28/4/14

Η απιστία του Θωμά



του Anthonny Bloom


Σήμερα τιμμε τν πόστολο Θωμ. Πολλο συχν τν θυμόμαστε μοναχ σν τν πιστο Θωμ· στν πραγματικότητα εναι κενος πο μφέβαλλε γι τ νέα πο το μετέφεραν ο πόλοιποι πόστολοι ταν το επαν : Χριστς ναστήθηκε! Τν εδαμε ζωντανό!

λλ δν εναι κενος πο μφέβαλλε σ’ λη τ ζωή του πο παρέμεινε πιστος στ μυστήριο τς Θεϊκς ποκάλυψης το Κυρίου. Πρέπει ν θυμηθομε τι ταν ο πόστολοι κα Κύριος μαθαν τι ρρώστησε Λάζαρος, Κύριος τος επε: ς πιστρέψουμε στ εροσόλυμα. Στ λόγια το Κυρίου ο λλοι πόστολοι πάντησαν: λλ ο ουδαοι θέλουν ν σ σκοτώσουν κε, γιατί θ πρέπει ν πιστρέψουμε; Μονάχα πόστολος Θωμς πάντησε: ς Τν κολουθήσουμε κα ς πεθάνουμε μαζ μ’ κενον. ταν προετοιμασμένος χι μόνο ν εναι στ λόγια μαθητής Του, χι μόνο ν Τν κολουθήσει πως νας μαθητς κολουθε τν δάσκαλό του, λλ ν πεθάνει μαζί Του, πως νας νθρωπος πο ποφασίζει ν πεθάνει μ τν φίλο του κα ἐὰν χρειαστε χάριν το φίλου του. ς θυμηθομε λοιπν τ μεγαλεο τς ψυχς του, τν πίστη κα τν κεραιότητα το χαρακτήρα του.

Τί συνέβη
μως ταν μετ τν νάσταση το Χριστο ο πόστολοι νήγγειλαν σ’ ατν πο μονάχα ατς δν εχε δε τν Κύριο, τι ντίκρισαν πραγματικ τν ναστάντα Χριστό; Γιατί δν πίστεψε τ λόγια τους; Γιατί μφέβαλλε; Γιατί επε τι χρειαζόταν ποδείξεις, πτς ποδείξεις; πειδ ταν τος ντίκρισε τος εδε χαρούμενους μ ,τι εδαν, ταν χαρούμενοι πο Χριστς δν ταν πι νεκρός, πο ταν ζωντανός, χαρούμενοι γι τν νίκη πο εχε κερδηθε. Κα μως παρατηρώντας τους δν εδε σ ατος καμία λλαγή. ταν ο διοι, μόνο πο ταν γεμάτοι π χαρ ντ γι φόβο. Κα Θωμς τος επε : Μόνο ἐὰν Τν δ, μόνο ἐὰν γίνω μάρτυρας τς ναστάσεως θ μπορέσω ν πιστέψω.

                                
Δν εναι τ διο πο μπορε ν μς πε κάποιος πο μς συναντ;

Πρ
ν λίγες μέρες μολογήσαμε μ πάθος, μ ελικρίνεια κα μ πίστη τν νάσταση το Κυρίου κα τ πιστεύουμε μ λο μας τ εναι· κα μως, ταν μς συναντον ο νθρωποι στ σπίτι, στν δρόμο, στν χρο τς ργασίας μας, μς βλέπουν κα ναρωτιονται: Ποιο εναι ατο ο νθρωποι, τί τος συνέβη;

Ο
πόστολοι εχαν δε τν ναστάντα Κύριο, λλ νάσταση δν τανε γι’ ατος βίωμα, δν σήμαινε γι’ ατος τ πέρασμα π τν θάνατο στν αώνια ζωή. Τ διο συμβαίνει κα σέ μς· ἐὰν ξαιρέσουμε τος γίους, πο ταν τος συναντάει κάποιος ντιλαμβάνεται τι τ μήνυμα πο φέρουν εναι ληθινό.

Τί
πάρχει στ δικό μας μήνυμα πο δν κούγεται; πειδ μιλμε λλ δν εμαστε ατ πο πρέπει ν εμαστε. Θ πρεπε ν διαφέρουμε τόσο π τος νθρώπους πο δν χουν νοιώσει τν μπειρία το ζωντανο, ναστημένου Χριστο, πο μοιράστηκε μ μς τ ζωή Του, πο μς στειλε τ γιο Πνεμα, πως, σύμφωνα μ τ λόγια το C. S. Lewis, διαφέρει να γαλμα π ναν νθρωπο. να γαλμα μπορε ν εναι μεγαλοπρεπές, λαμπρό, λλ εναι πέτρα. νας νθρωπος μπορε ν μς συγκινε λιγότερο ξωτερικά, εναι μως ζωντανός, εναι μία μαρτυρία ζως.
                                                    

ς ξετάσουμε τος αυτούς μας κα ς ναρωτηθομε σ ποι κατάσταση βρισκόμαστε, γιατί ο νθρωποι πο συναντμε δν καταλαβαίνουν τι ποτελομε μέλη το σώματος το ναστημένου Κυρίου κα ναο το γίου Πνεύματος; Γιατί; 

καθένας μας χει ν δώσει τ δική του πάντηση σ’ ατν τν ρώτηση. καθένας π μς ς ξετάσει τν αυτό του κα ς τοιμαστε ν παντήσει μ βαθει συνείδηση, ς κάνουμε ,τι εναι ναγκαο γι ν’ λλάξουμε τ ζωή μας, τσι πο ο νθρωποι πο μς συναντον, ταν θ μς βλέπουν, θ λένε: Δν χουμε ξανασυναντήσει τέτοιους νθρώπους, χουν κάτι πο δν τ χουμε δε σ κανέναν λλον. Τί εναι ατό; Κα θ μπορέσουμε ν τος παντήσουμε τι εμαστε φορες τς ζως το Χριστο. Εμαστε μέλη το σώματός Του. Μέσα π μς νεργε ζω το γίου Πνεύματος. Εμαστε ναός Του. μήν.