large;"><span style="color: #660000;"> </span></span></b><div class="MsoNormal" style="color: #660000; text-align: justify;"><b><span style="font-size: large;">Όταν τιμούμε την Παναγία, λοιπόν, τιμούμε πολύ περισσότερα πράγματα απ' ό,τι νομίζουμε. Τιμούμε την δυνατότητα της ανθρώπινης φύσης να ξεφεύγει απ' αυτό που η φύση η πεπτωκυία μας αναγκάζει να είμαστε. Να φύγουν οι γυναίκες από τον ρόλο της μάνας για να κατευθυνθούν στον ρόλο της αγίας. Να φύγουν οι άντρες από τον ρόλο απλώς του δήθεν δυνατού και αγέρωχου ανθρώπου και να πάνε εκεί που προστάζει ο νόμος της αγάπης. Να πάει το ανθρώπινο γένος να ξαναβρεί την ελπίδα του, στο ότι μπορεί να επικρατεί σε αυτό τον κόσμο και κάτι διαφορετικό ως νόημα πέρα απ' την αιώνια νεότητα, τον<span>&nbsp; </span>πλούτο, το χρήμα, την καλοπέραση. Η σοφία, η αγιότητα, η χαρά μιας άλλης θέασης της ζωής.&nbsp;</span></b></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000; text-align: justify;"><br /></div><b><span style="font-size: large;"><span style="color: #660000;"> </span></span></b><div class="MsoNormal" style="color: #660000; text-align: justify;"><b><span style="font-size: large;">Τιμώντας την Παναγία, τιμάμε στην ουσία την ελπίδα στην ζωή μας. Αν δεν το καταλαβαίνουμε αυτό μένουμε στα ίδια, σε μια χλωμή γιορτή που απλώς γιορτάζουμε μια γυναίκα που κάποτε έζησε. Δεν είναι όμως έτσι. Ας χαρούμε κι ας ελπίζουμε ότι όσο και να καταρρέει ο κόσμος γύρω μας, όσο και να βαδίζουμε προς τα έσχατα, για τον καθένα από εμάς υπάρχει ελπίδα. Αυτή την ελπίδα φέρνουν όλες αυτές οι γιορτές που κάνουν την ζωή μας πιο όμορφη μέσα στην ερημιά και την ξεραΐλα της σημερινής εποχής. Ο Θεός, δια πρεσβειών της αγίας Θεοτόκου να μας δίνει δύναμη. Αμήν!<span>&nbsp;&nbsp;</span></span></b></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span>&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7247646825682278700-7482863583267101854?l=wwwtaxiarhes.blogspot.com' alt='' /></div>Σύναξη προσώπων επι το αυτό...noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-7247646825682278700.post-9895977076024144072011-11-17T21:52:00.002+02:002011-11-18T12:35:02.578+02:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><br /><div class="MsoNormal" style="color: #660000; text-align: justify;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><span style="font-size: large;"><b><span style="line-height: 115%;">&nbsp;</span></b></span><a href="http://2.bp.blogspot.com/-9raxKikc3S8/TsVlkIBWyAI/AAAAAAAAFM0/9FLPS4zhQKQ/s1600/360332-kalossamaritis.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="165" src="http://2.bp.blogspot.com/-9raxKikc3S8/TsVlkIBWyAI/AAAAAAAAFM0/9FLPS4zhQKQ/s400/360332-kalossamaritis.jpg" width="400" /></a></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000; text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000; text-align: center;"><span style="font-size: large;"><b><span style="line-height: 115%;">&nbsp;</span></b></span><i><span style="color: #20124d; font-size: medium;"><span style="font-family: &quot;Palatino Linotype&quot;;"><span style="color: #660000;">(Απομαγνητοφωνημένη ομιλία του π. Χριστοδούλου)</span></span></span></i></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000; text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000; text-align: justify;"><span style="font-size: large;"><b><span style="line-height: 115%;">&nbsp;Για μια ακόμη φορά ένας νομοδιδάσκαλος πλησιάζει τον Κύριο με σκοπό να Τον ντροπιάσει, να Τον εκθέσει μπροστά στους παρευρισκομένους αφού η διδασκαλία του Χριστού, έρχεται σε αντίθεση με την παράδοση που διδάσκουν οι Φαρισαίοι και οι Γραμματείς και οι νομοδιδάσκαλοι. Του κάνει λοιπόν, μία ερώτηση: "Τι πρέπει να κάνω για να κληρονομήσω την αιώνια ζωή;" Ο Χριστός αντιστρέφει την ερώτηση: "Εσύ τι νομίζεις ότι πρέπει να κάνεις; Ποια είναι η σημαντικότερη εντολή που πρέπει να τηρήσεις;"</span></b></span></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000; text-align: justify;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-Lg11tkkFSHw/TsVlGCLxZTI/AAAAAAAAFMs/Pt-6urP9uF8/s1600/samaritis.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"></a></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000; text-align: justify;"><span style="font-size: large;"><b><span style="line-height: 115%;">&nbsp; Ο νομοδιδάσκαλος αυτός δεν είναι τυχαίος. Από την απάντησή του φαίνεται ότι είναι πολύ καταρτισμένος. Διότι απ' όλες τις εντολές που υπάρχουν μέσα στον νόμο διαλέγει ένα στίχο που επαναλαμβάνεται στο Λευϊτικό και στο Δευτερονόμιο, το "αγαπήσεις Κύριον τον Θεόν σου και τον πλησίον σου ως εαυτόν". Αυτή ακριβώς είναι και η εντολή την οποία είχε διδάξει ο Κύριος ως πρώτη και σπουδαία εντολή. Πιθανόν να το ήξερε και ο νομοδιδάσκαλος. Ίσως επειδή άκουγε τον Χριστό να επιλέγει αυτή την φράση ανάμεσα από όλο το νόμο για να συγκεφαλαιώσει την διδασκαλία Του, μπορεί επίτηδες να λέει αυτή την απάντηση. Το γιατί θα το δούμε αμέσως μετά.&nbsp;</span></b></span></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000; text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000; text-align: center;"><span style="font-size: large;"><b><span style="line-height: 115%;">&nbsp;</span></b></span><a href="http://1.bp.blogspot.com/-Lg11tkkFSHw/TsVlGCLxZTI/AAAAAAAAFMs/Pt-6urP9uF8/s1600/samaritis.jpg" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="272" src="http://1.bp.blogspot.com/-Lg11tkkFSHw/TsVlGCLxZTI/AAAAAAAAFMs/Pt-6urP9uF8/s320/samaritis.jpg" width="320" /></a></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000; text-align: justify;"><span style="font-size: large;"><b><span style="line-height: 115%;">&nbsp; </span></b></span></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000; text-align: justify;"><span style="font-size: large;"><b><span style="line-height: 115%;">Του λέει ο Χριστός "Συγχαρητήρια, αυτή είναι η απάντηση. Αν μπορέσεις να κάνεις πράξη αυτό, δηλαδή να αγαπάς τον Θεό, να είσαι αφιερωμένος σ' Εκείνον, να αγαπάς τον πλησίον σου μ' όλη σου την καρδιά, αλλά να αγαπάς και τον εαυτό σου, τότε θα σωθείς." Του κάνει, λοιπόν, ο νομοδιδάσκαλος την ερώτηση που είναι, θα λέγαμε, ερώτηση-παγίδα. "Ποιος είναι ο πλησίον;" Η ερώτηση, λοιπόν, δεν είναι τυχαία, και είπα λίγο πριν ότι μπορεί επίτηδες ακούγοντας το κήρυγμα του Χριστού να την είχε επιλέξει, διότι εδώ βρισκόταν και η μεγάλη διαφωνία για την έννοια του "πλησίον" ανάμεσα σε αυτό που εννοούσε ο Χριστός και σε αυτό που εννοούσαν οι Εβραίοι.&nbsp;</span></b></span></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000; text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000; text-align: justify;"><span style="font-size: large;"><b><span style="line-height: 115%;">Θα μπορούσαμε να πούμε ότι η έννοια του "πλησίον" χωριζόταν σε τρεις κατηγορίες, ανάλογα με το ποιος την πίστευε. Πρώτ' απ' όλα για το σύνολο του εβραϊκού λαού, "πλησίον" &nbsp;ήταν μόνο οι Εβραίοι. Όλοι οι άλλοι ήταν ειδωλολάτρες και δεν ήθελαν να έχουν καμία σχέση μαζί τους. Ειδωλολάτρες, αιρετικοί, εθνικοί.&nbsp;</span></b></span></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000; text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000; text-align: justify;"><span style="font-size: large;"><b><span style="line-height: 115%;">Μετά ήταν η τάξη των Φαρισαίων, των νομοδιδασκάλων και των Γραμματέων, άνθρωποι μορφωμένοι, καταρτισμένοι στον νόμο, και αυστηροί τηρητές του. Εκείνοι θεωρούσαν ότι "πλησίον" μπορεί να είναι μόνο όποιος έχει μια ανώτερη κατάρτιση, ανήκει στους Σαδδουκαίους ή τους Φαρισαίους και συνεπώς δεν μπορεί "πλησίον" να είναι ο όχλος, οι αγράμματοι και ασήμαντοι φτωχοί.&nbsp;</span></b></span></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000; text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000; text-align: justify;"><span style="font-size: large;"><b><span style="line-height: 115%;">Η τρίτη αντίληψη, ακόμα πιο σκληροπυρηνική θα λέγαμε, ήταν αυτή της αιρέσεως των Εσσαίων. Οι Εσσαίοι ήταν μια αίρεση ακόμα πιο αυστηρή από τους Φαρισαίους, οι οποίοι είχαν φύγει από τα κατοικημένα μέρη κι είχαν πάει να ζήσουν στην έρημο του Εν-Γαδί</span><a href="http://el.wikipedia.org/w/index.php?title=%CE%95%CE%BD-%CE%B3%CE%B1%CE%B4%CE%AF&amp;action=edit&amp;redlink=1" title="Εν-γαδί (δεν έχει γραφτεί ακόμα)"><span style="text-decoration: none;"></span></a> της Ιουδαίας<a href="http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%99%CE%BF%CF%85%CE%B4%CE%B1%CE%AF%CE%B1" title="Ιουδαία"><span style="text-decoration: none;"></span></a>, στη Δυτική πλευρά της Νεκράς Θαλάσσης&nbsp; <a href="http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%9D%CE%B5%CE%BA%CF%81%CE%AC_%CE%98%CE%AC%CE%BB%CE%B1%CF%83%CF%83%CE%B1" title="Νεκρά Θάλασσα"><span style="text-decoration: none;"></span></a>και αριθμούσε κάποια περίοδο μέχρι και 4.000 μέλη.<span style="line-height: 115%;"> (Είναι γνωστά τα χειρόγραφα που βρέθηκαν εκεί, τα χειρόγραφα του Κουμράν, που βρέθηκαν στα μέσα του προηγούμενου αιώνα, τα παλαιότερα χειρόγραφα που αναφέρονται στην Γραφή.) Οι Εσσαίοι, λοιπόν, ήταν άνθρωποι αφιερωμένοι, θα λέγαμε σαν μέλη μιας πολύ ακραίας θρησκευτικής οργάνωσης, ζούσαν στην έρημο, δεν έκαναν παιδιά, περίμεναν το τέλος του κόσμου και γι' αυτούς ο "πλησίον" ήταν μόνο τα μέλη των Εσσαίων, κανείς άλλος.&nbsp;</span></b></span></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000; text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000; text-align: justify;"><span style="font-size: large;"><b><span style="line-height: 115%;">Βλέπουμε, λοιπόν, ότι σύμφωνα με τις αντιλήψεις της εποχής και όχι μόνο, γιατί εδώ υπάρχει κάτι που μας ενδιαφέρει κι εμάς, ο "πλησίον" περιοριζόταν ανάλογα με τις αντιλήψεις της κάθε κάστας, τάξης ή φυλής. Πρώτα η έννοια η ρατσιστική, η ράτσα, η φυλή, ο πολύς λαός. Δεύτερον, η έννοια των εκλεκτών, που είχαν οι Φαρισαίοι και οι Γραμματείς, των εκλεκτών, του καλού γένους, των καταρτισμένων. Και τρίτη είχαμε την πολύ στενότερη αντίληψη, των δικών μας (όλοι οι άλλοι θα χαθούν και θα τιμωρούνται στην κόλαση), των Εσσαίων και των ομοίων με αυτούς.&nbsp;</span></b></span></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000; text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000; text-align: justify;"><span style="font-size: large;"><b><span style="line-height: 115%;">Ο Χριστός κομίζει στην ιστορία μια άλλη αντίληψη για το ποιος είναι ο πλησίον. Γι' αυτό αντιστρέφει το θέμα. Ενώ ο νομοδιδάσκαλος ρωτάει "ποιος είναι ο πλησίον", ο Χριστός το θέμα το βάζει αλλιώς. Ποιος ενεργεί ως πλησίον. Όχι ποιον θεωρούμε εμείς πλησίον ανάλογα με την δική μας αντίληψη. Αλλά ποιος πραγματικά ενεργεί ως πλησίον.&nbsp;</span></b></span></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000; text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000; text-align: justify;"><span style="font-size: large;"><b><span style="line-height: 115%;">Η ιστορία στην συνέχεια είναι γνωστή. Ένας ιερέας κι ένας Λευίτης περνούν δίπλα από τον πεσμένο άνθρωπο, τραυματισμένο από τους ληστές. Ο Χριστός δεν θέλει σε καμία περίπτωση να πολεμήσει τον κλήρο. Δεν είναι αυτός ο σκοπός του. Το λέω αυτό γιατί υπάρχουν κάποιες ερμηνείες επιφανειακές σήμερα "οι ιερείς ίδιοι ήταν πάντα" κ.λπ. Όχι. Και ο ιερέας και ο Λευίτης ήταν άνθρωποι του νόμου. Αυτό που κάνουν, να προσπεράσουν δηλαδή αντί να πλησιάσουν, είναι γιατί θέλουν να τηρήσουν το νόμο μέχρι τελευταίας γραμμής.&nbsp;</span></b></span></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000; text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000; text-align: justify;"><span style="font-size: large;"><b><span style="line-height: 115%;">Και ο νόμος έλεγε (το γράφει στο Δευτερονόμιο) ότι ένας ιερέας ή ένας Λευίτης όπου ήταν οι άνθρωποι που κατεξοχήν έμπαιναν σ' όλα τα σπίτια για τις θρησκευτικές ανάγκες του λαού κι όχι μόνο (και για ιατρικές ανάγκες) δεν έπρεπε να πλησιάσουν πτώμα. Με την ζέστη που επικρατούσε στην περιοχή της Παλαιστίνης μεταφέρονταν πάρα πολύ εύκολα μολύνσεις. Κι έτσι, λοιπόν, μέσα στην Γραφή για λόγους υγιεινής, υπήρχε αυτή η διάταξη που δεν αφορούσε μόνο τους ιερείς, αφορούσε όλους. Όποιος πλησιάσει πτώμα θεωρείται ακάθαρτος, μένει μακριά απ' την συναγωγή, από το ναό, χρειάζεται καθαρισμό, να μπει σε καραντίνα, χρειάζεται να βεβαιωθεί ότι είναι καλά πριν πλησιάσει τους άλλους ανθρώπους. Ο ιερέας, λοιπόν, κι ο Λευίτης βάζουν την καρδιά τους, το ενδιαφέρον για τον πλησίον στην άκρη και τηρούν το νόμο. Δεν θα πλησιάσω ούτε θα διακινδυνεύσω για έναν άνθρωπο που φαίνεται να είναι πεθαμένος. Ας τον βρουν άλλοι.&nbsp;</span></b></span></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000; text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000; text-align: justify; text-indent: 36pt;"><span style="font-size: large;"><b><span style="line-height: 115%;">Ο Σαμαρείτης είναι ένα πρόσωπο κατακριτέο από τους Εβραίους. Και από τις τρεις τάξεις που αναφέραμε πριν. Και από τον λαό, γιατί είναι μιγάς και αιρετικός και από τους Φαρισαίους και τους Εσσαίους βέβαια, οι οποίοι θεωρούν ότι έχει διαστρέψει λόγω του συγκρητισμού την πίστη του από τις αιχμαλωσίες των προηγούμενων αιώνων. Αυτός, λοιπόν, ο αιρετικός, για τον οποίο δεν ξέρουμε τίποτα πέρα από το ότι δεν εμπίπτει σε καμία από τις προηγούμενες τρεις κατηγορίες, αδιαφορεί για τον νόμο και βάζει την καρδιά του πάνω απ' όλα. Πλησιάζει, διαπιστώνει ότι ο άνθρωπος δεν έχει πεθάνει, του δένει πρόχειρα τις πληγές, τον παίρνει μαζί του, πάει σ' ένα πανδοχείο, αφήνει και χρήματα για να τον γιατροπορἐψουνε και διαβεβαιώνει τον ξενοδόχο ότι στην επιστροφή του θα δώσει και όσα χρήματα χρειάζονται γι' αυτό τον άγνωστο σ' εκείνον άνθρωπο, φτάνει να γίνει καλά.</span></b></span></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000; text-align: justify; text-indent: 36pt;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000; text-align: justify; text-indent: 36pt;"><span style="font-size: large;"><b><span style="line-height: 115%;"> </span></b></span></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000; text-align: justify; text-indent: 36pt;"><span style="font-size: large;"><b><span style="line-height: 115%;">Ο Καλός Σαμαρείτης, δεν ζητά καμία επιβράβευση, καμία ανταμοιβή, δεν ευεργετεί για να πάρει ανταπόδωση και αναγνώριση. Έχει αγάπη, πέρα και πάνω από το νόμο και την υποχρέωση.</span></b></span></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000; text-align: justify; text-indent: 36pt;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000; text-align: justify;"><span style="font-size: large;"><b><span style="line-height: 115%;">Ο Χριστός τελειώνοντας την διήγηση ρωτάει τον νομοδιδάσκαλο: "Ποιος είναι ο πλησίον;" Κι εκείνος απαντάει.&nbsp; Είναι νικημένος. Έχει καταλάβει: "Έχεις δίκιο, είναι εκείνος που έδειξε έλεος, όχι αυτό που εννοούσα εγώ."&nbsp;</span></b></span></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000; text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000; text-align: justify;"><span style="font-size: large;"><b><span style="line-height: 115%;">Θα πει κάποιος "εμάς πόσο μας αφορά αυτή η παραβολή;" Η απάντηση είναι εύκολη. Όσο μας αφορούν όλες. Εδώ κάτι παραπάνω, γιατί αυτή η παραβολή του καλού Σαμαρείτη μαζί με την παραβολή του Ασώτου, νομίζω ότι αποτελούν δυο από τις βασικότερες παραβολές της διδασκαλίας του Κυρίου. Η αγάπη στον συνάνθρωπο είναι αυτό που λείπει από αυτό τον κόσμο. Αντίθετα, η αγάπη για τους οικείους (το αναφέρει αλλού ο Χριστός αυτό), για τους ομοεθνείς μας ή τους ομόθρησκούς μας είναι το εύκολο. Ειδικά σε εποχές οι οποίες έχουν ένταση, όπως είχαν εκείνη την εποχή στο Ισραήλ, λόγω της Ρωμαϊκής κατοχής, αλλά και προηγουμένως λόγω των επανειλημμένων αιχμαλωσιών από Έλληνες, Βαβυλώνιους, Ασσύριους μέσα στους αιώνες, ήταν επόμενο ο εθνικός παράγοντας, ο φυλετικός παράγοντας να είναι πάρα πολύ ενισχυμένος στο νου των Ιουδαίων.&nbsp;</span></b></span></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000; text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000; text-align: justify;"><span style="font-size: large;"><b><span style="line-height: 115%;">Κατά ένα τρόπο βρισκόμαστε σε μια παρόμοια εποχή. Η δύσκολη κατάσταση που περνάει η Ελλάδα σήμερα με την μετανάστευση και ταυτόχρονα οι μεγάλες κακουχίες και σφαγές που έχει αντιμετωπίσει ο λαός μας στον προηγούμενο και στον προ-προηγούμενο αιώνα από τους γείτονες, μάς κάνει να αντιλαμβανόμαστε τα πράγματα πιο στενά για την έννοια του πλησίον.&nbsp;</span></b></span></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000; text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000; text-align: justify;"><span style="font-size: large;"><b><span style="line-height: 115%;">Η χριστιανική πίστη ὀμως επιτάσσει κάτι διαφορετικό. Πρώτα βάζουμε τον Χριστό και μετά βάζουμε την πατρίδα. Δεν υποτιμούμε την πατρίδα, αλλά ονειρευόμαστε την ουράνια πατρίδα. Αγαπάμε την πατρίδα μας και την υπερασπίζουμε απέναντι σε οποιονδήποτε θέλει με διάφορα ιδεολογήματα και ανοησίες να εξαλείψει την σημασία της, μα πάνω απ' όλα θυμόμαστε τον λόγο και την διδασκαλία του Χριστού.&nbsp;</span></b></span></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000; text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000; text-align: justify;"><span style="font-size: large;"><b><span style="line-height: 115%;">Πλησίον μας είναι ο κάθε άνθρωπος, χωρίς να κάνουμε διάκριση φυλής, θρησκείας ή ό,τιδήποτε άλλο. Και πάνω απ' όλα, πλησίον μας είναι κάθε άνθρωπος που καταλαβαίνουμε ότι είναι πλάσμα του Θεού σαν κι εμάς. Που στα μάτια του Θεού, ό,τι και να πιστεύει είναι το ίδιο παιδί Του. Αν έχουμε την πίστη της αληθείας (όσοι την έχουμε γιατί πια), την αληθινή πίστη στον Υιό του Θεού, αυτό πρέπει να το θεωρούμε προνόμιο, δώρο και ευεργεσία του Θεού. Κι όχι να το χρησιμοποιούμε για να επιτεθούμε στους άλλους. Όταν εμείς γνωρίζουμε την αλήθεια, κάποιον που δεν την γνωρίζει δεν του θυμώνουμε. Προσευχόμαστε γι' αυτόν, νοιαζόμαστε γι' αυτόν, παρακαλούμε τον Θεό να τον ελεεί και να τον ενισχύει.</span></b></span></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000; text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000; text-align: justify;"><span style="font-size: large;"><b><span style="line-height: 115%;">Η παραβολή του Καλού Σαμαρείτη είναι χαρακτηριστική για να καταλάβουμε τι θα πει ορθόδοξη πίστη, αγάπη άνευ όρων για όλα. Όλους τους ανθρώπους να τους βλέπουμε ως εικόνες Θεού, για να αισθανόμαστε κι εμείς εικόνες Θεού. Με το μίσος, την μισαλλοδοξία και την εμπάθεια χάνουμε αυτή την δυνατότητα, να νιώθουμε εικόνες Θεού. Μικραίνει η ψυχή μας, σκοτεινιάζει ο νους μας, γινόμαστε κι εμείς ρατσιστές σαν τους Εβραίους εκείνης της εποχής, υποτασσόμαστε στο μικροσυμφέρον. Ας ξαναθυμηθούμε τον λόγο του Χριστού: Δεν έχει αξία να αγαπάς μόνο τους οικείους σου, αυτό το κάνουν και οι άλλοι. Ο Χριστός διευρύνει με αυτή την παραβολή και με όλη Του την διδασκαλία την έννοια του πλησίον. Τοποθετεί την χριστιανική πίστη στο κέντρο όλου του κόσμου με την έννοια της αγάπης.&nbsp;</span></b></span></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000; text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000; text-align: justify;"><span style="font-size: large;"><b><span style="line-height: 115%;">Αυτό το ξέχασαν οι άνθρωποι. Το ξέρουμε πάρα πολύ καλά. Αν κάτσουμε και καταμετρήσουμε πόσοι πόλεμοι έγιναν από τότε μέχρι σήμερα στο όνομα του Χριστού και πόσα θύματα υπήρξαν θα φρίξουμε. Αν σκεφτούμε ότι κατά την διάρκεια του πρώτου καί τοῦ Β' Παγκοσμίου πολέμου είχαμε χριστιανικούς λαούς να πολεμούν μεταξύ τους και ιερείς τής κάθε ομολογίας να ευλογούν τα όπλα για να πάνε να σκοτώσουν Χριστιανοί άλλους Χριστιανούς, θα αισθανθούμε-όπως πολλοί άνθρωποι κατηγορούν-ότι η χριστιανική πίστη έχει αποτύχει. Όμως αυτό είναι λάθος. Δεν έχει αποτύχει η χριστιανική πίστη. Εμείς αποτύχαμε.</span></b></span></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000; text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000; text-align: justify;"><span style="font-size: large;"><b><span style="line-height: 115%;">Το μήνυμα του Κυρίου παραμένει ζωντανό, επίκαιρο και ελπιδοφόρο για τον κάθε άνθρωπο. Εκείνο που απέτυχε είναι το ότι οι άνθρωποι προτίμησαν το σκοτάδι μάλλον παρά το φως, όπως λέει ο ευαγγελιστής Ιωάννης. Και συνεχίζουν να το προτιμούν. Και βλέπουμε στην παρούσα κατάσταση να βυθίζεται πάλι η οικουμένη σ' ένα σκοτάδι, σ' ένα εκβαρβαρισμό. Το μίσος βασιλεύει παντού. Παντού γύρω μας, καθώς η χριστιανική πίστη υποχωρεί, ο κόσμος, παρά τον Διαφωτισμό και την προσπάθεια για ανθρωπισμό, κινείται από στενά συμφέροντα. Κάθε χώρα ενδιαφέρεται μόνο για τον εαυτό της. Και τα πονηρά παιχνίδια των καιροσκόπων φαίνεται κάθε μέρα πόσο μεγάλη επίπτωση έχουνε και στην δυτική οικονομία και στην παγκόσμια.&nbsp;</span></b></span></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000; text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000; text-align: justify;"><span style="font-size: large;"><b><span style="line-height: 115%;">Για μας που 'μαστε χριστιανοί, μοναδική ελπίδα μας είναι ο δρόμος του Ευαγγελίου. Χαρά φέρνει στην ψυχή του ανθρώπου και ελπίδα μεγάλη ότι το Ευαγγέλιο δεν διαψεύστηκε. Χαρά και ελπίδα μεγάλη φέρνει ότι το μήνυμα του Χριστού παραμένει ως μοναδική ελπίδα για τον κόσμο τούτο. Να αγαπάς τον πλησίον σου πέρα απ' τα στενά σου συμφέροντα. Να αγαπάς τον Θεό γιατί αυτό σου δίνει την δυνατότητα να κοιτάς προς τα πάνω. Να έχεις μια ελπίδα ότι μπορείς να υπερβείς τον εαυτό σου. Δεν μπορεί ο άνθρωπος να προχωρήσει έχοντας ως αναφορά τον εαυτό του. Είναι αδύνατον αυτό. Και για να τα κάνεις όλα αυτά πρέπει να αγαπάς τον ίδιο σου τον εαυτό. Δηλαδή, να μην κάνεις αυτά που η φύση η πεπτωκυία σου σε οδηγεί να κάνεις. Το άδικο, το κακό, να μην είσαι εμπαθής. Και όλα τα άλλα που ξέρουμε και δεν είναι της ώρας να τα πούμε.&nbsp;</span></b></span></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000; text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000; text-align: justify;"><span style="font-size: large;"><b><span style="line-height: 115%;">Με την παραβολή του καλού Σαμαρείτη στον νου, ας πορευόμαστε στην ζωή μας προσπαθώντας να τον μιμηθούμε. Με την παραβολή του καλού Σαμαρείτη που είναι ο ίδιος ο Χριστός, ας πορευτούμε αυτά τα δύσκολα χρόνια, αλλά με την ελπίδα ότι αυτό για το οποίο μας διαβεβαίωσε, ότι θα ζήσουμε, είναι πραγματικότητα. Το βεβαιώνουν οι άγιοι της εκκλησίας και η παράδοσή μας. Κάθε ένας από εμάς καθώς μεγαλώνει, διαπιστώνει πως ακόμα κι αν στην εφηβεία του ή στα νιάτα αμφισβήτησε έντονα την χριστιανική πίστη, ότι η ζωή χωρίς νόημα δεν πηγαίνει, δεν βγαίνει. Διαπιστώνει ότι ακόμα κι αν προσπαθήσει να αγκιστρωθεί από τα υλικά, τα χρήματα, αυτά είναι πεπερασμένα, τελειώνουν ή καταρρέουν.&nbsp;</span></b></span></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000; text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000; text-align: justify;"><span style="font-size: large;"><b><span style="line-height: 115%;">Με την ελπίδα και τον λόγο του Χριστού στην καρδιά μας ας πορευτούμε προς τη νηστεία της Σαρακοστής των Χριστουγέννων. Να ευχηθούμε απ' όλη αυτή την περίοδο εμείς να βγούμε ενισχυμένοι. Να ευχηθούμε ότι παρά τα όσα γίνονται γύρω στην πολιτεία μας τα δυσάρεστα, εμείς θα πορευτούμε στα Χριστούγεννα γεμάτοι ελπίδα και χαρά, ικετεύοντας τον Θεό να μας δίνει φώτιση, όχι απλώς να αντέχουμε, αλλά και να μεταδίδουμε το ευαγγέλιο του Χριστού σε όποιον μπορούμε. Πάντα μ' ένα λόγο καλοσύνης, γλυκύτητος, ειρήνης και αγάπης. Αμήν! &nbsp;&nbsp;</span></b></span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-size: 12pt; line-height: 115%;">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; &nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7247646825682278700-989597707602414407?l=wwwtaxiarhes.blogspot.com' alt='' /></div>Σύναξη προσώπων επι το αυτό...noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-7247646825682278700.post-23429542196212394182011-11-07T12:43:00.004+02:002011-11-17T21:53:06.469+02:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><br /><div class="MsoNormal" style="line-height: normal; margin-bottom: .0001pt; margin-bottom: 0cm; text-align: justify;">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;</div><div class="MsoNormal" style="line-height: normal; margin-bottom: 0.0001pt; text-align: justify;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-vGgc9iFMsX4/Tre2OgE47sI/AAAAAAAAFMc/JYVWbNNzzC0/s1600/111.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://4.bp.blogspot.com/-vGgc9iFMsX4/Tre2OgE47sI/AAAAAAAAFMc/JYVWbNNzzC0/s1600/111.jpg" /></a></div><div class="MsoNormal" style="line-height: normal; margin-bottom: 0.0001pt; text-align: center;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="line-height: normal; margin-bottom: 0.0001pt; text-align: justify;"><br /><div style="text-align: center;"><i><span style="color: #20124d; font-size: large;"><span style="font-family: &quot;Palatino Linotype&quot;;"> <span style="color: #660000;">(Απομαγνητοφωνημένη ομιλία του π. Χριστοδούλου)</span></span></span></i></div><div style="color: #660000; text-align: center;"><span style="font-size: large;"><b><span style="font-family: &quot;Palatino Linotype&quot;;"><br /></span></b></span></div><div style="color: #660000;"><span style="font-size: large;"><b><span style="font-family: &quot;Palatino Linotype&quot;;">Στη ση­με­ρι­νή πε­ρι­κο­πή του ευ­αγ­γε­λί­ου α­κού­σα­με δύ­ο δι­η­γή­σεις, οι ο­ποί­ες σχε­τί­ζον­ται με­τα­ξύ τους τό­σο χρο­νι­κά, (συ­νέ­βη­σαν πε­ρί­που το ί­διο δι­ά­στη­μα) ό­σο και α­πό πλευ­ράς νο­ή­μα­τος. Έ­χουν να κά­νουν με τον θά­να­το, την αρ­ρώ­στια και την φθο­ρά. </span></b></span></div></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000; line-height: normal; margin-bottom: 0.0001pt; text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000; line-height: normal; margin-bottom: 0.0001pt; text-align: justify;"><span style="font-size: large;"><b><span style="font-family: &quot;Palatino Linotype&quot;;">Στο πρώ­το πε­ρι­στα­τι­κό, έ­νας δι­α­πρε­πής Ι­ου­δαί­ος, έ­νας ε­πι­κε­φα­λής της συ­να­γω­γής, προ­φα­νώς νο­μο­δι­δά­σκα­λος, τα­πει­νω­μέ­νος και συν­τε­τριμ­μέ­νος α­π' την θα­νά­σι­μη αρ­ρώ­στια τού παι­διού του, α­φή­νει στην ά­κρη τα προ­σχή­μα­τα, τις γνώ­σεις του πά­νω στον νό­μο, την «ορ­θο­δο­ξί­α» του αν θέ­λε­τε και πη­γαί­νει να πα­ρα­κα­λέ­σει αυ­τόν τον δι­α­φο­ρε­τι­κό δι­δά­σκα­λο, πα­ρό­τι ή­δη, ό­πως γνω­ρί­ζου­με, για τους πε­ρισ­σό­τε­ρους νο­μο­μα­θείς ο Χρι­στός ή­ταν έ­νας αι­ρε­τι­κός. Πέ­φτει στα πό­δια του και Τον πα­ρα­κα­λεί. Μπρο­στά στον βέ­βαι­ο κίν­δυ­νο να πε­θά­νει το παι­δί του δεν δι­στά­ζει για τί­πο­τα. Κά­τι μέ­σα στην ψυ­χή του, βα­θιά, μυ­στι­κά, φαί­νε­ται να τον πλη­ρο­φο­ρεί ό­τι ό­λα ό­σα κύ­ρητ­τε ο Χρι­στός εί­χαν να κά­νουν με την ου­σί­α κι ό­χι με τον τύ­πο που &nbsp;ο ί­διος κή­ρυτ­τε και ά­κου­γε μέ­σα στην συ­να­γω­γή του. Κά­τι βα­θιά μέ­σα στην ύ­παρ­ξή του κα­θώς τα­πει­νώ­θη­κε α­κού­σια τον ο­δη­γεί σε μια ε­κού­σια τα­πεί­νω­ση, ού­τως ώ­στε να α­να­γνω­ρί­σει στον λό­γο της α­γά­πης του Κυ­ρί­ου την α­λή­θεια.&nbsp;</span></b></span></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000; line-height: normal; margin-bottom: 0.0001pt; text-align: justify;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; color: #660000; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-T26mBU0K4b4/Tre2UUtyQDI/AAAAAAAAFMk/rGeDZ0cWWxI/s1600/222.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://2.bp.blogspot.com/-T26mBU0K4b4/Tre2UUtyQDI/AAAAAAAAFMk/rGeDZ0cWWxI/s1600/222.jpg" /></a></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000; line-height: normal; margin-bottom: 0.0001pt; text-align: justify;"><span style="font-size: large;"><b><span style="font-family: &quot;Palatino Linotype&quot;;">&nbsp; </span></b></span></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000; line-height: normal; margin-bottom: 0.0001pt; text-align: justify; text-indent: 36pt;"><span style="font-size: large;"><b><span style="font-family: &quot;Palatino Linotype&quot;;">Ο άν­θρω­πος αυ­τός λε­γό­ταν Ι­ά­ει­ρος. Κι ό­πως λέ­νε οι ερ­μη­νευ­τές πρό­κει­ται «Ο Θε­ός φω­τί­ζει» ή «ο Θε­ός α­νι­στά». Και γι' αυ­τό οι ερ­μη­νευ­τές ει­κά­ζουν ό­τι το ό­νο­μα αυ­τό του δό­θη­κε αρ­γό­τε­ρα, ό­ταν έ­γι­νε χρι­στια­νός. Για­τί με­τά α­πό μί­α τέ­τοι­α ο­μο­λο­γί­α, με­τά α­πό έ­να τό­σο με­γά­λο θαύ­μα (α­π' τα λι­γο­στά θαύ­μα­τα ό­που έ­χου­με α­νά­στα­ση νε­κρού) σί­γου­ρα η ζω­ή του άλ­λα­ξε. </span></b></span></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000; line-height: normal; margin-bottom: 0.0001pt; text-align: justify; text-indent: 36pt;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000; line-height: normal; margin-bottom: 0.0001pt; text-align: justify; text-indent: 36pt;"><span style="font-size: large;"><b><span style="font-family: &quot;Palatino Linotype&quot;;">Στο δεύ­τε­ρο πε­ρι­στα­τι­κό, έ­χου­με μί­α α­πό­κλη­ρο της κοι­νω­νί­ας, μί­α γυ­ναί­κα που ζει σε μια βα­θύ­τα­τη μο­να­ξιά. Κι αυ­τό για­τί μια χρό­νια αρ­ρώ­στια (δώ­δε­κα χρό­νια ή­ταν αι­μορ­ρο­ού­σα), που ό­πως λεν οι ερ­μη­νευ­τές και κά­ποι­οι για­τροί, ή­ταν έ­να σο­βα­ρό­τα­το γυ­ναι­κο­λο­γι­κό πρό­βλη­μα ή έ­νας καρ­κί­νος της μή­τρας, την εί­χε κά­νει ταυ­τό­χρο­να να αι­σθά­νε­ται στο πε­ρι­θώ­ριο της κοι­νω­νί­ας. Δεν εί­ναι η ώ­ρα να α­να­λύ­σου­με το για­τί και το πώς της Πα­λαι­άς Δι­α­θή­κης, να πού­με α­πλώς πως ό­τι δεν μπο­ρού­σε να ε­ξη­γή­σει ο αρ­χαί­ος άν­θρω­πος το δαι­μο­νο­ποι­ού­σε ή το ι­ε­ρο­ποι­ού­σε αν­τί­στοι­χα. Έ­τσι ε­θε­ω­ρεί­το α­κά­θαρ­τη μια γυ­ναί­κα η ο­ποί­α εί­χε ρύ­ση αί­μα­τος-πο­λύ πε­ρισ­σό­τε­ρο δε ό­ταν αι­μορ­ρο­ού­σε τό­σα πολ­λά χρό­νια-για­τί σύμ­φω­να με τήν δι­ά­τα­ξη του Λευ­ι­τι­κού βρι­σκό­ταν στο πε­ρι­θώ­ριο της κοι­νω­νί­ας ως α­κά­θαρ­τη. </span></b></span></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000; line-height: normal; margin-bottom: 0.0001pt; text-align: justify; text-indent: 36pt;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000; line-height: normal; margin-bottom: 0.0001pt; text-align: justify; text-indent: 36pt;"><span style="font-size: large;"><b><span style="font-family: &quot;Palatino Linotype&quot;;">Συν­τε­τριμ­μέ­νη α­πό την α­σθέ­νεια αυ­τή που τό­σα χρό­νια την τα­λαι­πω­ρού­σε, μπαί­νει μέ­σα στο πλή­θος που α­κο­λου­θεί τον Χρι­στό. Ντρέ­πε­ται. Ού­τως ή άλ­λως, η θέ­ση της γυ­ναί­κας στην κοι­νω­νί­α ε­κεί­νη την ε­πο­χή ή­ταν πο­λύ υ­πο­δε­έ­στε­ρη των αν­δρών και ε­ξαι­τί­ας και της αν­τι­με­τώ­πι­σης του νό­μου δεν τολ­μού­σε να δει κα­τά πρό­σω­πο τον Χρι­στό. Πη­γαί­νει, λοι­πόν, να Του αγ­γί­ξει την ά­κρη των ρού­χων Του. Εί­ναι τό­σο συν­τε­τριμ­μέ­νη και αυ­τή. Μέ­σα στην α­πελ­πι­σί­α της δεν σκέ­φτε­ται τί­πο­τε άλ­λο πα­ρά να Τον αγ­γί­ξει. Φαί­νε­ται ό­τι ό­πως και στον Αρ­χι­συ­νά­γω­γο και σ' αυ­τήν κά­τι λει­τουρ­γεί μυ­στι­κά. Κά­τι την πλη­ρο­φο­ρεί. Σί­γου­ρα μέ­σα στον μι­κρό χώ­ρο της Ι­ε­ρου­σα­λήμ έ­χει α­κού­σει τον Κύ­ριο να δι­δά­σκει, να κη­ρύτ­τει. Κι ο λό­γος αυ­τός, ο δι­α­φο­ρε­τι­κός, που βά­ζει την α­γά­πη πά­νω α­πό τον τύ­πο, τον άν­θρω­πο πά­νω α­πό τον νό­μο, την ου­σί­α πά­νω α­πό τα προ­σχή­μα­τα την κά­νει να Τον πλη­σιά­σει. </span></b></span></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000; line-height: normal; margin-bottom: 0.0001pt; text-align: justify; text-indent: 36pt;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000; line-height: normal; margin-bottom: 0.0001pt; text-align: justify; text-indent: 36pt;"><span style="font-size: large;"><b><span style="font-family: &quot;Palatino Linotype&quot;;">Κα­νείς δεν παίρ­νει εί­δη­ση ό­τι α­κουμ­πά­ει το ρού­χο του Χρι­στού, ού­τε οι μα­θη­τές. Ο Κύ­ριος γυρ­νά­ει ό­μως. Θέ­λει να α­να­δεί­ξει το γε­γο­νός, θέ­λει να το δουν ό­λοι. Θέ­λει να α­να­δεί­ξει και την πί­στη της γυ­ναί­κας. Θέ­λει να μι­λή­σει για την πί­στη που σώ­ζει. Θέ­λει να δεί­ξει ό­τι εί­ναι ο Κύ­ριος του θα­νά­του και της ζω­ής. Ποι­ος με α­κούμ­πη­σε; λέ­ει. Οι μα­θη­τές δεν έ­χουν πά­ρει εί­δη­ση. Κα­νείς, λέ­νε. Κι ό­μως γυρ­νά­ει προς την γυ­ναί­κα αυ­τή. Της α­πευ­θύ­νει τον λό­γο, σ' αυ­τήν την πε­ρι­θω­ρια­κή. Κι ε­κεί­νη, που δεν χρει­ά­ζε­ται να πει πολ­λά για­τί ο Κύ­ριος τα κα­τα­λα­βαί­νει ό­λα, ε­κεί­νη πέ­φτον­τας στα πό­δια Του σώ­ζε­ται. Έ­χει ή­δη θε­ρα­πευ­τεί. Κι ο Χρι­στός της λέ­ει μί­α φρά­ση, αρ­κεί μό­νο αυ­τή. "Η πί­στη σου σε έ­σω­σε, να έ­χεις θάρ­ρος. Πή­γαι­νε στο κα­λό". </span></b></span></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000; line-height: normal; margin-bottom: 0.0001pt; text-align: justify; text-indent: 36pt;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000; line-height: normal; margin-bottom: 0.0001pt; text-align: justify;"><span style="font-size: large;"><b><span style="font-family: &quot;Palatino Linotype&quot;;">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; Η πί­στη σώ­ζει δυ­ο αν­θρώ­πους, που κι οι δυ­ο εί­χαν λό­γους πά­ρα πολ­λούς για να έ­χουν δι­α­λυ­θεί α­πό την θλί­ψη, να έ­χουν βυ­θι­στεί στην α­πελ­πι­σί­α, στην κα­τά­θλι­ψη. Η πί­στη τους σώ­ζει, αλ­λά πώς; Ε­νερ­γά, χει­ρο­πια­στά, ό­χι θε­ω­ρη­τι­κά. Η πί­στη μάς σώ­ζει, για­τί ό­ταν α­πο­φα­σί­σου­με να βά­λου­με στην ά­κρη το ε­γώ μας, να νι­ώ­σου­με συν­τρι­βή και να τα­πει­νω­θού­με ε­κου­σί­ως με­τά την ό­ποι­α α­κού­σια τα­πεί­νω­ση, α­νοί­γει η ψυ­χή μας, α­νοί­γει το μυα­λό μας και βλέ­που­με τα πράγ­μα­τα κα­θα­ρά. Ας το προ­σέ­ξου­με και πά­λι. Ο έ­νας εί­χε κά­θε λό­γο να εί­ναι ε­χθρός τού Χρι­στού, πο­λέ­μιός Του. Και η άλ­λη να μι­σεί κά­θε θρη­σκευ­τι­κό άν­θρω­πο. Την εί­χαν κά­νει πέ­ρα. Κι ό­μως πι­στεύ­ουν και σώ­ζον­ται.</span></b></span></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000; line-height: normal; margin-bottom: 0.0001pt; text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000; line-height: normal; margin-bottom: 0.0001pt; text-align: justify;"><span style="font-size: large;"><b><span style="font-family: &quot;Palatino Linotype&quot;;">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; Και, να, που στε­κό­μα­στε ε­μείς ε­δώ, δυ­ο χι­λιά­δες χρό­νια με­τά, α­πέ­ναν­τι στον θά­να­το, στην φθο­ρά. Ό,τι και να κά­νου­με, ό­σο κι αν φω­νά­ζου­με, ό­σο κι αν πα­ρα­πο­νι­ό­μα­στε και φο­βό­μα­στε για τα οι­κο­νο­μι­κά και για ο,τι­δή­πο­τε άλ­λο, στο βά­θος ο φό­βος εί­ναι έ­νας. Φο­βό­μα­στε την αρ­ρώ­στια και τον θά­να­το. Υ­πάρ­χει γύ­ρω μας σε τε­ρά­στιο βαθ­μό. Κά­θε τό­σο κά­ποι­ος δι­κός μας άν­θρω­πος αρ­ρω­σταί­νει. Αρ­ρω­σταί­νει θα­νά­σι­μα, αρ­ρω­σταί­νει α­πό μα­κρο­χρό­νι­ες α­σθέ­νει­ες. Κά­θε τό­σο κά­ποι­ος άν­θρω­πος δι­κός μας πε­θαί­νει και μά­λι­στα σε νε­α­ρή η­λι­κί­α. Πό­λε­μοι γί­νον­ται παν­τού κι έ­νας φό­βος υ­πάρ­χει μην γί­νει ξα­νά και στον δι­κό μας τό­πο που '­ναι πο­τι­σμέ­νος α­πό αί­μα­τα. Έ­νας φό­βος που στρέ­φει πολ­λούς α­πό ε­μάς στο κε­νό, στο τί­πο­τα. Μας έ­στρε­ψε χρό­νια τώ­ρα να κυ­νη­γά­με τα υ­λι­κά. Άλ­λους μας στρέ­φει στην θρη­σκεί­α αλ­λά δυ­στυ­χώς γε­μί­ζου­με με ψευ­δο­βε­βαι­ό­τη­τες και δεν α­νοί­γου­με την καρ­διά μας. Πα­ρι­στά­νου­με ό­τι έ­χου­με νι­κή­σει τον θά­να­το και μι­λά­με με στόμ­φο για την α­νά­στα­ση, πολ­λές φο­ρές κι ε­μείς οι ι­ε­ρείς. Αλ­λά κά­θε βρά­δυ που πά­με να κοι­μη­θού­με η ψυ­χή μας σφίγ­γε­ται α­π' τον φό­βο του θα­νά­του, μή­πως αύ­ριο έρ­θει η δι­κή μας σει­ρά. </span></b></span></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000; line-height: normal; margin-bottom: 0.0001pt; text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000; line-height: normal; margin-bottom: 0.0001pt; text-align: justify; text-indent: 36pt;"><span style="font-size: large;"><b><span style="font-family: &quot;Palatino Linotype&quot;;">Πώς νι­κι­έ­ται ο θά­να­τος ά­ρα­γε; Ό­χι σί­γου­ρα με βε­βαι­ό­τη­τες. Ού­τως ή άλ­λως η χρι­στι­α­νι­κή μας πί­στη δεν μι­λά­ει για βε­βαι­ό­τη­τες. Στο σύμ­βο­λο της πί­στε­ως λέ­με "προσ­δο­κώ α­νά­στα­ση νε­κρών". Πώς την προσ­δο­κώ; Ό­ταν προ­σα­να­το­λί­ζω ό­λη μου την ζω­ή προς την α­λή­θεια. Ό­ταν θυ­μά­μαι ό­τι υ­πάρ­χει θά­να­τος και δεν τον α­πω­θώ. Δεν τον ξε­χνώ. Δεν κά­νω πως δεν υ­πάρ­χει. Ό­ταν θυ­μά­μαι κά­θε μέ­ρα ό­τι γύ­ρω μου υ­πάρ­χει τό­σο πο­λύ α­δι­κί­α, τό­σο πο­λύ πό­νος, τό­σο πο­λύ μο­να­ξιά σαν την μο­να­ξιά της αι­μορ­ρο­ού­σας. Τό­σοι άν­θρω­ποι στο πε­ρι­θώ­ριο της ζω­ής που συ­νή­θως εύ­κο­λα τους κα­τη­γο­ρώ. Αύ­ριο μπο­ρεί να εί­μαι στην θέ­ση τους, ά­νερ­γος, χω­ρίς χρή­μα­τα, χω­ρίς βο­ή­θεια. Αύ­ριο μπο­ρεί να '­χω κά­νει έ­να τε­ρά­στιο λά­θος και η κοι­νω­νί­α να με βά­λει στο πε­ρι­θώ­ριο. Αύ­ριο μπο­ρεί να σα­πί­ζει το κορ­μί μου κι ε­μέ­να α­πό μια αρ­ρώ­στια. Ποι­α εί­ναι η λύ­ση α­πέ­ναν­τι στον θά­να­το; Ό­χι σί­γου­ρα τα με­γά­λα λό­για. </span></b></span></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000; line-height: normal; margin-bottom: 0.0001pt; text-align: justify; text-indent: 36pt;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000; line-height: normal; margin-bottom: 0.0001pt; text-align: justify; text-indent: 36pt;"><span style="font-size: large;"><b><span style="font-family: &quot;Palatino Linotype&quot;;">Προσ­δο­κού­με α­νά­στα­ση νε­κρών, αλ­λά πάν­τα υ­πάρ­χει έ­νας τρό­πος. Έ­νας και μο­να­δι­κός γι’ αυ­τή την α­νά­στα­ση των νε­κρών. Πρώ­τ' α­π' ό­λα να θυ­μό­μα­στε ό­τι θα πε­θά­νου­με και να μην πα­ρι­στά­νου­με τους αι­ώ­νιους. Να έ­χου­με την ε­πί­γνω­ση ό­τι κά­θε μέ­ρα μας εί­ναι ση­μαν­τι­κή και α­νε­πα­νά­λη­πτη και δεν θα 'ρ­θει άλ­λη. Να την ζού­με αυ­τή την μέ­ρα με ευ­χα­ρι­στί­α. Να μην ξε­χνι­ό­μα­στε σαν τον ά­φρο­να πλού­σιο σκε­πτό­με­νοι ό­λη την ώ­ρα τις δι­κές μας α­πο­θή­κες, έ­στω κι αν εί­ναι μι­κρού­λες. Δεν μας σώ­ζει αυ­τό, εί­τε μι­κρές ή με­γά­λες οι α­πο­θή­κες, ό­ταν ξε­χνι­ό­μα­στε και πέ­φτει ο νους κι η ψυ­χή σε μια τεμ­πε­λιά, σε μια α­κη­δί­α πε­ρί­ερ­γη και χά­νε­ται ο χρό­νος και χα­νό­μα­στε κι ε­μείς μα­ζί. Αυ­τό δεν εί­ναι ζω­ή. </span></b></span></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000; line-height: normal; margin-bottom: 0.0001pt; text-align: justify; text-indent: 36pt;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000; line-height: normal; margin-bottom: 0.0001pt; text-align: justify; text-indent: 36pt;"><span style="font-size: large;"><b><span style="font-family: &quot;Palatino Linotype&quot;;">Ού­τε να μοι­ά­ζου­με σαν ε­κεί­νο τον άλ­λο πλού­σιο της πα­ρα­βο­λής, που οι Λά­ζα­ροι ή­ταν έ­ξω α­πό την πόρ­τα του, πει­νού­σαν, υ­πέ­φε­ραν, κι ε­κεί­νος κα­θό­ταν ι­κα­νο­ποι­η­μέ­νος μέ­σα με τα κα­λά του ρού­χα. Πολ­λές φο­ρές μοι­ά­ζου­με κι ε­μείς μ' αυ­τόν τον πλού­σιο. Και κά­ποι­οι ι­ε­ρείς με τα πο­λυ­τε­λή μας άμ­φια. Κι οι υ­πό­λοι­ποι με τα πο­λυ­τε­λή μας ρού­χα και σπί­τια και αυ­το­κί­νη­τα, που τώ­ρα φο­βό­μα­στε τό­σο πο­λύ ό­τι θα τα χά­σου­με. Κι ό­μως δεν σκε­φτό­μα­στε ό­τι υ­πάρ­χουν Λά­ζα­ροι, που κα­θώς ε­μείς θα χά­νου­με πα­ρα­πά­νω την βο­λή μας ε­κεί­νοι δεν θα '­χουν ού­τε έ­να πιά­το φα­ΐ να φά­νε. </span></b></span></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000; line-height: normal; margin-bottom: 0.0001pt; text-align: justify; text-indent: 36pt;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000; line-height: normal; margin-bottom: 0.0001pt; text-align: justify; text-indent: 36pt;"><span style="font-size: large;"><b><span style="font-family: &quot;Palatino Linotype&quot;;">Και πά­νω α­π' ό­λα μας φο­βί­ζει ο θά­να­τος. Ο θά­να­τος ο ο­ποί­ος βα­σα­νί­ζει την ψυ­χή και το μυα­λό κά­θε αν­θρώ­που. Λέ­νε οι ει­δι­κοί κι εί­ναι με­γά­λη γνώ­ση και της εκ­κλη­σί­ας αυ­τό, ό­τι δεν υ­πάρ­χει άν­θρω­πος στον κό­σμο α­πό την στιγ­μή που θα κα­τα­λά­βει τον ε­αυ­τό του μέ­χρι να φτά­σει στο τέ­λος της ζω­ής του που να μην φο­βά­ται τον θά­να­το έ­στω και α­συ­νεί­δη­τα. Έ­να σω­ρό πρά­ξεις, αν­τι­δρά­σεις προ­κύ­πτουν α­κρι­βώς α­πό έ­ναν φό­βο θα­νά­του που υ­πάρ­χει μέ­σα μας. Το άγ­χος που μας βα­σα­νί­ζει στην ου­σί­α εί­ναι βα­θύ­τε­ρα έ­να άγ­χος μην πά­θου­με κά­τι. Και σί­γου­ρα το άγ­χος για τον α­φα­νι­σμό μας. Ο φό­βος για το σκο­τά­δι που έ­χουν πολ­λοί α­πό ε­μάς κι έ­να σω­ρό φο­βί­ες, μι­κρό­τε­ρες ή με­γα­λύ­τε­ρες που πολ­λές τις κρύ­βου­με. Φό­βος θα­νά­του και α­νυ­παρ­ξί­ας εί­ναι.</span></b></span></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000; line-height: normal; margin-bottom: 0.0001pt; text-align: justify; text-indent: 36pt;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000; line-height: normal; margin-bottom: 0.0001pt; text-align: justify;"><span style="font-size: large;"><b><span style="font-family: &quot;Palatino Linotype&quot;;">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; Και να που στε­κό­μα­στε ε­μείς σή­με­ρα ε­δώ και κά­θε φο­ρά και κά­θε μέ­ρα, στε­κό­μα­στε και α­να­ρω­τι­ό­μα­στε. Τι θα κά­νου­με; Θα πε­ρά­σει η ζω­ή μας με το να φω­νά­ζου­με για έ­να σω­ρό άλ­λα πράγ­μα­τα και ν' α­φή­νου­με το έ­να και ου­σι­α­στι­κό; Για να το θυ­μό­μα­στε και να πα­νι­κο­βαλ­λό­μα­στε ό­ταν φύ­γει κα΄ποι­ο κον­τι­νό μας πρό­σω­πο και να πλαν­τά­ζει η ψυ­χή μας στον πό­νο; Τι θα κά­νου­με για να νι­κή­σου­με αυ­τό τον θά­να­το που δεν νι­κι­έ­ται με τί­πο­τα; Για­τί ως έ­σχα­τος ε­χθρός, μας πε­ρι­μέ­νει να μας κερ­δί­σει ο θά­να­τος, αλ­λά δια της Α­να­στά­σε­ως του Ι­η­σού Χρι­στού ό­πως λέ­ει ο Α­πό­στο­λος Παύ­λος, θα κα­ταρ­γη­θεί και θα νι­κη­θεί. Ο πι­στεύ­ων σω­θή­σε­ται. </span></b></span></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000; line-height: normal; margin-bottom: 0.0001pt; text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000; line-height: normal; margin-bottom: 0.0001pt; text-align: justify;"><span style="font-size: large;"><b><span style="font-family: &quot;Palatino Linotype&quot;;">Οι αρ­χι­συ­νά­γω­γος και η αι­μορ­ρού­σα προ­σεγ­γί­ζουν τον Χρι­στό συν­τε­τριμ­μέ­νοι, τα­πει­νω­μέ­νοι. Ο έ­νας χά­νει το παι­δί του, η άλ­λη έ­χει χά­σει στην ου­σί­α την ζω­ή της. Και οι δυ­ο βρί­σκον­ται σε μί­α κα­τά­στα­ση ό­που ο άν­θρω­πος μπο­ρεί να τρελ­λα­θεί, να αλ­λο­φρο­νή­σει, αλ­λά ταυ­τό­χρο­να μπο­ρεί και να σω­θεί. </span></b></span></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000; line-height: normal; margin-bottom: 0.0001pt; text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000; line-height: normal; margin-bottom: 0.0001pt; text-align: justify; text-indent: 36pt;"><span style="font-size: large;"><b><span style="font-family: &quot;Palatino Linotype&quot;;">Η εμ­πει­ρί­α της εκ­κλη­σί­ας μας εί­ναι σα­φής. Εμ­πει­ρί­α μέ­σα α­π’ τις ζω­ές αν­θρώ­πων κι ό­χι α­πό λό­για. Μέ­σα στη κα­τά­στα­ση της τα­πεί­νω­σης (μα­κά­ρι να '­ναι και ε­κού­σια, συ­νή­θως α­κού­σια εί­ναι) ε­λευ­θε­ρώ­νε­ται ο άν­θρω­πος α­π' ό­λες την φί­λαυ­τία του. Α­π' ό­λα αυ­τά που τον κά­νου­νε να πα­ρι­στά­νει τά­χα ό­τι εί­ναι σπου­δαι­ό­τε­ρος α­πό τους άλ­λους, κα­λύ­τε­ρος, δι­α­φο­ρε­τι­κός. Α­πε­λευ­θε­ρώ­νε­ται α­πό τον φό­βο που μπο­ρεί να έ­χει για τους άλ­λους. Πό­σες φο­ρές δεν νι­ώ­σα­με σ' έ­να νο­σο­κο­μεί­ο κον­τά στους άλ­λους αν­θρπώ­πους, ε­νώ με­ρι­κές μέ­ρες πριν, προ­τού εκ­δη­λω­θεί η α­σθέ­νεια η δι­κή μας ή κά­ποι­ου δι­κού μας, τους φο­βό­μα­σταν κι­ό­λας, ή τους κοι­τού­σα­με κα­χύ­πο­πτα. Πό­σες φο­ρές μπρο­στά σ' έ­να νε­κρο­τα­φεί­ο δεν κοι­τά­ξα­με τους άλ­λους στα δι­πλα­νά μνή­μα­τα και νι­ώ­σα­με τό­σο πο­λύ αλ­λη­λέγ­γυ­οι μα­ζί τους, ε­νώ με­ρι­κές μέ­ρες πριν κλεί­να­με βι­α­στι­κά την πόρ­τα του α­σαν­σέρ ή του δι­α­με­ρί­σμα­τος ξέ­νοι κι α­δι­ά­φο­ροι;</span></b></span></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000; line-height: normal; margin-bottom: 0.0001pt; text-align: justify; text-indent: 36pt;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000; line-height: normal; margin-bottom: 0.0001pt; text-align: justify; text-indent: 36pt;"><span style="font-size: large;"><b><span style="font-family: &quot;Palatino Linotype&quot;;">Η ελ­πί­δα του αν­θρώ­που βρί­σκε­ται στην ε­λευ­θε­ρί­α του α­π' τον ε­γω­ι­σμό του. Η ελ­πί­δα του αν­θρώ­που βρί­σκε­ται στην α­νάγ­κη του να α­πε­λευ­θε­ρώ­σει μέ­σα του την πεί­να και την δί­ψα για το ε­πέ­κει­να, την υ­παρ­ξια­κή α­γω­νί­α και να μην την θά­βει μπρο­στά στα με­γά­λα ε­ρω­τή­μα­τα "ποι­ος εί­μαι, α­πό πού προ­έρ­χο­μαι, που θα πά­ω;" </span></b></span></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000; line-height: normal; margin-bottom: 0.0001pt; text-align: justify; text-indent: 36pt;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000; line-height: normal; margin-bottom: 0.0001pt; text-align: justify; text-indent: 36pt;"><span style="font-size: large;"><b><span style="font-family: &quot;Palatino Linotype&quot;;">Η ελ­πί­δα μας εί­ναι να θυ­μό­μα­στε κά­θε μέ­ρα τον θά­να­το για να ζού­με κά­θε μέ­ρα την ζω­ή. "Πάν­το­τε χαί­ρε­τε, εν παν­τί ευ­χα­ρι­στεί­τε" λέ­ει ο α­πό­στο­λος Παύ­λος προ­σα­να­το­λί­ζον­τας την ζω­ή σ' έ­ναν άλ­λο τρό­πο ύ­παρ­ξης. Θα πει κά­ποι­ος: "τι θα πει να ευ­χα­ρι­στώ, τι θα πει να χαί­ρο­μαι;" Το λέ­με συ­νε­χώς, θα το λέ­με α­στα­μά­τη­τα και στα χρό­νια τα δύ­σκο­λα που έρ­χον­ται σε κά­θε Θεί­α Λει­τουρ­γί­α. Θα πει να α­να­γνω­ρί­σω πως το με­γά­λο δώ­ρο που μου έ­δω­σε ο Θε­ός, την ζω­ή, πρέ­πει με έ­ναν τρό­πο να Του την αν­τι­προ­σφέ­ρω, να Του την γυ­ρί­σω πί­σω ως ευ­χα­ρι­στί­α. Πώς; Με το να χαί­ρο­μαι και να α­γα­πώ τον Κύ­ριο και τόν πλη­σί­ον κά­θε στιγ­μή. </span></b></span></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000; line-height: normal; margin-bottom: 0.0001pt; text-align: justify; text-indent: 36pt;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000; line-height: normal; margin-bottom: 0.0001pt; text-align: justify; text-indent: 36pt;"><span style="font-size: large;"><b><span style="font-family: &quot;Palatino Linotype&quot;;">Κά­θε στιγ­μή, κά­θε λε­πτό, κά­θε ώ­ρα, κά­θε μέ­ρα εί­ναι έ­να δώ­ρο του Θε­ού πο­λύ­τι­μο, που μας το έ­δω­σε ό­χι για να ο­νει­ρευ­ό­μα­στε πλού­τη, τα­ξί­δια, με­γα­λεί­α. Να το χαι­ρό­μα­στε με τους αν­θρώ­πους που α­γα­πά­με, με τον ε­αυ­τό μας. Και να κά­νου­με ό­λη αυ­τή την χα­ρά, προ­σφο­ρά και στους άλ­λους, ό­σο μπο­ρεί ο κα­θέ­νας. Πολ­λές φο­ρές α­πο­γο­η­τευ­ό­μα­στε και λέ­με «ή ό­λα ή τί­πο­τα». Δεν εί­ναι έ­τσι. Α­νοί­γο­μαι λί­γο, έρ­χε­ται η χά­ρις του Θε­ού και α­να­πλη­ρώ­νει. Δεν α­νοί­γο­μαι κα­θό­λου, κλεί­νο­μαι στον ε­αυ­τό μου, με τρώ­ει η κα­τά­θλι­ψη. Οι πε­ρισ­σό­τε­ροι α­πό ε­μάς εί­μα­στε κλει­σμέ­νοι στην κυ­ρι­ο­λε­ξί­α στα σπί­τια μας. Οι νε­ό­τε­ροι μ' έ­να μη­χά­νη­μα μπρο­στά τους, οι με­γα­λύ­τε­ροι με μια τη­λε­ό­ρα­ση μπρο­στά τους. Κι ο και­ρός περ­νά­ει και χά­νε­ται. </span></b></span></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000; line-height: normal; margin-bottom: 0.0001pt; text-align: justify; text-indent: 36pt;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000; line-height: normal; margin-bottom: 0.0001pt; text-align: justify;"><span style="font-size: large;"><b><span style="font-family: &quot;Palatino Linotype&quot;;">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; Ο Χρι­στός λέ­ει στην αι­μορ­ρο­ού­σα "να έ­χεις θάρ­ρος, η πί­στη σου σε έ­σω­σε". Σ' ε­μάς λέ­ει, "η πί­στη σας θα σας σώ­σει. Πη­γαί­νε­τε στο κα­λό. Πο­ρευ­τεί­τε την ζω­ή σας δι­α­φο­ρε­τι­κά. Ό­σοι κα­τα­λά­βα­τε, ό­σοι εί­δα­τε την μα­ται­ό­τη­τα του δι­κού σας βί­ου αλ­λά αν­τι­λαμ­βά­νε­στε και την μα­ται­ό­τη­τα του βί­ου γύ­ρω, αλ­λοι­ω­θεί­τε, πο­ρευ­θεί­τε προς το α­γα­θό." Αυ­τή εί­ναι η δι­δα­σκα­λί­α της εκ­κλη­σί­ας μας. Δεν σώ­ζε­ται κα­νείς με α­φη­ρη­μέ­νες προ­σευ­χές. Δεν σώ­ζε­ται κα­νείς με ψευ­δαι­σθή­σεις. Ο Κύ­ριος μας κα­λεί σ' έ­να τρό­πο σκέ­ψης, σ' έ­να τρό­πο αν­τί­λη­ψης, σ' έ­να τρό­πο να ζού­με την κά­θε μέ­ρα. Ήρ­θε για να κά­νει την ζω­ή Του, ζω­ή μας. Ας μην την σπα­τα­λά­με. Εί­ναι τό­σο ση­μαν­τι­κή, εί­ναι τό­σο σπου­δαί­α, που κά­θε φο­ρά που το '­χου­με νι­ώ­σει Τον ευ­χα­ρι­στού­με πραγ­μα­τι­κά. </span></b></span></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000; line-height: normal; margin-bottom: 0.0001pt; text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000; line-height: normal; margin-bottom: 0.0001pt; text-align: justify; text-indent: 36pt;"><span style="font-size: large;"><b><span style="font-family: &quot;Palatino Linotype&quot;;">Να δί­νει ο Θε­ός να πο­ρευ­ό­μα­στε έ­τσι και τον υ­πό­λοι­πο βί­ο μας. Να δί­νει να α­πο­κτού­με αυ­τιά και μά­τια για να κα­τα­λα­βαί­νου­με τα λό­για της Γρα­φής. Για­τί ξέ­ρε­τε, πολ­λά μπο­ρεί να δι­α­ψεύ­στη­καν στα χρό­νια που πέ­ρα­σαν. Το κή­ρυγ­μα του Χρι­στού πα­ρα­μέ­νει πάν­τα μπρο­στά. Μας ε­λέγ­χει. Α­κό­μα κι ε­μάς τους αν­θρώ­πους της εκ­κλη­σί­ας. Και μας κα­λεί στην χα­ρά της βα­σι­λεί­ας Του. Ο έ­χων ώ­τα α­κού­ειν α­κου­έ­τω.</span></b></span></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7247646825682278700-2342954219621239418?l=wwwtaxiarhes.blogspot.com' alt='' /></div>Σύναξη προσώπων επι το αυτό...noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-7247646825682278700.post-43662467991160585592011-10-24T22:29:00.001+03:002011-10-25T17:43:54.239+03:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div style="color: #660000; text-align: justify;"><br /></div><div style="color: #660000; text-align: justify;"><span style="font-size: large;"><b>Το "Αρχαγγέλων Τόπος" σιωπά.&nbsp; Σωπαίνουμε, μπροστά στην&nbsp; αγωνία και την θλίψη των ανθρώπων. Αφουγκραζόμαστε την συσωρευμένη οργή των αδελφών μας. Συμπάσχουμε μαζί τους, αλλά με μιαν άλλη προσέγγιση. Πολύ διαφορετική από την αυτοκαταστροφική μανία που διακατέχει τους συνέλληνες. Πολύ μακριά από τις μακροσκελείς οικονομικές αναλύσεις, την πολιτικολογία και τα αγχωτικά τύπου θρίλερ δελτία ειδήσεων. Πέρα από τις κραυγές και τις υστερίες.</b></span><br /><span style="font-size: large;"><b>&nbsp; </b></span></div><div style="color: #660000; text-align: justify;"></div><div style="color: #660000; text-align: justify;"><span style="font-size: large;"><b>Δεν έχει νόημα να παρουσιάζουμε τα όσα καλά γίνονται στο Ναό μας. Όποιος θέλει ας τα δει από κοντά. Ούτε να γράφουμε για να αντιδικούμε με τους αδελφούς μας. Είναι καιρός για ενότητα και ειρήνη.</b></span></div><div style="color: #660000; text-align: justify;"><br /></div><div style="color: #660000; text-align: justify;"><span style="font-size: large;"><b>Είναι καιρός για προσευχή και σιωπή. Είναι η ώρα του Ευαγγελίου. Να ανακαλύψουμε πάλι το "ενός εστί χρεία". Είναι η στιγμή να θυμηθούμε τι λέει ο Κύριος για τις μέριμνες και τα πετεινά του ουρανού. Είναι τώρα, που πρέπει να εννοήσουμε τον λόγο των Αγίων και των Πατέρων. Τώρα, καθώς ξεβολευόμαστε και&nbsp; ακουσίως ταπεινωνόμαστε.</b></span></div><div style="color: #660000; text-align: justify;"><span style="font-size: large;"><b><br /></b></span></div><div style="color: #660000; text-align: justify;"><span style="font-size: large;"><b>Όπου πλεονάζει η αμαρτία υπερπερισσεύει η χάρις. Είναι καιρός μετανοίας. Επόμενοι Αγίοις Πατράσι, θα ξαναβρούμε τον εαυτό μας. Θα γλυκάνει η ψυχή μας. Θα αγαπήσουμε πάλι τον πλησίον μας. Θα μάθουμε πάλι να ευχαριστούμε για όσα έχουμε. Θα αφεθούμε στο έλεος του Θεού. Αμήν.</b></span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: large;"><b><br /></b></span></div><div style="color: #20124d; text-align: justify;"><span style="font-size: large;"><b><br /></b></span></div><div style="color: #20124d; text-align: justify;"><span style="font-size: large;"><b><i><a href="http://pamtaxtainies.blogspot.com/">ΥΓ: Δείτε στο ΑΡΧΑΓΓΕΛΩΝ ΤΑΙΝΙΟΡΑΜΑ, μια νέα φιλμοκριτική !</a></i></b></span></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7247646825682278700-4366246799116058559?l=wwwtaxiarhes.blogspot.com' alt='' /></div>Σύναξη προσώπων επι το αυτό...noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-7247646825682278700.post-40525479386956321692011-10-07T13:51:00.003+03:002011-10-07T20:30:27.934+03:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><br /><div class="MsoNormal" style="background: none repeat scroll 0% 0% white; text-align: justify;"><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-iq-C2YuKYXY/To7X1K-oTdI/AAAAAAAAFKc/wKC55qgr1-U/s1600/oros9.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="320" src="http://1.bp.blogspot.com/-iq-C2YuKYXY/To7X1K-oTdI/AAAAAAAAFKc/wKC55qgr1-U/s320/oros9.jpg" width="266" /></a></div><i><span style="color: black; font-family: &quot;Palatino Linotype&quot;;">&nbsp; </span></i><br /><div style="text-align: justify;"><br /><br /><i><span style="color: black; font-family: &quot;Palatino Linotype&quot;;">&nbsp;-</span></i><b><span style="font-size: large;"><span style="color: #660000; font-family: &quot;Palatino Linotype&quot;;">...Πάντως, να σου πω και κάτι ακόμα. Έχω νοσταλγία. Νοσταλγώ το Όρος που γνώρισα πριν τριάντα και... χρόνια. Κάθε βράδυ που ανάβω το καντηλάκι μου, παρακαλώ την Παναγία μας να βάλει το χέρι της . Το Όρος έχει αλλάξει.</span></span></b></div></div><div class="MsoNormal" style="background: none repeat scroll 0% 0% white; color: #660000; text-align: justify;"><b><span style="font-size: large;"><span style="font-family: &quot;Palatino Linotype&quot;;">- Δηλαδή, τί άλλαξε; Οι λόφοι και τα δένδρα; Τα πουρνάρια και οι πέτρες;</span></span></b></div><div class="MsoNormal" style="background: none repeat scroll 0% 0% white; color: #660000; text-align: justify;"><b><span style="font-size: large;"><span style="font-family: &quot;Palatino Linotype&quot;;">- Έλα τώρα, μη κάνεις πώς δεν καταλαβαίνεις. Ό τόπος είναι άγιος, εμείς δεν ζούμε άγια.</span></span></b></div><div class="MsoNormal" style="background: none repeat scroll 0% 0% white; color: #660000; text-align: justify;"><b><span style="font-size: large;"><span style="font-family: &quot;Palatino Linotype&quot;;">- Συγχώρα με, αλλά διαφωνώ. Εμένα φτύσε με. Γνωρίζω όμως, αλλά και ακούω για πατέρες που αγωνίζονται φιλότιμα, που εγώ προ­σωπικά υποκλίνομαι. Τώρα, τι εννοείς άλλαξε, δεν καταλαβαίνω. Πάντοτε υπήρχαν καλόγεροι εκτός των όρων της καλογερικής ζωής. Αυτό κατά βάθος κανείς δεν μπορεί να το ελέγξει. </span></span><span style="font-size: large;"><span style="font-family: &quot;Palatino Linotype&quot;;">(ΚΛΙΚ ΓΙΑ ΣΥΝΕΧΕΙΑ)</span></span></b><br /><br /><br /></div><div class="MsoNormal" style="background: none repeat scroll 0% 0% white; color: #660000; text-align: justify;"><b><span style="font-size: large;"><span style="font-family: &quot;Palatino Linotype&quot;;">-&nbsp; Πάς να μου τα εξωραΐσεις. Έτσι όπως τα λες, και είναι και δεν είναι.&nbsp; Δεν λέω για τους πατέρες που αγωνίζονται φιλότιμα. Λέω για τον γενικό τρόπο ζωής. Πρέπει να το ομολογήσουμε, ζούμε πιο άνετα και η κοσμική ζωή δεν είναι ένα όνειρο μακρυνό, αλλά είναι μεσ' τα πόδια μας.</span></span></b></div><div class="MsoNormal" style="background: none repeat scroll 0% 0% white; color: #660000; text-align: justify;"><b><span style="font-size: large;"><span style="font-family: &quot;Palatino Linotype&quot;;">- Δεν μου λες, εσύ νομίζεις ότι το Όρος είναι μέσα σε μία γυάλα απομονωμένο, αποστειρωμένο και το αναφέρουμε σαν τα παραμύθια της γιαγιάς μας, «...τον παλιό καλό καιρό...», με όλα τα άλλα ονειροβατήματα; Ξυπνά, καϋμένε! Δες την ιστορία. Πάντα το Όρος είχε μία σχέση με τον κόσμο. Πάντα, η κάθε εποχή έδινε μία μορφή ζωής στο Όρος. Για παράδειγμα, παλαιότερα μερικοί κυνηγούσαν μέσα στο δάσος αγριογούρουνα, κάνοντας μάλιστα πολύωρη αγρυπνία, καιροφυλακτώντας. Σήμερα, κυνηγούν αλλά θηράματα μέσα στα δάση του διαδικτύου, πάλι με πολύωρες αγρυπνίες. Τι άλλαξε λοι­πόν;</span></span></b></div><div class="MsoNormal" style="background: none repeat scroll 0% 0% white; color: #660000; text-align: justify;"><b><span style="font-size: large;"><span style="font-family: &quot;Palatino Linotype&quot;;">- Πάψε να τα γελοιοποιείς. Όλο εξυπνάδες είσαι. Ρίξε τώρα, κανένα ξύλο στο τζάκι, γιατί πάγωσα.</span></span></b></div><div class="MsoNormal" style="background: none repeat scroll 0% 0% white; color: #660000; text-align: justify;"><b><span style="font-size: large;"><span style="font-family: &quot;Palatino Linotype&quot;;">- Εγώ κρύωσα, με αυτά που λες. Που ζεις καϋμένε;</span></span></b></div><div class="MsoNormal" style="background: none repeat scroll 0% 0% white; color: #660000; text-align: justify;"><b><span style="font-size: large;"><span style="font-family: &quot;Palatino Linotype&quot;;">- Νοσταλγώ. Μπορεί παλαιότερα η ζωή να ήταν πιο κουραστική με την έλλειψη των διευκολύνσεων, αλλά είχε μία χάρη. Μπορεί οι πατέρες να μάλωναν καμιά φορά μεταξύ τους για μικροζητήματα, αλλά το «ευλόγησον», ακουγόταν συνέχεια και ήταν με την καρδιά τους, όχι παγωμένο καί ειρωνικό, όπως το ακούω τελευταία.</span></span></b></div><div class="MsoNormal" style="background: none repeat scroll 0% 0% white; color: #660000; text-align: justify;"><b><span style="font-size: large;"><span style="font-family: &quot;Palatino Linotype&quot;;">- Μου θυμίζεις κάτι παππούδες, που έχουν ξεπεράσει την ημερομηνία λήξεως, που ό,τι δουν στους νέους το θεωρούν άχρηστο καί στρα­βό. Γι' αυτούς ό,τι παλαιό είναι και τέλειο.</span></span></b></div><div class="MsoNormal" style="background: none repeat scroll 0% 0% white; color: #660000; text-align: justify;"><b><span style="font-size: large;"><span style="font-family: &quot;Palatino Linotype&quot;;">- Δεν μιλάω για τελειότητες. Μιλάω για τον τρόπο που αγωνιζόμα­στε. Για τον τρόπο που διοικούμαστε. Για τον τρόπο που επικοι­νωνούμε με τον κόσμο. Για τον τρόπο που επικοινωνούμε μεταξύ μας. Για τον...</span></span></b><br /><b><br /></b><br /><div class="separator" style="clear: both;"><b><a href="http://3.bp.blogspot.com/-R586gndvUS8/To7YCt1unxI/AAAAAAAAFKg/dIK0m4i3KXk/s1600/%25CE%25A3%25CF%2584%25CE%25BF+%25CE%25BA%25CE%25B5%25CE%25BB%25CE%25BB%25CE%25AF+%25CF%2584%25CE%25BF%25CF%2585+%25CE%2594%25CE%25BF%25CE%25BD%25CF%2584%25CE%25AC.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="320" src="http://3.bp.blogspot.com/-R586gndvUS8/To7YCt1unxI/AAAAAAAAFKg/dIK0m4i3KXk/s320/%25CE%25A3%25CF%2584%25CE%25BF+%25CE%25BA%25CE%25B5%25CE%25BB%25CE%25BB%25CE%25AF+%25CF%2584%25CE%25BF%25CF%2585+%25CE%2594%25CE%25BF%25CE%25BD%25CF%2584%25CE%25AC.jpg" width="262" /></a></b></div><b><br /></b><br /><b><span style="font-size: large;"><span style="font-family: &quot;Palatino Linotype&quot;;">&nbsp;- Μια στιγμή, γιατί μου τα λες μαζεμένα. Δεν μπορώ να τα βάλω όλα σε ένα τσουβάλι. Όλα κάτω από έναν παρονομαστή. Ένα-ένα για να μπορούμε να συνεννοηθούμε. Είπες για τον τρόπο που αγωνιζό­μαστε. Γιατί δεν γίνονται τώρα ακολουθίες και αγρυπνίες; Σταμάτησε η προσευχή; Άδειασαν οι εκκλησίες και τα μοναστήρια; Δεν καταλαβαίνω τί θες να πεις. Αν εννοείς για τον εσωτερικό αγώνα του καθενός, όποιος έχει φιλότιμο και ακολουθεί τους αγίους πατέ­ρες, θα πάρει και την ανάλογη δωρεά του κόπου του από τον άγιο Θεό. Το μόνο που μπορώ να πω, είναι ότι έχει μειωθεί η ησυχαστική ζωή.</span></span></b></div><div class="MsoNormal" style="background: none repeat scroll 0% 0% white; color: #660000; text-align: justify;"><b><span style="font-size: large;"><span style="font-family: &quot;Palatino Linotype&quot;;">- Δηλαδή, μόνο η ακολουθία είναι ο αγώνας μας; Προσευχηθήκαμε, τελειώσαμε και όλα είναι εντάξει; Παλιότερα υπήρχε μια ατμό­σφαιρα&nbsp; ευλάβειας,&nbsp; ένα&nbsp; κλίμα&nbsp; γενικά&nbsp; ασκητικό,&nbsp; περισσότερος κόπος. Ξεκινούσε από το καλντερίμι με τις πέτρες και κάλυπτε όλη την καθημερινότητα του καλόγερου. Τα πάντα ήθελαν κόπο. Η σόμπα, η λάμπα, το ρούχο, τα ξύλα για το φαγητό και όλα τα αλλα.</span></span></b></div><div class="MsoNormal" style="background: none repeat scroll 0% 0% white; color: #660000; text-align: justify;"><b><span style="font-size: large;"><span style="font-family: &quot;Palatino Linotype&quot;;">-&nbsp; Συγχώρα με, αλλά όταν κατεβαίνω στην Δάφνη με το αυτοκίνητο, μου βγαίνουν τα σκώτια από τις λακκούβες. Αυτό δεν είναι κόπος;</span></span></b></div><div class="MsoNormal" style="background: none repeat scroll 0% 0% white; color: #660000; text-align: justify;"><b><span style="font-size: large;"><span style="font-family: &quot;Palatino Linotype&quot;;">- Με εσένα, δεν μπορώ να μιλήσω σοβαρά.</span></span></b></div><div class="MsoNormal" style="background: none repeat scroll 0% 0% white; color: #660000; text-align: justify;"><b><span style="font-size: large;"><span style="font-family: &quot;Palatino Linotype&quot;;">- Ευλόγησον. Πάμε παρακάτω. Λες για τον τρόπο που διοικούμαστε. Τι εννοείς; Χάθηκαν, η Κοινότητα και οι συνάξεις των μονών; Πάνε όλοι οι πατέρες που ανέλαβαν τη διοίκηση του ιερού τόπου; Άλλα, πριν μου απαντήσεις, να βάλουμε να πιούμε ένα ζεστό, για­τί θα κρυώσω με αυτά που θα ακούσω.</span></span></b><br /><b><span style="font-size: large;"><span style="font-family: &quot;Palatino Linotype&quot;;">&nbsp; </span></span></b><br /><b><a href="http://1.bp.blogspot.com/-o50gjVGJbo8/To7YOkt3sEI/AAAAAAAAFKk/Y2FSnMTXVPs/s1600/%25CE%25A0%25CE%25A1%25CE%25A9%25CE%25A4%25CE%2591%25CE%25A4%25CE%259F+%25CE%2594%25CE%2599%25CE%2591%25CE%259A%25CE%259F%25CE%259D%25CE%2597%25CE%25A4%25CE%2595%25CE%25A3.bmp" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="260" src="http://1.bp.blogspot.com/-o50gjVGJbo8/To7YOkt3sEI/AAAAAAAAFKk/Y2FSnMTXVPs/s320/%25CE%25A0%25CE%25A1%25CE%25A9%25CE%25A4%25CE%2591%25CE%25A4%25CE%259F+%25CE%2594%25CE%2599%25CE%2591%25CE%259A%25CE%259F%25CE%259D%25CE%2597%25CE%25A4%25CE%2595%25CE%25A3.bmp" width="320" /></a></b><br /><b><br /></b><br /><b><span style="font-size: large;"><span style="font-family: &quot;Palatino Linotype&quot;;">&nbsp; - Δηλαδή, η διαπίστωση ότι άλλαξαν οι ευαισθησίες και τα θέματα των διοικούντων, είναι κρυάδα για σένα; Παλαιότερα, στα χρόνια μου, το Όρος είχε φωνή, ισχυρή μάλιστα. Όταν άρχισαν οι πρώτες αλλοιώσεις στην παιδεία, έβγαλε κείμενο τρανταχτό. Όταν κάποι­ος ανόητος έβγαλε μία ταινία βλάσφημη για τον Χριστό μας, η Ιερά Κοινότητα και ο Πρώτος, με εκατό καλογήρους, βγήκαν σύσσωμοι στη Θεσσαλονίκη για να διαμαρτυρηθούν. Άφησε, τις ευαισθησίες για την πίστη, που καιροφυλακτούσαν να μην προσβληθεί. Τί να πρωτοθυμηθώ; Τώρα γίνονται χειρότερα, καί εμείς πανηγυρίζουμε στο ναό της «κοιμήσεως».</span></span></b></div><div class="MsoNormal" style="background: none repeat scroll 0% 0% white; color: #660000; text-align: justify;"><b><span style="font-size: large;"><span style="font-family: &quot;Palatino Linotype&quot;;">- Δεν κατάλαβες φαίνεται, αυτό που είπα ενωρίτερα. Το Άγιον Όρος δεν είναι μία κοινωνία αποκομμένη, κάπου μεταξύ ουρανού καί γης. Ή κάθε εποχή δίνει μία μορφή ζωής στο Όρος. Μάλιστα, με τα μέσα καί τίς συγκοινωνίες που έχουμε τώρα, ζει τη συγκεκριμμένη, τη δική μας εποχή. Παλαιότερα, ο έξω κόσμος ήταν κατά βάση αγροτικός. Είχε ευλάβεια. Ήταν δεμένος με την γη της πατρίδος. Σήμερα ο κόσμος είναι αστικός καί πολυπολιτισμικός. Αδιάφορος, τεχνοκρατικός. Βλέπει το χώμα σαν αξιοθέατο. Βλέπει ένα ζώο του δάσους και ψάχνει να δει από που μπαίνει η μπαταρία του. Σου είπα, προσγειώσου. Έξω, όλα τα μετράμε με το ευρώ. Αυτό το φρόνημα το κεφαλαιοκρατικό, έρχεται πότε-πότε να ξεκουραστεί εδώ. Έρχεται να προσκυνήσει, μήπως και εξαγιαστεί. Γι' αυτό όλες σχεδόν οι επίσημες συζητήσεις, είναι οικονομικές.</span></span></b></div><div class="MsoNormal" style="background: none repeat scroll 0% 0% white; color: #660000; text-align: justify;"><b><span style="font-size: large;"><span style="font-family: &quot;Palatino Linotype&quot;;">- Δηλαδή, με άλλα λόγια, να αφήσουμε τους εξέχοντες κοσμικούς να μας κάνουν κουμάντο στον τόπο μας; Αυτό θες να πεις;&nbsp;</span></span></b></div><div class="MsoNormal" style="background: none repeat scroll 0% 0% white; color: #660000; text-align: justify;"><b><span style="font-size: large;"><span style="font-family: &quot;Palatino Linotype&quot;;">- Δεν λέω, τι πρέπει να γίνεται. Λέω, τι γίνεται. Εξάλλου, ούτε πρόκειται ποτέ να σε ρωτήσουν, όποτε δεν έχει νόημα η συζήτηση μας. Ανώφελος κόπος.</span></span></b></div><div class="MsoNormal" style="background: none repeat scroll 0% 0% white; color: #660000; text-align: justify;"><b><span style="font-size: large;"><span style="font-family: &quot;Palatino Linotype&quot;;">- Ναί, αλλά νοσταλγώ καί πονώ. Στον διοικητικό τομέα είμαι απο­γοητευμένος. Σέ ρωτώ, το καλό τού τόπου είναι το οικονομικό, ή το πνευματικό; Όλοι γνωρίζουμε ότι πολλές φορές αυτά είναι αντίθε­τα.</span></span></b></div><div class="MsoNormal" style="background: none repeat scroll 0% 0% white; color: #660000; text-align: justify;"><b><span style="font-size: large;"><span style="font-family: &quot;Palatino Linotype&quot;;">- Δεν μου λες, εσύ που είσαι παλαιός. Δεν γνωρίζεις, ότι δεν υπάρχει θεσμική εξουσία, ή οποιαδήποτε, είτε πολιτική, ή οικονομική, ή κοινωνική, ή θρησκευτική, που να μη βάζει την ουρίτσα του ο έξω από εδώ; Έ! λοιπόν μην πετάς στα σύννεφα.</span></span></b></div><div style="color: #660000; text-align: justify;"><b><span style="font-size: large;"><span style="font-family: &quot;Palatino Linotype&quot;;">- Παλαιά, δεν ήταν έτσι. Ερχόμασταν με δέος στίς Καρυές. Έμπαι­νες στο Πρωτάτο καί έλειωνες από την ιστορία του. Έβλεπες τον Πανσέληνο, τον Θεοφάνη, τα αναλόγια, τα στασίδια και πέταγε ψηλά η καρδιά σου. Όλοι οι άγιοι που πέρασαν από εκεί, έρχον­ταν μπροστά σου, σαν σε ένα συλλείτουργο. Τώρα, τί να δεις; Σίδερα μέσα, λαμαρίνες απ' έξω. Μία κατάσταση εκτάκτου ανάγκης. Ένας ασθενής, που σβήνει, στο κρεβάτι των «ειδικών» χειρουρ­γών. Άσε με, γιατί με πιάνουν τα δάκρυα όταν τα θυμάμαι.&nbsp;</span></span></b></div><div style="color: #660000; text-align: justify;"><b><span style="font-size: large;"><span style="font-family: &quot;Palatino Linotype&quot;;">- Άλλαξε θέμα, τώρα. Περνάει η ώρα. Κάτι έλεγες για το πώς επικοι­νωνούμε με τον κόσμο. Μην μιλάς γι' αυτό, γιατί τον κόσμο τον έχεις στην τσέπη σου. Είναι μαζεμένος ολόκληρος μέσα στο κινητό σου. Μήπως διαφωνείς;&nbsp;</span></span></b></div><div style="color: #660000; text-align: justify;"><b><span style="font-size: large;"><span style="font-family: &quot;Palatino Linotype&quot;;">- Έφθασε να γίνει αναγκαίο κακό.</span></span></b></div><div class="MsoNormal" style="background: none repeat scroll 0% 0% white; color: #660000; text-align: justify;"><b><span style="font-size: large;"><span style="font-family: &quot;Palatino Linotype&quot;;">- Άμα είναι κακό, πέταξε το. Η απλωταριά είναι αριστερά. Μη μου λες λόγια μόνο. Ούτε τη συχνή επαφή με τον κόσμο την έφεραν οι νεώτεροι. Στο καράβι όλο ασπρογένηδες βλέπω.&nbsp;</span></span></b></div><div class="MsoNormal" style="background: none repeat scroll 0% 0% white; color: #660000; text-align: justify;"><b><span style="font-size: large;"><span style="font-family: &quot;Palatino Linotype&quot;;">- Παλαιά, για να βγεις από το Όρος, ήταν μία ολόκληρη ιστορία. Χαρτιά, άδειες, οδοιπορίες, πολύωρα ταξίδια. Ήταν μεγάλη από­φαση να κάνεις μία έξοδο.</span></span></b></div><div class="MsoNormal" style="background: none repeat scroll 0% 0% white; color: #660000; text-align: justify;"><b><span style="font-size: large;"><span style="font-family: &quot;Palatino Linotype&quot;;">- Είτε τώρα, είτε παλαιά, το ταξίδι για τα πνευματικά μας, είναι ξύδι. Εγώ αυτό ξέρω.</span></span></b></div><div class="MsoNormal" style="background: none repeat scroll 0% 0% white; color: #660000; text-align: justify;"><b><span style="font-size: large;"><span style="font-family: &quot;Palatino Linotype&quot;;">- Ό άγιος Αθανάσιος, προκειμένου να μη γίνονται ταξίδια, προτι­μούσε να έχει το Όρος όλα τα χρήσιμα και αναγκαία για τη ζωή του καλόγερου.</span></span></b></div><div class="MsoNormal" style="background: none repeat scroll 0% 0% white; color: #660000; text-align: justify;"><b><span style="font-size: large;"><span style="font-family: &quot;Palatino Linotype&quot;;">- Άμα, μπει ο λογισμός για έξοδο, και του πουλιού το γάλα να έχει, ο καλόγηρος θα βγει.&nbsp;</span></span></b></div><div class="MsoNormal" style="background: none repeat scroll 0% 0% white; color: #660000; text-align: justify;"><b><span style="font-size: large;"><span style="font-family: &quot;Palatino Linotype&quot;;">- Σταμάτα πια, την ειρωνεία. Άσπρο λέω, μαύρο θα πεις. Μαύρο λέω, άσπρο θα πεις. Βάλε επιτέλους έναν καλό λογισμό.</span></span></b></div><div class="MsoNormal" style="background: none repeat scroll 0% 0% white; color: #660000; text-align: justify;"><b><span style="font-size: large;"><span style="font-family: &quot;Palatino Linotype&quot;;">- Ξέρω, τι λέω εγώ. Αλλά δεν είναι η ώρα για να μαλώσουμε. Φεύγω, γιατί νύχτωσε... Ευλόγησον.</span></span></b><br /><b><br /></b></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000; text-align: justify;"><b><br /></b></div><div style="text-align: justify;"><b><i><span style="font-size: large;"><span style="color: #660000; font-family: &quot;Palatino Linotype&quot;;">Φεβρουάριος 2011&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; μοναχός Παΐσιος Καρεώτης</span></span></i></b></div><div style="text-align: justify;"><b><i><span style="font-size: large;"><span style="color: #660000; font-family: &quot;Palatino Linotype&quot;;">&nbsp;</span></span></i></b><span style="font-family: &quot;Times New Roman&quot;; font-size: 12pt;"> </span></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7247646825682278700-4052547938695632169?l=wwwtaxiarhes.blogspot.com' alt='' /></div>Σύναξη προσώπων επι το αυτό...noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-7247646825682278700.post-48784367929779923242011-09-13T13:36:00.004+03:002011-10-07T13:56:33.009+03:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div style="color: #660000;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-wgAmRGL31i0/To6mptA1LgI/AAAAAAAAFKY/yaj1mrPVlfk/s1600/1.jpg" imageanchor="1" style="clear: right; float: right; margin-bottom: 1em; margin-left: 1em;"><img border="0" height="320" src="http://2.bp.blogspot.com/-wgAmRGL31i0/To6mptA1LgI/AAAAAAAAFKY/yaj1mrPVlfk/s320/1.jpg" width="217" /></a><span style="font-size: large;"><b>Στο Αρχαγγέλων ταινιόραμα:&nbsp;</b></span></div><div style="color: #660000;"><span style="font-size: large;"><b>Ένας ψυχίατρος (ο γνωστός Μ.Ψ.)</b></span></div><div style="color: #660000;"><span style="font-size: large;"><b> σχολιάζει έναν (κινηματογραφικό) ψυχολόγο!</b></span></div><div style="color: #660000;"><br /></div><div style="color: #660000;"><span style="font-size: large;"><b>&nbsp;Στο ΑΡΧΑΓΓΕΛΩΝ ΤΑΙΝΙΟΡΑΜΑ:</b></span></div><div style="color: #660000;"><a href="http://pamtaxtainies.blogspot.com/2011/09/shrink-2009.html"><span style="font-size: large;"><b><br /></b></span></a></div><b><span style="font-size: large;"><a href="http://pamtaxtainies.blogspot.com/2011/09/shrink-2009.html">http://pamtaxtainies.blogspot.com/2011/09/shrink-2009.html</a></span></b></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7247646825682278700-4878436792977992324?l=wwwtaxiarhes.blogspot.com' alt='' /></div>Σύναξη προσώπων επι το αυτό...noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-7247646825682278700.post-30118925344069372092011-09-05T13:34:00.001+03:002011-09-05T13:36:07.079+03:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div class="StyleJustified" style="color: #660000; text-align: justify;"></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-NODwMGk8jfQ/TmSlSiEa0JI/AAAAAAAAFKA/v87ymuTC6zI/s1600/xristos-sina.gif" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="318" src="http://3.bp.blogspot.com/-NODwMGk8jfQ/TmSlSiEa0JI/AAAAAAAAFKA/v87ymuTC6zI/s320/xristos-sina.gif" width="320" /></a></div><br /><div class="StyleJustified" style="color: #660000; text-align: justify;"></div><br /><br /><div class="StyleJustified" style="color: #660000; text-align: justify;"><span style="font-size: large;"><b>Αρχή Φθινοπώρου, νέα Εκκλησιαστική χρονιά. Αργοπορήσαμε να γράψουμε, όχι γιατί δεν είχαμε τι να πούμε, αλλά γιατί προτιμήσαμε την σιωπή. Εν τω μεταξύ, η κοινωνία παραπαίει, ανάμεσα σε αναποφάσιστους πολιτικούς που επαναλαμβάνουν τον εαυτό τους λες και δεν άλλαξε μια μέρα από το '80, σε ακραίους διαφόρων χρωμάτων που βρίσκονται εκτός πραγματικότητας και σε αγανακτισμένους που τυφλά διαμαρτύρονται χωρίς να αναλαμβάνουν τις δικές τους ευθύνες.</b></span></div><div class="StyleJustified" style="color: #660000; text-align: justify;"><span style="font-size: large;"><br /></span></div><div class="StyleJustified" style="color: #660000; text-align: justify;"><span style="font-size: large;"><b> </b></span></div><span style="font-size: large;"><br /></span><br /><div class="MsoNormal" style="color: #660000; text-align: justify; text-indent: 36pt;"><span style="font-size: large;"><b>Ο λαϊκισμός έχει καταλάβει την σκέψη των περισσοτέρων νεοελλήνων που εδώ και χρόνια αποθέωναν τον Λάκη, τον Μάκη και διάφορους άλλους καλοπληρωμένους τηλε-ήρωες. Η τηλεόραση βομβαρδίζει καθημερινά τους πολίτες με οικονομικά «πολεμικά» ανακοινωθέντα, ανεβάζοντας την αγωνία τους κατακόρυφα κι εκείνοι με την σειρά τους μπροστά στον φόβο της απώλειας της καταναλωτικής τους ταυτότητας, υποφέρουν, αγανακτούν, θλίβονται.</b></span></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000; text-align: justify; text-indent: 36pt;"><span style="font-size: large;"><br /></span></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000; text-align: justify; text-indent: 36pt;"><span style="font-size: large;"><b>Στην παιδεία μία από τα ίδια. Οι φοιτητές–η υποτιθέμενη ελπίδα κάθε γενιάς-δεν απέχουν απ’ όλη αυτή την παράνοια. Ετοιμάζουν άλλον ένα «ξεσηκωμό», για να διατηρήσουν την κομματοκρατία και την αναξιοκρατία στα ΑΕΙ, καθώς και την παράνοια του ασύλου (ασύλου αναρχικών και μικρεμπόρων). Από την άλλη πλευρά, εδώ και δεκαετίες καμία κυβέρνηση δεν πρότεινε κάτι που να αφορά την παιδεία ως πνευματική καλλιέργεια. Όλες οι μεταρρυθμίσεις στον ίδιο παρονομαστή των πελατειακών σχέσεων: περισσότεροι εισακτέοι, ακόμα και κάτω από την βάση, περισσότερα εκπαιδευτικά ιδρύματα, λιγότερη πραγματική μόρφωση.</b></span></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000; text-align: justify; text-indent: 36pt;"><span style="font-size: large;"><br /></span></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000; text-align: justify; text-indent: 36pt;"><span style="font-size: large;"><b>Η εγκληματικότητα αυξάνεται ραγδαία, οι νόμοι δεν τηρούνται, το μεταναστευτικό πρόβλημα παραμένει άλυτο ανάμεσα σε ρατσιστικές και αντιρατσιστικές κορώνες. &nbsp;</b></span></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000; text-align: justify; text-indent: 36pt;"><span style="font-size: large;"><br /></span></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000; text-align: justify; text-indent: 36pt;"><span style="font-size: large;"><b>Οι περισσότεροι συμπατριώτες μας έχουν πάψει να ελπίζουν. Δεν πιστεύουν πουθενά, δεν έχουν νόημα ζωής, δεν περιμένουν τίποτα από κανέναν. Υποψιάζονται τους πάντες σαν πουλημένους, διεφθαρμένους, όλους εκτός από τον εαυτό τους, άντε και κανα δυο φίλους.&nbsp;</b></span></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000; text-align: justify; text-indent: 36pt;"><span style="font-size: large;"><br /></span></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000; text-align: justify; text-indent: 36pt;"><span style="font-size: large;"><b>Στον Εκκλησιαστικό χώρο, η πόλωση καλά κρατεί. Ακραίες φωνές καταδικάζουν ο ένας τον άλλο σαν αιρετικούς, ακολουθώντας την γενικότερη λογική του κόσμου τούτου: Κανείς δεν ακούει κανέναν, διάλογος δεν γίνεται. Κι από την άλλη, η αρχέτυπη θρησκευτικότητα της συναλλαγής με τον Θεό, δεισιδαιμονία, τυπολατρεία, νομικισμός. </b></span></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000; text-align: justify; text-indent: 36pt;"><span style="font-size: large;"><br /></span></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000; text-align: justify; text-indent: 36pt;"><span style="font-size: large;"><b>Κι όμως, μέσα σε αυτό το ζοφερό τοπίο, η Χάρις του Θεού εξακολουθεί διαρκώς να ενεργεί στην ψυχή κάθε ανθρώπου που αναγνωρίζει τα λάθη του, αναλογίζεται τις ευθύνες του, ομολογεί τις αστοχίες του και παρακαλεί να του δωρίσει ο Θεός μετάνοια.</b></span></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000; text-align: justify; text-indent: 36pt;"><span style="font-size: large;"><br /></span></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000; text-align: justify; text-indent: 36pt;"><span style="font-size: large;"><b>&nbsp;Υπερπερισσεύει η Χάρις σε όποιον συν Θεώ ξεφεύγει από την απελπισία του κόσμου τούτου, σε όποιον πασχίζει να ακολουθήσει τά βήματα του γλυκύτατου Χριστού, του Θεού της Αγάπης. Με αυτή την ελπίδα, να ευχηθούμε καλή Εκκλησιαστική χρονιά, κι ας ευχαριστούμε τον Κύριο διαρκώς για τα δώρα του, τις ευεργεσίες του και την ομορφιά του κόσμου αυτού…&nbsp;</b></span></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000; text-align: justify; text-indent: 36pt;"><span style="font-size: large;"><br /></span></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000; text-align: justify; text-indent: 36pt;"><span style="font-size: large;"><br /></span></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000; text-align: justify; text-indent: 36pt;"><br /></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7247646825682278700-3011892534406937209?l=wwwtaxiarhes.blogspot.com' alt='' /></div>Σύναξη προσώπων επι το αυτό...noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-7247646825682278700.post-37297438638095188072011-07-02T19:26:00.003+03:002011-07-07T21:17:48.077+03:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div style="text-align: center;"><span style="font-size: small;"><br /></span></div><div style="text-align: center;"><span style="font-size: small;"><i><span style="color: #660000;">Για μερικές μέρες θα απουσιάζουμε.&nbsp;</span></i></span><br /><span style="font-size: small;"><i><span style="color: #660000;">Μια προσευχή αφήστε για μας κι η Χάρις του Θεού όλους να μας σκεπάζει.&nbsp;</span></i></span></div><div style="text-align: center;"><span style="font-size: small;"><i><span style="color: #660000;">Και στις μέρες τούτες τις περίεργες, μην χάσουμε το χαμόγελό μας,&nbsp;</span></i></span></div><div style="text-align: center;"><span style="font-size: small;"><i><span style="color: #660000;">μην αφήσουμε ούτε στιγμή την δοξολογία από τα χείλη μας, </span></i></span></div><div style="text-align: center;"><span style="font-size: small;"><i><span style="color: #660000;">γιατί κάθε μέρα είναι&nbsp; μοναδική κι αύριο μπορεί να μην ζούμε. Προπάντων να μην ξεχνάμε,</span></i></span></div><div style="text-align: center;"><span style="font-size: small;"><i><span style="color: #660000;"> ότι ο Θεός μας χάρισε ένα παράδεισο στην ψυχή,</span></i></span></div><div style="text-align: center;"><span style="font-size: small;"><i><span style="color: #660000;"> που κανείς δεν μπορεί να μας τον πάρει,&nbsp;</span></i></span></div><div style="text-align: center;"><span style="font-size: small;"><i><span style="color: #660000;">παρά μόνο η δική μας αστοχία. </span></i></span></div><div style="text-align: center;"><span style="font-size: small;"><i><span style="color: #660000;">Πάντοτε χαίρετε,&nbsp;</span></i></span></div><div style="text-align: center;"><span style="font-size: small;"><i><span style="color: #660000;">εν παντί ευχαριστείτε,&nbsp;</span></i></span></div><div style="text-align: center;"><span style="font-size: small;"><i><span style="color: #660000;">με την μνήμη του Θεού πάντα στο νου...</span></i></span></div><div style="text-align: center;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000; text-align: justify;"><br /><div style="text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-HEl9UgicXSo/ThX3c0G4MSI/AAAAAAAAFJ8/Qsj12SNX_48/s1600/%25CE%25B5%25CE%25BA%25CE%25BA%25CE%25BB%25CE%25B7%25CF%2583%25CE%25B1%25CE%25BA%25CE%25B9.JPG" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://1.bp.blogspot.com/-HEl9UgicXSo/ThX3c0G4MSI/AAAAAAAAFJ8/Qsj12SNX_48/s1600/%25CE%25B5%25CE%25BA%25CE%25BA%25CE%25BB%25CE%25B7%25CF%2583%25CE%25B1%25CE%25BA%25CE%25B9.JPG" /></a></div></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-riAwfGhC0Zo/Tgm5qwr0TPI/AAAAAAAAFJ0/EMhROAyqaw8/s1600/marioandrade.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><br /></a></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000; text-align: justify;"><span style="font-size: large;"><b><span style="font-family: &quot;Times New Roman&quot;;">&nbsp;&nbsp; </span></b></span></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000; text-align: justify;"><span style="font-size: large;"><b><span style="font-family: &quot;Times New Roman&quot;;">Μ</span></b><b><span style="font-family: &quot;Times New Roman&quot;;">έτρησα τα χρόνια μου και συνειδητοποίησα, ότι μου υπολείπεται λιγότερος χρόνος ζωής&nbsp; απ' ό,τι έχω ζήσει μέχρι τώρα...</span></b></span></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000; text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000; text-align: justify;"><span style="font-size: large;"><b><span style="font-family: &quot;Times New Roman&quot;;">&nbsp;</span></b><b><span style="font-family: &quot;Times New Roman&quot;;">Α</span></b><b><span style="font-family: &quot;Times New Roman&quot;;">ισθάνομαι όπως αυτό το παιδάκι που κέρδισε μια σακούλα καραμέλες: τις πρώτες τις καταβρόχθισε με λαιμαργία αλλά όταν παρατήρησε ότι του απέμεναν λίγες, άρχισε να τις γεύεται με βαθιά απόλαυση.</span></b></span></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000; text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000; text-align: justify;"><span style="font-size: large;"><b><span style="font-family: &quot;Times New Roman&quot;;">&nbsp;</span></b><b><span style="font-family: &quot;Times New Roman&quot;;">Δ</span></b><b><span style="font-family: &quot;Times New Roman&quot;;">εν έχω πια χρόνο για ατέρμονες συγκεντρώσεις όπου συζητούνται, καταστατικά, νόρμες, διαδικασίες και εσωτερικοί κανονισμοί, γνωρίζοντας ότι δε θα καταλήξει κανείς πουθενά.</span></b></span></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000; text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000; text-align: justify;"><span style="font-size: large;"><b><span style="font-family: &quot;Times New Roman&quot;;">&nbsp;</span></b><b><span style="font-family: &quot;Times New Roman&quot;;">Δ</span></b><b><span style="font-family: &quot;Times New Roman&quot;;">εν έχω πια χρόνο για να ανέχομαι παράλογους ανθρώπους που παρά τη χρονολογική τους ηλικία, δεν έχουν μεγαλώσει.&nbsp;</span></b></span></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000; text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000; text-align: justify;"><span style="font-size: large;"><b><span style="font-family: &quot;Times New Roman&quot;;">&nbsp;</span></b><b><span style="font-family: &quot;Times New Roman&quot;;">Δ</span></b><b><span style="font-family: &quot;Times New Roman&quot;;">εν έχω πια χρόνο για να λογομαχώ με μετριότητες.</span></b></span></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000; text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000; text-align: justify;"><span style="font-size: large;"><b><span style="font-family: &quot;Times New Roman&quot;;">&nbsp;</span></b><b><span style="font-family: &quot;Times New Roman&quot;;">Δ</span></b><b><span style="font-family: &quot;Times New Roman&quot;;">ε</span></b><b><span style="font-family: &quot;Times New Roman&quot;;">ν θέλω να βρίσκομαι σε συγκεντρώσεις όπου παρελαύνουν παραφουσκωμένοι εγωισμοί.</span></b></span></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000; text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000; text-align: justify;"><span style="font-size: large;"><b><span style="font-family: &quot;Times New Roman&quot;;">&nbsp;</span></b><b><span style="font-family: &quot;Times New Roman&quot;;">Δ</span></b><b><span style="font-family: &quot;Times New Roman&quot;;">εν ανέχομαι τους χειριστικούς και τους καιροσκόπους.</span></b></span></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000; text-align: justify;"><span style="font-size: large;"><b><span style="font-family: &quot;Times New Roman&quot;;"></span></b></span></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000; text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000; text-align: justify;"><span style="font-size: large;"><b><span style="font-family: &quot;Times New Roman&quot;;">&nbsp;</span></b><b><span style="font-family: &quot;Times New Roman&quot;;">Μ</span></b><b><span style="font-family: &quot;Times New Roman&quot;;">ε ενοχλεί η ζήλια και όσοι προσπαθούν να υποτιμήσουν τους ικανότερους για να οικειοποιηθούν τη θέση τους, το ταλέντο τους και τα επιτεύγματα τους.</span></b></span></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000; text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000; text-align: justify;"><span style="font-size: large;"><b><span style="font-family: &quot;Times New Roman&quot;;">&nbsp;</span></b><b><span style="font-family: &quot;Times New Roman&quot;;">Μ</span></b><b><span style="font-family: &quot;Times New Roman&quot;;">ισώ, να είμαι μάρτυρας των ελαττωμάτων που γεννά η μάχη για ένα μεγαλοπρεπές αξίωμα. Οι άνθρωποι, μετά βίας, συζητούν για το περιεχόμενο και περισσότερο για την... επικεφαλίδα.</span></b></span></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000; text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000; text-align: justify;"><span style="font-size: large;"><b><span style="font-family: &quot;Times New Roman&quot;;">&nbsp;</span></b><b><span style="font-family: &quot;Times New Roman&quot;;">Ο</span></b><b><span style="font-family: &quot;Times New Roman&quot;;"> χρόνος μου είναι λίγος για να συζητώ για τους τίτλους ή τις επικεφαλίδες. Θέλω την ουσία,&nbsp; η ψυχή μου βιάζεται...&nbsp; Μου μένουν λίγες καραμέλες στη σακούλα...</span></b></span></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000; text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000; text-align: justify;"><span style="font-size: large;"><b><span style="font-family: &quot;Times New Roman&quot;;">&nbsp;</span></b><b><span style="font-family: &quot;Times New Roman&quot;;">Θ</span></b><b><span style="font-family: &quot;Times New Roman&quot;;">έλω να ζήσω δίπλα σε πρόσωπα με ανθρώπινη υπόσταση.</span></b></span></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000; text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000; text-align: justify;"><span style="font-size: large;"><b><span style="font-family: &quot;Times New Roman&quot;;">&nbsp;</span></b><b><span style="font-family: &quot;Times New Roman&quot;;">Π</span></b><b><span style="font-family: &quot;Times New Roman&quot;;">ου να μπορούν να γελούν με τα λάθη τους.</span></b></span></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000; text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000; text-align: justify;"><span style="font-size: large;"><b><span style="font-family: &quot;Times New Roman&quot;;">&nbsp;</span></b><b><span style="font-family: &quot;Times New Roman&quot;;">Π</span></b><b><span style="font-family: &quot;Times New Roman&quot;;">ου δεν επαίρονται για το θρίαμβό τους.</span></b></span></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000; text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000; text-align: justify;"><span style="font-size: large;"><b><span style="font-family: &quot;Times New Roman&quot;;">&nbsp;</span></b><b><span style="font-family: &quot;Times New Roman&quot;;">Π</span></b><b><span style="font-family: &quot;Times New Roman&quot;;">ου δε θεωρούν τον εαυτό τους εκλεκτό, πριν από την ώρα τους.</span></b></span></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000; text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000; text-align: justify;"><span style="font-size: large;"><b><span style="font-family: &quot;Times New Roman&quot;;">&nbsp;</span></b><b><span style="font-family: &quot;Times New Roman&quot;;">Π</span></b><b><span style="font-family: &quot;Times New Roman&quot;;">ου δεν αποφεύγουν τις ευθύνες τους.</span></b></span></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000; text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000; text-align: justify;"><span style="font-size: large;"><b><span style="font-family: &quot;Times New Roman&quot;;">&nbsp;</span></b><b><span style="font-family: &quot;Times New Roman&quot;;">Π</span></b><b><span style="font-family: &quot;Times New Roman&quot;;">ου υπερασπίζονται την ανθρώπινη αξιοπρέπεια και που το μόνο που επιθυμούν είναι να βαδίζουν μαζί με την αλήθεια την ειλικρίνεια και το ουσιώδες γιατί αυτό είναι που αξίζει τον κόπο στη ζωή.</span></b></span></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000; text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000; text-align: justify;"><span style="font-size: large;"><b><span style="font-family: &quot;Times New Roman&quot;;">&nbsp;</span></b><b><span style="font-family: &quot;Times New Roman&quot;;">Θ</span></b><b><span style="font-family: &quot;Times New Roman&quot;;">έλω να περιτριγυρίζομαι από πρόσωπα που ξέρουν να αγγίζουν την καρδιά των ανθρώπων...&nbsp; Άνθρωποι τους οποίους τα σκληρά χτυπήματα της ζωής τους δίδαξαν πως μεγαλώνει κανείς με απαλά αγγίγματα στην ψυχή.</span></b></span></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000; text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000; text-align: center;"><span style="font-size: large;"><i><span style="font-family: &quot;Times New Roman&quot;;">Από τον Μario Raul De Morais Anrade </span></i></span><span lang="EN-GB" style="font-family: Verdana; font-size: 10pt;">(1893-1945)</span><span style="font-size: large;"><i><span style="font-family: &quot;Times New Roman&quot;;"></span><span style="font-family: &quot;Times New Roman&quot;;">,&nbsp;</span></i></span></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000; text-align: center;"><span style="font-size: large;"><i><span style="font-family: &quot;Times New Roman&quot;;">ποιητή, συγγραφέα, δοκιμιογράφο και μουσικολόγο από τη Βραζιλία.</span></i></span><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-HEl9UgicXSo/ThX3c0G4MSI/AAAAAAAAFJ8/Qsj12SNX_48/s1600/%25CE%25B5%25CE%25BA%25CE%25BA%25CE%25BB%25CE%25B7%25CF%2583%25CE%25B1%25CE%25BA%25CE%25B9.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"></a></div><br /><a href="http://4.bp.blogspot.com/-riAwfGhC0Zo/Tgm5qwr0TPI/AAAAAAAAFJ0/EMhROAyqaw8/s1600/marioandrade.jpg" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://4.bp.blogspot.com/-riAwfGhC0Zo/Tgm5qwr0TPI/AAAAAAAAFJ0/EMhROAyqaw8/s1600/marioandrade.jpg" /></a></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000; text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7247646825682278700-3729743863809518807?l=wwwtaxiarhes.blogspot.com' alt='' /></div>Σύναξη προσώπων επι το αυτό...noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-7247646825682278700.post-3320547567431132372011-06-30T12:10:00.003+03:002011-06-30T12:12:15.867+03:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-zMXkvcMW_E0/Tgw9X7XCwjI/AAAAAAAAFJ4/lfnYzhyHELs/s1600/%25CE%25A0%25CE%25A1%25CE%259F%25CE%25A3%25CE%259A%25CE%259B%25CE%2597%25CE%25A3%25CE%2597+%25CE%25A4%25CE%2595%25CE%259B%25CE%2599%25CE%259A%25CE%2597.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="201" src="http://2.bp.blogspot.com/-zMXkvcMW_E0/Tgw9X7XCwjI/AAAAAAAAFJ4/lfnYzhyHELs/s400/%25CE%25A0%25CE%25A1%25CE%259F%25CE%25A3%25CE%259A%25CE%259B%25CE%2597%25CE%25A3%25CE%2597+%25CE%25A4%25CE%2595%25CE%259B%25CE%2599%25CE%259A%25CE%2597.jpg" width="400" /></a></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><br /></div><br /><br /><div style="color: #990000; text-align: center;"><span style="font-size: large;"><b>Σας περιμένουμε...</b></span></div><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: center;"><br /></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7247646825682278700-332054756743113237?l=wwwtaxiarhes.blogspot.com' alt='' /></div>Σύναξη προσώπων επι το αυτό...noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-7247646825682278700.post-6238786440204973682011-06-27T14:27:00.003+03:002011-06-28T17:26:20.291+03:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div style="text-align: justify;"></div><div style="text-align: justify;"><span style="color: navy; font-size: large;"><b></b></span></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-o943Pm5Bpws/Tgho7NjefiI/AAAAAAAAFJs/mYri8PLR80s/s1600/%25CE%2592%25CE%2595%25CE%259B%25CE%2599%25CE%259C%25CE%2599%25CE%25A1%25CE%259F%25CE%2592%25CE%2599%25CE%25A4%25CE%25A3+1.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="320" src="http://4.bp.blogspot.com/-o943Pm5Bpws/Tgho7NjefiI/AAAAAAAAFJs/mYri8PLR80s/s320/%25CE%2592%25CE%2595%25CE%259B%25CE%2599%25CE%259C%25CE%2599%25CE%25A1%25CE%259F%25CE%2592%25CE%2599%25CE%25A4%25CE%25A3+1.jpg" width="245" /></a></div><div style="text-align: justify;"><span style="color: navy; font-size: large;"><b><br /></b></span><span style="font-size: x-small;"> <span style="color: navy; font-size: large;"><b>“O κόσμος είναι ανάλατος και άγευστος”, λες εσύ φίλε μου. Και εκατό φορές μου το επαναλαμβάνεις πώς ο κόσμος είναι ανάλατος κι εκατό φορές εξεγείρεσαι ενάντια σ’ αυτόν τον ανάλατο κόσμο. Και καμαρώνεις με την επανάσταση και απειλείς να ανατρέψεις τον κόσμο. Ξεκίνα από την αρχή και όχι από το τέλος, φίλε μου. Εξεγέρσου πρώτα ενάντια στον εαυτό σου, ενάντια στη δική σου έλλειψη αλατιού.</b></span><br /><br /></span><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><span style="font-size: x-small;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-nfSTBhhWB1o/Tgho2e4IP9I/AAAAAAAAFJo/WdVVBPY_zTQ/s1600/%25CE%2592%25CE%2595%25CE%259B%25CE%2599%25CE%259C%25CE%2599%25CE%25A1%25CE%259F%25CE%2592%25CE%2599%25CE%25A4%25CE%25A3+2.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://3.bp.blogspot.com/-nfSTBhhWB1o/Tgho2e4IP9I/AAAAAAAAFJo/WdVVBPY_zTQ/s1600/%25CE%2592%25CE%2595%25CE%259B%25CE%2599%25CE%259C%25CE%2599%25CE%25A1%25CE%259F%25CE%2592%25CE%2599%25CE%25A4%25CE%25A3+2.jpg" /></a></span></div><span style="font-size: x-small;"><br /><span style="color: navy; font-size: large;"><b>&nbsp;“Οι άνθρωποι είναι σκοταδιστές και δολοφόνοι”, λες εσύ φίλε μου. Κι εκατό φορές εξεγείρεσαι ενάντια στην αμαρτία των άλλων ανθρώπων. Όμως, εξεγέρσου πρώτα ενάντια στον εαυτό σου, για να μπορέσεις μετά, με περισσότερη δύναμη και με περισσότερο δίκιο να εξεγείρεσαι ενάντια στους άλλους, και για να μπορέσω κι εγώ να πιστέψω στην επιτυχία της δικής σου επανάστασης.</b></span></span><span style="font-size: x-small;"><i><span style="font-size: x-small;"><span style="font-size: x-small;"><span style="color: navy; font-size: large;"><b>&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;</b></span></span></span></i></span><br /><span style="font-size: x-small;"><i><span style="font-size: x-small;"><span style="font-size: x-small;"><span style="color: navy; font-size: large;"><b>&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;</b></span></span></span></i></span><br /><span style="font-size: x-small;"><i><span style="font-size: x-small;"><span style="font-size: x-small;"><span style="color: navy; font-size: large;"><b>Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς</b></span></span></span></i><br /><span style="font-size: x-small;"><span style="font-size: x-small;"><span style="color: navy; font-size: large;"><b>&nbsp;</b></span></span></span><span style="color: navy; font-size: large;"><b> </b></span><br /></span><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><span style="font-size: x-small;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-HChfV5wQnaQ/TghpBELUH9I/AAAAAAAAFJw/TJCXRpimtpQ/s1600/%25CE%2592%25CE%2595%25CE%259B%25CE%2599%25CE%259C%25CE%2599%25CE%25A1%25CE%259F%25CE%2592%25CE%2599%25CE%25A4%25CE%25A3+3.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="320" src="http://4.bp.blogspot.com/-HChfV5wQnaQ/TghpBELUH9I/AAAAAAAAFJw/TJCXRpimtpQ/s320/%25CE%2592%25CE%2595%25CE%259B%25CE%2599%25CE%259C%25CE%2599%25CE%25A1%25CE%259F%25CE%2592%25CE%2599%25CE%25A4%25CE%25A3+3.jpg" width="238" /></a></span></div><span style="font-size: x-small;"><br /><span style="color: navy; font-size: large;"><b>&nbsp; </b></span></span></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7247646825682278700-623878644020497368?l=wwwtaxiarhes.blogspot.com' alt='' /></div>Σύναξη προσώπων επι το αυτό...noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-7247646825682278700.post-56834176317319012942011-06-22T17:34:00.000+03:002011-06-22T17:34:58.057+03:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-2OP1qLaeUrA/TgCzndMdDCI/AAAAAAAAFJY/HM1ni0QpYR8/s1600/broken-mirror001.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="320" src="http://3.bp.blogspot.com/-2OP1qLaeUrA/TgCzndMdDCI/AAAAAAAAFJY/HM1ni0QpYR8/s320/broken-mirror001.jpg" width="298" /></a></div><div style="text-align: center;"><span style="font-size: large;"><b>&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;</b></span></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000; text-align: justify;"></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000; text-align: justify;"><span style="font-size: large;"><b>&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; Πολλοί μεν οι χριστιανοί, ολίγοι δε οι αληθινοί. Ο χριστιανός, που ως όνομα χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά στην Αντιόχεια από ανθρώπους που ένιωθαν την ύπαρξή τους να φλέγεται από τη ζέση της πίστης τους προς τον Ιησού Χριστό, κατήντησε συν τω χρόνω - και ιδίως στους χρόνους μας - μια Ανωνύμου Εταιρείας ιδιότητα. Περιφέρεται με στόμφο σε συζητήσεις, τίτλους, εκκλησίες και η κατοχή του ονόματος χριστιανός δε σηκώνει καμία αμφισβήτηση από κανέναν (ειδάλλως τα πρόσωπα κοκκινίζουν από οργή και τα στόματα ανοίγουν με ορμή εκτοξεύοντας προσβολές και ύβρεις). Οι περισσότεροι μάλιστα διεκδικούν επίμονα την καταγραφή τους στους&nbsp; καταλόγους των ήδη σεσωσμένων. Διατείνονται πως είναι έτοιμοι να θυσιάσουν τα πάντα για χάρη της πίστης τους αλλά με την πρώτη ευκαιρία την αρνούνται «πριν αλέκτωρ λαλήσει τρίς» ως άλλοι Πέτροι, δίχως την παραμικρή όμως διάθεση να κλάψουν «πικρώς». Οπωσδήποτε θα τολμήσουν να κόψουν τα αυτιά αυτών που καταφέρονται εναντίον του Θεού μας, όχι όμως και τα δικά τους, που κωφεύουν στις νουθεσίες των ιερέων και των πνευματικών πατέρων. Η μελέτη της Αγίας Γραφής είναι μάλλον περιττή και αφορά τους ανίδεους (σίγουρα όχι αυτούς, αφού ακολουθούν την καθεστηκυία τάξη του παρελθόντος, υιοθετώντας βέβαια ταυτόχρονα προλήψεις και δεισιδαιμονίες ουκ ολίγες). Δίνουν το παρόν σε ομιλίες, αντιαιρετικά σεμινάρια, αγρυπνίες και άλλες ακολουθίες αλλά η υπερηφάνεια, που είχαν κατά την είσοδό τους, παραμένει και κατά την έξοδό τους. Νεύουν καταφατικά το κεφάλι τους σε κάθε κήρυγμα αλλά το νεύουν αρνητικά σε κάθε άνοιγμα αγαπητικό προς τον συνάνθρωπο.</b></span></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000; text-align: justify;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-PbqR6SwRRJE/TgCz7Y-z19I/AAAAAAAAFJc/fDoRRJIdEa8/s1600/broken-mirror002.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="320" src="http://3.bp.blogspot.com/-PbqR6SwRRJE/TgCz7Y-z19I/AAAAAAAAFJc/fDoRRJIdEa8/s320/broken-mirror002.jpg" width="298" /></a></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000; text-align: justify;"><span style="font-size: large;"><b>&nbsp; </b></span></div><div></div><div class="MsoBodyText" style="color: #660000; text-align: justify;"><span style="font-size: large;"><b>&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; Η αντίφαση αυτή, που παρουσιάζεται στη συμπεριφορά πολλών, σίγουρα δεν είναι εσκεμμένη. Είναι άνθρωποι απλοί, που χωρίς συνειδητή υστεροβουλία, συμμετέχουν στη λατρευτική ζωή, είναι τυπικοί στις θρησκευτικές τους υποχρεώσεις, ευαισθητοποιούνται μπρος στην ανθρώπινη δυστυχία και νιώθουν πως πορεύονται θεάρεστο δρόμο. Ο καθρέπτης της ψυχής τους δεν τους δείχνει υποκριτές.</b></span></div><div class="MsoBodyText" style="color: #660000;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-tk5hVpr0lD8/TgC0D12-TlI/AAAAAAAAFJg/OH5GgvPKvv0/s1600/Broken_Mirror_.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="233" src="http://3.bp.blogspot.com/-tk5hVpr0lD8/TgC0D12-TlI/AAAAAAAAFJg/OH5GgvPKvv0/s320/Broken_Mirror_.jpg" width="320" /></a></div><div class="MsoBodyText" style="color: #660000;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000; text-align: justify;"><span style="font-size: large;"><b>&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; Τότε τί φταίει που τόσο απέχουν από τη γνήσια βίωση της αγάπης, τη βαθύτερη κατανόηση του αποστολικού κηρύγματος, τη μεταμόρφωσή τους σε αληθινούς υιούς του Θεού; Πιθανόν κάπου να έχει ραγίσει αυτός ο καθρέπτης και αδυνατούν να δουν τη ζωή τους καθ’ ολοκληρίαν. Ίσως από την οκνηρία των χρόνων να έχει θαμπώσει και τους επιστρέφει το είδωλό τους θολό. Ενδεχομένως να είναι παραμορφωτικός και δείχνει την καρδιά τους μεγαλύτερη απ’ όσο είναι. Ή πάλι, στη χειρότερη περίπτωση, να είναι γυρισμένος ανάποδα προ πολλού και αντί για καθρέπτης να είναι ένα αδιαπέραστο μουντό τείχος.</b></span></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000; text-align: justify;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-6N8h1tiz0FE/TgC1rZ9W4aI/AAAAAAAAFJk/2iQ2siXyYBA/s1600/me.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="252" src="http://4.bp.blogspot.com/-6N8h1tiz0FE/TgC1rZ9W4aI/AAAAAAAAFJk/2iQ2siXyYBA/s320/me.jpg" width="320" /></a></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000; text-align: justify;"><span style="font-size: large;"><b>&nbsp; </b></span></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000; text-align: justify;"><span style="font-size: large;"><b>&nbsp;&nbsp;&nbsp; Πολλά τα πιθανά αίτια του προβλήματος, βέβαιη ωστόσο η πραγματικότητά του. Είναι ανάγκη λοιπόν ο καθένας με ειλικρίνεια –και εφόσον το επιθυμεί– να αναλογιστεί για την εικόνα της ψυχής του και να θυμάται πως η κοπή ενός καινούριου καθρέπτη δεν είναι ακριβή, τουλάχιστον όχι όσο μονάκριβη είναι η αυτογνωσία.</b></span></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000; text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000; text-align: justify;"><span style="font-size: large;"><b>&nbsp;</b></span>&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;<b>&nbsp;&nbsp;&nbsp; </b><b>Δέσποινα Κόλλια</b></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000; text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000; text-align: justify;"><br /></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7247646825682278700-5683417631731901294?l=wwwtaxiarhes.blogspot.com' alt='' /></div>Σύναξη προσώπων επι το αυτό...noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-7247646825682278700.post-6860424356795951542011-06-20T10:15:00.000+03:002011-06-20T10:15:14.955+03:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-AOz-8ee1E-s/TftP4tj6swI/AAAAAAAAFJU/QCPV34X4YYY/s1600/%25CE%25BD%25CE%25B1%25CF%2585%25CF%2582+-+%25CE%25B5%25CE%25BA%25CE%25BA%25CE%25BB%25CE%25B7%25CF%2583%25CE%25AF%25CE%25B1.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="320" src="http://4.bp.blogspot.com/-AOz-8ee1E-s/TftP4tj6swI/AAAAAAAAFJU/QCPV34X4YYY/s320/%25CE%25BD%25CE%25B1%25CF%2585%25CF%2582+-+%25CE%25B5%25CE%25BA%25CE%25BA%25CE%25BB%25CE%25B7%25CF%2583%25CE%25AF%25CE%25B1.jpg" width="304" /></a></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: &quot;Palatino Linotype&quot;;">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;<i><b>&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; </b></i></span><i><b><span style="font-family: &quot;Palatino Linotype&quot;; font-size: 14pt;"><br /></span></b></i></div><div class="MsoNormal" style="text-align: center;"><i><b><span style="font-family: &quot;Palatino Linotype&quot;; font-size: 14pt;">&nbsp; </span></b></i></div><div class="MsoNormal"><i><b><span style="font-family: &quot;Palatino Linotype&quot;;">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; <span style="color: #660000;">Ένα σκαρί που ταξιδεύει χρόνια</span></span></b></i></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000;"><i><b><span style="font-family: &quot;Palatino Linotype&quot;;">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; -χιλιάδες δύο-</span></b></i></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000;"><i><b><span style="font-family: &quot;Palatino Linotype&quot;;">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; αντέχει εμάς</span></b></i></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000;"><i><b><span style="font-family: &quot;Palatino Linotype&quot;;">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; και τις ζωές μας ακόμα.</span></b></i></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000;"><i><b><span style="font-family: &quot;Palatino Linotype&quot;;">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; &nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;Άλλος ανέβηκε απ’ τα μικράτα του</span></b></i></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000;"><i><b><span style="font-family: &quot;Palatino Linotype&quot;;">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; κι άλλον τον έβγαλαν </span></b></i></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000;"><i><b><span style="font-family: &quot;Palatino Linotype&quot;;">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; μεσοστρατίς</span></b></i></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000;"><i><b><span style="font-family: &quot;Palatino Linotype&quot;;">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; δρόμοι ουδόλως ασφαλείς.</span></b></i></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000;"><i><b><span style="font-family: &quot;Palatino Linotype&quot;;">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; Έτερος, χωρίς να ξέρει το γιατί</span></b></i></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000;"><i><b><span style="font-family: &quot;Palatino Linotype&quot;;">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; &nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;πρότερο βίο, αστοχίες κι ένα πουλί καναρινί</span></b></i></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000;"><i><b><span style="font-family: &quot;Palatino Linotype&quot;;">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; τα&nbsp; βαλε σε τούτο το σκαρί˙</span></b></i></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000;"><i><b><span style="font-family: &quot;Palatino Linotype&quot;;">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; σε νέα πλάτη ανοίχτηκε</span></b></i></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000;"><i><b><span style="font-family: &quot;Palatino Linotype&quot;;">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; στο δάκρυ του βαφτίστηκε</span></b></i></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000;"><i><b><span style="font-family: &quot;Palatino Linotype&quot;;">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; και μια ζωή, άλλη, θέλησε να ζήσει.</span></b></i></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000;"><i><b><span style="font-family: &quot;Palatino Linotype&quot;;">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; Έτερος, ανέβηκε με μια πληγή,</span></b></i></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000;"><i><b><span style="font-family: &quot;Palatino Linotype&quot;;">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; ταξιδιώτης μόνος στη γωνία</span></b></i></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000;"><i><b><span style="font-family: &quot;Palatino Linotype&quot;;">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; που αφουγκράζεται των συνεπιβατών</span></b></i></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000;"><i><b><span style="font-family: &quot;Palatino Linotype&quot;;">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; τη γλυκιά κοινωνία…</span></b></i></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000;"><i><b><span style="font-family: &quot;Palatino Linotype&quot;;">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; …τ’ αστεία τους που καμουφλάρουν</span></b></i></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000;"><i><b><span style="font-family: &quot;Palatino Linotype&quot;;">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; την αγάπη,</span></b></i></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000;"><i><b><span style="font-family: &quot;Palatino Linotype&quot;;">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; τις σιωπές που γεμίζει η αγάπη,</span></b></i></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000;"><i><b><span style="font-family: &quot;Palatino Linotype&quot;;">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; τα βλέμματα που υγραίνονται</span></b></i></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000;"><i><b><span style="font-family: &quot;Palatino Linotype&quot;;">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; απ’ την αγάπη,</span></b></i></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000;"><i><b><span style="font-family: &quot;Palatino Linotype&quot;;">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; θέλει κι αυτός ν’αξιωθεί. </span></b></i></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000;"><i><b><span style="font-family: &quot;Palatino Linotype&quot;;">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; Και μες στα πρόσωπα</span></b></i></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000;"><i><b><span style="font-family: &quot;Palatino Linotype&quot;;">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; -εκ του συστάδην-</span></b></i></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000;"><i><b><span style="font-family: &quot;Palatino Linotype&quot;;">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; αφήνει της μοναξιάς του</span></b></i></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000;"><i><b><span style="font-family: &quot;Palatino Linotype&quot;;">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; την αυτάρκεια την ψευδή</span></b></i></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000;"><i><b><span style="font-family: &quot;Palatino Linotype&quot;;">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; κι ανακαλύπτει της πληθύος την ισχύ,</span></b></i></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000;"><i><b><span style="font-family: &quot;Palatino Linotype&quot;;">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; την ιαματική.</span></b></i></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000;"><i><b><span style="font-family: &quot;Palatino Linotype&quot;;">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; &nbsp; Έτερος, του πένθους κουβαλάει το σταυρό,</span></b></i></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000;"><i><b><span style="font-family: &quot;Palatino Linotype&quot;;">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; &nbsp;&nbsp; χρόνος κι απώλεια ένα κενό, μα … </span></b></i></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000;"><i><b><span style="font-family: &quot;Palatino Linotype&quot;;">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; &nbsp;&nbsp; … καθώς ανοίχτηκε στου πλησίον του τα πλάτια,</span></b></i></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000;"><i><b><span style="font-family: &quot;Palatino Linotype&quot;;">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; &nbsp;&nbsp; βλέπει τη φθορά με άλλα μάτια.&nbsp; &nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;</span></b></i></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000;"><i><b><span style="font-family: &quot;Palatino Linotype&quot;;">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; &nbsp; Έτερος, σε τούτο το σκαρί</span></b></i></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000;"><i><b><span style="font-family: &quot;Palatino Linotype&quot;;">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; του σαρκίου κουβαλάει την πληγή,</span></b></i></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000;"><i><b><span style="font-family: &quot;Palatino Linotype&quot;;">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; ασθενεί το σώμα και παρασύρει την ψυχή</span></b></i></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000;"><i><b><span style="font-family: &quot;Palatino Linotype&quot;;">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; μα τώρα έμαθε και να δοξολογεί.</span></b></i></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000;"><i><b><span style="font-family: &quot;Palatino Linotype&quot;;">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; &nbsp; (το φορτίο είν’ εκεί αλλά… </span></b></i></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000;"><i><b><span style="font-family: &quot;Palatino Linotype&quot;;">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; &nbsp;&nbsp; … η αγάπη έχει άνωση)</span></b></i></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000;"><i><b><span style="font-family: &quot;Palatino Linotype&quot;;">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; Και ω! του παραδόξου θαύματος,</span></b></i></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000;"><i><b><span style="font-family: &quot;Palatino Linotype&quot;;">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; τέτοια βάρη ανάλαφρο να κάνουν το καράβι</span></b></i></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000;"><i><b><span style="font-family: &quot;Palatino Linotype&quot;;">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; σε πείσμα του καιρού και του ανέμου</span></b></i></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000;"><i><b><span style="font-family: &quot;Palatino Linotype&quot;;">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; &nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;σ’ ένα ταξίδι δίχως τέλος,</span></b></i></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000;"><i><b><span style="font-family: &quot;Palatino Linotype&quot;;">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; όπου ο «έτερος» γίνεται ε τ α ί ρ ο ς, </span></b></i></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000;"><i><b><span style="font-family: &quot;Palatino Linotype&quot;;">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; &nbsp; και κάτι περισσότερο, </span></b></i></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000;"><i><b><span style="font-family: &quot;Palatino Linotype&quot;;">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; &nbsp; α δ ε λ φ ό ς.</span></b></i></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000;"><i><b><span style="font-family: &quot;Palatino Linotype&quot;;">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; &nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;</span></b></i></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000;"><i><b><span style="font-family: &quot;Palatino Linotype&quot;;">Ε . Ζ.</span></b></i></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000;"><span style="font-family: &quot;Palatino Linotype&quot;;">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; </span></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7247646825682278700-686042435679595154?l=wwwtaxiarhes.blogspot.com' alt='' /></div>Σύναξη προσώπων επι το αυτό...noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-7247646825682278700.post-18195660116474389592011-06-15T15:51:00.004+03:002011-06-15T18:38:29.631+03:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div class="MsoNormal" style="color: #660000; text-align: center;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000; text-align: justify;"><span style="font-size: large;"><i>Ουδείς δύναται δυσί κυρίοις δουλεύειν· ή γαρ τον ένα μισήσει και τον έτερον αγαπήσει, ή ενός ανθέξεται και του ετέρου καταφρονήσει, ου δύνασθε Θεώ δουλεύειν και μαμωνά. Δια τούτο λέγω υμίν, μη μεριμνάτε τη ψυχή υμών τι φάγητε και τι πίητε, μηδέ τω σώματι υμών τι ενδύσησθε· ουχί η ψυχή πλείον εστι της τροφής και το σώμα του ενδύματος;</i></span></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000; text-align: justify;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-QJ5ccdthpQg/Tfipo4khRuI/AAAAAAAAFJE/Cl9S8pQJB_U/s1600/xristos-sina.png" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://1.bp.blogspot.com/-QJ5ccdthpQg/Tfipo4khRuI/AAAAAAAAFJE/Cl9S8pQJB_U/s1600/xristos-sina.png" /></a></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000; text-align: justify;"><br /></div><div style="color: #660000; text-align: justify;"><span style="font-size: large;"><b>Και οι άνθρωποι προτίμησαν το βαθύ σκοτάδι. Και το σκοτάδι κάλυψε τις ψυχές τους και πνίγηκαν από τον καπνό πολλοί. Και η θλίψη είναι μεγάλη, μα αλήθεια πολύ μεγάλη, που η μόνη αγωνιστικότητά μας εξαντλείται στο να&nbsp;βουλιάξουμε το καράβι-Ελλάς με το οποίο ταξιδεύουμε. Πρώτα ουρλιάζαμε κάτω από τα μπαλκόνια που τώρα θέλουμε να γκρεμίσουμε. Μετά πέσαμε με τα μούτρα στο κυνήγι της εξουσίας, του χρήματος και του βολέματος.&nbsp;</b></span><br /><br /><span style="font-size: large;"><b>Και τώρα, η αλαζονεία μας και η πεισματική άρνηση μας, στο να δούμε τι εμείς κάναμε στραβά, μας οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια στο χείλος μιας απύθμενης κατρακύλας. Και το σκοτάδι κυριεύει όλη τη χώρα με μια τυφλή διεκδίκηση δικαιωμάτων. Κολυμπάμε σε μια θάλασσα από σκατά. Και όσο πιο πολύ&nbsp;ψάχνουμε αλλού το πρόβλημα, τόσο πιο πυκνή γίνεται, και τέλος θα βουλιάξουμε ένας-ένας στον πάτο της κόλασης μας.&nbsp;</b></span></div><div style="color: #660000; text-align: justify;"><br /><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-W_E2jhcxVtY/TfiqkFgoDtI/AAAAAAAAFJI/kTKthtGu6qI/s1600/epeisodia_0.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="212" src="http://3.bp.blogspot.com/-W_E2jhcxVtY/TfiqkFgoDtI/AAAAAAAAFJI/kTKthtGu6qI/s320/epeisodia_0.jpg" width="320" /></a></div><div style="color: #660000; text-align: justify;"><span style="font-size: large;"><b>&nbsp; </b></span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: large;"><b>&nbsp;<span style="color: #660000;">Σωστά είναι όλα αυτά με τα διεθνή οικονομικά παιχνίδια και τις τράπεζες. Όμως το πλήθος ταξιδεύει ακυβέρνητο. Ένα πλήθος που δεν θέλει να δει, παρασυρμένο από την κυρίαρχη (λαϊκίστικη) ιδεολογία θέλει μόνο να διεκδικεί, μα ποτέ δεν σκέφτεται τις υποχρεώσεις του. Φτάνει πια! Ας σταματήσουμε και ας σηκώσουμε&nbsp;τα μανίκια για να στρωθούμε στη δουλειά. Η χώρα μας βυθίζεται από την απραξία και την αλαζονεία των κατοίκων της με μια λογική άλογη.&nbsp;</span></b></span><br /><br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-hrSKurtsRMg/TfjQCC3f6wI/AAAAAAAAFJM/SK-Y-NpTm9M/s1600/%25CE%25B1%25CE%25B3%25CE%25B1%25CE%25BD%25CE%25B1%25CE%25BA%25CF%2584%25CE%25B9%25CF%2583%25CE%25BC%25CE%25B5%25CE%25BD%25CE%25BF%25CE%25B9.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="212" src="http://1.bp.blogspot.com/-hrSKurtsRMg/TfjQCC3f6wI/AAAAAAAAFJM/SK-Y-NpTm9M/s320/%25CE%25B1%25CE%25B3%25CE%25B1%25CE%25BD%25CE%25B1%25CE%25BA%25CF%2584%25CE%25B9%25CF%2583%25CE%25BC%25CE%25B5%25CE%25BD%25CE%25BF%25CE%25B9.jpg" width="320" /></a></div></div><div style="text-align: justify;"></div><div style="text-align: justify;"><br /><span style="font-size: large;"><b><span style="color: #660000;">Η άμεση δημοκρατία σημαίνει και άμεση ανάληψη των ευθυνών. Ας δουλέψουμε όλοι μαζί για να φτιάξουμε το μέλλον των παιδιών μας κι όχι ένα αβασάνιστο βολεμένο σήμερα για μας. Κλέβουμε την περιουσία από τα παιδιά μας, σπιλώνουμε καθημερινά το χθες των προγόνων μας. Φερόμαστε&nbsp;&nbsp; σαν κακομαθημένα παιδιά που επαναστατούν προς τους γονείς τους χωρίς όμως να αντιπροσφέρουν απολύτως τίποτα.&nbsp;</span></b></span><br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-_kg-ec7rugM/TfjQzD9TMVI/AAAAAAAAFJQ/yUp2HJuzQ8k/s1600/%25CE%25B1%25CE%25B3+2.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="213" src="http://1.bp.blogspot.com/-_kg-ec7rugM/TfjQzD9TMVI/AAAAAAAAFJQ/yUp2HJuzQ8k/s320/%25CE%25B1%25CE%25B3+2.jpg" width="320" /></a></div><br /><span style="font-size: large;"><b><span style="color: #660000;">&nbsp;Ας τελειώσει λοιπόν αυτή η στραβή μεταπολιτευτική περίοδος με μια κυβέρνηση Εθνικής Ενότητας, όπου ο λαός θα πάρει την ευθύνη του, για να μπούμε σε μία καινούργια φάση της ιστορίας. Όμως, ένας λαός παραδομένος στόν λαϊκισμό, που αγανακτεί για τα οικονομικά, αλλά αγνοεί εντελώς θέμα της παιδείας (αφού όλα αυτά τα χρόνια οι αλλαγές στην παιδεία αφορούσαν κυρίως τις εξετάσεις και τους εισακτέους και ποτέ την ουσιαστική καλλιέργεια), φοβάμαι ότι δεν μπορεί να πάει μακριά...</span></b></span><br /><i><span style="font-size: large;"><span style="color: #660000;"><br /></span></span></i><br /><div style="text-align: center;"><i><span style="font-size: large;"><span style="color: #660000;">Υπέρ του έθνους, πάσης αρχής και εξουσίας εν αυτώ,&nbsp;</span></span></i></div><div style="text-align: center;"><i><span style="font-size: large;"><span style="color: #660000;">του Κυρίου δεηθώμεν...</span></span></i></div><div style="text-align: center;"><i><span style="font-size: large;"><span style="color: #660000;"><br /></span></span></i></div><div style="text-align: center;"><i><span style="font-size: large;"><span style="color: #660000;">Υπέρ της πόλεως ταύτης, πάσης πόλεως και των (άνευ νοήματος και πίστεως αδελφών) οικούντων εν αυταίς,&nbsp;</span></span></i></div><div style="text-align: center;"><i><span style="font-size: large;"><span style="color: #660000;">&nbsp;</span></span><span style="font-size: large;"><span style="color: #660000;">του Κυρίου δεηθώμεν...</span></span></i></div><div style="text-align: center;"><br /></div><span style="font-size: large;"><b><span style="color: #660000;">Φ.Π. </span></b></span><br /><br /></div><div style="text-align: justify;"></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7247646825682278700-1819566011647438959?l=wwwtaxiarhes.blogspot.com' alt='' /></div>Σύναξη προσώπων επι το αυτό...noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-7247646825682278700.post-74242495564828106332011-06-14T02:58:00.003+03:002011-06-14T14:19:26.578+03:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: center;"><a href="http://www.youtube.com/watch?v=yKuKg-1405o&amp;feature=related">ΠΑΤΗΣΤΕ ΕΔΩ: Περιμένοντας τήν ανακήρυξη της αγιότητός του..</a><br />&nbsp; <br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-B1ARex1cF1c/TfalS9PRtiI/AAAAAAAAFJA/R-P58sOCS4A/s1600/Geron+Porfyrios+Kafsokalyvitis+01.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="243" src="http://3.bp.blogspot.com/-B1ARex1cF1c/TfalS9PRtiI/AAAAAAAAFJA/R-P58sOCS4A/s320/Geron+Porfyrios+Kafsokalyvitis+01.JPG" width="320" /></a></div>.</div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7247646825682278700-7424249556482810633?l=wwwtaxiarhes.blogspot.com' alt='' /></div>Σύναξη προσώπων επι το αυτό...noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-7247646825682278700.post-82643496335102199392011-06-09T18:26:00.001+03:002011-06-09T20:37:07.726+03:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><object width="320" height="266" class="BLOG_video_class" id="BLOG_video-51a269d6742f3e50" classid="clsid:D27CDB6E-AE6D-11cf-96B8-444553540000" codebase="http://download.macromedia.com/pub/shockwave/cabs/flash/swflash.cab#version=6,0,40,0"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/get_player"><param name="bgcolor" value="#FFFFFF"><param name="allowfullscreen" value="true"><param name="flashvars" value="flvurl=http://v24.nonxt4.googlevideo.com/videoplayback?id%3D51a269d6742f3e50%26itag%3D5%26app%3Dblogger%26ip%3D0.0.0.0%26ipbits%3D0%26expire%3D1329946328%26sparams%3Did,itag,ip,ipbits,expire%26signature%3D3D2D98FEEC7F742693A6C3F87C80D0F50FA8D86A.5B446ADD9F1EE37B3081BFEBDA4606A1643AAB55%26key%3Dck1&amp;iurl=http://video.google.com/ThumbnailServer2?app%3Dblogger%26contentid%3D51a269d6742f3e50%26offsetms%3D5000%26itag%3Dw160%26sigh%3DegLSCJuGYh4swCsUL6Za4ysJkLs&amp;autoplay=0&amp;ps=blogger"><embed src="http://www.youtube.com/get_player" type="application/x-shockwave-flash"width="320" height="266" bgcolor="#FFFFFF"flashvars="flvurl=http://v24.nonxt4.googlevideo.com/videoplayback?id%3D51a269d6742f3e50%26itag%3D5%26app%3Dblogger%26ip%3D0.0.0.0%26ipbits%3D0%26expire%3D1329946328%26sparams%3Did,itag,ip,ipbits,expire%26signature%3D3D2D98FEEC7F742693A6C3F87C80D0F50FA8D86A.5B446ADD9F1EE37B3081BFEBDA4606A1643AAB55%26key%3Dck1&iurl=http://video.google.com/ThumbnailServer2?app%3Dblogger%26contentid%3D51a269d6742f3e50%26offsetms%3D5000%26itag%3Dw160%26sigh%3DegLSCJuGYh4swCsUL6Za4ysJkLs&autoplay=0&ps=blogger"allowFullScreen="true" /></object></div><br /><div style="color: #660000; text-align: justify;"><b><span style="font-size: large;"><br /></span></b></div><div style="text-align: justify;"><b style="color: #660000;"><span style="font-size: large;">...που νομίζεις πως είσαι το κέντρο του κόσμου, αν μόνο μπορούσες να εννοήσεις την απεραντοσύνη του σύμπαντος, αν επέτρεπες για μια στιγμή στον εαυτό σου να αντιληφθεί πόσο ασήμαντος είσαι, πόσο θλιβερή είναι η κακία και η έπαρσή σου, πόσο ανόητος ο πολιτικός ή ο θρησκευτικός φανατισμός σου</span></b>, <span style="font-size: large;"><b><span style="color: #660000;">πόσο γελοία η απόλυτότητά των ιδεολογημάτων σου, μπροστά στην απεραντοσύνη του σύμπαντος...ίσως να μπορούσες να αγαπήσεις λίγο παραπάνω τον εαυτό σου, τον πλησίον σου κα έτσι τελικά να νοιώσεις λίγο την αγάπη του Θεού...</span></b></span><br /><span style="font-size: large;"><b><span style="color: #660000;"><br /></span></b></span></div><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7247646825682278700-8264349633510219939?l=wwwtaxiarhes.blogspot.com' alt='' /></div>Σύναξη προσώπων επι το αυτό...noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-7247646825682278700.post-87049845955015656102011-06-07T17:16:00.000+03:002011-06-07T17:16:22.481+03:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-ge0Kqn-sPAc/Te4xYkjhW4I/AAAAAAAAFI4/9XLIQRZRcIE/s1600/%25CE%25A1%25CE%25A9%25CE%259C%25CE%2599%25CE%259F%25CE%25A3%25CE%25A5%25CE%259D%25CE%2597%25CE%25A3+%25CE%259C%25CE%2591%25CE%2593%25CE%2595%25CE%2599%25CE%25A1%25CE%2595%25CE%25A5%25CE%259C%25CE%2591%25CE%25A4%25CE%2591.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="640" src="http://2.bp.blogspot.com/-ge0Kqn-sPAc/Te4xYkjhW4I/AAAAAAAAFI4/9XLIQRZRcIE/s640/%25CE%25A1%25CE%25A9%25CE%259C%25CE%2599%25CE%259F%25CE%25A3%25CE%25A5%25CE%259D%25CE%2597%25CE%25A3+%25CE%259C%25CE%2591%25CE%2593%25CE%2595%25CE%2599%25CE%25A1%25CE%2595%25CE%25A5%25CE%259C%25CE%2591%25CE%25A4%25CE%2591.jpg" width="484" /></a></div><div style="color: #660000; text-align: center;"><span style="font-size: large;"><b><br /></b></span></div><div style="text-align: center;"><span style="font-size: large;"><b><span style="color: #660000;">Από τις εκδόσεις ΑΘΩΣ, το βιβλίο μαγειρικής της ενοριακής συντροφιάς μας...</span></b></span></div><div style="text-align: center;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-K31Zp6viztQ/Te4x9ZuFetI/AAAAAAAAFI8/4G0uqYDlhRA/s1600/%25CE%259F%25CE%25A0%25CE%2599%25CE%25A3%25CE%2598%25CE%259F%25CE%25A6%25CE%25A5%25CE%259B%25CE%259B%25CE%259F+%25CE%25A4%25CE%2595%25CE%259B%25CE%2599%25CE%259A%25CE%259F.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="640" src="http://3.bp.blogspot.com/-K31Zp6viztQ/Te4x9ZuFetI/AAAAAAAAFI8/4G0uqYDlhRA/s640/%25CE%259F%25CE%25A0%25CE%2599%25CE%25A3%25CE%2598%25CE%259F%25CE%25A6%25CE%25A5%25CE%259B%25CE%259B%25CE%259F+%25CE%25A4%25CE%2595%25CE%259B%25CE%2599%25CE%259A%25CE%259F.jpg" width="467" />&nbsp;</a></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: center;"><br /></div><!--[if gte mso 9]><xml> <w:WordDocument> <w:View>Normal</w:View> <w:Zoom>0</w:Zoom> <w:Compatibility> <w:BreakWrappedTables/> <w:SnapToGridInCell/> <w:WrapTextWithPunct/> <w:UseAsianBreakRules/> </w:Compatibility> <w:BrowserLevel>MicrosoftInternetExplorer4</w:BrowserLevel> </w:WordDocument> </xml><![endif]--><!--[if gte mso 10]> <style> /* Style Definitions */ table.MsoNormalTable {mso-style-name:"Κανονικός πίνακας"; mso-tstyle-rowband-size:0; mso-tstyle-colband-size:0; mso-style-noshow:yes; mso-style-parent:""; mso-padding-alt:0cm 5.4pt 0cm 5.4pt; mso-para-margin:0cm; mso-para-margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:10.0pt; font-family:"Times New Roman";}</style> <![endif]--> <div class="MsoNormal" style="color: #660000; text-align: justify; text-indent: 36pt;"><span style="font-size: large;"><b><span style="font-family: &quot;Palatino Linotype&quot;;"></span></b></span></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000; text-align: justify; text-indent: 36pt;"><span style="font-size: large;"><b><span style="font-family: &quot;Palatino Linotype&quot;;"><span>&nbsp;</span>Καθώς πολλές γυναῖκες καί ἄντρες συναντιοῦνται κάθε Κυριακή μετά ἀπό τήν Θεία Λειτουργία γιά καφέ στό Πνευματικό μας Κέντρο, συζητοῦν, συμμετέχουν τακτικά σέ κοινές δραστηριότητες, σέ ὁμιλίες, σέ ἐκδηλώσεις, σέ χαρές καί λύπες, ἦταν ἑπόμενο νά δημιουργηθεῖ ἡ ἰδέα ἑνός τέτοιου πονήματος. Ἀφετηρία στάθηκε μία σειρά σεμιναρίων παραδοσιακῆς μαγειρικῆς πού διοργανώσαμε στό Ναό μας μέ τήν ἐκλεκτή συγγραφέα καί καθηγήτρια μαγειρικῆς Γεωργία Κοφινᾶ<a href="http://www.blogger.com/post-create.g?blogID=7247646825682278700#_ftn1" name="_ftnref1" title=""><span class="MsoFootnoteReference"><span><span class="MsoFootnoteReference"><span style="font-family: &quot;Palatino Linotype&quot;;"></span></span></span></span></a>. Μᾶς δημιουργήθηκε λοιπόν, ἡ ἰδέα νά ζητήσουμε ἀπό τίς ἐνορίτισσες καί τούς ἐνορῖτες μας νά γράψουν παραδοσιακές συνταγές ἀπό τόν τόπο καταγωγῆς τους, ἔτσι ὅπως τίς ἔμαθαν ἀπό τίς μανάδες τους καί ἐξακολουθοῦν νά τίς μαγειρεύουν. Συγκεντρώσαμε τίς συνταγές, ἐπιλέξαμε 247 ἀπό αὐτές καί τίς μαγειρέψαμε μία πρός μία, γιά νά δοῦμε ἄν ὑπάρχουν λάθη. </span></b></span></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000; text-align: justify; text-indent: 36pt;"><span style="font-size: large;"><b><span style="font-family: &quot;Palatino Linotype&quot;;">Στήν συνέχεια, νεώτερες γυναῖκες τῆς ἐνορίας ἀνέλαβαν τήν συγγραφή, τήν δακτυλογράφηση, τήν διόρθωση, τήν ἐπιμέλεια τῶν κειμένων. Ἡ ἐκλεκτή ζωγράφος καί ἁγιογράφος Χριστίνα<span>&nbsp; </span>Παπαθέου - Δουληγέρη<a href="http://www.blogger.com/post-create.g?blogID=7247646825682278700#_ftn2" name="_ftnref2" title=""><span class="MsoFootnoteReference"><span><span class="MsoFootnoteReference"><span style="font-family: &quot;Palatino Linotype&quot;;"></span></span></span></span></a> ζωγράφισε τό ἐξώφυλλο καί τά σχέδια πού κοσμοῦν τίς σελίδες τοῦ βιβλίου καί ὁ καλός φωτογράφος Π. Κωνσταντινίδης<a href="http://www.blogger.com/post-create.g?blogID=7247646825682278700#_ftn3" name="_ftnref3" title=""><span class="MsoFootnoteReference"><span><span class="MsoFootnoteReference"><span style="font-family: &quot;Palatino Linotype&quot;;"></span></span></span></span></a> τράβηξε φωτογραφίες καί τίς ἐπεξεργάστηκε. Ἡ ἔκδοση, λοιπόν, πού κρατᾶτε στά χέρια σας, ἀποτελεῖ τήν συλλογική προσπάθεια πολλῶν ἀδελφῶν πού μέ χαρά συμμετεῖχαν στήν δημιουργία αὐτή, μέ σκοπό νά μαθαίνουν οἱ νέοι καί νά θυμοῦνται οἱ μεγαλύτεροι.</span></b></span></div><div align="center" class="MsoNormal" style="color: #660000; text-align: center;"><br /></div><div style="color: #660000;"><div id="ftn3"> <div class="MsoFootnoteText" style="text-align: justify;"><span style="font-size: large;"><b><a href="http://www.blogger.com/post-create.g?blogID=7247646825682278700#_ftnref3" name="_ftn3" title=""><span class="MsoFootnoteReference"><span><span class="MsoFootnoteReference"><span style="font-family: &quot;Palatino Linotype&quot;;"></span></span></span></span></a><span><br /></span></b></span></div></div></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7247646825682278700-8704984595501565610?l=wwwtaxiarhes.blogspot.com' alt='' /></div>Σύναξη προσώπων επι το αυτό...noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-7247646825682278700.post-54352364912514760492011-06-04T11:33:00.003+03:002011-06-04T11:37:14.606+03:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-5csXm-C3rXU/Tensd41VhEI/AAAAAAAAFIk/Jtfjtkofapk/s1600/%25CF%2584%25CF%2585%25CF%2586%25CE%25BB%25CE%25BF%25CF%2585+3.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="260" src="http://1.bp.blogspot.com/-5csXm-C3rXU/Tensd41VhEI/AAAAAAAAFIk/Jtfjtkofapk/s320/%25CF%2584%25CF%2585%25CF%2586%25CE%25BB%25CE%25BF%25CF%2585+3.jpg" width="320" /></a></div><br /><div style="text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-M55tuT_h3PA/TenseaW6C6I/AAAAAAAAFIo/Vh4t34ysb6I/s1600/%25CF%2584%25CF%2585%25CF%2586%25CE%25BB%25CE%25BF%25CF%2585.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"></a><i style="color: #660000;"><span style="font-size: large;"><b><span style="font-family: &quot;Palatino Linotype&quot;;">Απομαγνητοφωνημένη ομιλία</span></b></span></i></div><div style="color: #660000; text-align: center;"><i><span style="font-size: large;"><b><span style="font-family: &quot;Palatino Linotype&quot;;">&nbsp; του π. Χριστοδούλου Μπίθα</span></b></span></i></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000; text-align: center; text-indent: 36pt;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000; text-align: justify; text-indent: 36pt;"><span style="font-size: large;"><b><span style="font-family: &quot;Palatino Linotype&quot;;">Σε ό­λα τα πολ­λά και ση­μαν­τι­κά που θα μπο­ρού­σα­με να πού­με ερ­μη­νεύ­ον­τας την ση­με­ρι­νή πε­ρι­κο­πή, ας στα­θού­με λι­γά­κι σε κά­τι που φαί­νε­ται σε αρ­κε­τό κό­σμο πο­λύ δύ­σκο­λο να το κα­τα­λά­βει. Α­να­φέ­ρο­μαι σ’ αυ­τό τον δι­ά­λο­γο που γί­νε­ται στην αρ­χή α­νά­με­σα στους μα­θη­τές και στον Χρι­στό, ό­ταν βλέ­πουν τον τυ­φλό εκ γε­νε­τής&nbsp; και του υ­πο­βάλ­λουν έ­να ε­ρώ­τη­μα, το ο­ποί­ο ό­χι μό­νο ε­κεί­νη την ε­πο­χή, αλ­λά δυ­στυ­χώς και σή­με­ρα πολ­λοί α­πό ε­μάς θα ρω­τού­σα­με, μην γνω­ρί­ζον­τας τι λέ­ει η πί­στη μας. Ρω­τούν, λοι­πόν, οι μα­θη­τές: «Για­τί του συμ­βαί­νει αυ­τή η εκ γε­νε­τής τύ­φλω­ση; Ποι­ος έ­χει α­μαρ­τή­σει; Αυ­τός ή οι γο­νείς του;»&nbsp;</span></b></span></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000; text-align: justify; text-indent: 36pt;"><br /></div><div style="text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-M55tuT_h3PA/TenseaW6C6I/AAAAAAAAFIo/Vh4t34ysb6I/s1600/%25CF%2584%25CF%2585%25CF%2586%25CE%25BB%25CE%25BF%25CF%2585.jpg" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="224" src="http://3.bp.blogspot.com/-M55tuT_h3PA/TenseaW6C6I/AAAAAAAAFIo/Vh4t34ysb6I/s320/%25CF%2584%25CF%2585%25CF%2586%25CE%25BB%25CE%25BF%25CF%2585.jpg" width="320" /></a></div><div style="color: #660000;"></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000; text-align: justify; text-indent: 36pt;"><br /></div><div style="color: #660000; text-align: justify;"></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000; text-align: justify; text-indent: 36pt;"><span style="font-size: large;"><b><span style="font-family: &quot;Palatino Linotype&quot;;">Στο ε­ρώ­τη­μα αυ­τό, οι μα­θη­τές εκ­φρά­ζουν μια α­πο­ρί­α. Τι λέ­ει αυ­τή; Κα­τ’ αρ­χάς βλέ­που­με μια αν­τί­λη­ψη που υ­πήρ­χε στη ρα­βι­νι­κή ερ­μη­νεί­α της ε­πο­χής, από παρερμηνεία της γραφής, ό­τι δηλλαδή βα­ραί­νει η α­μαρ­τί­α των γο­νι­ών τα παι­διά. Δη­λα­δή, μί­α πρά­ξη α­μαρ­τω­λή που κά­νει έ­νας γο­νιός να έ­χει ε­πί­πτω­ση στο παι­δί του. Αὐτό τό στήριζαν σε διάφορα χωρία, όπως στόν 50ο ψαλμό, πού λέει: Εν αμαρτίαις εγεννήθην καί εν αμαρτίαις εκίσσησσέ με η μήτηρ μου»</span></b></span></div><div style="color: #660000; text-align: justify;"></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000; text-align: justify; text-indent: 36pt;"><br /></div><div style="color: #660000; text-align: justify;"></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000; text-align: justify; text-indent: 36pt;"><span style="font-size: large;"><b><span style="font-family: &quot;Palatino Linotype&quot;;">Ταυ­τό­χρο­να, δημιουργείται στους μαθητές άλλο ένα ε­ρώ­τη­μα: «Πώς εί­ναι δυ­να­τόν να α­μαρ­τή­σει κά­ποι­ος πριν γεν­νη­θεί;». Αυτό οφείλεται σε μία αντίληψη προερχόμενη από τις θεωρίες περί μετεμψυχώσεως που είχαν παρεισφρύσει στους Ιουδαίου, μάλλον από τήν Ελλάδα, όπου οι θιασώτες της έ­λε­γαν ότι ο Χρι­στός υ­πο­νο­εί ό­τι υ­πήρ­χε ζω­ή πριν α­πό την ζω­ή. Και αυ­τό βέ­βαι­α εί­ναι λά­θος. Και δεν υπάρχει πουθενά άλλο΄΄υ στην Καινή Διαθήκη κάτι που να το υποστηρίζει αυτό.</span></b></span></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000; text-align: justify; text-indent: 36pt;"><br /></div><div style="text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-twIj_-4mo2c/Tense9qAIII/AAAAAAAAFIs/gtZRjhedSOo/s1600/%25CF%2584%25CF%2585%25CF%2586%25CE%25BB%25CE%25BF%25CF%2585+1.jpg" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="320" src="http://2.bp.blogspot.com/-twIj_-4mo2c/Tense9qAIII/AAAAAAAAFIs/gtZRjhedSOo/s320/%25CF%2584%25CF%2585%25CF%2586%25CE%25BB%25CE%25BF%25CF%2585+1.jpg" width="259" /></a></div><div style="color: #660000; text-align: justify;"></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000; text-align: justify; text-indent: 36pt;"><br /></div><div style="color: #660000; text-align: justify;"></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000; text-align: justify; text-indent: 36pt;"><span style="font-size: large;"><b><span style="font-family: &quot;Palatino Linotype&quot;;">Οι μαθητές λοιπόν εκ­φρά­ζουν μια α­πο­ρί­α. Δη­λα­δή, τι α­κρι­βώς συμ­βαί­νει; Για­τί έ­νας άν­θρω­πος να γεν­νι­έ­ται με ε­λατ­τώ­μα­τα, με α­να­πη­ρί­ες; Δεν το χω­ρά­ει το μυα­λό του αν­θρώ­που αυ­τό. Κα­θό­λου δεν το χω­ρά­ει. Γεν­νι­έ­ται έ­να παι­δί υ­γι­έ­στα­το και το χαι­ρό­μα­στε και παί­ζου­με μα­ζί του και λί­γο πιο ’­κει γεν­νι­έ­ται έ­να παι­δί που κου­βα­λά­ει μια με­γά­λη α­να­πη­ρί­α που θα το χα­ρα­κτη­ρί­σει σε ό­λη του την ζω­ή. Και οι άν­θρω­ποι που δεν εί­ναι κον­τά στην εκ­κλη­σί­α, ί­σως και κά­ποι­οι α­πό ε­μάς που δεν έχουμε ισχυρή πίστη, λέ­με «είναι ά­δι­κος ο Θε­ός». Και α­παν­τά­ ο Κύ­ριος: «ού­τε για το έ­να ού­τε για το άλ­λο, δη­λα­δή, ού­τε για­τί έ­φται­γαν οι γο­νείς του ού­τε ε­πει­δή βέ­βαι­α θα μπο­ρού­σε να εί­χε α­μαρ­τή­σει πριν την γέν­νη­σή του. Αλ­λά για να δο­ξα­στεί ο Θε­ός». Και πά­λι θα πει κά­ποι­ος: «μα τι Θε­ός κα­κός εί­ναι Αυ­τός, που για να δο­ξα­στεί Ε­κεί­νος πρέ­πει έ­νας άν­θρω­πος να κου­βα­λή­σει τέ­τοι­ο βά­σα­νο στη ζω­ή του, τέ­τοι­α πί­κρα, τέ­τοι­α α­γω­νί­α, που μπο­ρεί να τον γο­να­τί­σει και να μην συ­νέλ­θει πο­τέ;». </span></b></span></div><div style="color: #660000; text-align: justify;"></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000; text-align: justify; text-indent: 36pt;"><br /></div><div style="color: #660000; text-align: justify;"></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000; text-align: justify; text-indent: 36pt;"><span style="font-size: large;"><b><span style="font-family: &quot;Palatino Linotype&quot;;">Πρώ­τα α­π’ ό­λα να πού­με ό­τι σε μια πρώ­τη ερ­μη­νεί­α, σ’ έ­να πρώ­το ε­πί­πε­δο, κα­τα­λα­βαί­νου­με το εξής. Υ­πάρ­χει έ­νας τυ­φλός και το θαύ­μα που θα κά­νει ο Κύ­ριος και θα του δη­μι­ουρ­γή­σει ό­ρα­ση, στην ου­σί­α μά­τια του δη­μι­ουρ­γεί, βά­ζον­τας τον πη­λό πά­νω του και στην συ­νέ­χεια θα του ζη­τή­σει να συμ­με­τέ­χει σε αυ­τό το σχέ­διο της σω­τη­ρί­ας του, δη­λα­δή να πά­ει να πλυ­θεί στην κο­λυβ­ή­θρα του Σι­λω­άμ. Ό­λο αυ­τό θα κά­νει τον Χρι­στό να δοξαστεί. Μην ξε­χνά­με ό­τι αυ­τό το θαύ­μα, α­πό τα με­γα­λύ­τε­ρα θαύ­μα­τα, ί­σως το με­γα­λύ­τε­ρο α­φού δη­μι­ουρ­γεί ο Κύριος μά­τια, γί­νε­ται κα­τά την ε­ορ­τή της Σκη­νο­πη­γί­ας που εί­ναι μα­ζε­μέ­νοι ό­λοι στην Ι­ε­ρου­σα­λήμ, έ­χουν βγά­λει σκη­νές έ­ξω εις α­νά­μνη­ση της πο­ρεί­ας τους στην έ­ρη­μο. Εί­ναι ό­λοι μα­ζε­μέ­νοι ε­κεί και δεν εί­ναι τυ­χαί­ο που το κά­νει ο Κύ­ριος ε­κεί αυ­τό το θαύ­μα. Δο­ξά­ζε­ται ο Χρι­στός, γί­νε­ται γνω­στό το ό­νο­μά Του, και στην συ­νέ­χεια μέ­σα α­πό την θαρ­ρα­λέ­α μαρ­τυ­ρί­α του θε­ρα­πευ­μέ­νου τυ­φλού, πά­λι θα γί­νει πιο πο­λύ γνω­στό το ό­νο­μά Του. </span></b></span></div><div style="color: #660000; text-align: justify;"></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000; text-align: justify; text-indent: 36pt;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-J5puwhMmWSw/TentCZFcVpI/AAAAAAAAFIw/STGEGVTX_n4/s1600/%25CF%2584%25CF%2585%25CF%2586%25CE%25BB%25CE%25BF%25CF%2585+4.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="320" src="http://3.bp.blogspot.com/-J5puwhMmWSw/TentCZFcVpI/AAAAAAAAFIw/STGEGVTX_n4/s320/%25CF%2584%25CF%2585%25CF%2586%25CE%25BB%25CE%25BF%25CF%2585+4.jpg" width="210" /></a></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000; text-align: justify; text-indent: 36pt;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000; text-align: justify; text-indent: 36pt;"><span style="font-size: large;"><b><span style="font-family: &quot;Palatino Linotype&quot;;">&nbsp;Το ε­ρώ­τη­μα πα­ρα­μέ­νει στα χεί­λη μας. Ε, λοι­πόν; Δι­ά­λε­ξε ο Χρι­στός έ­ναν τυ­φλό και πα­ρα­πέ­ρα υ­πήρ­χαν ε­κα­τον­τά­δες. Σα­κά­τη­δες, α­νά­πη­ροι, τυ­φλοί. Και τι έ­γι­νε; Το ’­κα­νε σε έ­ναν. Για να δο­ξα­στεί Αυ­τός; Πά­λι φαί­νε­ται έ­νας Θε­ός κα­κός. Κά­νει αυ­τό που Τον συμ­φέ­ρει. </span></b></span></div><div style="color: #660000; text-align: justify;"></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000; text-align: justify; text-indent: 36pt;"><br /></div><div style="color: #660000; text-align: justify;"></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000; text-align: justify; text-indent: 36pt;"><span style="font-size: large;"><b><span style="font-family: &quot;Palatino Linotype&quot;;">Μή­πως ό­μως δεν εί­ναι έ­τσι; Και μή­πως η ση­με­ρι­νή πε­ρι­κο­πή μας α­φο­ρά πε­ρισ­σό­τε­ρο α­πό ό­τι κα­τα­λα­βαί­νου­με σε έ­να πρώ­το ε­πί­πε­δο α­νά­γνω­σης; Κά­θε άν­θρω­πος που έρ­χε­ται σ’ αυ­τό τον κό­σμο έ­χει κά­ποι­α χα­ρί­σμα­τα, έ­χει κά­ποι­α ε­λατ­τώ­μα­τα. Κά­θε έ­νας α­πό ε­μάς που εί­μα­στε αυ­τή την στιγ­μή μέ­σα στον να­ό, γεν­νη­θή­κα­με και κου­βα­λή­σα­με το βά­ρος αυ­τό. Το να μην ξέ­ρου­με τι χά­ρι­σμα έ­χου­με, το να μην ξέ­ρου­με τι κα­λό μπο­ρεί να κά­νου­με. Ζη­λεύ­ου­με άλ­λους αν­θρώ­πους που έ­χουν εμ­φα­νέ­στα­τα χα­ρί­σμα­τα. Άλ­λοι εί­ναι πιο ό­μορ­φοι, άλ­λοι εί­ναι πιο έ­ξυ­πνοι, άλ­λοι πιο ι­κα­νοί. Κι εί­μα­στε πολ­λοί α­πό ε­μάς που λέ­με «ε­γώ δεν έ­χω κα­νέ­να χά­ρι­σμα». Και βα­σα­νι­ζό­μα­στε σε ό­λη μας την ζω­ή. Συ­χνά νι­ώ­θου­με και α­πόρ­ρι­ψη α­πό τους γο­νείς μας: «δεν εί­σαι κα­λός μα­θη­τής, δεν εί­σαι κα­λό παι­δί, δεν τα πας κα­λά». Νι­ώ­θου­με να πλη­γω­νό­μα­στε α­κό­μη πε­ρισ­σό­τε­ρο. Νι­ώ­θου­με α­πόρ­ρι­ψη και αυ­τό μας τρε­λαί­νει για­τί το κου­βα­λά­με σ’ ό­λή μας την ζω­ή. Άλ­λοι α­πό ε­μάς έ­χου­με εμ­φα­νέ­στα­τα χα­ρί­σμα­τα. Ει­σπράτ­του­με συ­νε­χώς ε­παί­νους. «Εί­σαι σπου­δαί­ος, το κα­λύ­τε­ρο παι­δί του κό­σμου, τι έ­ξυ­πνος που εί­σαι, πρώ­τος στα μα­θή­μα­τα, α­ρι­στού­χος, σπου­δαί­ος ε­πι­στή­μο­νας, τι κα­λός πα­πάς». Και δεν κα­τα­λα­βαί­νου­με ό­τι και αυ­τό το κου­βα­λά­με σαν έ­να με­γά­λο βά­ρος που μπο­ρεί να μας δη­μι­ουρ­γεί συ­νε­χώς έ­παρ­ση, κε­νο­δο­ξί­α, πε­ρι­φρό­νη­ση στον δι­πλα­νό. Κι ε­μάς να μας βυ­θί­ζει σ’ έ­να σκο­τά­δι με­γά­λο, ε­ω­σφο­ρι­κής έ­παρ­σης.&nbsp;</span></b></span></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000; text-align: justify; text-indent: 36pt;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-mCp4PWV6Kss/Tent3NPfIDI/AAAAAAAAFI0/LDW_HKTjA9w/s1600/%25CF%2584%25CF%2585%25CF%2586%25CE%25BB%25CE%25BF%25CF%2585+5.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="320" src="http://4.bp.blogspot.com/-mCp4PWV6Kss/Tent3NPfIDI/AAAAAAAAFI0/LDW_HKTjA9w/s320/%25CF%2584%25CF%2585%25CF%2586%25CE%25BB%25CE%25BF%25CF%2585+5.jpg" width="251" /></a></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000; text-align: justify; text-indent: 36pt;"><br /></div><div style="color: #660000; text-align: justify;"></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000; text-align: justify; text-indent: 36pt;"><span style="font-size: large;"><b><span style="font-family: &quot;Palatino Linotype&quot;;">&nbsp;Πώς δο­ξά­ζε­ται ο Θε­ός; Μα ό­ταν ο κά­θε άν­θρω­πος βρει ποι­ο εί­ναι το δι­κό του το χά­ρι­σμα και κα­τα­λά­βει ό­τι εί­ναι δώ­ρο του Θε­ού κι ό­χι δι­κό του έρ­γο. Και μπο­ρέ­σει αυ­τό το χά­ρι­σμα με­τά, α­φού το ζή­σει με χα­ρά, να το αυ­ξά­νει συ­νε­χώς. Να ευχαριστεί τον&nbsp; Θεό και να το αυ­ξά­νει συ­νε­χώς και &nbsp;κά­ποι­α στιγ­μή να το κοι­νω­νή­σει με τους άλ­λους αν­θρώ­πους. </span></b></span></div><div style="color: #660000; text-align: justify;"></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000; text-align: justify; text-indent: 36pt;"><br /></div><div style="color: #660000; text-align: justify;"></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000; text-align: justify; text-indent: 36pt;"><span style="font-size: large;"><b><span style="font-family: &quot;Palatino Linotype&quot;;">Σκε­φτεί­τε. Έ­χου­με α­να­κη­ρύ­ξει α­γί­ες τις μη­τέ­ρες του α­γί­ου Γρη­γο­ρί­ου του Θε­ο­λό­γου, του α­γί­ου Ι­ω­άν­νη του Χρυ­σο­στό­μου, του Με­γά­λου Βα­σι­λεί­ου, κι ή­ταν α­πλώς μα­μά­δες, νοι­κο­κυ­ρές. Και τις α­να­κη­ρύ­ξα­με α­γί­ες για­τί βρί­σκον­τας αυ­τό το χά­ρι­σμα της μη­τέ­ρας, της γυ­ναί­κας που ’­ναι στο σπί­τι, και αυ­ξά­νον­τάς το, δη­μι­ούρ­γη­σαν τις προ­ϋ­πο­θέ­σεις για να γί­νουν τα παι­διά τους ά­γιοι. Δεν τις α­να­κη­ρύ­ξα­με α­γί­ες ε­πει­δή κά­να­νε παι­διά, αλ­λά για­τί όν­τως α­γιά­ζει κα­νείς ό­σο αυ­ξά­νει τα χα­ρί­σμα­τά του. </span></b></span></div><div style="color: #660000; text-align: justify;"></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000; text-align: justify; text-indent: 36pt;"><br /></div><div style="color: #660000; text-align: justify;"></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000; text-align: justify; text-indent: 36pt;"><span style="font-size: large;"><b><span style="font-family: &quot;Palatino Linotype&quot;;">Θα πει κά­ποι­ος: Ω­ραί­α εί­ναι ό­λα αυ­τά. Ε­γώ που γεν­νή­θη­κα με έ­να μά­τι; Ε­γώ που γεν­νή­θη­κα με με­γά­λη μυ­ω­πί­α; Ε­γώ γεν­νή­θη­κα μ’ έ­να φυ­σι­κό ε­λάτ­τω­μα; Κ.ο.κ. Ω­ραί­α τα λες για κά­ποι­ον που έ­χει πολ­λά χα­ρί­σμα­τα. Ω­ραί­α τα λες για κά­ποι­ον που α­πλώς έ­χει κά­ποι­α ε­λατ­τώ­μα­τα. Τι γί­νον­ται ό­λοι οι άλ­λοι; Και πά­λι δί­και­ο θα έ­χε­τε. Για­τί αν δεν μπο­ρέ­σου­με ό­λα αυ­τά να τα δού­με μέ­σα α­πό την πί­στη μας, αν δεν μπο­ρέ­σου­με να συγ­κλο­νι­στού­με α­π’ το γε­γο­νός ό­τι η ζω­ή δεν στα­μα­τά­ει ε­δώ αλ­λά συ­νε­χί­ζε­ται, αν δεν προ­γευ­τού­με αυ­τή την αί­σθη­ση της αι­ω­νι­ό­τη­τας, αν δεν κα­τα­λά­βου­με ό­τι ό­λα, ό­λα συ­νε­χί­ζον­ται, τό­τε πραγ­μα­τι­κά αυτά μοιά­ζουν μά­ται­α. Ό­λα μοιά­ζουν μά­ται­α. Ας φά­με, ας πι­ού­με, αύ­ριο πε­θαί­νου­με κι ο ι­σχυ­ρό­τε­ρος ας δι­α­λύ­σει τον άλ­λο για να μπο­ρέ­σει να ε­πι­βι­ώ­σει. Χω­ρίς Χρι­στό ό­λα εί­ναι ε­πι­τρε­πτά. Ας μην η­θι­κο­λο­γού­με. Φτά­νει πια. Αρ­κε­τούς δι­α­λύ­σα­με με τα με­γά­λα μας λό­για. Χω­ρίς πί­στη δεν μπο­ρεί να στη­ρί­ξεις κα­νέ­ναν. Και χω­ρίς πί­στη δεν μπο­ρεί να στη­ρι­χθεί κα­νείς. </span></b></span></div><div style="color: #660000; text-align: justify;"></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000; text-align: justify; text-indent: 36pt;"><br /></div><div style="color: #660000; text-align: justify;"></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000; text-align: justify; text-indent: 36pt;"><span style="font-size: large;"><b><span style="font-family: &quot;Palatino Linotype&quot;;">Πώς δο­ξά­ζε­ται ο Θε­ός; Μα δο­ξά­ζε­ται ό­ταν γί­νε­ται το θέ­λη­μά Του. Δη­λα­δή ο κα­θέ­νας μας να γί­νει αυ­τό που του πρέ­πει να γί­νει. Πέ­θα­νε έ­νας γέ­ρος α­σκη­τής, τον θε­ω­ρού­σαν ό­λοι ά­γιο. Τον πλη­σί­α­σαν οι μα­θη­τές και του εί­παν «μα για­τί έ­χεις τό­ση α­γω­νί­α;». Και εί­πε «Έ­χω α­γω­νί­α για­τί φο­βά­μαι τι θα συμ­βεί ε­κεί που θα πά­ω». Και του εί­πα­νε «Ε­σύ φο­βά­σαι;». «Ναι. Για­τί αν συ­ναν­τή­σω τον Θε­ό και μου πει για­τί δεν έ­γι­νες σαν τον Μω­ϋ­σή, θα Του πω, Κύ­ρι­ε να με συγ­χω­ρείς αλ­λά δεν μου ’­δω­σες τα χα­ρί­σμα­τα του Μω­ϋ­σή. Αν μου πει, για­τί δεν έ­γι­νες σαν τον Παύ­λο, θα Του πω, να με συγ­χω­ρείς αλ­λά δεν μου ’­δω­σες τα χα­ρί­σμα­τα του Παύ­λου. Θα ’­χω παρ­ρη­σί­α γι’ αυ­τό. Αν ό­μως μου πει, για­τί δεν έ­γι­νες αυ­τό που θα μπο­ρού­σες να γί­νεις, δεν μπο­ρώ να του α­παν­τή­σω τί­πο­τα».</span></b></span></div><div style="color: #660000; text-align: justify;"></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000; text-align: justify; text-indent: 36pt;"><br /></div><div style="color: #660000; text-align: justify;"></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000; text-align: justify; text-indent: 36pt;"><span style="font-size: large;"><b><span style="font-family: &quot;Palatino Linotype&quot;;">Ο Θε­ός δο­ξά­ζε­ται ό­ταν ε­μείς γι­νό­μα­στε αυ­τό που μπο­ρού­με να γί­νου­με. Αυ­τό που μας α­ξί­ζει να εί­μα­στε. Ό­ταν δη­λα­δή, να το πού­με πιο θε­ο­λο­γι­κά, το κα­τ’ ει­κό­να με το οποίο μας έπλασε ο Θεός, την δυ­να­τό­τη­τα να α­γα­πά­με, να ’­μα­στε ε­λεύ­θε­ροι, το ο­ποί­ο εί­ναι α­μαυ­ρω­μέ­νο α­πό την α­μαρ­τί­α μας μπο­ρού­με να το κα­θα­ρί­σου­με. Και να πο­ρευ­θού­με προς τα Ε­κεί­νον, προς το κα­θ’ ο­μοί­ω­σιν, να γί­νου­με κα­τά χά­ριν Θε­οί. Ό­ταν το κά­νου­με αυ­τό γι­νό­μα­στε αυ­τό που μας α­ξί­ζει να γί­νου­με. </span></b></span></div><div style="color: #660000; text-align: justify;"></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000; text-align: justify; text-indent: 36pt;"><br /></div><div style="color: #660000; text-align: justify;"></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000; text-align: justify; text-indent: 36pt;"><span style="font-size: large;"><b><span style="font-family: &quot;Palatino Linotype&quot;;">Δυ­στυ­χώς ο κα­θέ­νας α­πό ε­μάς ζη­λεύ­ει τον δι­πλα­νό. Κι ε­πει­δή ζού­με σε μια ε­πο­χή με αυ­τή την εμ­πο­ρευ­μα­το­ποί­η­ση της ει­κό­νας που μας προ­βάλ­λει α­στα­μά­τη­τα ει­κό­νες, των λαμ­πε­ρών, των ό­μορ­φων, των πα­νέ­ξυ­πνων, των δι­ά­ση­μων, των πλού­σι­ων, συγ­κρι­νό­μα­στε και λέ­με «Για­τί να γεν­νη­θώ; Τι Θε­ός εί­ναι Αυ­τός ά­δι­κος; Για­τί να γεν­νη­θώ ε­γώ ά­σχη­μος, έ­τσι, το έ­να το άλ­λο;» Και δεν κα­τα­λα­βαί­νου­με ό­τι η πραγ­μα­τι­κή ο­μορ­φιά του αν­θρώ­που α­να­δύ­ε­ται μόνο αν αυ­ξά­νει το χά­ρι­σμα που του έ­δω­σε ο Θε­ός. Δεν εί­ναι εύ­κο­λο, εί­ναι ο α­γώ­νας της ζω­ής μας. </span></b></span></div><div style="color: #660000; text-align: justify;"></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000; text-align: justify; text-indent: 36pt;"><br /></div><div style="color: #660000; text-align: justify;"></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000; text-align: justify; text-indent: 36pt;"><span style="font-size: large;"><b><span style="font-family: &quot;Palatino Linotype&quot;;">Μα για κοι­τάξ­τε στην ι­στο­ρί­α της αν­θρω­πό­τη­τας. Οι πραγ­μα­τι­κά ξε­χω­ρι­στοί άν­θρω­ποι δεν ή­ταν ού­τε οι ό­μορ­φοι, ού­τε οι πα­νέ­ξυ­πνοι. Ή­ταν ε­κεί­νοι που έ­γι­ναν αυ­τό που μπο­ρού­σαν να γί­νουν. Και τους α­γά­πη­σαν οι άν­θρω­ποι γι’ αυ­τό. Κι έ­τσι πε­θαί­νει μια α­πλή για­γιά στο χω­ριό (το ’­χω ζή­σει αυ­τό που σας λέ­ω) και λέ­νε ό­λοι «αυ­τή ή­ταν α­γί­α γυ­ναί­κα». Και λες ε­σύ μέ­σα στην α­να­ζή­τη­ση της νι­ό­της σου «Μα για­τί; Γιατί ή­ταν α­γί­α γυ­ναί­κα; Α­γράμ­μα­τη ή­ταν». Και σου λέ­νε «α­γα­πού­σε ό­λους, έ­τρε­χε για ό­λο τον κό­σμο, εί­χε έ­να κα­λό χα­μό­γε­λο, πο­τέ δεν γκρί­νια­ξε μέ­σα στην φτώ­χεια της». Και πας στην κη­δεί­α της και λεν ό­λοι «μα ή­ταν α­γί­α γυ­ναί­κα». Και γυρ­νάς στα δι­κά σου και γκρι­νιά­ζεις. Για­τί δεν εί­μαι έ­τσι, για­τί δεν εί­μαι αλ­λι­ώς, για­τί δεν μου δό­θη­κε ε­κεί­νο, για­τί δεν πή­ρα ε­κεί­νο.</span></b></span></div><div style="color: #660000; text-align: justify;"></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000; text-align: justify; text-indent: 36pt;"><br /></div><div style="color: #660000; text-align: justify;"></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000; text-align: justify; text-indent: 36pt;"><span style="font-size: large;"><b><span style="font-family: &quot;Palatino Linotype&quot;;">Δο­ξά­ζε­ται ο Θε­ός ό­ταν ο κα­θέ­νας μας γί­νε­ται αυ­τό που μπο­ρεί να γί­νει. Δο­ξά­ζε­ται ο Θε­ός ό­ταν κα­τα­λά­βου­με ό­τι αυ­τός ο Θε­ός εί­ναι έ­νας Θε­ός που μας α­γα­πά­ει πά­ρα πο­λύ. Που δεν έ­χει τί­πο­τα α­πό αυ­τά που του προσ­δί­δου­με ε­μείς, στην ου­σί­α προ­σβάλ­λον­τάς Τον: Τι­μω­ρός, κα­κός, δί­και­ος, σκλη­ρός. Δεν εί­ναι δί­και­ος ο Θε­ός. Αν ή­τα­νε δί­και­ος θα εί­χα­με α­φα­νι­στεί ό­λοι. Μην Του ζη­τά­με την δι­και­ο­σύ­νη την αν­θρώ­πι­νη. Μην Τον ζηβλέπουμε σαν μια προ­σω­πι­κό­τη­τα που μοιά­ζει μ’ ε­μάς. Δεν κά­νου­με τί­πο­τα δι­α­φο­ρε­τι­κό α­πό αυ­τό που κά­ναν οι αρ­χαί­οι Έλ­λη­νες. Θέ­λου­με έ­ναν Θε­ό ο ο­ποί­ος να ο­δη­γεί τον στρα­τό της δι­κής μας πα­τρί­δας ε­νάν­τια στους άλ­λους για να σκο­τώ­νου­με. Θέ­λου­με έ­ναν Θε­ό που να μας κά­νει χά­ρες, να μας βρίσκει δουλειά, να περ­νά­ει το δι­κό μας παι­δί στο πα­νε­πι­στή­μιο κι ό­χι του αλ­λου­νού. Θέ­λου­με έ­ναν Θε­ό που να τι­μω­ρεί ό­ποι­ον ε­μείς δεν θέ­λου­με. Και προ­σέξ­τε. Θέ­λου­με κι έ­ναν Θε­ό ο ο­ποί­ος να καλ­λι­ερ­γεί τις ε­νο­χές μας για να συ­νε­χί­ζου­με να ’­μα­στε βυ­θι­σμέ­νοι σ’ αυ­τό το σκο­τά­δι, δη­λα­δή στην τύ­φλω­ση. </span></b></span></div><div style="color: #660000; text-align: justify;"></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000; text-align: justify; text-indent: 36pt;"><br /></div><div style="color: #660000; text-align: justify;"></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000; text-align: justify; text-indent: 36pt;"><span style="font-size: large;"><b><span style="font-family: &quot;Palatino Linotype&quot;;">Ό­μως ο Θε­ός εί­ναι ο Θε­ός της α­γά­πης. Θα μπο­ρού­σα­με να Τον πα­ρο­μοι­ά­σου­με με την μά­να ή τον πα­τέ­ρα που ό­ταν κά­νει τα πρώ­τα βή­μα­τα το παι­δί και πέ­φτει κά­τω δεν θυ­μώ­νει. Γε­λά­ει, για­τί ξέ­ρει την συ­νέ­χεια. Α­γα­πά­ει ο γο­νιός. Πε­ρι­μέ­νει το παι­δί ό­σες φο­ρές και να πέ­σει. Κι ά­μα πέ­σει και χτυ­πή­σει δυ­να­τά και κλαί­ει, λυ­πά­ται. Βέ­βαι­α ο Θε­ός δεν λυ­πά­ται, εί­ναι πέ­ρα α­πό αυ­τή την έν­νοι­α. Ο Θε­ός μό­νο α­γα­πά­ει, εί­ναι μό­νο Α­γά­πη. Κι η ε­νέρ­γειά Του στον κό­σμο εί­ναι μό­νο α­γά­πη. Ό­ταν το κα­τα­λά­βου­με αυ­τό, ό­ταν κα­τα­λά­βου­με ό­τι αυ­τή εί­ναι η πο­ρεί­α μας, να α­γα­πή­σου­με κι ε­μείς τον ε­αυ­τό μας, να α­γα­πή­σου­με τον συ­νάν­θρω­πό μας, κι έ­τσι να νι­ώ­σου­με την α­γά­πη του Θε­ού, να την κοι­νω­νή­σου­με δη­λα­δή μα­ζί Του.</span></b></span></div><div style="color: #660000; text-align: justify;"></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000; text-align: justify; text-indent: 36pt;"><br /></div><div style="color: #660000; text-align: justify;"></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000; text-align: justify; text-indent: 36pt;"><span style="font-size: large;"><b><span style="font-family: &quot;Palatino Linotype&quot;;">Αν μας δι­δά­σκει κά­τι το ση­με­ρι­νό Ευ­αγ­γέ­λιο, πέ­ρα α­πό την ι­στο­ρι­κή ερ­μη­νεί­α για το τι έ­γι­νε ε­κεί­νη τη συγ­κε­κρι­μέ­νη χρο­νι­κή στιγ­μή, εί­ναι να κα­τα­λά­βου­με πως ο κα­θέ­νας α­πό ε­μάς δο­ξά­ζει τον Θε­ό ό­σο αυ­ξά­νει τα χα­ρί­σμα­τά του τα φυ­σι­κά κι ό­σο σι­γά-σι­γά αυ­ξά­νον­τας τα φυ­σι­κά χα­ρί­σμα­τά του τα προ­σφέ­ρει στους άλ­λους κι ό­ταν ταυ­τό­χρο­να μ’ έ­ναν τρό­πο θαυ­μα­στό, α­να­κα­λύ­πτει ό­τι έ­χει κι άλ­λα χα­ρί­σμα­τα, που εί­ναι α­πο­τέ­λε­σμα της χά­ρι­τος του Θε­ού στην ζω­ή του. Αυ­τή εί­ναι η πα­ρά­δο­ση της εκ­κλη­σί­ας μας. Αλ­λι­ώς πά­με χα­μέ­νοι. </span></b></span></div><div style="color: #660000; text-align: justify;"></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000; text-align: justify; text-indent: 36pt;"><br /></div><div style="color: #660000; text-align: justify;"></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000; text-align: justify; text-indent: 36pt;"><span style="font-size: large;"><b><span style="font-family: &quot;Palatino Linotype&quot;;">Να πω και το τε­λευ­ταί­ο για μια α­κό­μη φο­ρά. Θα ση­κω­θεί μια μά­να ε­δώ μέ­σα και θα πει «Μα ε­μέ­να το παι­δί μου γεν­νή­θη­κε α­νά­πη­ρο, ω­ραί­α εί­ναι αυ­τά που λέ­τε, αλ­λά ε­γώ για­τί να τα­λαι­πω­ρού­μαι; Ε­μέ­να δεν θα ’ρ­θει κα­νείς να μου θε­ρα­πεύ­σει το παι­δί και να πει, να δο­ξά­στη­κε ο Θε­ός. Μή­πως εί­στε σκλη­ροί;» Και θα πω πά­λι έ­χει δί­κι­ο. Για­τί ο μο­να­δι­κός τρό­πος για να υ­περ­βού­με ό­λο αυ­τόν τον πό­νο που υ­πάρ­χει στη ζω­ή, και δεν εί­ναι μό­νο αυ­τό, πό­νος μπο­ρεί να έρ­θει ο­ποι­α­δή­πο­τε στιγ­μή, έ­να τρο­χαί­ο α­τύ­χη­μα, μια καρ­δια­κή προ­σβο­λή, μια εγ­κλη­μα­τι­κή ε­νέρ­γεια και πλημ­μυ­ρί­ζει η ζω­ή μας πό­νο. Μο­να­δι­κή μας ελ­πί­δα εί­ναι πως ό,τι λέ­ει το Ευ­αγ­γέ­λιο εί­ναι πραγ­μα­τι­κό­τη­τα. Ό­τι ζει ο Θε­ός. Ό­τι η ζω­ή συ­νε­χί­ζε­ται με­τά α­πό ε­δώ. Κι ό­τι ε­μείς μπο­ρού­με να γί­νου­με κοι­νω­νοί αυ­τής της σχέ­σης με τον Θε­ό. Να γί­νου­με μέ­το­χοι της χά­ρι­τος.</span></b></span></div><div style="color: #660000; text-align: justify;"></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000; text-align: justify; text-indent: 36pt;"><br /></div><div style="color: #660000; text-align: justify;"></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000; text-align: justify; text-indent: 36pt;"><span style="font-size: large;"><b><span style="font-family: &quot;Palatino Linotype&quot;;">Οι άν­θρω­ποι που δεν εί­ναι κον­τά στην εκ­κλη­σί­α πο­νούν πο­λύ, πά­ρα πο­λύ. Κι αν­τί να η­θι­κο­λο­γού­με και να τους λέ­με με­γά­λα λό­για «αρ­ρώ­στη­σες, ευ­λο­γί­α α­π’ τον Θε­ό έ­χεις» και να τους δι­α­λύ­ου­με, μό­νο ν’ α­γα­πά­με. Μό­νο ν’ α­γα­πά­με. Μό­νο να ση­κώ­νου­με το βά­ρος του δι­πλα­νού. Μό­νο να λέ­με έ­ναν κα­λό λό­γο. Μό­νο αυ­τό. Και κα­τά τα άλ­λα να προ­σπα­θού­με να αυ­ξά­νου­με τα χα­ρί­σμα­τά μας. Για­τί έ­τσι δο­ξά­ζε­ται ο Θε­ός. </span></b></span></div><div style="color: #660000; text-align: justify;"></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000; text-align: justify; text-indent: 36pt;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><b><span style="font-family: &quot;Palatino Linotype&quot;; font-size: 12pt;"><span style="color: #660000;">Μή­πως κι ό­ταν κοι­μη­θού­με, ό­ποι­α στιγ­μή συμ­βεί αυ­τό, μπο­ρεί και αύ­ριο το πρω­ί, να πουν οι άλ­λοι «τι κα­λός άν­θρω­πος που ή­τα­νε, έ­να κα­λό λό­γο κι έ­να χα­μό­γε­λο, μια στιγ­μή δεν τον ά­κου­σα να γκρι­νιά­ζει». Για να πει κά­ποι­ος που ή­ξε­ρε πε­ρισ­σό­τε­ρα «αυ­τός ό­σο μπο­ρού­σε εκ­πλή­ρω­σε τον σκο­πό για τον ο­ποί­ο γεν­νή­θη­κε». Έ­τσι δο­ξά­ζε­ται ο Θε­ός. Θα μπο­ρού­σα­με να πού­με πά­ρα πά­ρα πολ­λά γι’ αυ­τή την πε­ρι­κο­πή. Ε­λά­χι­στα εί­πα. Μια υ­πό­νοι­α μιας συ­ζή­τη­σης έ­δω­σα που μπο­ρού­με να την κά­νου­με και αύ­ριο. Ο Κύριος να δώσει να θεραπευτεί η τυφλότητά μας για να δούμε το φως της δόξας Του. Αμήν.</span></span></b></div><div style="text-align: justify;"></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7247646825682278700-5435236491251476049?l=wwwtaxiarhes.blogspot.com' alt='' /></div>Σύναξη προσώπων επι το αυτό...noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-7247646825682278700.post-22178526671940774542011-06-01T17:47:00.001+03:002011-06-01T17:48:44.713+03:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div class="MsoNormal" style="color: #660000; text-align: justify; text-indent: 1cm;"><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><span style="font-size: large;"><b>&nbsp;&nbsp;&nbsp; </b></span></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><span style="font-size: large;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-nEVSeYtda3U/TeZOYTOVmVI/AAAAAAAAFII/NU7QIAa6bSM/s1600/1.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="243" src="http://3.bp.blogspot.com/-nEVSeYtda3U/TeZOYTOVmVI/AAAAAAAAFII/NU7QIAa6bSM/s320/1.jpg" width="320" /></a></span></div><br /><span style="font-size: large;"><b>1. Αγόρι ηλικίας έξι ετών. Το κεφάλι του ήταν πολύ μεγάλο όταν γεννήθηκε. Θεωρήθηκε ότι είχε εγκεφαλικό πυρετό. Τρία αδέλφια του απέθαναν πριν. Συγγενείς και γείτονες θεωρούν το παιδί ανώμαλο, κάτι στο οποίο η μητέρα δεν συμφωνεί. Στο σχολείο ο δάσκαλος τον θεωρεί νοητικά καθυστερημένο. Η μητέρα θυμωμένη παίρνει το παιδί από το σχολείο και αποφασίζει να γίνει η ίδια δασκάλα του.</b></span><br /><br /><br /></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000; text-align: justify; text-indent: 1cm;"><span style="font-size: large;"><b>2. Αγόρι στο Γυμνάσιο. Παίρνει βεβαίωση από τον γιατρό σύμφωνα με την οποία, λόγω νευρικής κατάπτωσης, πρέπει να διακόψει το σχολείο για έξι μήνες. Καθόλου καλός μαθητής. Δεν έχει φίλους, ενώ έχει προβλήματα με τους δασκάλους του. Μίλησε πολύ αργά. Ο πατέρας του ντρέπεται για το καθόλου αθλητικό παράστημα του γιου του. Κακή προσαρμογή στο σχολείο. Έχει παράξενους τρόπους, κατασκευάζει δική του θρησκεία, ψάλλει στον εαυτό του ύμνους. Οι γονείς του τον θεωρούν «διαφορετικό».&nbsp;</b></span><br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><span style="font-size: large;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-DLfJ1jll3Ps/TeZO_vqXx4I/AAAAAAAAFIM/SlFV_h6T7dU/s1600/2.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="213" src="http://2.bp.blogspot.com/-DLfJ1jll3Ps/TeZO_vqXx4I/AAAAAAAAFIM/SlFV_h6T7dU/s320/2.jpg" width="320" /></a></span></div><span style="font-size: large;"><b>&nbsp; </b></span></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000; text-align: justify; text-indent: 1cm;"><span style="font-size: large;"><b>3. Κορίτσι που πλησιάζει τα 28. Εξετάζεται προφορικά στις Πανελλαδικές. Τελείωσε Εσπερινό Λύκειο. Κλειστή και αγέλαστη, έλεγε πως περισσότερο για την εμπειρία δίνει Ιστορία. Κάποιοι επιτηρητές αγανάκτησαν την προηγούμενη φορά που, ενώ δεν είχε γράψει τίποτα, άργησε τόσο στην Επιτροπή. Αυτό το πρωινό φεύγει κλαίγοντας από την τάξη. Τα βάζει με τον εαυτό της για την ανικανότητά της, έχει σπασμούς και οι υπεύθυνοι φωνάζουν την γιατρό να της κάνει ένεση. Πάσχει από ρευματοειδή αρθρίτιδα.</b></span><br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><span style="font-size: large;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-xsOEizKghQI/TeZPXYeQtVI/AAAAAAAAFIQ/OwJoyuFWD2c/s1600/3.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="244" src="http://1.bp.blogspot.com/-xsOEizKghQI/TeZPXYeQtVI/AAAAAAAAFIQ/OwJoyuFWD2c/s320/3.jpg" width="320" /></a></span></div><br /></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000; text-align: justify; text-indent: 1cm;"><span style="font-size: large;"><b>Στην συνέχεια της πρώτης ιστορίας, ο μικρός Θωμάς Έντισον, όταν μεγάλωσε, εφηύρε μεταξύ άλλων το μικρόφωνο, τον ηλεκτρικό λαμπτήρα και τον φωνόγραφο. Της δεύτερης ιστορίας ο έφηβος Άλμπερτ μεγαλώνοντας ανέπτυξε την θεωρία της σχετικότητας και θεωρείται από τα μεγαλύτερα μυαλά του περασμένου αιώνα. Η τρίτη ιστορία παραμένει ανοικτή. Η πρωταγωνίστριά της, η Ζωή, έφυγε σήμερα κλαίγοντας από το εξεταστικό κέντρο.</b></span><br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><span style="font-size: large;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-bvFwddeaymk/TeZPyAq4zhI/AAAAAAAAFIU/MxBRs_DzrMw/s1600/4.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="255" src="http://1.bp.blogspot.com/-bvFwddeaymk/TeZPyAq4zhI/AAAAAAAAFIU/MxBRs_DzrMw/s320/4.jpg" width="320" /></a></span></div><span style="font-size: large;"><b>&nbsp; </b></span></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000; text-align: justify; text-indent: 1cm;"><span style="font-size: large;"><b>Για το σύστημα, ανήκει στους «Φυσικώς Αδυνάτους». Παιδιά με μαθησιακές δυσκολίες, κινητικά ή ψυχολογικά προβλήματα, όλα υπό την ίδια ταμπέλα. Η Ζωή ως δυσλεκτική πάντα ξεχώριζε στο σχολείο. Κι οι Ντα Βίντσι, Πικάσσο, Ντίσνεϊ, Λένον, Χένρυ Φορντ, Αγκάθα Κρίστι, Τομ Κρουζ, Ορλάντο Μπλουμ, Κίρα Νάιτλι, Μάτζικ Τζόνσον είχαν κάποιας μορφής μαθησιακή δυσκολία μα βρήκαν τον δρόμο τους. Εκείνη ακόμα τον ψάχνει...</b></span><br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-jY1Khbahx60/TeZREd2DBfI/AAAAAAAAFIg/GM2GntZfGp0/s1600/8.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="239" src="http://2.bp.blogspot.com/-jY1Khbahx60/TeZREd2DBfI/AAAAAAAAFIg/GM2GntZfGp0/s320/8.jpg" width="320" /></a></div><span style="font-size: large;"><b>&nbsp; </b></span></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000; text-align: justify; text-indent: 1cm;"><span style="font-size: large;"><b>Ελάχιστοι από αυτά τα παιδιά αγαπούν το σχολείο, αφού ως «Φ.Α.» έχουν περισσότερες δυσκολίες να παλέψουν. Κι εμείς, απέναντι, στην έδρα, στην Ελλάδα του 2011 βιαζόμαστε να ξεμπερδέψουμε μαζί τους, κρίνουμε μεταξύ μας πως πολλοί είναι απλώς βισματούχοι, πως το σύστημα τους αντιμετωπίζει ευνοϊκά. Αναρωτηθήκαμε ποτέ πώς είναι, ενώ έχουν δυνατότητες και χαρίσματα πολλά, να θεωρούνται για δώδεκα χρόνια πιο αποτυχημένοι; Να διαβάζουν ίσως και περισσότερο από άλλους αλλά να μην αποδίδουν; Να έχουν πάνω απ’ το κεφάλι σας καθηγητές και γονείς να τους πιέζουν για την ορθογραφία, για την αποστήθιση, για την ανάγνωση χωρίς κόμπιασμα;&nbsp;</b></span><br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><span style="font-size: large;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-qT8F8CmLm_c/TeZQDJ5o2vI/AAAAAAAAFIY/RiCjr7A7nsM/s1600/5.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="187" src="http://2.bp.blogspot.com/-qT8F8CmLm_c/TeZQDJ5o2vI/AAAAAAAAFIY/RiCjr7A7nsM/s320/5.jpg" width="320" /></a></span></div></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000; text-align: justify; text-indent: 1cm;"><span style="font-size: large;"><b>Οι μαθησιακές δυσκολίες στοιχειώνουν τα μαθητικά χρόνια. Μετά περνούν σε δεύτερο πλάνο, αφού δεν σημαίνουν νοητική υστέρηση. Η κοπέλα σήμερα μονολογούσε με σπασμούς πως τα άλλα παιδιά είναι πιο ικανά, πως η ίδια είναι άχρηστη. Αυτό το βάρος θέλει δουλειά για να αποσεισθεί, ο δρόμος προς την αυτοπεποίθηση σ’ αυτές τις περιπτώσεις είναι πιο δύσβατος. Αλλά η αλήθεια απέχει. Ούτε ανίκανη είναι, ούτε καταδικασμένη, ακόμα και με δεδομένη την αρθρίτιδα. Δόξα τω Θεώ πολλοί άνθρωποι με σοβαρά προβλήματα υγείας ορθοπόδησαν, έμαθαν να ζουν με την αρρώστια τους και να χαίρονται τις στιγμές τους. Δύσκολο μα εφικτό, συν Θεώ.&nbsp;</b></span><br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-mSO7k0p3Hzg/TeZQiTkIblI/AAAAAAAAFIc/5D05S4sqt-0/s1600/6.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://3.bp.blogspot.com/-mSO7k0p3Hzg/TeZQiTkIblI/AAAAAAAAFIc/5D05S4sqt-0/s1600/6.jpg" /></a></div><span style="font-size: large;"><b>&nbsp; </b></span></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000; text-align: justify; text-indent: 1cm;"><span style="font-size: large;"><b>Ίσως όντως δεν έπρεπε να υποβάλει τον εαυτό της σε αυτήν τη διαδικασία. Γιατί να υποστεί τόση πίεση, γιατί το σώμα της να γεμίσει τεράστια εξανθήματα; Τα ματώνει όταν την ξύνουν. Οι πληγές είναι ανοιχτές, ασθενεί το σώμα και η ψυχή. Άγνωστο πώς θα τελειώσει η ιστορία της. Ευχόμαστε μόνο. Εντωμεταξύ, χάρη σ’ εκείνη, θυμηθήκαμε όλους εκείνους τους γονείς που πιέζουν τα παιδιά τους μακριά από τις πραγματικές κλίσεις τους, τα παιδιά που νομίζουν πως όλα τελειώνουν με τις Πανελλήνιες μα και, κυρίως, τα τόσα πολλά που θεωρούμε δεδομένα όταν γκρινιάζουμε για τα μηδαμινά μας. Μακαρίζουμε όσους πόρρω απέχουν…</b></span></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000; text-align: justify; text-indent: 1cm;"><span style="font-size: large;"><br /></span></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000; text-align: justify; text-indent: 1cm;"><span style="font-size: large;"><i><b>Μια επιτηρήτρια Πανελλαδικών εξετάσεων...</b></i></span></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7247646825682278700-2217852667194077454?l=wwwtaxiarhes.blogspot.com' alt='' /></div>Σύναξη προσώπων επι το αυτό...noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-7247646825682278700.post-3025000504902927082011-05-30T10:22:00.001+03:002011-05-30T10:22:43.812+03:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><br /><div style="color: #660000; text-align: center;"><b><span style="font-family: &quot;Palatino Linotype&quot;;">&nbsp; </span></b></div><div style="color: #660000; text-align: justify;"><b><span style="font-family: &quot;Palatino Linotype&quot;;">&nbsp;<span style="font-size: large;">Τί κά­νεις, άν­θρω­πε μου; Ζη­τάς α­πό το Θε­ό να σε σπλα­χνι­στεί, κι ε­σύ κα­τα­ρι­έ­σαι τον άλ­λο; Μη γε­λι­έ­σαι. Α<b><span style="font-family: &quot;Palatino Linotype&quot;;">ν δεν συγ­χω­ρή­σεις, δεν θα συγ­χω­ρη­θείς.</span></b> Το ξέρεις!</span></span></b></div><div style="color: #660000; text-align: justify;"><span style="font-size: large;"><br /></span></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><span style="font-size: large;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-cXXLpg6tKOk/Td167ENKK4I/AAAAAAAAFHM/ZhgSJjlI6i0/s1600/agios+chrysostomos+naos3+circle.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="320" src="http://1.bp.blogspot.com/-cXXLpg6tKOk/Td167ENKK4I/AAAAAAAAFHM/ZhgSJjlI6i0/s320/agios+chrysostomos+naos3+circle.jpg" width="320" /></a></span></div><div style="color: #660000; text-align: justify;"><span style="font-size: large;"><br /></span></div><div style="color: #660000; text-align: justify;"><span style="font-size: large;"><b><span style="font-family: &quot;Palatino Linotype&quot;;">Και ό­μως, ό­χι μό­νο δεν συγ­χω­ρείς, αλ­λά πα­ρα­κα­λάς και το Θε­ό να μη συγ­χω­ρή­σει! Αν, ό­μως, δεν συγ­χω­ρεί­ται ε­κεί­νος που δεν συγ­χω­ρεί, πώς θα συγ­χω­ρη­θεί ε­κεί­νος, που και τον Κύ­ριο πα­ρα­κα­λά­ει να μη συγ­χω­ρή­σει; Αν εί­ναι κα­κό να έ­χεις ε­χθρούς, σκέ­ψου πό­σο χει­ρό­τε­ρο εί­ναι να τους κα­τη­γο­ρείς και να τους κα­τα­ρι­έ­σαι. Ε­σύ πρέ­πει να δώ­σεις λό­γο για το ό­τι έ­χεις ε­χθρούς, και κα­τη­γο­ρείς ε­κεί­νους;&nbsp;</span></b></span></div><div style="color: #660000; text-align: justify;"><span style="font-size: large;"><br /></span></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><span style="font-size: large;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-LhzjmmcLtgo/Td17KSXy1WI/AAAAAAAAFHQ/SwwtC2JvCcw/s1600/%25CE%2591%25CE%2593%25CE%2599%25CE%259F%25CE%25A3+%25CE%2599%25CE%25A9%25CE%2591%25CE%259D%25CE%259D%25CE%2597%25CE%25A3+%25CE%25A7%25CE%25A1%25CE%25A5%25CE%25A3%25CE%259F%25CE%25A3%25CE%25A4%25CE%259F%25CE%259C%25CE%259F%25CE%25A3.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://1.bp.blogspot.com/-LhzjmmcLtgo/Td17KSXy1WI/AAAAAAAAFHQ/SwwtC2JvCcw/s1600/%25CE%2591%25CE%2593%25CE%2599%25CE%259F%25CE%25A3+%25CE%2599%25CE%25A9%25CE%2591%25CE%259D%25CE%259D%25CE%2597%25CE%25A3+%25CE%25A7%25CE%25A1%25CE%25A5%25CE%25A3%25CE%259F%25CE%25A3%25CE%25A4%25CE%259F%25CE%259C%25CE%259F%25CE%25A3.jpg" /></a></span></div><div style="color: #660000; text-align: justify;"><span style="font-size: large;"><b><span style="font-family: &quot;Palatino Linotype&quot;;">&nbsp; </span></b></span></div><div style="color: #660000; text-align: justify;"><span style="font-size: large;"><b><span style="font-family: &quot;Palatino Linotype&quot;;">Πώς θα σου δώ­σει ά­φε­ση ο Θε­ός, ό­ταν Του ζη­τάς να βλά­ψει άλ­λους, την ώ­ρα που Τον πα­ρα­κα­λείς για τα δι­κά σου α­μαρ­τή­μα­τα κι έ­χεις α­νάγ­κη α­πό με­γά­λο έ­λε­ος; Ό­ταν μά­λι­στα, προ­σεύ­χε­σαι για τον ε­αυ­τό σου, γυ­ρί­ζεις τη μα­τιά σου δε­ξιά κι α­ρι­στε­ρά, χα­σμου­ρι­έ­σαι και φέρ­νεις στο νου σου χί­λιους δυ­ο λο­γι­σμούς. Ό­ταν, ό­μως, προ­σεύ­χε­σαι ε­ναν­τί­ον των ε­χθρών σου, το κά­νεις με με­γά­λη αυ­το­συγ­κέν­τρω­ση και δια­ύγεια σκέ­ψε­ως. <b><span style="font-family: &quot;Palatino Linotype&quot;;">Γνω­ρί­ζει, βλέ­πεις, ο δι­ά­βο­λος πως, ό­ταν ζη­τά­με το κα­κό των άλ­λων, στρέ­φου­με το ξί­φος ε­ναν­τί­ον μας, γι’ αυ­τό τό­τε δεν δια­σπά την προ­σο­χή μας και δεν τρα­βά­ει το νου μας ε­δώ κι ε­κεί.</span></b></span></b></span><br /><br /></div><div style="text-align: center;"><span style="font-size: large;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-erszFFf3tqU/Td17j2y_k5I/AAAAAAAAFHY/f4JnqVr8pqQ/s1600/%25CF%2587%25CF%2581%25CF%2585%25CF%2583%25CE%25BF%25CF%2583.png" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="128" src="http://2.bp.blogspot.com/-erszFFf3tqU/Td17j2y_k5I/AAAAAAAAFHY/f4JnqVr8pqQ/s320/%25CF%2587%25CF%2581%25CF%2585%25CF%2583%25CE%25BF%25CF%2583.png" width="320" /></a></span></div><span style="font-size: large;"><br /></span><br /><div style="color: #660000; text-align: justify;"><span style="font-size: large;"><b><span style="font-family: &quot;Palatino Linotype&quot;;"><b><span style="font-family: &quot;Palatino Linotype&quot;;">&nbsp;</span></b>Ξέ­χα­σε, λοι­πόν, τις ξέ­νες α­μαρ­τί­ες, για να ξε­χά­σει και ο Κύ­ριος τις δι­κές σου. Για­τί αν πεις, “Τι­μώ­ρη­σε τον ε­χθρό μου”, έ­κλει­σες το στό­μα σου. Έ­χα­σε πια η γλώσ­σα σου το δι­καί­ω­μα να μι­λά­ει στο Θε­ό. Πρώ­τα-πρώ­τα ε­πει­δή ε­ξαρ­χής Τον πα­ρόρ­γι­σες, κι υ­στέ­ρα ε­πει­δή ζη­τάς πράγ­μα­τα που εί­ναι αν­τί­θε­τα στον ί­διο το χα­ρα­κτή­ρα της προ­σευ­χής. Α­φού, δη­λα­δή, προ­σέρ­χε­σαι για να ζη­τή­σεις συγ­χώ­ρη­ση α­μαρ­τη­μά­των, πώς μι­λάς για τι­μω­ρί­α; Το αν­τί­θε­το έ­πρε­πε να κά­νεις, να πα­ρα­κα­λάς για τους άλ­λους, ώ­στε στη συ­νέ­χεια να πα­ρα­κα­λέ­σεις με παρ­ρη­σί­α και για τον ε­αυ­τό σου.</span></b></span></div><div style="color: #660000; text-align: justify;"><span style="font-size: large;"><br /></span></div><div style="color: #660000; text-align: justify;"><span style="font-size: large;"><b><span style="font-family: &quot;Palatino Linotype&quot;;">Αν προ­σευ­χη­θείς για τους συ­ναν­θρώ­πους σου, τα πέ­τυ­χες ό­λα, έ­στω κι αν δεν πεις το πα­ρα­μι­κρό για τις δι­κές σου α­μαρ­τί­ες.</span></b></span></div><div style="color: #660000; text-align: justify;"><span style="font-size: large;"><br /></span></div><div style="color: #660000; text-align: justify;"><span style="font-size: large;"><i><b><span style="font-family: &quot;Palatino Linotype&quot;;">&nbsp;</span></b></i><b><span style="font-family: &quot;Palatino Linotype&quot;;"><i>Αγ. Ιωάννης Χρυσόστομος&nbsp;</i></span></b></span></div><div style="color: #660000; text-align: justify;"></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7247646825682278700-302500050490292708?l=wwwtaxiarhes.blogspot.com' alt='' /></div>Σύναξη προσώπων επι το αυτό...noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-7247646825682278700.post-4404798626157954972011-05-26T01:00:00.000+03:002011-05-26T01:00:42.546+03:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><br /><div class="MsoNormal" style="font-family: Verdana,sans-serif; text-align: center;"></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-BWKAVym0hMc/Tdz3Zk7DYDI/AAAAAAAAFHI/jyr0nohlKds/s1600/%25CE%2593%25CE%25A1%25CE%2597%25CE%2593%25CE%259F%25CE%25A1%25CE%2599%25CE%259F%25CE%25A3.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="320" src="http://3.bp.blogspot.com/-BWKAVym0hMc/Tdz3Zk7DYDI/AAAAAAAAFHI/jyr0nohlKds/s320/%25CE%2593%25CE%25A1%25CE%2597%25CE%2593%25CE%259F%25CE%25A1%25CE%2599%25CE%259F%25CE%25A3.jpg" width="146" /></a></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: center;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: center;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: center;"><span style="font-family: Verdana,sans-serif; font-size: 11pt;">Ἁγ. Γρηγορίου Θεολόγου</span><b><span style="font-size: 11pt;"><br /></span></b></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000; font-family: Verdana,sans-serif;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: center;"><b><span style="font-size: 11pt;">Δ</span></b><b><span style="font-size: 11pt;">ὲ</span></b><b><span style="font-size: 11pt;">ν ε</span></b><b><span style="font-size: 11pt;">ἶ</span></b><b><span style="font-size: 11pt;">ναι μόνο α</span></b><b><span style="font-size: 11pt;">ὐ</span></b><b><span style="font-size: 11pt;">τ</span></b><b><span style="font-size: 11pt;">ὴ</span></b><b><span style="font-size: 11pt;"> </span></b><b><span style="font-size: 11pt;">ἡ</span></b><b><span style="font-size: 11pt;"> γέννηση</span></b></div><div></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: center;"><b><span style="font-size: 11pt;">τ</span></b><b><span style="font-size: 11pt;">ῶ</span></b><b><span style="font-size: 11pt;">ν καημένων τ</span></b><b><span style="font-size: 11pt;">ῶ</span></b><b><span style="font-size: 11pt;">ν </span></b><b><span style="font-size: 11pt;">ἀ</span></b><b><span style="font-size: 11pt;">νθρώπων</span></b></div><div style="text-align: center;"></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: center;"><b><span style="font-size: 11pt;">πο</span></b><b><span style="font-size: 11pt;">ὺ</span></b><b><span style="font-size: 11pt;"> </span></b><b><span style="font-size: 11pt;">ἔ</span></b><b><span style="font-size: 11pt;">ρχεται </span></b><b><span style="font-size: 11pt;">ἀ</span></b><b><span style="font-size: 11pt;">π</span></b><b><span style="font-size: 11pt;">ὸ</span></b><b><span style="font-size: 11pt;"> σάρκα κα</span></b><b><span style="font-size: 11pt;">ὶ </span></b><b><span style="font-size: 11pt;">α</span></b><b><span style="font-size: 11pt;">ἷ</span></b><b><span style="font-size: 11pt;">μα</span></b><b>^.</b><b><span style="font-size: 11pt;"> </span></b></div><div style="text-align: center;"></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: center;"><b><span style="font-size: 11pt;">ἀ</span></b><b><span style="font-size: 11pt;">φο</span></b><b><span style="font-size: 11pt;">ῦ</span></b><b><span style="font-size: 11pt;"> ε</span></b><b><span style="font-size: 11pt;">ἶ</span></b><b><span style="font-size: 11pt;">ναι θνητο</span></b><b><span style="font-size: 11pt;">ὶ </span></b><b><span style="font-size: 11pt;">πο</span></b><b><span style="font-size: 11pt;">ὺ</span></b><b><span style="font-size: 11pt;"> γεννιο</span></b><b><span style="font-size: 11pt;">ῦ</span></b><b><span style="font-size: 11pt;">νται </span></b><b><span style="font-size: 11pt;">ἐ</span></b><b><span style="font-size: 11pt;">δ</span></b><b><span style="font-size: 11pt;">ῶ</span></b><b><span style="font-size: 11pt;"> </span></b></div><div style="text-align: center;"></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: center;"><b><span style="font-size: 11pt;">κα</span></b><b><span style="font-size: 11pt;">ὶ</span></b><b><span style="font-size: 11pt;"> πεθαίνουν τόσο γρήγορα·</span></b></div><div style="text-align: center;"></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: center;"><b><span style="font-size: 11pt;">α</span></b><b><span style="font-size: 11pt;">ὐ</span></b><b><span style="font-size: 11pt;">τ</span></b><b><span style="font-size: 11pt;">ὴ</span></b><b><span style="font-size: 11pt;"> ε</span></b><b><span style="font-size: 11pt;">ἶ</span></b><b><span style="font-size: 11pt;">ναι βέβαια </span></b><b><span style="font-size: 11pt;">ἡ</span></b><b><span style="font-size: 11pt;"> πρώτη.</span></b></div><div style="text-align: center;"></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: center;"></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: center;"><b><span style="font-size: 11pt;">Ἔ</span></b><b><span style="font-size: 11pt;">πειτα ε</span></b><b><span style="font-size: 11pt;">ἶ</span></b><b><span style="font-size: 11pt;">ναι τ</span></b><b><span style="font-size: 11pt;">ὸ</span></b><b><span style="font-size: 11pt;"> βάπτισμα το</span></b><b><span style="font-size: 11pt;">ῦ</span></b><b><span style="font-size: 11pt;"></span></b></div><div style="text-align: center;"></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: center;"><b><span style="font-size: 11pt;">Ἁ</span></b><b><span style="font-size: 11pt;">γίου Πνεύματος </span></b><b>^.</b><b><span style="font-size: 11pt;"></span></b></div><div style="text-align: center;"></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: center;"><b><span style="font-size: 11pt;">ὅ</span></b><b><span style="font-size: 11pt;">ταν τ</span></b><b><span style="font-size: 11pt;">ὸ</span></b><b><span style="font-size: 11pt;"> φ</span></b><b><span style="font-size: 11pt;">ῶ</span></b><b><span style="font-size: 11pt;">ς Του κατεβαίνει</span></b></div><div style="text-align: center;"></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: center;"><b><span style="font-size: 11pt;">στο</span></b><b><span style="font-size: 11pt;">ὺ</span></b><b><span style="font-size: 11pt;">ς βαπτιζόμενους </span></b><b><span style="font-size: 11pt;">ἐ</span></b><b><span style="font-size: 11pt;">ν </span></b><b><span style="font-size: 11pt;">ὕ</span></b><b><span style="font-size: 11pt;">δατι.</span></b></div><div style="text-align: center;"></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: center;"></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: center;"><b><span style="font-size: 11pt;">Ἡ</span></b><b><span style="font-size: 11pt;"> τρίτη πάλι μ</span></b><b><span style="font-size: 11pt;">ᾶ</span></b><b><span style="font-size: 11pt;">ς γενν</span></b><b><span style="font-size: 11pt;">ᾶ</span></b><b><span style="font-size: 11pt;"> </span></b></div><div style="text-align: center;"></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: center;"><b><span style="font-size: 11pt;">ἀ</span></b><b><span style="font-size: 11pt;">π</span></b><b><span style="font-size: 11pt;">ὸ </span></b><b><span style="font-size: 11pt;">τ</span></b><b><span style="font-size: 11pt;">ὰ</span></b><b><span style="font-size: 11pt;"> δάκρυα κα</span></b><b><span style="font-size: 11pt;">ὶ</span></b><b><span style="font-size: 11pt;"> το</span></b><b><span style="font-size: 11pt;">ὺ</span></b><b><span style="font-size: 11pt;">ς πόνους μας </span></b><b>^.</b><b><span style="font-size: 11pt;"></span></b></div><div style="text-align: center;"></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: center;"><b><span style="font-size: 11pt;">πο</span></b><b><span style="font-size: 11pt;">ὺ</span></b><b><span style="font-size: 11pt;"> καθαρίζουν τ</span></b><b><span style="font-size: 11pt;">ὴ</span></b><b><span style="font-size: 11pt;">ν ε</span></b><b><span style="font-size: 11pt;">ἰ</span></b><b><span style="font-size: 11pt;">κόνα μας</span></b></div><div style="text-align: center;"></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: center;"><b><span style="font-size: 11pt;">ἀ</span></b><b><span style="font-size: 11pt;">π</span></b><b><span style="font-size: 11pt;">ὸ</span></b><b><span style="font-size: 11pt;"> το</span></b><b><span style="font-size: 11pt;">ὺ</span></b><b><span style="font-size: 11pt;">ς σπίλους τ</span></b><b><span style="font-size: 11pt;">ῆ</span></b><b><span style="font-size: 11pt;">ς φαυλότητας.</span></b></div><div style="text-align: center;"></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: center;"></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: center;"><b><span style="font-size: 11pt;">Στ</span></b><b><span style="font-size: 11pt;">ὴ</span></b><b><span style="font-size: 11pt;">ν μι</span></b><b><span style="font-size: 11pt;">ὰ</span></b><b><span style="font-size: 11pt;"> γεννιέσαι </span></b><b><span style="font-size: 11pt;">ἀ</span></b><b><span style="font-size: 11pt;">π’ το</span></b><b><span style="font-size: 11pt;">ὺ</span></b><b><span style="font-size: 11pt;">ς</span></b></div><div style="text-align: center;"></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: center;"><b><span style="font-size: 11pt;">πατέρες σου </span></b><b>^.</b><b><span style="font-size: 11pt;"> </span></b></div><div style="text-align: center;"></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: center;"><b><span style="font-size: 11pt;">στ</span></b><b><span style="font-size: 11pt;">ὴ</span></b><b><span style="font-size: 11pt;">ν </span></b><b><span style="font-size: 11pt;">ἄ</span></b><b><span style="font-size: 11pt;">λλη γίνεσαι παιδ</span></b><b><span style="font-size: 11pt;">ὶ</span></b><b><span style="font-size: 11pt;"> Θεο</span></b><b><span style="font-size: 11pt;">ῦ</span></b><b><span style="font-size: 11pt;"></span></b></div><div style="text-align: center;"></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: center;"><b><span style="font-size: 11pt;">στ</span></b><b><span style="font-size: 11pt;">ὴ</span></b><b><span style="font-size: 11pt;">ν τρίτη </span></b><b><span style="font-size: 11pt;">ὁ</span></b><b><span style="font-size: 11pt;"> </span></b><b><span style="font-size: 11pt;">ἴ</span></b><b><span style="font-size: 11pt;">διος ε</span></b><b><span style="font-size: 11pt;">ἶ</span></b><b><span style="font-size: 11pt;">σαι </span></b><b><span style="font-size: 11pt;">ὁ</span></b><b><span style="font-size: 11pt;"> γεννήτορας </span></b><b>^.</b><b><span style="font-size: 11pt;"></span></b></div><div style="text-align: center;"></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: center;"><b><span style="font-size: 11pt;">&nbsp;</span></b><b><span style="font-size: 11pt;">ὅ</span></b><b><span style="font-size: 11pt;">σο </span></b><b><span style="font-size: 11pt;">ἡ</span></b><b><span style="font-size: 11pt;"> ζωή σου </span></b><b><span style="font-size: 11pt;">ἀ</span></b><b><span style="font-size: 11pt;">κολουθε</span></b><b><span style="font-size: 11pt;">ῖ</span></b><b><span style="font-size: 11pt;"> τ</span></b><b><span style="font-size: 11pt;">ὸ</span></b><b><span style="font-size: 11pt;"> </span></b><b><span style="font-size: 11pt;">ἅ</span></b><b><span style="font-size: 11pt;">γιο φ</span></b><b><span style="font-size: 11pt;">ῶ</span></b><b><span style="font-size: 11pt;">ς</span></b><b><span style="font-size: 11.5pt;">.</span></b></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: center;"></div><div class="MsoNormal" style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: center;"></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000; text-align: center;"><i><span lang="EN-US" style="font-size: 10pt;">* Gregorius Nazianzen, &nbsp;</span></i></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000; text-align: center;"><i><span lang="EN-US" style="font-size: 10pt;">TLG, Carmina quae spectant at alios (062) Occurrence 2</span><span style="font-size: 10pt;">:</span><span style="font-size: 10pt;"> <span lang="EN-US">page 1498, line 12.</span></span></i></div><div class="MsoNormal" style="text-align: center;"><br /></div><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7247646825682278700-440479862615795497?l=wwwtaxiarhes.blogspot.com' alt='' /></div>Σύναξη προσώπων επι το αυτό...noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-7247646825682278700.post-62714798903992414382011-05-24T09:30:00.001+03:002011-05-24T09:32:11.161+03:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><br /><u><b style="color: #660000;"><span style="font-family: &quot;Palatino Linotype&quot;;"></span></b></u><br /><div class="MsoNormal" style="color: #660000;"><br /><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-xfiWTknbCIg/Tcv0-oQY2sI/AAAAAAAAFFw/a_l1VEylvNE/s1600/%25CE%259A%25CE%259F%25CE%25A1%25CE%25A5%25CE%25A6%25CE%2597+%25CE%2591%25CE%2598%25CE%25A9%25CE%259D%25CE%2591.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="238" src="http://3.bp.blogspot.com/-xfiWTknbCIg/Tcv0-oQY2sI/AAAAAAAAFFw/a_l1VEylvNE/s320/%25CE%259A%25CE%259F%25CE%25A1%25CE%25A5%25CE%25A6%25CE%2597+%25CE%2591%25CE%2598%25CE%25A9%25CE%259D%25CE%2591.jpg" width="320" /></a></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000;"><br /><br /></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000;"><div style="text-align: center;"><span style="font-size: large;"><i><b>Να τα προσέχεις τα μεγάλα κομποσχοίνια!</b></i></span><br /><br /><span style="font-size: large;"><b><i> Όλα τα μεγάλα να τα προσέχεις!</i></b></span><br /><br /><span style="font-size: large;"><b><i> Τα μεγάλα λόγια,</i></b></span><br /><br /><span style="font-size: large;"><b><i> τα μεγάλα δώρα,</i></b></span><br /><br /><span style="font-size: large;"><b><i> τις μεγάλες ευχές,</i></b></span><br /><br /><span style="font-size: large;"><b><i> τις μεγάλες μετάνοιες,</i></b></span><br /><br /><span style="font-size: large;"><b><i> τους μεγάλους κανόνες,</i></b></span><br /><br /><span style="font-size: large;"><b><i> - πλην του ενός εκείνου, του Ανδρέου Κρήτης -</i></b></span><br /><br /><span style="font-size: large;"><b><i> τις μεγάλες ευλάβειες,</i></b></span><br /><br /><span style="font-size: large;"><b><i> τις μεγάλες αρετές.</i></b></span><br /><br /><span style="font-size: large;"><b><i> Και πριν απ' όλα,</i></b></span><br /><br /><span style="font-size: large;"><b><i> και πάνω απ' όλα,</i></b></span><br /><br /><span style="font-size: large;"><b><i> τις μεγάλες σιγουριές!</i></b></span></div><div style="text-align: center;"><span style="font-size: large;"><b> <br /></b></span></div><span style="font-size: x-small;">Από το βιβλίο"Μετά βαθυτάτης υποκλίσεως. Ποιητικά τολμήματα",&nbsp; </span><span style="font-size: x-small;">του Μητροπολίτου Προικοννήσου κ. Ιωσήφ,</span></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000;"><span style="font-size: x-small;"> </span><span style="font-size: x-small;">(έκδ. Επτάλοφος, Αθήνα 2010, σελίδες 144). </span><br /><div style="text-align: center;"><span style="font-size: x-small;"></span></div></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000;"><span style="font-size: large;"><span style="font-size: small;">&nbsp;</span><b><i><br /><br /></i></b></span> </div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7247646825682278700-6271479890399241438?l=wwwtaxiarhes.blogspot.com' alt='' /></div>Σύναξη προσώπων επι το αυτό...noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-7247646825682278700.post-76785941757615704962011-05-20T11:56:00.001+03:002011-05-20T13:39:29.182+03:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-sWJdXL276p0/TdYhqp9pmcI/AAAAAAAAFG0/ZpF9HzdqXrE/s1600/%25CE%25A0%25CE%2591%25CE%25A1%25CE%2591%25CE%259B%25CE%25A5%25CE%25A4%25CE%259F%25CE%25A3+3.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="320" src="http://3.bp.blogspot.com/-sWJdXL276p0/TdYhqp9pmcI/AAAAAAAAFG0/ZpF9HzdqXrE/s320/%25CE%25A0%25CE%2591%25CE%25A1%25CE%2591%25CE%259B%25CE%25A5%25CE%25A4%25CE%259F%25CE%25A3+3.jpg" width="209" /></a></div><br /><div style="color: #660000; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify; text-indent: 36pt;"></div><div style="color: #660000; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify; text-indent: 36pt;"></div><div style="color: #660000; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify; text-indent: 36pt;"></div><div style="color: #660000; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: center; text-indent: 36pt;"></div><div style="color: #660000; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: center; text-indent: 36pt;"><i><span style="font-size: small;">Απομαγνητοφωνημένο κήρυγμα του π. Χριστόδουλου Μπίθα,&nbsp;</span></i></div><div style="color: #660000; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: center; text-indent: 36pt;"><i><span style="font-size: small;">στον Ι. Ναό Αγ. Παρασκευής Λευκάδος.</span></i></div><div style="color: #660000; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: center; text-indent: 36pt;"><br /></div><div style="color: #660000; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify; text-indent: 36pt;"><span style="font-size: small;">Ένα μήνα πριν το Πάσχα κατά την εορτή του Πουρίμ, δηλαδή &nbsp;της <span class="textreg">μνήμης της σωτηρίας των Εβραίων από το διάταγμα εξόντωσής τους &nbsp;από του Πέρσες, </span>εισήλθε ο Κύριος στα Ιεροσόλυμα από την πύλη την λεγομένη προβατική. Λεγόταν έτσι γιατί ήταν η πύλη, απ’ όπου έβαζαν τα πρόβατα εκείνα που προορίζονταν για τις θυσίες στο θυσιαστήριο. Ήταν εκεί, λοιπόν, κοντά στην πύλη αυτή την Προβατική, μια δεξαμενή που λεγόταν Βηθεσδά, που σημαίνει «το σπίτι του ελέους». Και εκεί υπήρχε μια παλιά εβραϊκή παράδοση, ότι όταν ταραζόταν το νερό, κάποια στιγμή από άγγελο Κυρίου (έτσι έλεγε η παράδοση) όποιος προλάβαινε κι έπεφτε μέσα πρώτος θεραπευόταν.&nbsp;</span></div><div style="color: #660000; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify; text-indent: 36pt;"><br /></div><div style="color: #660000;"></div><div style="color: #660000; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify; text-indent: 36pt;"><span style="font-size: small;">Ο Κύριος λοιπόν περνά από εκεί. Φανταζόμαστε το θέαμα. Ένα σωρό άνθρωποι, σακάτηδες, τυφλοί, αναγκεμένοι, σέρνονται γύρω από το στηθαίο της δεξαμενής και ανάμεσα σ’ όλους αυτούς ο Κύριος εστιάζει σ’ ένα πρόσωπο. Ο Κύριος που καταλαβαίνει τις ψυχές όλων μας, βλέπει έναν άνθρωπο που είναι διαφορετικός από όλους εκείνους που απευθυνόταν συνήθως στα άλλα θαύματα που έκανε. Ένας παράλυτος 38 χρόνια βρισκόταν εκεί και δεν είχε βρει ποτέ κανένα να τον ρίξει μέσα στην δεξαμενή. Ο ίδιος ήταν δύσκολο να κινηθεί. Πριν προλάβει, λοιπόν, να πει τίποτα εκείνος στον Χριστό (μάλλον δεν σκόπευε) γυρνάει ο Κύριος, τον κοιτάει στα μάτια, και του λέει: «θέλεις να θεραπευτείς;». Εκείνος αρχίζει τα παρακάλια. «Τόσα χρόνια είμαι εδώ και δεν βρέθηκε ένας άνθρωπος να με ρίξει μέσα».&nbsp;</span></div><div style="color: #660000; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify; text-indent: 36pt;"><br /></div><div style="color: #660000; text-align: justify;"></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify; text-indent: 36pt;"><span style="font-size: small;">Αυτός ο άνθρωπος ο παράλυτος, μας φέρνει κατευθείαν στο νου τον παράλυτο της άλλης διηγήσεως του Ευαγγελίου. Ας το θυμηθούμε γιατί έχει σημασία. Ήταν ο Κύριος στην Καπερναούμ, σ’ ένα σπίτι και φορείο με έναν παράλυτο. Κι ήταν τόσο μεγάλη η αγάπη τους γι’ αυτόν τον άνθρωπο που γκρέμισαν, επειδή δεν μπορούσαν να μπουν, την στέγη του σπιτιού και τον κατέβασαν μέσα. Και βλέποντας την πίστη τους στον Θεό και την αγάπη τους στον φίλο τους είπε ο Ιησούς στον παράλυτο «Σού συγχωρούνται οι αμαρτίες σου».</span><br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-JbZ1bKYiNGU/TdYh-Y8qASI/AAAAAAAAFG4/b6bJjroECTg/s1600/%25CE%25A0%25CE%2591%25CE%25A1%25CE%2591%25CE%259B%25CE%25A5%25CE%25A4%25CE%259F%25CE%25A3+%25CE%25A6%25CE%2599%25CE%259B%25CE%259F%25CE%2599.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="263" src="http://4.bp.blogspot.com/-JbZ1bKYiNGU/TdYh-Y8qASI/AAAAAAAAFG4/b6bJjroECTg/s320/%25CE%25A0%25CE%2591%25CE%25A1%25CE%2591%25CE%259B%25CE%25A5%25CE%25A4%25CE%259F%25CE%25A3+%25CE%25A6%25CE%2599%25CE%259B%25CE%259F%25CE%2599.jpg" width="320" /></a></div></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify; text-indent: 36pt;"></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify; text-indent: 36pt;"><span style="font-size: small;"> </span></div><div style="color: #660000; text-align: justify;"></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify; text-indent: 36pt;"><span style="font-size: small;">Ας κοιτάξουμε την διαφορά. Στην μία διήγηση κάποιος που αγαπάει και αγαπιέται. Η αυτοθυσία, η αλληλεγγύη, η αγάπη των ανθρώπων των δικών του τον οδηγούν στο θαύμα. Ένας άνθρωπος άξιος να αγαπήσει και να αγαπηθεί δεν χρειάζεται να πει τίποτε άλλο. Είναι μέσα σε κοινωνία με τον Θεό και η θεραπεία γίνεται αμέσως. </span></div><div style="color: #660000; text-align: justify;"></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify; text-indent: 36pt;"><br /></div><div style="color: #660000; text-align: justify;"></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify; text-indent: 36pt;"><span style="font-size: small;">Σήμερα, σε αυτή την περικοπή που ακούσαμε, έχουμε έναν άνθρωπο που ισχυρίζεται ότι 38 χρόνια δεν βρέθηκε κανείς να τον ρίξει μέσα. Είναι δυνατόν;&nbsp; Είναι δυνατόν να μην βρεθεί ούτε ένας να σε ρίξει μέσα; Εδώ έχουμε ένα θαύμα διαφορετικό από άλλα. Συνήθως τον πλησιάζει ένας άντρας, μια γυναίκα με παρρησία και λένε «πιστεύω ότι είσαι ο Υιός του Δαυίδ, σώσε με». Εδώ δεν λέει κουβέντα. Ο Κύριος τον καταλαβαίνει.&nbsp;</span></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify; text-indent: 36pt;"><br /></div><div style="color: #660000; text-align: justify;"></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify; text-indent: 36pt;"><span style="font-size: small;">Τι συμβαίνει μ’ αυτόν τον άνθρωπο, μ’ αυτόν τον παράλυτο; Αυτός ο άνθρωπος δεν είχε αγάπη καθόλου. Δεν έβρισκε ούτε καν έναν άνθρωπο να συνδεθεί μαζί του, να πάει να περιμένει, να τον βοηθήσει. Οι άλλοι γκρέμισαν μια στέγη για να βάλουν τον αγαπημένο τους. Εδώ δεν βρέθηκε ούτε ένας να κάθεται λίγο μαζί του να του κάνει παρέα. Τι συνέβαινε με αυτόν τον άνθρωπο; Ήταν βυθισμένος στην μοναξιά του. Προφανώς μπορούμε να υποθέσουμε ότι τις μέρες που πέρναγαν μέσα στα χρόνια γκρίνιαζε, φώναζε, μουρμούραγε, τα ’χε με όλους, τους κατηγορούσε.&nbsp;</span><br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-Dk2wQo76bcc/TdYiF62K_qI/AAAAAAAAFG8/_cypJ2UTq3A/s1600/%25CE%25A0%25CE%2591%25CE%25A1%25CE%2591%25CE%259B%25CE%25A5%25CE%25A4%25CE%259F%25CE%25A3+2.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="320" src="http://4.bp.blogspot.com/-Dk2wQo76bcc/TdYiF62K_qI/AAAAAAAAFG8/_cypJ2UTq3A/s320/%25CE%25A0%25CE%2591%25CE%25A1%25CE%2591%25CE%259B%25CE%25A5%25CE%25A4%25CE%259F%25CE%25A3+2.jpg" width="277" /></a></div></div><div style="color: #660000; text-align: justify;"></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify; text-indent: 36pt;"></div><div style="color: #660000; text-align: justify;"></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify; text-indent: 36pt;"><span style="font-size: small;">Και μας έρχεται στον νου ποιος άλλος; Ο εαυτός μας. Που καθώς περνάει ο χρόνος, παράλυτοι εμείς από την αμαρτία, σιγά-σιγά χάνουμε την πίστη μας στην αγάπη. Αποτυγχάνουμε. Χάνουμε φίλους, χάνουμε παρέες. Μπορεί να χωρίσουμε. Μπορεί να έχουμε μια επαγγελματική αποτυχία. Κλεινόμαστε στον εαυτό μας, ειδικά σ’ αυτούς τους καιρούς τους περίεργους και αφιλόξενους. Κλεινόμαστε στον εαυτό μας. Και αρχίζουμε κι εμείς αυτά που λέγαν και οι προηγούμενοι. Δεν υπάρχει αγάπη, δεν υπάρχει φιλία, δεν υπάρχουν αξίες, τον εαυτό σου να κοιτάς. Και καθώς τα λέμε αυτά, όλο και περισσότερο κλεινόμαστε στον εαυτό μας. Τι θλιβερό που είναι άνθρωποι να τερματίζουν την ζωή τους και να μην έχουν ούτε ένα φίλο. Και χειρότερο από αυτό. Να μην τους αγαπούν οι συγγενείς τους και πάντα να φταιν οι άλλοι. Πάντα να φταιν οι άλλοι, ποτέ οι ίδιοι. </span></div><div style="color: #660000; text-align: justify;"></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify; text-indent: 36pt;"><br /></div><div style="color: #660000; text-align: justify;"></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify; text-indent: 36pt;"><span style="font-size: small;">Ο Κύριος αφού κάνει την θεραπεία σ’ αυτόν τον άνθρωπο που θέλησε να τον ξεχωρίσει, όχι γιατί κατάλαβε ότι ήταν προφήτης, ότι ήταν δάσκαλος, ότι ήταν Μεσσίας, αλλά τον ξεχώρισε γιατί ήταν τόσο πολύ δυστυχισμένος, μα τόσο πολύ δυστυχισμένος, που όλους τους είχε διώξει από κοντά του. Όταν τον θεραπεύσει και αυτός μέσα από την χαρά της θεραπείας του σηκωθεί πάνω (ας το σκεφτούμε αυτό πως είναι να είσαι καθηλωμένος χρόνια ολόκληρα και να σηκώνεσαι πάνω), όταν σηκώνεται πάνω και αρχίζει να ζητωκραυγάζει του λέει «πήγαινε και μην ξανακάνεις τα ίδια, γιατί τότε θα ’ναι χειρότερα. Μην ξανααμαρτήσεις». Αυτή ήταν η αμαρτία του. Είχε ξεχάσει τι θα πει αγάπη. Άρα είχε ξεχάσει τι θα πει Θεός. Άρα είχε ξεχάσει τι θα πει πλησίον και συνάνθρωπος. Άρα ένοιωθε μια σκοτεινιά τεράστια μέσα στην ψυχή του.&nbsp;</span><br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-lzDf7QWMTV0/TdYiP3R9H0I/AAAAAAAAFHA/yxQL4dGYMbg/s1600/%25CE%25A0%25CE%2591%25CE%25A1%25CE%2591%25CE%259B%25CE%25A5%25CE%25A4%25CE%259F%25CE%25A3+1.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="320" src="http://3.bp.blogspot.com/-lzDf7QWMTV0/TdYiP3R9H0I/AAAAAAAAFHA/yxQL4dGYMbg/s320/%25CE%25A0%25CE%2591%25CE%25A1%25CE%2591%25CE%259B%25CE%25A5%25CE%25A4%25CE%259F%25CE%25A3+1.jpg" width="237" /></a></div></div><div style="color: #660000; text-align: justify;"></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify; text-indent: 36pt;"><span style="font-size: small;">Πόσους ανθρώπους δεν ξέρουμε που είναι έτσι; Μπορεί να έχουν χρήματα, να έχουν κοινωνική καταξίωση, να έχουν καθωσπρεπισμό κι όμως είναι βυθισμένοι σ’ ένα σκοτάδι. Κάποιος απαισιόδοξος θα έλεγε ότι οι περισσότεροι άνθρωποι έτσι είμαστε. Κάποιος αισιόδοξος θα έλεγε ότι είμαστε έτσι αλλά μπορεί να το καταλαβαίνουμε. Η πραγματικότητα της κοινωνίας, ειδικά στις μεγάλες πόλεις, μας θυμίζει πάρα πολύ την σημερινή περικοπή. Άνθρωποι παράλυτοι ψυχικά, ηθικά, από τις αξίες. Που όλη την ώρα λένε «αν είχα κάποιον να με βοηθήσει τότε μπορεί να άλλαζα. Αν υπήρχε Θεός και μου εμφανιζόταν και μου ’κανε ένα θαύμα, τότε μπορεί να άλλαζα». Αν, αν, αν… και εν τω μεταξύ πάντα φταίνε οι άλλοι. </span></div><div style="color: #660000; text-align: justify;"></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify; text-indent: 36pt;"><br /></div><div style="color: #660000; text-align: justify;"></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify; text-indent: 36pt;"><span style="font-size: small;">Κι όπως λέει εκείνο το τραγουδάκι το ωραίο: «πάντα γι’ άλλους μιλάμε». Ποτέ για τον εαυτό μας. Πρόθυμοι να κουτσομπολέψουμε, να κατηγορήσουμε, να οικτίρουμε τον οποιονδήποτε. Φτάνει να μην μας πουν τίποτα για τον εαυτό μας. Όταν μας πουν κάτι θυμώνουμε, παρεξηγιόμαστε, βρίζουμε, έχουμε όλες τις δικαιολογίες του κόσμου. Κανείς δεν έχει δικαιολογία παρά μόνο εμείς. Έτσι κάνουμε. Κι όσο μεγαλώνουμε χειρότεροι γινόμαστε. </span></div><div style="color: #660000; text-align: justify;"></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify; text-indent: 36pt;"><br /></div><div style="color: #660000; text-align: justify;"></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify; text-indent: 36pt;"><span style="font-size: small;">Ποια είναι η ελπίδα λοιπόν; Η ελπίδα είναι το παράδειγμα του άλλου παραλυτικού. Η ελπίδα είναι ότι όταν ο άνθρωπος αποφασίσει να πει ένα όχι σε αυτή την πεπτωκυία φύση, την χοϊκή, την χωμάτινη που μας τραβάει προς τα κάτω, που θέλει να μας κλείσει στον εαυτό μας, όταν αποφασίσει ότι πρέπει να αγαπήσει ακόμα κι αν η φύση του, η αμαρτία του του λέει το αντίθετο, όταν αποφασίσει ότι πρέπει να συγχωρήσει, όταν αποφασίσει ότι δεν πρέπει να κατακρίνει, τότε έρχεται η χάρις του Θεού και αναπληρώνει αυτά που φαίνονται αδύνατα για μας.&nbsp;</span><br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-lzDf7QWMTV0/TdYiP3R9H0I/AAAAAAAAFHA/yxQL4dGYMbg/s1600/%25CE%25A0%25CE%2591%25CE%25A1%25CE%2591%25CE%259B%25CE%25A5%25CE%25A4%25CE%259F%25CE%25A3+1.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="320" src="http://3.bp.blogspot.com/-lzDf7QWMTV0/TdYiP3R9H0I/AAAAAAAAFHA/yxQL4dGYMbg/s320/%25CE%25A0%25CE%2591%25CE%25A1%25CE%2591%25CE%259B%25CE%25A5%25CE%25A4%25CE%259F%25CE%25A3+1.jpg" width="237" /></a></div></div><div style="color: #660000; text-align: justify;"></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify; text-indent: 36pt;"></div><div style="color: #660000; text-align: justify;"></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify; text-indent: 36pt;"><span style="font-size: small;">Έτσι, λοιπόν, όπως μάθαμε σε αυτή την μικρή και όμορφη ενορία της πόλης της Λευκάδος, πριν από χρόνια έγινε ένα θαύμα την ημέρα της αγίας Βαρβάρας. Μετατέθηκε η εορτή του θαύματος για την σημερινή ημέρα, επειδή έβρεχε συνήθως την ημέρα της αγίας Βαρβάρας, για να μπορεί να γίνεται η λιτανεία, να χαίρεται ο λαός, να συμμετέχει και να δοξολογεί, επειδή ακριβώς είναι τόσο μεγάλο το πρόβλημα από τις ασθένειες αυτές τις μολυσματικές, όπως ήταν τότε η ευλογιά. Τώρα τα ’χουμε ξεχάσει, μ’ ένα χαπάκι μπορούμε πολλά να διορθώνουμε και με την πρόοδο της ιατρικής, αλλά τότε οι άνθρωποι υπέφεραν πάρα πολύ. Κι η μοναδική παρηγοριά που είχαν ήταν η λιτανεία, η παράκληση στον Κύριο. Έγινε ένα θαύμα, λοιπόν, όπως διηγούνται οι παλιοί. Και δοξάζεται ο Θεός για αυτή την θαυματουργική επέμβασή Του. </span></div><div style="color: #660000; text-align: justify;"></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify; text-indent: 36pt;"><br /></div><div style="color: #660000; text-align: justify;"></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify; text-indent: 36pt;"><span style="font-size: small;">Μόνο ας σκεφτούμε, καθώς εορτάζουμε το θαύμα. Από κείνους όλους τους ανθρώπους που, είτε θεραπεύτηκαν, ή γλίτωσαν από τον θάνατο πόσοι άραγε δοξολόγησαν με την ίδιά τους την ζωή; Ας θυμηθούμε εκείνη την διήγηση με τους λεπρούς. Δέκα θεραπεύτηκαν οι άλλοι εννιά που πήγαν; λέει ο Κύριος. Από κείνους τους ανθρώπους τους καλούς που θεραπεύτηκαν, που γλίτωσαν πόσοι άραγε αναγνώρισαν πέρα από τα πανηγύρια μια φορά τον χρόνο κι ίσως ένα τάμα, πόσοι αναγνώρισαν το θαύμα στη ζωή τους, ούτως ώστε να αλλάξει η ζωή τους, να προχωρήσουν προς τον Θεό, να πιστέψουν στο Ευαγγέλιο, να αρχίσουν να ζουν στην εκκλησία των μυστηρίων, να πάψουν να βλέπουν τυπικά την εκκλησία, να πάψουν να κατηγορούν τους άλλους, να κατηγορούν τους επισκόπους, τους ιερείς κι έτσι οι ίδιοι να συνεχίζουν να κάνουν τα δικά τους. Πόσοι άραγε; Μόνο ο Θεός το ξέρει. </span></div><div style="color: #660000; text-align: justify;"></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify; text-indent: 36pt;"><br /></div><div style="color: #660000; text-align: justify;"></div><div class="MsoBodyTextIndent" style="color: #660000; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"><span style="font-size: small;">Είμαστε σίγουροι όμως ότι απ’ όλους εκείνους τους ανθρώπους που ευεργετήθηκαν τότε θα υπήρξαν άνθρωποι που θα κατάλαβαν το σημαντικότερο. Αυτό που καλείται ο καθένας μας να αναγνωρίσει. Ότι το θαύμα δεν είναι κάτι που γίνεται απέξω μας, για να μας λύσει ένα θέμα, μια αρρώστια, μια αποτυχία. Το θαύμα αρχίζει και το ζει ο άνθρωπος όταν αφιερώσει την ζωή του στον Θεό. Προσέξτε, όταν λέμε να αφιερώσει, δεν εννοούμε να γίνει μοναχός, ιερέας ή ο,τιδήποτε άλλο. Αυτό είναι κλίση. Να αφιερώσω, σημαίνει να βάλω ως κέντρο της ζωής μου τον Χριστό, να καταλάβω πως ζωή δίχως νόημα δεν είναι ζωή, ζωή δίχως αγάπη δεν είναι ζωή.</span></div><div style="color: #660000; text-align: justify;"></div><div class="MsoBodyTextIndent" style="color: #660000; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"><br /></div><div style="color: #660000; text-align: justify;"></div><div class="MsoBodyTextIndent" style="color: #660000; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"><span style="font-size: small;">Αυτό είναι το κήρυγμα του ευαγγελίου. Δεν είναι οι νόμοι και οι κανόνες. Αυτά υπάρχουν απλώς να μας δείχνουν, όπως λέει ο απόστολος Παύλος, ποια είναι η αμαρτία μας. Ο νόμος του Θεού είναι η αγάπη. Μόνο αυτή μπορεί να σώσει τον κόσμο που αιματοκυλιέται καθημερινά σε πολέμους, σε εγκλήματα, σε ταραχές, καταστροφές. </span></div><div style="color: #660000; text-align: justify;"></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify; text-indent: 36pt;"><span style="font-size: small;">Πως κατάντησε η Ελλάδα, το βλέπετε. Πώς κατάντησε! Εμείς που ζούμε στην κάποτε παλιά Αθήνα, που έλεγε το τραγουδάκι «διαμαντόπετρα στης γης το δαχτυλίδι», την βλέπουμε τώρα τσαλακωμένη, καταματωμένη, με το κέντρο της το όμορφο, με τα νεοκλασσικά κτήρια, με τα αγάλματα των ποιητών και των μεγάλων σοφών μουτζουρωμένα, μαυρισμένα, με σπασμένες τις προθήκες των καταστημάτων, με ανθρώπους να χτυπάει ο ένας τον άλλο και κανείς να μην ξέρει γιατί χτυπάει και ποιον χτυπάει. </span></div><div style="color: #660000; text-align: justify;"></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify; text-indent: 36pt;"><br /></div><div style="color: #660000; text-align: justify;"></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify; text-indent: 36pt;"><span style="font-size: small;">Μόνο η αγάπη μπορεί να σώσει αυτό τον κόσμο. Όχι γιατί έχουμε στο μυαλό μας ουτοπίες ότι τάχα θα γίνει κάποτε κάποια χιλιετής βασιλεία ή κάποια χριστιανική δημοκρατία. Ο Χριστός το απέκλεισε αυτό. Ετούτος ο κόσμος θα τελειώσει έτσι όπως πορεύεται. Με τον άρχοντα του κόσμου τούτου, τον σατανά, να διαφεντεύει τις πληγές όλων των ανθρώπων που είναι παράλυτοι. Αλλά όπως λέει η αποκάλυψη (που δεν είναι ένα μελλοντολογικό βιβλίο αλλά είναι με έναν άλλο τρόπο ειπωμένο αυτό που λέει και το κατά Ιωάννην ευαγγέλιο και οι επιστολές της αγάπης του μαθητού της αγάπης Ιωάννου), όποιος συνταχθεί με το Αρνίον, με τον Χριστό θα σωθεί. Όποιος συντάσσεται με τον Χριστό δεν κινδυνεύει από τίποτα. Όποιος μετέχει των αγίων μυστηρίων και της Θείας Κοινωνίας, αλλά συνειδητά, όχι τυπικά, όχι εθιμοτυπικά. </span></div><div style="color: #660000; text-align: justify;"></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify; text-indent: 36pt;"><br /></div><div style="color: #660000; text-align: justify;"></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify; text-indent: 36pt;"><span style="font-size: small;">Χριστιανοί πρέπει να γινόμαστε για να σωθούμε, για να νιώσουμε την χαρά. Όχι επειδή είμαστε Έλληνες ή ήταν οι πατεράδες μας ή οι μαμάδες μας. Χριστιανοί πρέπει να γινόμαστε γιατί καταλάβαμε ότι ο άνθρωπος ο παράλυτος δεν έχει μέλλον. Ότι ο άνθρωπος ο παράλυτος σε αυτή την ζωή θα ’ναι μόνος του και δεν θα βρίσκει ούτε έναν άνθρωπο να του συμπαρασταθεί. Και θα παρακαλεί και θα παρακαλεί και θα τα βάζει με όλους. Μόνο η αγάπη αδερφοί μου μπορεί να σώσει αυτό τον κόσμο. Μόνο ο Χριστός δηλαδή. </span></div><div style="color: #660000; text-align: justify;"></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify; text-indent: 36pt;"><br /></div><div style="color: #660000; text-align: justify;"></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify; text-indent: 36pt;"><span style="font-size: small;">Έτσι, λοιπόν, κάθε φορά που βρισκόμαστε μπροστά στην ανάμνηση ενός θαύματος, συνεχώς δηλαδή, γιατί η εκκλησία μας κάθε μέρα την γιορτάζει την ανάμνηση του θαύματος, ας θυμόμαστε. Θαύμα κατά την ορθόδοξη θεολογία δεν είναι η έκτακτη υπερφυσική ενέργεια του Αγίου Πνεύματος. Αλλά θαύμα πραγματικό είναι το να ζει ο άνθρωπος το θαύμα αυτό κάθε μέρα στην ζωή του. Να δοξάζει το πρωί που σηκώνεται και να λέει «Δόξα τω Θεώ, είναι θαύμα που ζω! Θα μπορούσα να ’χα πεθάνει». Να τρώει και να κάνει τον σταυρό του όχι τυπικά, αλλά να λέει «Δόξα τω Θεώ που έχω να φάω, έστω κι ένα καρβέλι ψωμί». Να τελειώνει το βράδυ και να λέει «Δόξα τω Θεώ που βγήκε η σημερινή ημέρα! Κι αν έκανα λάθη Θεέ μου σε παρακαλώ συγχώρεσέ με. Δόξα τω Θεώ για το δώρο της ζωής!» </span></div><div style="color: #660000; text-align: justify;"></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify; text-indent: 36pt;"><br /></div><div style="color: #660000; text-align: justify;"></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify; text-indent: 36pt;"><span style="font-size: small;">Όταν και όσο ο άνθρωπος αρχίζει να αντιμετωπίζει την ζωή του σαν θαύμα, τότε συγκλονισμένος βλέπει χιλιάδες θαύματα να γίνονται γύρω του. Δεν χρειάζεται πια αποδείξεις. Δεν χρειάζεται να διαβάσει κανείς βιβλία με θαύματα. Το ζει το θαύμα. Γιατί ζει Κύριος ο Θεός. Ο έχων ώτα ακούειν ακουέτω. Ο Θεός να είναι μαζί μας, να μας ευλογεί, να μας φωτίζει! Η Αγία Βαρβάρα και η Αγία Παρασκευή με τις πρεσβείες τους στον Κύριο να μας δυναμώνουν και να μας κάνουν να πορευόμαστε τον δρόμο Του! Αμήν!&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;</span><br /><br /><span style="font-size: small;">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; </span></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7247646825682278700-7678594175761570496?l=wwwtaxiarhes.blogspot.com' alt='' /></div>Σύναξη προσώπων επι το αυτό...noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-7247646825682278700.post-57615342418136426152011-05-18T21:29:00.002+03:002011-05-19T14:55:18.391+03:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div style="text-align: justify;"><b><span style="font-family: &quot;MgByzantine UC Pol&quot;;"></span></b><span style="color: #660000; font-family: &quot;Palatino Linotype&quot;; font-size: 14pt;"><i>Αργήσαμε λίγο, αλλά το δημοσιεύουμε γιατί αξίζει να το διαβάσετε...</i></span><b><span style="color: #660000; font-family: &quot;Palatino Linotype&quot;; font-size: 14pt;"></span></b></div><div style="text-align: justify;"><b><span style="color: #660000; font-family: &quot;Palatino Linotype&quot;; font-size: 14pt;"><br /></span></b></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-zyihgbSoHJw/Tcohh2rjyPI/AAAAAAAAFE0/s-BPiUrgcQY/s1600/1.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="320" src="http://3.bp.blogspot.com/-zyihgbSoHJw/Tcohh2rjyPI/AAAAAAAAFE0/s-BPiUrgcQY/s320/1.jpg" width="256" /></a></div><div style="text-align: justify;"><b><span style="color: #660000; font-family: &quot;Palatino Linotype&quot;; font-size: 14pt;"><br /></span></b></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000; text-align: center; text-indent: 36pt;"><span style="font-family: &quot;Palatino Linotype&quot;; font-size: 14pt;"><i style="color: #660000;">&nbsp;Ομιλία π. Β. Χ<b>.</b></i></span><b><span style="font-family: &quot;Palatino Linotype&quot;; font-size: 14pt;"><br /></span></b></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000; text-align: justify; text-indent: 36pt;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000; text-align: justify; text-indent: 36pt;"><b><span style="font-family: &quot;Palatino Linotype&quot;; font-size: 14pt;">Ποιό μέτρο αναδεικνύει την μεγαλειότητα αυτής της εβδομάδος που αποκαλούμε Μεγάλη; Είναι το μέτρο της παρουσίας του Θεού. Ο Θεός καταφέρνει με έναν απερινόητο τρόπο να χωρέσει την ύπαρξή Του μέσα σε επτά ημερολογιακές ημέρες. Διανύοντας ο άνθρωπος τις ημέρες αυτές και αναλογιζόμενος αυτήν την Θεϊκή παρουσία, αρχίζει και αντιλαμβάνεται κάτι συγκλονιστικά αντινομικό, το πόσο μικρή τελικά είναι αυτή η εβδομάδα. Τα επτά εικοσιτετράωρα είναι ελάχιστα. Μεγάλος είναι ο Θεός, που καταφέρνει να αποκαλυφθεί μέσα σε χρόνο γήινο συνάμα και λειτουργικό. Ξέχειλες οι ημέρες από τον Θεό, όπως τα ποτήρια των διψασμένων, με τα οποία αχόρταγα θέλουν να ρουφήξουν νερό, να ξεδιψάσουν. Αχόρταγος και ο γήινος χρόνος, διψασμένος ο ανθρώπινος βίος θέλουν να πλημμυρίσουν Θεό.&nbsp;</span></b></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000; text-align: justify; text-indent: 36pt;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-FxPuHNz3_sI/TcondgeH5xI/AAAAAAAAFFE/P0q_rRZGBOk/s1600/%25CE%259C%25CE%25B5%25CE%25B3%25CE%25AC%25CE%25BB%25CE%25B7-%25CE%25B5%25CE%25B2%25CE%25B4%25CE%25BF%25CE%25BC%25CE%25AC%25CE%25B4%25CE%25B11.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="210" src="http://3.bp.blogspot.com/-FxPuHNz3_sI/TcondgeH5xI/AAAAAAAAFFE/P0q_rRZGBOk/s320/%25CE%259C%25CE%25B5%25CE%25B3%25CE%25AC%25CE%25BB%25CE%25B7-%25CE%25B5%25CE%25B2%25CE%25B4%25CE%25BF%25CE%25BC%25CE%25AC%25CE%25B4%25CE%25B11.jpg" width="320" /></a></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000; text-align: justify; text-indent: 36pt;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000; text-align: justify; text-indent: 36pt;"><b><span style="font-family: &quot;Palatino Linotype&quot;; font-size: 14pt;">&nbsp;Μέσα σ’ αυτήν την εβδομάδα λοιπόν εμπερικλείεται όλο το νόημα του κόσμου, φυλάγεται όλη&nbsp; μας η ύπαρξη, διακυβεύεται η αιωνιότητά μας, αποφασίζουμε αν θα ζήσουμε η αν θα πεθάνουμε. Αν είναι έτσι τα πράγματα, ριγος καταλαμβάνει την ύπαρξή μου, όταν προσπαθώντας κάθε χρόνο να κοιτώ τον εαυτό μου καθισμένο μέσα στο άγιο Βήμα, με το βιβλιαράκι των ακολουθιών στο χερι μου, ακροώμενος τα ψαλλόμενα και ταυτόχρονα σεριανίζοντάς τα με την όρασή μου, μήπως τελειώσει η Μεγάλη Εβδομάδα και παραμείνω σαν ένας αμήχανος θεατής που δεν κατάλαβε τίποτα απ’ την παράσταση που μόλις τελείωσε, και το μόνο που του απέμεινε είναι το πρόγραμμα της εκδήλωσης στα χέρια του.&nbsp;</span></b></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000; text-align: justify; text-indent: 36pt;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000; text-align: justify; text-indent: 36pt;"><b><span style="font-family: &quot;Palatino Linotype&quot;; font-size: 14pt;">Μεγάλη λοιπόν η εβδομάδα και το ζητούμενο απ’ τον άνθρωπο είναι να μπορέσει, σαν τις μέρες που δεν το καταφέρνουν και γι’ αυτό ξεχειλίζουν, να μπορέσει να βαστάξει την παρουσία του Θεού. Να μπορέσει να χωρέσει τον Θεό, να Τον περιχωρήσει, να Τον αγκαλιάσει, να Τον περικλείσει μέσα στην περιορισμένη ύπαρξή του. Ο Θεός δίνεται, σκορπίζεται με τρόπο αφειδώλευτο και ο άνθρωπος αποδεικνύεται ανίκανος να βαστάξει το βάρος ενός τέτοιου Θεού. Ασφυκτικά μικρός για να μπορέσει να χωρέσει το εκτόπισμα ενός Θεού, που αγαπά τρελά και παράφορα τον άνθρωπο, μέχρι θυσίας σταυρικής.</span></b></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000; text-align: justify; text-indent: 36pt;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-ii7WPLKMGic/TcopP4Ya5lI/AAAAAAAAFFM/G85UaKJU4mo/s1600/greco+2.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="320" src="http://3.bp.blogspot.com/-ii7WPLKMGic/TcopP4Ya5lI/AAAAAAAAFFM/G85UaKJU4mo/s320/greco+2.jpg" width="171" /></a></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000; text-align: justify; text-indent: 36pt;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-STXpPJs5lP4/Tcoo1FXStTI/AAAAAAAAFFI/us7hkRIDW_0/s1600/greco+1.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"></a></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000; text-align: justify; text-indent: 36pt;"><b><span style="font-family: &quot;Palatino Linotype&quot;; font-size: 14pt;">&nbsp; Δεν αντέχει ο άνθρωπος έναν τέτοιο Θεό. Δεν ξέρει πως να διαχειριστεί την αγάπη, τον έρωτά Του. Δεν έμαθε ποτέ πως είναι να αγαπάς. Ευτέλισε την λέξη και τώρα που η Αγάπη τον προσεγγίζει, του κτυπά την πόρτα της καρδιάς, εκείνος το βάζει στα πόδια. Τρέχει πανικόβλητος να εξομολογηθεί τις τελευταίες μέρες, να απενοχοοποιηθεί, να προλάβει να νηστέψει λίγες μερούλες, να έρθει λαχανιάζοντας να κοινωνήσει κοπαδιαστά, στριμωγμένος μέσα στους πολλούς, νομίζοντας ότι δεν φαίνεται, ότι θα περάσει απαρατήρητος απ’ το πολιορκητικό βλέμμα του Θεού, για να μπορέσει έτσι να κοιμήσει την συνείδησή του, να μην μπει στην περιπέτεια να αγαπηθεί και να αγαπήσει, απλώς να βγάλει την ετήσια υποχρέωσή του.&nbsp;</span></b></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000; text-align: justify; text-indent: 36pt;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-MrvIGP1lz-o/TcoiVUPLk8I/AAAAAAAAFE4/s6tetsEi7wY/s1600/2.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://2.bp.blogspot.com/-MrvIGP1lz-o/TcoiVUPLk8I/AAAAAAAAFE4/s6tetsEi7wY/s1600/2.jpg" /></a></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000; text-align: justify; text-indent: 36pt;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000; text-align: justify; text-indent: 36pt;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000; text-align: justify; text-indent: 36pt;"><b><span style="font-family: &quot;Palatino Linotype&quot;; font-size: 14pt;">Η σημερινή ημέρα πάνω στα δύο πρόσωπα που πρωταγωνιστούν, - της πόρνης γυναίκας και του μαθητή Ιούδα- τα οποία μέσα στην υμνολογία παρουσιάζονται συνεχώς αντιπαραβαλλόμενα,&nbsp; σμιλεύει ανάγλυφα όλα όσα προείπαμε.</span></b></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000; text-align: justify; text-indent: 36pt;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000; text-align: justify; text-indent: 36pt;"><b><span style="font-family: &quot;Palatino Linotype&quot;; font-size: 14pt;">Ο Θεός και στους δύο δίνεται με τρόπο χορταστικό, σπάταλο και αφειδώλευτο. Και στους δύο αποκαλύπτεται ως αγάπη. Στον μεν Ιούδα ως αγάπη επιλογής, τον επιλέγει, τον τιμά να είναι ένας απ’ τους δώδεκα φίλους Του, τους οικείους Του, τους εμπιστευτικά κοντινούς, Στην δε πόρνη γυναίκα δίνεται ως αγάπη υπαρκτική. Κτίζει δηλαδή την ύπαρξή της με επιθυμία ερωτική, Να επιθυμεί διακαώς να υπάρχει αγαπητικά, να είναι τρυφερή, εγκάρδια και φιλούσα.&nbsp;</span></b></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000; text-align: justify; text-indent: 36pt;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-gc7FT8-wAxk/TcokW4NegaI/AAAAAAAAFFA/oJ3tIuJKYeA/s1600/3.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="320" src="http://3.bp.blogspot.com/-gc7FT8-wAxk/TcokW4NegaI/AAAAAAAAFFA/oJ3tIuJKYeA/s320/3.jpg" width="223" /></a></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000; text-align: justify; text-indent: 36pt;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000; text-align: justify; text-indent: 36pt;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000; text-align: justify; text-indent: 36pt;"><b><span style="font-family: &quot;Palatino Linotype&quot;; font-size: 14pt;">Στην πορεία της ζωής τους βλέπουμε το πως οι δύο αυτοί άνθρωποι διαχειρίστηκαν αυτόν τον Θεό, αυτό το δόσιμο του Θεού. Το ξεκίνημα διαχειρίσεως αυτής της αγάπης είναι ιλιγγιωδώς αντιθετικό. Ο μεν Ιούδας φαίνεται να προσεταιρίζεται τον Θεό, να Τον πλησιάζει, αποδεχόμενος το κάλεσμά Του. Γίνεται ένας απ’ τους δώδεκα, κινείται στον χώρο του Θεού. Η πόρνη γυναίκα απ’ την άλλη σπαταλάει γρήγορα αυτό το δόσιμο απομακρυνόμενη του Θεού. Διαστρέφει την αγάπη,&nbsp; αυτή την παρακαταθήκη τρυφερότητας που της είχε δοθεί, την εξαντλεί στα όρια της σάρκας. Νομίζει ότι η αγάπη υπάρχει για να ταΐζει το «εγώ», να ικανοποιεί την ύπαρξη, και έτσι καταρρακώνεται στην εναλλαγή της απρόσωπης ηδονής.&nbsp;</span></b></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000; text-align: justify; text-indent: 36pt;"><br /></div><a href="http://4.bp.blogspot.com/-STXpPJs5lP4/Tcoo1FXStTI/AAAAAAAAFFI/us7hkRIDW_0/s1600/greco+1.jpg" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="320" src="http://4.bp.blogspot.com/-STXpPJs5lP4/Tcoo1FXStTI/AAAAAAAAFFI/us7hkRIDW_0/s320/greco+1.jpg" width="224" /></a><br /><div class="MsoNormal" style="color: #660000; text-align: justify; text-indent: 36pt;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000; text-align: justify; text-indent: 36pt;"><b><span style="font-family: &quot;Palatino Linotype&quot;; font-size: 14pt;">Στις κινήσεις ζωής των δύο αυτών υπάρξεων έρχεται να προστεθεί και μία τρίτη, η κίνηση του Θεού. Ο Θεός και στις δύο περιπτώσεις συνεχίζει να δίνεται, να προσφέρεται. Δεν τιμωρεί, δεν θυμώνει, δεν αναστέλλει το δόσιμό Του. Παραμένει προκλητικά εραστής, Νυμφίος μανικός του ανθρώπου. Η συγκλονίζουσα διαπίστωση είναι ότι, αυτό το δόσιμο του Θεού δεν είναι ανερχόμενο αλλά βαθμηδόν κατερχόμενο. Ο Θεός γνωρίζεται και προσφέρεται ταπεινούμενος, κενώνοντας την ύπαρξή Του. Κατρακυλά την κατηφόρα της απομάκρυνσης του ανθρώπου για να τον προλάβει. Κατρακυλά μέχρι σαρκώσεως, χλευασμού, θανάτου και σταυρού, έως του άδου. </span></b></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000; text-align: justify; text-indent: 36pt;"><b><span style="font-family: &quot;Palatino Linotype&quot;; font-size: 14pt;">Στην συνειδητοποίηση αυτού του τρόπου του Θεού είναι που αλλάζει το σκηνικό για τους δύο σημερινούς πρωταγωνιστές. Αρχίζει μία αντιθετική πορεία, απομάκρυνσης του ενός επιστροφής της άλλης.</span></b></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000; text-align: justify; text-indent: 36pt;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000; text-align: justify; text-indent: 36pt;"><b><span style="font-family: &quot;Palatino Linotype&quot;; font-size: 14pt;">Ο ιδιοτελής και πονηρός μαθητής δεν βάσταξε τον Θεό. Δεν άντεξε ένα Θεό να δίνεται. Υπήρξε στον χώρο του Θεού αλλά ποτέ στον τρόπο Του. Η συνειδητοποίηση από μέρους του ότι έχει μπροστά του έναν Θεό που δεν ανέρχεται σε δύναμη και δόξα, - άρα άχρηστο για την ιδιοτελή του ματιά, για τον εγωιστικό τρόπο ύπαρξής του - αλλά κατέρχεται σε ταπείνωση αγάπης, τον κάνει να προδόσει, να βυθιστεί στο σκότος <i>«την χάριν αποβάλλεται και τω βορβόρω συμφύρεται»<span style="font-family: &quot;Palatino Linotype&quot;; font-size: 14pt;"></span> </i>. Δεν ήταν απλά φιλάργυρος, ήταν πολύ μικρός για έναν τόσο μεγάλο Θεό!</span></b></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000; text-align: justify; text-indent: 36pt;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000; text-align: justify; text-indent: 36pt;"><b><span style="font-family: &quot;Palatino Linotype&quot;; font-size: 14pt;">Η πόρνη γυναίκα αγγίζει τα όρια της ανυπαρξίας της. Εξαντλημένη απ’ την κατασπατάληση της τρυφερότητάς της σε&nbsp; εγωτικά κακέκτυπα ερώτων, ψηλαφά το μηδέν, ομολογεί σοκαριστικά το σκοτάδι της <i>«Οίμοι! λέγουσα, ότι νυξ μοι υπάρχει, οίστρος άκολασίας, ζοφώδης τε και ασέληνος, έρως της αμαρτίας». </i>Εκεί στο μηδέν και στο σκοτάδι, στον άδη της ανυπαρξίας της συναντά τον Θεό. Τον Θεό που αγαπώντας αμετανόητα κατεβαίνει στο μηδέν, μπαίνει στο σκοτάδι, γίνεται ένα καθημαγμένο τίποτα. Εκεί στον χώρο της αδυναμίας <i>«την σην αισθομένην Θεότητα», </i>Τον ερωτεύεται. Δηλαδή, γιγαντώνει την καρδιά της, ανοίγει την ύπαρξή της, γίνεται ικανή με την αγάπη, - μόνο με την αγάπη, όχι με καθήκοντα, με ευσεβισμούς, με σαρακοστιανές τσαπατσουλιές δήθεν ευλάβειας – να σηκώσει το βάρος ενός τόσο μεγάλου Θεού. Γι’ αυτό και δεν λέει τίποτα μόνο κάνει. Χύνει το μύρο σπάταλα και στην πράξη της αυτή χύνεται η ίδια ανενδοίαστα στην αγάπη και το έλεός Του. Λύνει τα πανέμορφα μαλλιά της και σπογγίζει τα πόδια Του. Λύνει τις αγκυλώσεις, τα «δήθεν» και τα «πρέπει», ο,τι την κρατά δέσμια στην φθορά, ξαναβρίσκει την δοσμένη και χαμένη τρυφερότητά της και μ’ αυτήν σπογγίζει στάλα στάλα την άγάπη Του, την συγχώρησή Του, το έλεός Του.&nbsp;</span></b></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000; text-align: justify; text-indent: 36pt;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000; text-align: justify; text-indent: 36pt;"><b><span style="font-family: &quot;Palatino Linotype&quot;; font-size: 14pt;">Δεν ξέρουμε το όνομά σου, μα ούτε ακούσαμε και την λαλιά σου. Βλέποντας την τυπολατρεία και αδιαφορία να γιγαντώνονται παντού δίπλα μας, εύχομαι το απευκταίο, να μην είχα γεννηθεί μέσα στην Εκκλησία, να μην υπήρχα ως κλητός Του, ως ιερέας του, προνομιούχος της χάριτός Του, γιατί κάπως έτσι Τον χάσαμε, ως δεδομένο, ως ρουτίνα, ως φολκλόρ, αλλά να βυθιζόμουν στην πορνεία. Καλύτερα στο τίποτα, στην ανυπαρξία, μπας και κάποτε σε ερωτευόμουν...&nbsp;&nbsp;</span></b></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000; text-align: justify; text-indent: 36pt;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000; text-align: center; text-indent: 36pt;"><b><span style="font-family: &quot;Palatino Linotype&quot;; font-size: 14pt;"></span></b><span style="font-family: &quot;Palatino Linotype&quot;; font-size: 11pt;"></span></div><div></div><div class="MsoNormal" style="text-align: center; text-indent: 36pt;"><br /></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7247646825682278700-5761534241813642615?l=wwwtaxiarhes.blogspot.com' alt='' /></div>Σύναξη προσώπων επι το αυτό...noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-7247646825682278700.post-15738549743432294272011-05-16T13:23:00.004+03:002011-05-16T18:13:06.077+03:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div style="color: #660000; text-align: justify;"><br /></div><div style="color: #660000; text-align: justify;"><b><span style="font-family: Verdana,sans-serif;">"Ἀναγνώστης καθιστανέσθῳ πρῶτον δοκιμῇ δεδοκιμασμένος, μὴ γλωσσόκοπος, μὴ μέθυσος, μηδὲ γελωτολόγος∙ εὔτροπος, εὐπειθής, εὐγνώμων, ἐν ταῖς κυριακαῖς συνόδοις πρῶτος σύνδρομος, εὐήκοος, διηγηματικός, εἰδὼς ὅτι εὐαγγελιστοῦ τόπον ἐργάζεται" (Διαταγαί Κλήμεντος Ρώμης).</span></b></div><div style="color: #660000;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; color: #660000; text-align: center;"></div><div style="color: #660000; text-align: justify;"><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-91YVERVfcF8/TdE-nfu2fLI/AAAAAAAAFGI/Xzh2pY8E2kY/s1600/IMG_6380.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="240" src="http://3.bp.blogspot.com/-91YVERVfcF8/TdE-nfu2fLI/AAAAAAAAFGI/Xzh2pY8E2kY/s320/IMG_6380.jpg" width="320" /></a></div><br /></div><div style="color: #660000; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"><b>Χαρά για όλους μας κατά την εκδρομή στην όμορφη Λευκάδα, η χειροθεσία σε αναγνώστη που έκανε ο Σεβ. Λευκάδος Θεόφιλος στον&nbsp; I.M. που διακονεί επικουρικά το ψαλτήρι μας. Φωνάξαμε "Άξιος" και δακρύσαμε, αφού όσα αναφέρει πιο πάνω το κείμενο του Κλήμεντος επισκόπου Ρώμης, ισχύουν ακριβώς για τον </b><b>αδελφό μας</b><b>.</b></div><div style="color: #660000; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"><b><span style="color: #660000;">Άξιος... </span></b></div><div style="color: #660000; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"><br /></div><div style="color: #660000; text-align: justify;"><b><br /></b></div><div style="color: #660000; text-align: justify;"><b><br /></b></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7247646825682278700-1573854974343229427?l=wwwtaxiarhes.blogspot.com' alt='' /></div>Σύναξη προσώπων επι το αυτό...noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-7247646825682278700.post-47161856605598107802011-05-12T15:13:00.000+03:002011-05-13T23:26:28.998+03:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><br /><div class="MsoNormal" style="color: #660000; text-align: center;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-RZa0WcStdzI/TcvPhaSziFI/AAAAAAAAFFg/jwYNXqU9N5U/s1600/%25CE%25BC%25CF%2585%25CF%2581%25CE%25BF%25CF%2586.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="280" src="http://4.bp.blogspot.com/-RZa0WcStdzI/TcvPhaSziFI/AAAAAAAAFFg/jwYNXqU9N5U/s320/%25CE%25BC%25CF%2585%25CF%2581%25CE%25BF%25CF%2586.jpg" width="320" /></a></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000; text-align: center;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000; text-align: center;"><b><span style="font-family: &quot;Palatino Linotype&quot;;"><i>&nbsp; </i></span></b></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000; text-align: center;"><span style="font-family: &quot;Palatino Linotype&quot;;"><i>Απομαγνητοφωνημένη ομιλία του π. Χριστοδούλου Μπίθα,</i></span></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000; text-align: center;"><span style="font-family: &quot;Palatino Linotype&quot;;"><i>στην Κυριακή των Μυροφόρων. </i></span><b><span style="font-family: &quot;Palatino Linotype&quot;;"><br /></span></b></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000; text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000; text-align: justify;"><span style="font-size: large;"><b><span style="font-family: &quot;Palatino Linotype&quot;;">Εί­ναι εντυπωσιακό που στις δύ­σκο­λες στιγ­μές της ζω­ής μας οι χα­ρα­κτή­ρες μας και η ψυ­χο­σύν­θε­σή μας τό­σο πο­λύ φα­νε­ρώ­νε­ται, έ­τσι που να εκ­πλησ­σό­με­θα α­πό το πώς μπο­ρεί έ­νας άν­θρω­πος που μέ­χρι χθες φαι­νό­ταν ή­συ­χος ή δυναμικός να εί­ναι τώ­ρα πα­νι­κο­βλη­μέ­νος. Και από την άλλη κά­ποι­ος που φαι­νό­ταν να μην συμ­με­τέ­χει και πο­λύ σε ό­σα γί­νον­ται, να βγαί­νει μπρο­στά και να δο­ξά­ζε­ται. Αυ­τή την συγ­κε­κρι­μέ­νη η­μέ­ρα που ο Χρι­στός βρι­σκό­ταν στον τά­φο, ό­λοι ε­κεί­νοι που Του υ­πο­σχόν­του­σαν ό­τι θα πέ­σουν και στην φω­τιά για Ε­κεί­νον, ο Πέ­τρος, ο Θω­μάς, ο α­γα­πη­μέ­νος Του Ι­ω­άν­νης, κά­θον­ταν μέ­σα σε ένα σπί­τι και κλαί­γα­νε. Ένοιωθαν δι­α­λυ­μέ­νοι και δεν μπο­ρού­σαν να πι­στέ­ψουν ό­τι ό­λα τε­λεί­ω­σαν. Ό­τι ο δά­σκα­λος ή­ταν νε­κρός. Ό­τι ο προ­φή­της που εί­χαν α­κο­λου­θή­σει δεν υ­πήρ­χε πια. Κά­ποι­ες στιγ­μές μάλ­λον εί­χα­νε πι­στέ­ψει ό­τι εί­ναι ο Μεσ­σί­ας, ό­τι εί­ναι ο Θε­ός. Ύ­στε­ρα, αυ­τό που εί­δαν τα μά­τια τους, τον Κύριό τους σταυρωμένο κι άψυχο, τους α­πο­γο­ή­τευ­σε.&nbsp;</span></b></span></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000; text-align: justify;"><span style="font-size: large;"><br /></span></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><span style="font-size: large;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-5Jiiy_GcJuM/TcvPt_dzTWI/AAAAAAAAFFk/WQjDUe1u-yc/s1600/%25CE%259C%25CE%25A5%25CE%25A1%25CE%259F%25CE%25A6+4.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="320" src="http://4.bp.blogspot.com/-5Jiiy_GcJuM/TcvPt_dzTWI/AAAAAAAAFFk/WQjDUe1u-yc/s320/%25CE%259C%25CE%25A5%25CE%25A1%25CE%259F%25CE%25A6+4.jpg" width="226" /></a></span></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000; text-align: justify;"><span style="font-size: large;"><br /></span></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000; text-align: justify; text-indent: 36pt;"><span style="font-size: large;"><b><span style="font-family: &quot;Palatino Linotype&quot;;">&nbsp;Και κα­θώς αυ­τοί έκλαιγα­ν, δυ­ο άλ­λοι, α­πό τους κρυ­φούς μα­θη­τές, δύ­ο ε­πι­φα­νή μέ­λη της ε­βρα­ϊ­κής κοι­νω­νί­ας, ο Ι­ω­σήφ ο α­πό Α­ρι­μα­θαί­ας και ο Νι­κό­δη­μος - αυ­τός που ο­νο­μά­στη­κε νυ­χτε­ρι­νός μα­θη­τής του Κυ­ρί­ου για­τί τον συναντούσε κρυ­φά, για τον φό­βο προ­φα­νώς των άλ­λων Φα­ρι­σαί­ων - αυ­τοί οι δύ­ο βγαί­νουν μπρο­στά, γί­νον­ται ρε­ζί­λι θα λέ­γα­με με α­πλά λό­για, μπρο­στά στα μά­τια των ο­μο­ε­θνών τους αυτοί που ή­ταν σπου­δαί­οι και τρα­νοί σε μια κοι­νω­νί­α που εί­χαν ε­ξέ­χου­σες θέ­σεις. Ζητούν α­πό έ­ναν ρω­μαί­ο δι­οι­κη­τή το σώ­μα του νε­κρού δα­σκά­λου τους. Ε­κεί­νη η στιγ­μή γι’ αυ­τούς τους δύ­ο εί­ναι στιγ­μή πα­λι­κα­ριάς. Ο­ρια­κή στιγ­μή, λε­βεν­τιάς. Οι μα­θη­τές οι α­γα­πη­μέ­νοι, κρυμ­μέ­νοι. Κι αυ­τοί ε­κτί­θεν­ται, βγαί­νουν μπρο­στά και δεν τους νοιά­ζει τί­πο­τα. </span></b></span></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000; text-align: justify; text-indent: 36pt;"><span style="font-size: large;"><br /></span></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000; text-align: justify; text-indent: 36pt;"><span style="font-size: large;"><b><span style="font-family: &quot;Palatino Linotype&quot;;">Κι αυ­τοί δεν έ­χουν κα­τα­λά­βει ό­τι ο δά­σκα­λος ή­ταν ο Μεσ­σί­ας. Ό­μως ε­κεί­νη τη στιγ­μή νι­ώ­θουν την α­νάγ­κη ε­πι­τέ­λους να φα­νε­ρω­θού­ν. Τό­σο και­ρό που ο δά­σκα­λος ή­ταν ζων­τα­νός και δί­δα­σκε κρυ­βόν­του­σαν. Ό­ταν πέ­θα­νε ένοιωσαν ό­τι έ­πρε­πε να κά­νουν το χρέ­ος τους. Α­φού κα­νείς δεν πά­ει, θα πά­με ε­μείς. Α­φού έ­χου­με την δυ­να­τό­τη­τα να χρη­σι­μο­ποι­ή­σου­με την ι­δι­ό­τη­τά μας, θα το κά­νου­με. Δεν μας νοιά­ζει α­πο­λύ­τως τί­πο­τα πια. Ε­μείς Τον α­γα­πή­σα­με πο­λύ.</span></b></span></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000; text-align: justify; text-indent: 36pt;"><span style="font-size: large;"><br /></span></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><span style="font-size: large;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-hKxR3Gtvd60/TcvP0-6u56I/AAAAAAAAFFo/LnoplM-iNzw/s1600/%25CE%259C%25CE%25A5%25CE%25A1%25CE%259F%25CE%25A6%25CE%259F%25CE%25A1%25CE%2595%25CE%25A3+1.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="266" src="http://4.bp.blogspot.com/-hKxR3Gtvd60/TcvP0-6u56I/AAAAAAAAFFo/LnoplM-iNzw/s320/%25CE%259C%25CE%25A5%25CE%25A1%25CE%259F%25CE%25A6%25CE%259F%25CE%25A1%25CE%2595%25CE%25A3+1.jpg" width="320" /></a></span></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000; text-align: justify; text-indent: 36pt;"><span style="font-size: large;"><b><span style="font-family: &quot;Palatino Linotype&quot;;">&nbsp; </span></b></span></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000; text-align: justify;"><span style="font-size: large;"><b><span style="font-family: &quot;Palatino Linotype&quot;;">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; Α­πό κον­τά και οι γυ­ναί­κες. Ό­λες αυ­τές οι γυ­ναί­κες που Τον α­κο­λου­θού­σαν ως μα­θή­τρι­ες. Αυ­τές που ξέ­ρου­με και οι άλ­λες, οι α­νώ­νυ­μες που δεν θα μά­θου­με πο­τέ, αλ­λά που ζουν σε κοι­νω­νί­α με τον Θε­ό αιώνια. Παίρ­νουν μια α­πό­φα­ση. Να πά­νε στον τά­φο να κά­νουν τα πρέποντα σ’ έ­ναν νε­κρό. Οι μα­θη­τές δεν α­κο­λου­θούν. Θα μπο­ρού­σε κά­ποι­ος να πει: «αυ­τά εί­ναι γυ­ναι­κεί­ες δου­λει­ές, δεν πά­νε οι άν­τρες». Δεν εί­ναι έ­τσι. Όποι­ος έ­χει χά­σει έ­να α­γα­πη­μέ­νο του πρό­σω­πο, ξέ­ρει πο­λύ κα­λά πόσο α­νάγ­κη έχει να πά­ει στο μνή­μα, να κά­τσει δί­πλα, πα­λεύ­ον­τας μέ­σα του με την σκέ­ψη ό­τι αυ­τός που α­γα­πού­σε δεν υ­πάρ­χει πια κι ό­τι πι­θα­νόν να ζει στην Βα­σι­λεί­α των Ου­ρα­νών. Πάν­τως θέ­λει να εί­ναι ε­κεί. Πό­σο μάλ­λον ό­ταν μπο­ρείς να τον αγ­γί­ξεις σα­βα­νω­μέ­νο. Να κλά­ψεις πά­νω α­πό το νε­κρό σώ­μα του.&nbsp; </span></b></span></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000; text-align: justify;"><span style="font-size: large;"><br /></span></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000; text-align: justify; text-indent: 36pt;"><span style="font-size: large;"><b><span style="font-family: &quot;Palatino Linotype&quot;;">Οι μα­θη­τές, λοι­πόν, φο­βι­σμέ­νοι. Οι κρυ­φοί μα­θη­τές φα­νε­ρω­μέ­νοι. Και οι γυ­ναί­κες στο μνη­μεί­ο. Πως φα­νε­ρώ­νον­ται οι χα­ρα­κτή­ρες κι οι ψυ­χο­συν­θέ­σεις! Ο συ­ναι­σθη­μα­τι­σμός των γυ­ναι­κών τις κά­νει ν’ α­φή­σουν τον ορ­θο­λο­γι­σμό στην ά­κρη «πέ­θα­νε πια, πά­ει πια, τώ­ρα μπο­ρεί και να μας πιά­σουν, τώ­ρα χα­θή­κα­με». Και να πού­ν: «Θα πά­με. Ε­μείς Τον α­γα­πή­σα­με. Πρέ­πει να κά­νου­με ό­λα αυ­τά τα χρει­α­ζού­με­να, να α­πο­δώ­σου­με τις τι­μές. Να τον αγ­γί­ξου­με λί­γο, έ­στω και νε­κρό».&nbsp;</span></b></span></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000; text-align: justify; text-indent: 36pt;"><span style="font-size: large;"><br /></span></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><span style="font-size: large;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-7yBwRgUfF7o/TcvP-QB2DSI/AAAAAAAAFFs/QYJnMuXLI_o/s1600/%25CE%25BC%25CF%2585%25CF%2581%25CE%25BF%25CF%2586%25CE%25BF%25CF%2581%25CE%25B5%25CF%2582+2.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="320" src="http://4.bp.blogspot.com/-7yBwRgUfF7o/TcvP-QB2DSI/AAAAAAAAFFs/QYJnMuXLI_o/s320/%25CE%25BC%25CF%2585%25CF%2581%25CE%25BF%25CF%2586%25CE%25BF%25CF%2581%25CE%25B5%25CF%2582+2.jpg" width="268" /></a></span></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000; text-align: justify; text-indent: 36pt;"><span style="font-size: large;"><b><span style="font-family: &quot;Palatino Linotype&quot;;">&nbsp; </span></b></span></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000; text-align: justify; text-indent: 36pt;"><span style="font-size: large;"><b><span style="font-family: &quot;Palatino Linotype&quot;;">Πα­λεύ­ει ο άν­θρω­πος α­νά­με­σα στο συ­ναί­σθη­μα και τον ορ­θο­λο­γι­σμό σ’ ό­λη του την ζω­ή. Δεν εί­ναι μό­νο οι γυ­ναί­κες και οι άν­τρες. Εί­ναι και οι χα­ρα­κτή­ρες. Υ­πάρ­χουν άν­τρες συ­ναι­σθη­μα­τι­κοί και υ­πάρ­χουν και γυ­ναί­κες που έ­χου­νε πο­λύ έν­το­νο ορ­θο­λο­γι­σμό. Κι ο κα­θέ­νας νο­μί­ζει ό­τι η κό­σμος εί­ναι ό­πως ε­κεί­νος τον βλέ­πει. «Το θέαμα κείται κατά τον θεατήν». Ό­μως κά­που αλ­λού εί­ναι η α­λή­θεια. Πάν­τα η α­λή­θεια βρίσκεται στην α­ρε­τή. Στην με­σό­τη­τα. Σ’ αυ­τό που ο­δη­γεί στον Θε­ό. Σ’ αυ­τό που μας φέρ­νει κον­τά στους αν­θρώ­πους. </span></b></span></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000; text-align: justify; text-indent: 36pt;"><span style="font-size: large;"><br /></span></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000; text-align: justify; text-indent: 36pt;"><span style="font-size: large;"><b><span style="font-family: &quot;Palatino Linotype&quot;;">Ο­χυ­ρώ­νον­ται οι συ­ναι­σθη­μα­τι­κοί άν­θρω­ποι πί­σω α­πό τον συ­ναι­σθη­μα­τι­σμό τους. Πολ­λές φο­ρές πί­σω α­πό τον υ­πέρ-συ­ναι­σθη­μα­τι­σμό τους. Κι όταν παχίζουν ν΄ α­γα­πήσουν, ε­νώ εί­ναι ι­κα­νοί για το κα­λύ­τε­ρο, κά­νουν το χει­ρό­τε­ρο. Μπερ­δεύ­ον­ται, θυ­μώ­νουν, ε­κνευ­ρί­ζον­ται, πειράζονται, πα­ρε­ξη­γούν­ται. </span></b></span></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000; text-align: justify; text-indent: 36pt;"><span style="font-size: large;"><b><span style="font-family: &quot;Palatino Linotype&quot;;">Ο­χυ­ρώ­νον­ται οι πιο λο­γι­κοί άν­θρω­ποι πί­σω α­πό τον ορ­θο­λο­γι­σμό τους: «Δεν χρει­ά­ζον­ται πολ­λά-πολ­λά, ού­τε πολ­λές συγ­κι­νή­σεις. Δεν μπο­ρώ να ε­κτί­θε­μαι, ε­γώ εί­μαι λο­γι­κός άν­θρω­πος». Και τις πε­ρισ­σό­τε­ρες φο­ρές και αυ­τό το προ­τέ­ρη­μα χά­νε­ται μέ­σα στο ε­λάτ­τω­μά του. </span></b></span></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000; text-align: justify; text-indent: 36pt;"><span style="font-size: large;"><br /></span></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000; text-align: justify; text-indent: 36pt;"><span style="font-size: large;"><b><span style="font-family: &quot;Palatino Linotype&quot;;">Ού­τε το έ­να, ού­τε το άλ­λο. Το ζη­τού­με­νο εί­ναι η α­ρε­τή, που λένε οι Πατέρες. Το μέ­τρο που έ­λε­γαν οι αρ­χαί­οι. Έ­νας άν­θρω­πος που έ­χει πλού­σιο συ­ναί­σθη­μα θα πρέ­πει να πο­ρευ­τεί εν Χρι­στώ για να μπο­ρέ­σει αυ­τόν τον συ­ναι­σθη­μα­τι­σμό να μην τον έ­χει ως α­πλώς έ­να χα­ρα­κτη­ρι­στι­κό της φύ­σης του, αλ­λά να τον κά­νει πραγ­μα­τι­κά α­ρε­τή. Και να σκέ­φτε­ται λο­γι­κά και να δι­α­τη­ρή­σει έ­να συ­ναι­σθη­μα­τι­κό κό­σμο πλού­σιο.</span></b></span></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000; text-align: justify; text-indent: 36pt;"><span style="font-size: large;"><br /></span></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000; text-align: justify; text-indent: 36pt;"><span style="font-size: large;"><b><span style="font-family: &quot;Palatino Linotype&quot;;">&nbsp;Και αυ­τός που εί­ναι εγ­κε­φα­λι­κός να προ­σέ­ξει. Να προ­σέ­ξει πο­λύ. Για­τί μέ­σα σε αυ­τό τον ορ­θο­λο­γι­σμό, πολ­λοί άν­θρω­ποι περ­νά­νε την ζω­ή τους χω­ρίς να νι­ώ­σου­νε συγ­κι­νή­σεις, χω­ρίς να νι­ώ­σου­νε χα­ρές. Ό­λα τα κο­σκι­νί­ζουν, ό­λα τα με­τρά­νε. Και βέ­βαι­α βλέ­πουν τους άλ­λους και λέ­νε «ε­γώ δεν μπο­ρώ να ’­μαι έ­τσι». </span></b></span></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000; text-align: justify; text-indent: 36pt;"><span style="font-size: large;"><br /></span></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000; text-align: justify; text-indent: 36pt;"><span style="font-size: large;"><b><span style="font-family: &quot;Palatino Linotype&quot;;">Κι ό­μως, α­λί­μο­νο σε αυ­τόν που δεν μπό­ρε­σε να α­φή­σει το συ­ναί­σθη­μά του πλού­σιο. Αλίμονο σ’αυτόν που δεν αγάπησε, όπως λέει το τραγούδι. Να νι­ώ­σει την χα­ρά, να νι­ώ­σει την λύ­πη, να νι­ώ­σει την συμ­με­το­χή στην χα­ρά και τον πό­νο του άλ­λου. Και εί­ναι πε­ρι­χα­ρα­κω­μέ­νος σε ι­δε­ο­λο­γή­μα­τα του τύπου «αυ­τό εί­ναι το σω­στό, ε­κεί­νο το λά­θος».</span></b></span></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000; text-align: justify; text-indent: 36pt;"><span style="font-size: large;"><br /></span></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000; text-align: justify; text-indent: 36pt;"><span style="font-size: large;"><b><span style="font-family: &quot;Palatino Linotype&quot;;">&nbsp;Κι α­λί­μο­νο α­π’ την άλ­λη πλευ­ρά, σε ε­κεί­νον που πνιγ­μέ­νος στο συ­ναί­σθη­μά του και δεν μπορεί να το ε­λέγ­χει. Στην εκ­κλη­σι­α­στι­κή ζω­ή, κα­λεί­ται ο άν­θρω­πος ό­λα να τα α­να­μορ­φώ­σει, ό­λα να τα αλ­λοι­ώ­σει, ό­λα να τα κα­θα­γιά­σει. Βε­βαί­ως και δεν αλ­λά­ζου­με οι άν­θρω­ποι. Ί­διοι μέ­νου­με. Ό­μως μπο­ρού­με να κι­νη­θού­με προς την αρετή κι ε­κεί να συ­ναν­τή­σου­με και τους άλ­λους και να ε­πι­κοι­νω­νή­σου­με. </span></b></span></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000; text-align: justify; text-indent: 36pt;"><span style="font-size: large;"><br /></span></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000; text-align: justify; text-indent: 36pt;"><span style="font-size: large;"><b><span style="font-family: &quot;Palatino Linotype&quot;;">Βλέ­που­με τους μα­θη­τές, λοι­πόν, ό­λους πριν α­πό την εμ­φά­νι­ση του Κυ­ρί­ου, του α­να­στη­μέ­νου Χρι­στού και πριν α­πό την Α­νά­λη­ψη και την Πεν­τη­κο­στή να δι­α­τη­ρούν ό­λα αυ­τά τα χα­ρα­κτη­ρι­στι­κά που έ­χου­με κι ε­μείς. Πού εί­ναι ε­κεί­νος Θω­μάς που έ­λε­γε «θα πά­ω να πε­θά­νω μα­ζί Του»; Πού εί­ναι ε­κεί­νος ο Πέ­τρος που έ­λε­γε πως θα θυσιάσει την ζωή του; Τον εί­δα­με λί­γο αρ­γό­τε­ρα να Τον προ­δί­δει τρεις φο­ρές. Πού εί­ναι ε­κεί­νος ο Ι­ού­δας ο ζη­λω­τής, ο έν­θερ­μος; Πρό­δω­σε και αυ­το­κτό­νη­σε. Πού εί­ναι ο Ι­ω­άν­νης, ο α­γα­πη­μέ­νος, που ο Κύριος κά­τω α­πό τον σταυ­ρό τον ξε­χώ­ρι­σε και του εί­πε: «α­πό δω και πέ­ρα η μά­να μου θα εί­ναι μά­να σου». Που ή­τα­νε αυ­τοί; Κλει­σμέ­νοι στα χα­ρα­κτη­ρι­στι­κά της φύ­σης τους. Ό­πως εί­μα­στε και ε­μείς. </span></b></span></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000; text-align: justify; text-indent: 36pt;"><span style="font-size: large;"><br /></span></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000; text-align: justify; text-indent: 36pt;"><span style="font-size: large;"><b><span style="font-family: &quot;Palatino Linotype&quot;;">Και κά­νου­με πολ­λές φο­ρές το με­γά­λο λά­θος, ό­ταν ερ­χό­μα­στε στην εκ­κλη­σί­α, να φορ­τω­νό­μα­στε με ι­δε­ο­λο­γή­μα­τα ή με συ­ναι­σθη­μα­τι­σμούς και να νο­μί­ζου­με ό­τι έ­τσι θα πο­ρευ­τού­με, πως δεν χρει­ά­ζε­ται ν’ αλ­λά­ξου­με τί­πο­τα. Αρ­κεί να μά­θου­με τα τυ­πι­κά, να μά­θου­με λί­γη θε­ο­λο­γί­α, να μά­θου­με τε­λο­σπάν­των τα ε­ξω­τε­ρι­κά της θρη­σκεί­ας και α­πό ’­κει και πέ­ρα να μην α­μαρ­τά­νου­με. Δεν εί­ναι έ­τσι. Νο­μί­ζου­με ό­τι εί­ναι έ­τσι. Δεν χω­ρά­ει στον πα­λιό α­σκό το και­νού­ριο κρα­σί. Για­τί το και­νού­ριο κρα­σί θα σκί­σει τον α­σκό. Και το τρα­γι­κό λά­θος εί­ναι ό­τι ερ­χό­μα­στε στην εκ­κλη­σί­α, προ­τάσ­σου­με ό­λα τα κα­λά μας, τα προ­τε­ρή­μα­τά μας κι ό­σα με νύ­χια και με δόν­τια μέ­σα στην α­να­σφά­λειά μας μπο­ρέ­σα­με να ι­σορ­ρο­πή­σου­με στον χα­ρα­κτή­ρα μας και με­τά α­να­ρω­τι­ό­μα­στε: Μα για­τί δεν πά­ω κα­λά πνευ­μα­τι­κά; Για­τί κα­τα­κρί­νω συ­νε­χώς; Για­τί έ­χω τό­σο πολ­λή λύ­πη; Για­τί έ­χω τό­σα πολ­λά νεύ­ρα; Για­τί μου φταί­νε πάν­τα οι άλ­λοι; Για­τί δεν μπο­ρώ να συγ­χω­ρή­σω; Αυ­το­δι­και­ω­νό­μα­στε και λέ­με «μα οι άλ­λοι φταί­νε, εί­ναι ξε­κά­θα­ρο. Οι άλ­λοι εί­ναι αι­ρε­τι­κοί, προ­βλη­μα­τι­κοί, ε­γώ μια χα­ρά εί­μαι». Και δεν κα­τα­λα­βαί­νου­νε ό­τι α­κρι­βώς το ί­διο πράγ­μα λέ­γα­με και πριν. Μό­νο που τώ­ρα το λέ­με με θρη­σκευ­τι­κά λό­για, ε­νώ πριν το λέ­γα­με με άλ­λα λό­για, με ό,τι πι­στεύ­α­με. </span></b></span></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000; text-align: justify; text-indent: 36pt;"><span style="font-size: large;"><br /></span></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000; text-align: justify; text-indent: 36pt;"><span style="font-size: large;"><b><span style="font-family: &quot;Palatino Linotype&quot;;">Ακούσαμε σήμερα να λέει στην επιστολή του α­πό­στο­λος <br />Ι­ω­άν­νης, ο ευ­αγ­γε­λι­στής της α­γά­πης, αυ­τός που συ­νέ­γρα­ψε αυ­τές τις κα­τα­πλη­κτι­κές, συγ­κλο­νι­στι­κές ε­πι­στο­λές της α­γά­πης και αυ­τό το θε­ο­λο­γι­κό­τα­το ευ­αγ­γέ­λιο. Αυ­τός που δυ­στυ­χώς η α­νο­η­σί­α μας και ο φα­να­τι­σμός μας και η α­κα­τη­χη­σί­α μας τον έ­χει κά­νει «τσε­λε­μεν­τέ» της μελ­λον­το­λο­γί­ας. Την «Αποκάλυψη» που έ­γρα­ψε δια της με­γά­λης του α­γά­πης για τον Χρι­στό και μέ­σα α­πό την θε­ο­πτεί­α που εί­χε και που δεν έ­χει δι­α­φο­ρές ού­τε α­πό το ευ­αγ­γέ­λιο του, ού­τε α­πό τις ε­πι­στο­λές της α­γά­πης, μό­νο έ­χει μια άλ­λη γλώσ­σα κι έ­να άλ­λο κέν­τρο αλ­λά λέ­ει τα ί­δια πράγ­μα­τα. Λέει λοιπόν ο Απόστολος Ι­ω­άν­νης&nbsp; ό­τι ο Χρι­στός ή­ταν ό­λος Φως.&nbsp; Κι ό­ποι­ος νο­μί­ζει ό­τι έ­χει κοινωνία μα­ζί του, ό­τι έ­χει τον Θε­ό μα­ζί του, αλλά ζει στο σκο­τά­δι, εί­ναι ξε­γε­λα­σμέ­νος, γιατί ζει μέσα στο ψέμμα. </span></b></span></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000; text-align: justify; text-indent: 36pt;"><span style="font-size: large;"><br /></span></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000; text-align: justify; text-indent: 36pt;"><span style="font-size: large;"><b><span style="font-family: &quot;Palatino Linotype&quot;;">Για­τί το να ζήσει ο άν­θρω­πος στο Φως, ση­μαί­νει ν’ α­φή­σει τον πα­λιό του ε­αυ­τό για να τον ξα­να­βρεί και­νού­ριο. Ση­μαί­νει ό­τι το σκο­τά­δι της ψυ­χής του θα μπο­ρέ­σει επιτέλους να φω­τι­στεί. Και ό­λη αυ­τή η μι­ζέ­ρια που κου­βα­λά­ει, εί­τε εί­ναι μορ­φω­μέ­νος και πα­ρα­μορ­φω­μέ­νος, εί­τε υ­περ­συ­ναι­σθη­μα­τι­κός-δη­λα­δή εύ­θι­κτος, εί­τε εί­ναι δει­λός-εί­τε&nbsp; άν­θρω­πος με­γά­λης τόλ­μης, το ζη­τού­με­νο εί­ναι να βγει στο φως. Να βγού­με στο φως, να το νι­ώ­σου­με. Δεν το νι­ώ­θου­με. Κλει­σμέ­νοι εί­μα­στε στον ε­αυ­τό μας, μι­κρά φο­βι­σμέ­να αν­θρω­πά­κια που ε­πα­να­λαμ­βά­νου­με ό­,τι ε­πα­να­λαμ­βά­νει ο κό­σμος. Και ξε­χνά­με ό­τι το να ζεις στο Φως εί­ναι κά­τι άλ­λο. </span></b></span></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000; text-align: justify; text-indent: 36pt;"><span style="font-size: large;"><br /></span></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000; text-align: justify; text-indent: 36pt;"><span style="font-size: large;"><b><span style="font-family: &quot;Palatino Linotype&quot;;">Ας α­νοί­ξου­με το κα­τά Ι­ω­άν­νην ευ­αγ­γέ­λιο. Ας α­νοί­ξου­με τις &nbsp;ε­πι­στο­λές της α­γά­πης κι ας δι­α­βά­σου­με. Έ­χου­με κα­μί­α σχέ­ση μ’ αυ­τά; Ή μή­πως μοι­ά­ζου­με πε­ρισ­σό­τε­ρο, άλ­λοι με τα­λιμ­πάν, άλ­λοι με βου­δι­στές, άλ­λοι με μαρ­ξι­στές, άλ­λοι με ο,τι­δή­πο­τε εν πά­σει πε­ρι­πτώ­σει πε­ρι­έ­χει την κα­τά­λη­ξη –ι­στές, την κα­τά­λη­ξη –ι­σμός. Μή­πως αυ­τός ο –ι­σμός μας κά­νει να σκεφτόμαστε κι εμεις με την λογική του κόσμου τούτου, όπου ο έ­νας κα­τη­γο­ρεί τον άλ­λο και τε­λι­κά ό­λοι φο­βό­μα­στε και την σκιά μας; Μή­πως φο­βό­μα­στε κά­θε ώ­ρα και κά­θε στιγ­μή τον θά­να­το; Μή­πως εί­μα­στε συ­νε­χώς αγ­χω­μέ­νοι, νευ­ρι­κοί, ε­κνευ­ρι­σμέ­νοι; Και μή­πως δεν έ­χου­με κα­μί­α σχέ­ση με το Φως; </span></b></span></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000; text-align: justify; text-indent: 36pt;"><span style="font-size: large;"><br /></span></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000; text-align: justify; text-indent: 36pt;"><span style="font-size: large;"><b><span style="font-family: &quot;Palatino Linotype&quot;;">«Νυν πάν­τα πε­πλή­ρω­ται φω­τός», λέ­ει. Κι ε­μείς γι’ αυ­τό το Φως εί­μα­στε στην εκ­κλη­σί­α, δεν υ­πάρ­χει άλ­λος λό­γος να εί­μα­στε. Κι ε­μείς σή­με­ρα κά­νου­με αυ­τά τα μνη­μό­συ­να, για­τί έ­χου­με μια ελ­πί­δα ό­τι η ζω­ή συ­νε­χί­ζε­ται και με­τά α­πό ε­δώ. Αλ­λά για να το καταλάβουμε αυτό θα πρέ­πει το Φως του Χριστού ε­δώ σ’αυτή την ζωή να το νι­ώ­σου­με. </span></b></span></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000; text-align: justify; text-indent: 36pt;"><span style="font-size: large;"><br /></span></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000; text-align: justify; text-indent: 36pt;"><span style="font-size: large;"><b><span style="font-family: &quot;Palatino Linotype&quot;;">Λέ­νε κά­ποι­οι, εί­ναι σκλη­ρό αυ­τό που λέ­ει η εκ­κλη­σί­α. Δεν εί­ναι σκλη­ρό. Δεν τι­μω­ρεί κα­νέ­να ο Χρι­στός. «Κα­νέ­να δεν κο­λά­ζει» λέ­ει ο ά­γιος Ι­ω­άν­νης ο Δα­μα­σκη­νός «ο Θε­ός στον μέλ­λον­τα αι­ώ­να. Εί­ναι ό­μως η μέ­θε­ξις τρυ­φή, η δε α­με­θε­ξί­α κό­λα­ση». Εί­ναι δη­λα­δή η σχέ­ση με τον Θε­ό και τον συ­νάν­θρω­πο, αυ­τό που δη­μι­ουρ­γεί την κοι­νω­νί­α της χα­ράς με τον Θε­ό. Και αυ­τό συ­νε­χί­ζε­ται και με­τά. Εν πά­σει πε­ρι­πτώ­σει, ε­μείς δεν εί­μα­στε ε­δώ για να κρί­νου­με τι θα γί­νει με­τά. Εί­ναι του Θε­ού το θέ­λη­μα αυ­τό. Ό­μως εί­ναι κρί­μα, γε­νιά με τη γε­νιά, χι­λιά­δες άν­θρω­ποι να φεύ­γουν α­π’ αυ­τό τον κό­σμο και να μην έ­χου­ν νι­ώ­σει την χα­ρά τού να δί­νον­ται στον δι­πλα­νό τους. Να εί­ναι βου­λι­αγ­μέ­νοι στην γκρί­νια, στην μουρ­μού­ρα, στην α­χα­ρι­στί­α, στον θυ­μό. </span></b></span></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000; text-align: justify; text-indent: 36pt;"><span style="font-size: large;"><br /></span></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000; text-align: justify; text-indent: 36pt;"><span style="font-size: large;"><b><span style="font-family: &quot;Palatino Linotype&quot;;">Λέ­νε κά­ποι­οι, για­τί τα λες συ­χνά αυ­τά, πες και κά­τι άλ­λο. Ό­χι. Θα το λέ­ω, να μου ε­πι­τρέ­ψε­τε, μέ­χρι να πε­θά­νω. Για­τί αν κά­τι εί­ναι που μας δι­α­λύ­ει τις ψυ­χές και τις ζω­ές εί­ναι ό­τι εί­μα­στε βου­τηγ­μέ­νοι σε αυ­τή την μαυ­ρί­λα και δεν υ­πάρ­χει φως στην ζω­ή μας. Για­τί δεν κά­νου­με τί­πο­τα άλ­λο από το να πα­ρε­ξη­γού­με και να πα­ρε­ξη­γού­με­θα, να μουρ­μου­ρά­με και να γκρι­νι­ά­ζου­με. Κι αν κά­ποι­ος δεν εί­ναι έ­τσι και πει «μα για­τί τα λέ­ει, ε­γώ δεν τα κα­τα­λα­βαί­νω», να α­να­ρω­τη­θεί μή­πως έ­τσι εί­ναι. </span></b></span></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000; text-align: justify; text-indent: 36pt;"><span style="font-size: large;"><b><span style="font-family: &quot;Palatino Linotype&quot;;">Ας δού­με την χώρα μας πως εί­ναι, βου­τηγ­μέ­νη στην μαυ­ρί­λα. Κι αν κά­ποι­ος λέ­ει ό­τι ε­γώ δεν εί­μαι κα­κός και δεν πει­ρά­ζω κα­νέ­να, ας κοι­τά­ξει κι ας ε­ξε­τά­σει την ψυ­χή του. Πό­σο φως έ­χει; Πό­ση χα­ρά έ­χει; Πό­σο την με­τα­δί­δει στους γύ­ρω του; Κου­ρα­στή­κα­με με αυ­τά τα πρέ­πει που α­στα­μά­τη­τα ε­κτο­ξεύ­ει ο έ­νας στον άλ­λο. </span></b></span></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000; text-align: justify; text-indent: 36pt;"><span style="font-size: large;"><br /></span></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000; text-align: justify; text-indent: 36pt;"><span style="font-size: large;"><b><span style="font-family: &quot;Palatino Linotype&quot;;">Αυ­τό που μας λεί­πει εί­ναι λί­γο χα­ρά, λί­γο πραγ­μα­τι­κή χα­ρά. Ό­χι η χα­ρά που δί­νει το αλ­κο­όλ, το ναρ­κω­τι­κό, η έκ­στα­ση μιας στιγμιαίας η­δο­νής που τελικά οδηγούν στην οδύνη και στο ανικανοποίητο. Αλ­λά αυ­τή η έκ­στα­ση που φέρ­νει η ζω­ή κον­τά στον Χρι­στό. Ό­ποι­ος την δο­κί­μα­σε λί­γο, με­τά λυ­πά­ται που δεν την έ­χει και πα­ρα­κα­λεί τον Θε­ό να του την φέ­ρει. Ό­ποι­ος δεν την δο­κί­μα­σε πο­τέ, ας προ­σπα­θή­σει. Ας ζη­τή­σει, ας πα­ρα­κα­λέ­σει. Η ζω­ή περ­νά­ει και χά­νε­ται κι εί­ναι τρα­γι­κό να πε­ρά­σει η ζω­ή μας και να μην πά­ρου­με εί­δη­ση α­πό αυ­τή την γεύ­ση του Φω­τός. </span></b></span></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000; text-align: justify; text-indent: 36pt;"><span style="font-size: large;"><br /></span></div><div class="MsoNormal" style="color: #660000; text-align: justify; text-indent: 36pt;"><b><span style="font-family: &quot;Palatino Linotype&quot;;"><span style="font-size: large;">Δεν εί­ναι τα λό­για αυ­τά α­παι­σι­ό­δο­ξα. Σαν κι εμας ήταν οι μα­θη­τές πριν την Πεντηκοστή. Ό­λα τα εί­χαν α­φή­σει α­πο­φα­σι­σμέ­νοι. Εί­χαν έρ­θει σε σύγ­κρου­ση με με τους ο­μο­ε­θνείς, τους συγ­γε­νείς τους. Κι ό­μως εί­χαν ό­λα αυ­τά τα ε­λατ­τώ­μα­τα που έ­χου­με κι ε­μείς. Ε­κεί κα­τα­λή­γου­με. Μό­νο ό­ταν ήρ­θε η Πεν­τη­κο­στή φω­τί­στη­καν και άλ­λα­ξε η ζω­ή τους. Και έγιναν μάρ­τυ­ρες του Κυ­ρί­ου. Και έγινα­ν α­πό­στο­λοι των ε­θνών. Αυ­τούς να α­κο­λου­θή­σου­με. Κι αν μας φαί­νε­ται φο­βε­ρό να αι­σθαν­θού­με τους ε­αυ­τούς μας α­πο­στό­λους, ας το σκε­φτού­με λί­γο να εί­μα­στε μι­κροί α­πό­στο­λοι. Στην οι­κο­γέ­νειά μας, στους γεί­το­νές