18/4/15

Ο άπιστος Θωμάς κι εμείς


Απομαγνητοφωνημενη ομιλία του π. Χριστοδούλου, 
στην Κυριακή του Θωμα.

Επικράτησε στην προφορική παράδοση να ονομάζεται ο Απόστολος Θωμάς άπιστος, εξαιτίας αυτής της φράσης που είπε ο Χριστός «να μην γίνεσαι άπιστος αλλά πιστός». Στην πραγματικότητα όμως, ο Θωμάς δεν έκανε τίποτε άλλο παρά να επαναλάβει με τον δικό του τρόπο αυτό που έκαναν και οι άλλοι μαθητές. Θυμόμαστε όλοι, ότι όταν οι γυναίκες, παρακινούμενες από τον συναισθηματισμό τους έτρεξαν στο μνήμα για να περιποιηθούν τον νεκρό Ιησού και βρήκαν άδειο το μνήμα κι όταν επέστρεψαν είπαν στους μαθητές τι έγινε κι εκείνοι δεν τις πίστεψαν.

Από τον θάνατο στην ζωή...



 Η Ανάσταση δεν εξαντλείται απλώς και μόνο σε μια νίκη επί του φυσικού θανάτου, αλλά σε μια μεταμόρφωση της ίδιας της ζωής.

Με την Ανάσταση δεν νικιέται ο θάνατος αλλά κερδίζει η ζωή.

Η ζωή στέκεται πλέον στην θέση που της αξίζει, δίχως να την απειλεί κανείς.

Η ανάσταση δεν έχει ανάγκη από ιστορικές αποδείξεις, γιατί σκοπός της δεν είναι να πείσει το μυαλό αλλά να πλατύνει την καρδιά. Η ανάσταση βιώνεται ως άνοιγμα της ύπαρξης στο αλλιώς, το μυστήριο που συνέχει την ζωή. Δεν είναι νοητική κατανόηση, μα άνοιγμα σε έναν άλλο κόσμο εντός και εκτός μας.

Δεν χρειάζεται να καταλάβεις την ανάσταση, μα να πιστέψεις σε έναν άλλο τρόπο ζωής.

Δεν χρειάζεται να καταλάβεις την ανάσταση, μα να ζήσεις με πάθος και ευχαριστία την ζωή. 

Η ανάσταση είναι άνοιγμα της ύπαρξης σε έναν άλλο τρόπο ζωής, πέραν των αισθήσεων. 

Ανασταίνομαι σημαίνει μαθαίνω να ζω με άλλο τρόπο το ίδιο το γεγονός της ζωής.Με την ανάσταση αλλάζει ο χρόνος, από εχθρός του ανθρώπου μετατρέπεται σε φίλος. Από βάρος σε ευκαιρία. Από απειλή σε μια δυνατότητα να χαρεί κανείς την δωρισμένη ζωή του, μετά του Θεού, των συνανθρώπων και της κτίσης ολόκληρης. Δεν λες πια «ουφ πέρασε και αυτή η μέρα, αλλά δόξα τω Θεώ έζησα κι αυτήν την μέρα».

Μετά την ανάσταση δεν υπάρχει χρόνος πριν και μετά θάνατο, αλλά μονάχα χρόνος μετανοίας και ζωής. Η ζωή, μας περιμένει να ζήσουμε εν Χριστώ και όχι ο θάνατος να μας αφανίσει.

Δεν φοβάμαι τον θάνατο κι γι αυτό πιστεύω στην ανάσταση, μα ποθώ την ζωή αφήνοντας την στα χέρια του Θεού.

Ανάσταση σημαίνει να χαμογελάς πάνω στο σταυρό ενώ οι πληγές σου αιμορραγούν.

Ανάσταση σημαίνει να ξυπνάς και να κοιμάσαι στην αγκαλιά Εκείνου που σε αγάπησε πολύ. Να νιώθεις μέσα στα μύχια της ύπαρξης σου, ότι ο Θεός σε αγαπά εως και πέρα του θανάτου. Αυτό είναι ζωή. Να πεθαίνεις και να ζεις γιατί αγάπησες πολύ. 



π.λίβυος 

11/4/15

ΑΡΑΤΕ ΠΥΛΑΣ


ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ!

Παρακολουθήστε μία δραματοποιημένη αφήγηση του διηγήματος του Αλέξανδρου Μωραϊτίδη με την ηθοποιό Μαρία Κάτσενου.

Παραγωγή: Ι. Ν. Παμμεγίστων Ταξιαρχών Μοσχάτου

4/4/15

Πρόγραμμα Ι. ακολουθιών Μ. Εβδομάδος του Ναού μας


ΚΥ­ΡΙΑ­ΚΗ  5, Τῶν Βα­ΐ­ων
Ὄρ­θρος Μεγ. Δευ­τέ­ρας, 19.00΄

Μ. ΔΕΥ­ΤΕ­ΡΑ 6, Προ­η­γι­α­σμέ­νη Θ. Λειτ., 07.30΄
Ὄρ­θρος Μεγ. Τρί­της, 19.00΄

Μ. ΤΡΙ­ΤΗ  7, Προ­η­γι­α­σμέ­νη Θ. Λειτ., 07.30΄
Ὄρ­θρος Μεγ. Τε­τάρ­της, 19.00΄

Μ. ΤΕ­ΤΑΡ­ΤΗ 8, Προ­η­γι­α­σμέ­νη Θ. Λειτ., 07.30΄
Ἱ. Εὐ­χέ­λαι­ον, 17.00΄
Ὄρ­θρος Μεγ. Πέμ­πτης, 19.00΄

Μ. ΠΕΜ­ΠΤΗ  9, Θ. Λειτουργία Μεγ. Βα­σι­λεί­ου, 07.30΄
Ὄρ­θρος τῆς ἀ­κο­λου­θί­ας τῶν Πα­θῶν, 18.30΄

Μ. ΠΑ­ΡΑ­ΣΚΕΥ­Η 10,  Με­γά­λαι ὧ­ραι - Ἑ­σπε­ρι­νός, 08.30΄     
Ὄρ­θρος Μεγ. Σαβ­βά­του, 19.00΄
Ἔ­ξο­δος ἐ­πι­τα­φί­ου, 21.00΄

Μ. ΣΑΒ­ΒΑ­ΤΟ 11, Θ. Λειτουργία Μεγ. Βα­σι­λεί­ου, 07.45΄
Παν­νυ­χίς, 23.00΄, Ὄρ­θρος Ἀ­να­στά­σε­ως                          
Θεία Λει­τουρ­γί­α, 24.00΄ -  02.00΄

Α­ΓΙΟΝ ΠΑ­ΣΧΑ 12,  Ἑ­σπε­ρι­νός τῆς Ἀ­γά­πης, 19.00΄

ΠΡΟΕΤΟΙΜΑΣΙΑ ΓΙΑ ΤΟ ΠΑΣΧΑ...




 

  ...Αν εί­σαι Σί­μων Κυ­ρη­ναί­ος, σή­κω­σε το σταυ­ρό και α­κο­λού­θη­σέ Τον. Αν σταυ­ρω­θείς μα­ζί Του ως λη­στής, γνώ­ρι­σε το Θε­ό σαν ευ­γνώ­μων δού­λος. Αν κι  Ἑ­κεῖ­νος λο­γι­ά­σθη­κε με τους α­νό­μους για χά­ρη σου και την α­μαρ­τί­α σου, γί­νε συ έν­νο­μος για χά­ρη Ε­κεί­νου. 

Προ­σκύ­νη­σε αυ­τόν που κρε­μά­σθη­κε στο σταυ­ρό για σέ­να, έ­στω κι αν κρέ­με­σαι κι ε­σύ. Κέρ­δι­σε κά­τι κι απ  τὴν κα­κί­α. Α­γό­ρα­σε τη σω­τη­ρί­α με το θά­να­το. Μπες με τον Ι­η­σού στον Πα­ρά­δει­σο, ώ­στε να μά­θεις α­πό τι έ­χεις ξε­πέ­σει. Δες τις ε­κεί ο­μορ­φι­ές.

 Ά­σε το λη­στή που γογ­γύ­ζει, να πε­θά­νει έ­ξω μα­ζί με τη βλα­σφη­μί­α του. Κι αν εί­σαι Ι­ω­σήφ ο α­πό Α­ρι­μα­θαί­ας, ζή­τη­σε το σώ­μα απ  τὸ σταυ­ρω­τή. Ας γί­νει δι­κό σου αυ­τό που κα­θά­ρι­σε τον κό­σμο.

 Κι αν εί­σαι Νι­κό­δη­μος, ο νυ­κτε­ρι­νός θε­ο­σε­βής, εν­τα­φί­α­σέ τον με μύ­ρα. Κι αν εί­σαι κά­ποι­α Μα­ρί­α, η η άλ­λη Μα­ρί­α, η η Σα­λώ­μη, η η Ι­ω­άν­να, δά­κρυ­σε πρω­ί-πρω­ΐ. Δες πρώ­τη την πέ­τρα ση­κω­μέ­νη, ί­σως δε και τους αγ­γέ­λους κι αυ­τόν τον ί­διο τον Ι­η­σού. 

Πες κά­τι, ά­κου­σε τη φω­νή. Αν α­κού­σεις «Μη μ  ἀγ­γί­ζεις», στά­σου μα­κριά, σε­βά­σου το Λό­γο, αλ­λά μη λυ­πη­θείς. Δι­ό­τι ξέ­ρει σε ποι­ούς θα φα­νε­ρω­θεί πρώ­τα. Κα­θι­έ­ρω­σε την Α­νά­στα­ση. Βο­ή­θη­σε την Εύ­α, που  πε­σε πρώ­τη, και πρώ­τη να χαι­ρε­τή­σει το Χρι­στό και να το α­να­κοι­νώ­σει στους μα­θη­τές. 

Γί­νε Πέ­τρος η Ι­ω­άν­νης. Σπεύ­σε στον τά­φο, τρέ­χον­τας μα­ζί η προ­πο­ρευ­ό­με­νος, συ­να­γω­νι­ζό­με­νος τον κα­λό συ­να­γω­νι­σμό. Κι αν σε προ­λά­βει στην τα­χύ­τη­τα, νί­κη­σε με το ζή­λο σου, ό­χι πα­ρα­σκύ­βον­τας στο μνη­μεί­ο, αλ­λά μπαί­νον­τας μέ­σα. 

Κι αν σαν Θω­μάς χω­ρι­σθείς απ  τοὺς συγ­κεν­τρω­μέ­νους μα­θη­τές, στους ο­ποί­ους εμ­φα­νί­ζε­ται ο Χρι­στός, ό­ταν τον δεις, μην α­πι­στή­σεις. Κι αν α­πι­στή­σεις, πί­στε­ψε σ  αὐ­τοὺς που στο λέ­νε. Κι αν ού­τε και σ  αὐ­τοὺς πι­στέ­ψεις, δεί­ξε εμ­πι­στο­σύ­νη στα ση­μά­δια των καρ­φι­ών. 

Αν κα­τε­βαί­νει στον Ά­δη, κα­τέ­βα μα­ζί Του. Γνώ­ρι­σε και τα ε­κεί μυ­στή­ρια του Χρι­στού, ποι­ό εί­ναι το σχέ­διο της δι­πλής κα­τα­βά­σε­ως, ποι­ός εί­ναι ο λό­γος της: α­πλώς σώ­ζει τους πάν­τες με την εμ­φά­νι­σή Του, η κι ε­κεί α­κό­μα αυ­τούς που τον πι­στεύ­ουν; [...]



Άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος - Λόγος με´ εις το Πάσχα (απόσπασμα), Μετάφραση: Πρωτ. Γεώργιος Δορμπαράκης, «Μιλάει ο Γρηγόριος Θεολόγος», εκδ. Αποστολικής Διακονίας, 1991.

3/4/15

Καλή και Ευλογημένη Μ. Εβδομάδα...

με κάλαντα του Λαζάρου, από το νέο CD του Ναού μας 
«Άγιος είσαι στη θωριά, Άγγελος στη Θεότη».
Στο τραγούδι η Αναστασία Χατζηπαύλου.




2/4/15

Άνοιξη στο Άγιον Όρος

Μοναδικές ανοιξιάτικες εικόνες από το Περιβόλι της Παναγίας μας


1/4/15

Το αλάτι της γης

31/3/15

Το κοριτσάκι από τη Συρία που «παραδόθηκε»



Σηκώνει ενωμένα τα χέρια πάνω από το κεφάλι, δαγκώνει τα χείλη, το βλέμμα της προδίδει ένα κλάμα χωρίς δάκρυα. Είναι τρομοκρατημένη. Η τετράχρονη Χουντά παραδίνεται μπροστά στην κάμερα του φωτογράφου νομίζοντας ότι είναι όπλο... Η φωτογραφία-αποτύπωση του εμφυλίου της Συρίας μέσα από την παράδοση ενός παιδιού έχει κατακλύσει το Διαδίκτυο.

Το στιγμιότυπο έγινε viral· μοιράστηκε δεκάδες χιλιάδες φορές στα κοινωνικά δίκτυα αφότου αναρτήθηκε στο Twitter την περασμένη Τρίτη από την φωτορεπόρτερ Νάντια Αμπού Σαμπάν, η οποία βρίσκεται στη Λωρίδα της Γάζας.

Δίπλα στο hashtag #Surrended η Νάντια έγραψε ότι φωτορεπόρτερ τράβηξε αυτή τη λήψη του τετράχρονου παιδιού από τη Συρία, που νόμιζε ότι η κάμερά του ήταν όπλο και έτσι εκείνη παραδόθηκε.

Μόνο η συγκεκριμένη ανάρτηση αναδημοσιεύτηκε στο Twitter 11.000 φορές.

Όσο η εικόνα «εξαπλωνόταν» στο Διαδίκτυο γεννήθηκαν αμφιβολίες για τη γνησιότητά της, υπήρξαν κατηγορίες ότι είναι στημένη, σύγχυση ως προς το εάν το παιδί είναι αγόρι ή κορίτσι, αναφορές ότι είχε τραβηχτεί το 2012, ενώ ορισμένα δημοσιεύματα απέδωσαν στην ίδια την Νάντια Αμπού Σαμπάν τη λήψη της φωτογραφίας.

Την μικρή που συγκινεί και αγγίζει συνειδήσεις έχει απαθανατίσει ο Τούρκος φωτορεπόρτερ Οσμάν Σαγιρλί. Ήταν Δεκέμβριος του 2014 στον προσφυγικό καταυλισμό Ατμέ στη Συρία, περίπου δέκα χιλιόμετρα από τα τουρκικά σύνορα, όπου είχε ταξιδέψει η τετράχρονη μαζί με την μητέρα και τα δύο αδέλφια της.

Ο καταυλισμός βρίσκεται περίπου 150 χιλιόμετρα από το σπίτι τους στην Χάμα της κεντρικής Συρίας.

«Χρησιμοποιούσα τηλεσκοπικό φακό, και εκείνη νόμιζε πως ήταν όπλο» διηγείται ο Σαγιρλί με τον οποίο επικοινώνησε το BBC.

«Συνειδητοποίησα ότι ήταν τρομοκρατημένη αφότου τράβηξα και κοίταξα την φωτογραφία, γιατί δάγκωσε τα χείλη και σήκωσε τα χέρια της. Συνήθως τα παιδιά τρέχουν μακριά, κρύβουν το πρόσωπό τους ή χαμογελούν όταν δουν κάμερα» ανέφερε.

Η φωτογραφία δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά στην εφημερίδα Turkiye, όπου εργαζόταν επί 25 χρόνια ο Οσμάν Σαγιρλί καλύπτοντας πολέμους και φυσικές καταστροφές στο εξωτερικό -σήμερα ο φωτορεπόρτερ βρίσκεται στην Τανζανία.

Ο ίδιος δηλώνει ότι οι φωτογραφίες των παιδιών στους προσφυγικούς καταυλισμούς δίνουν την πιο δυνατή εικόνα των δεινών που έχει υποφέρει ο συριακός λαός: «Υπάρχουν εκτοπισμένοι στους καταυλισμούς. Έχει μεγαλύτερο νόημα να δεις τι έχουν υποφέρει όχι μέσα από τους ενήλικες, αλλά μέσα από τα παιδιά. Είναι τα παιδιά που καθρεφτίζουν τα συναισθήματα με την αθωότητά τους»...

Ευαγγελία Μπίφη


30/3/15

«Εί­μαι στη Συ­ρί­α, ά­πι­στη μά­να»





Ένα εύστοχο άρθρο για τους νέους με Μουσουλμανική καταγωγή που ζουν στην Δύση και γίνονται φανατικοί ισλαμιστές. 



Χρι­στί­να Παυ­λί­δου-Protagon

 

Η Σά­ρα εί­ναι γαλ­λί­δα - στα 15 χρό­νια της έ­πα­ψε να μα­κι­γι­ά­ρε­ται, να πη­γαί­νει στο σι­νε­μά και να φο­ρά τζιν. Άρ­χι­σε να φο­ρά κά­ποι­α φαρ­διά φο­ρέ­μα­τα, να κα­λύ­πτει τα μαλ­λιά της με μαν­τή­λες, ε­νώ μια φο­ρά δο­κί­μα­σε να βά­λει έ­να βέ­λο που κά­λυ­πτε το πρό­σω­πό της. Με­τά, άρ­χι­σε να δι­α­βά­ζει το Κο­ρά­νι, να προ­σεύ­χε­ται -πέν­τε φο­ρές τη μέ­ρα- και να χά­νε­ται για ώ­ρες α­πο­μο­νω­μέ­νη στο κομ­πι­ού­τερ της. Στα 17 της, έ­να πρω­ι­νό τη χαι­ρέ­τι­σε ο πα­τέ­ρας της στον σταθ­μό (ό­πως κά­θε πρω­ί που έ­παιρ­νε το τρέ­νο για το σχο­λεί­ο της) και χά­θη­κε. Δυ­ο μέ­ρες αρ­γό­τε­ρα, έ­νας ά­γνω­στος α­ριθ­μός εμ­φα­νί­στη­κε στο κι­νη­τό της μά­νας της. Ή­ταν η Σά­ρα – «εί­μαι στη Συ­ρί­α, εί­μαι κα­λά, παν­τρεύ­τη­κα έ­ναν συ­να­γω­νι­στή και σας νοι­ά­ζο­μαι, αν και εί­στε ά­πι­στοι» εί­πε κι έ­κλει­σε το τη­λέ­φω­νο. Η μά­να της αυ­το­προσ­δι­ο­ρί­ζε­ται (στο δη­μο­σί­ευ­μα του «Spiegel») ως ά­θε­η, ο πα­τέ­ρας της ή­ταν μου­σουλ­μά­νος, που γεν­νή­θη­κε και με­γά­λω­σε στη Γαλ­λί­α. «Δεν πή­γαι­νε στο τζα­μί, ού­τε α­κο­λου­θού­σε το Ρα­μα­ζά­νι. Με­γα­λώ­σα­με τα παι­διά μας μα­κριά α­π' τις θρη­σκεί­ες, η σύμ­πνοι­α και ό­χι η πί­στη ή­ταν η δι­κή μας α­ξί­α» λέ­ει η μά­να της Σά­ρα.


Χί­λιοι πο­λί­τες της Γαλ­λί­ας βρί­σκον­ται σή­με­ρα στο Ι­ράκ και τη Συ­ρί­α – κά­που 100 γαλ­λί­δες παν­τρεύ­τη­καν «μα­χη­τές». Η αν­θρω­πο­λό­γος Ντ. Μπου­ζάρ εί­ναι ει­δι­κή στα θέ­μα­τα της ρι­ζο­σπα­στι­κο­ποί­η­σης και της θρη­σκεί­ας, σύμ­βου­λος σή­με­ρα του υ­πουρ­γεί­ου Ε­σω­τε­ρι­κών, και το 2006 εί­χε εκ­δώ­σει έ­ναν «ο­δη­γό» για τους γο­νείς. Οι «κυ­νη­γοί» βγαί­νουν στα κοι­νω­νι­κά δί­κτυ­α και α­να­ζη­τούν νέ­ους και νέ­ες που έ­χουν μια τά­ση στην κοι­νω­νι­κή προ­σφο­ρά. Στην αρ­χή ε­πι­χει­ρούν να «α­πο­μο­νώ­σουν» το θύ­μα τους α­πό το πε­ρι­βάλ­λον του – αρ­χί­ζουν να του στέλ­νουν βίν­τε­ο για τις με­ταλ­λαγ­μέ­νες τρο­φές και τις παγ­κό­σμι­ες συ­νω­μο­σί­ες. Ό­ταν το «θύ­μα» αρ­χί­σει να δι­α­πνέ­ε­ται α­π' την κουλ­τού­ρα της «σα­πί­λας» του κό­σμου, στα­δια­κά αρ­χί­ζει να α­πο­κό­βε­ται α­πό τις συ­νή­θει­ες της κα­θη­με­ρι­νό­τη­τάς του και την ταυ­τό­τη­τά του, δι­α­μορ­φώ­νον­τας μια νέ­α ταυ­τό­τη­τα – αυ­τή «του α­γω­νι­στή για έ­ναν κα­λύ­τε­ρο κό­σμο». Τα κο­ρί­τσια συ­νή­θως προ­σεγ­γί­ζον­ται στην αρ­χή α­πό κο­πέ­λες (που στα­δια­κά αυ­το­προσ­δι­ο­ρί­ζον­ται ως «πνευ­μα­τι­κές α­δελ­φές»), οι ο­ποί­ες α­πο­φεύ­γουν αρ­χι­κά την α­να­φο­ρά σε θρη­σκεί­ες – δη­μι­ουρ­γούν μια συγ­κι­νη­σια­κή φόρ­τι­ση (δεί­χνουν μω­ρά που έ­χουν πνι­γεί α­πό α­έ­ρια σε μια ε­πι­χεί­ρη­ση των συ­ρια­κών δυ­νά­με­ων α­σφα­λεί­ας) και τό­τε αρ­χί­ζει η κα­τή­χη­ση για «υ­ψη­λό­τε­ρες θεί­ες α­ξί­ες» και ο­δη­γί­ες υ­λο­ποί­η­σής τους.


Τα 3/4 ό­σων έ­χουν ρι­ζο­σπα­στι­κο­ποι­η­θεί προ­έρ­χον­ται πια α­πό γο­νείς ά­θε­ους, ε­νώ η με­γά­λη τους πλει­ο­ψη­φί­α α­νή­κει στη με­σαί­α τά­ξη, ε­νί­ο­τε και στην α­νώ­τε­ρη. Για κά­ποι­ους γο­νείς (που τα παι­διά τους πα­ρου­σί­α­ζαν προ­βλή­μα­τα ε­θι­σμού σε αλ­κο­όλ ή ναρ­κω­τι­κά), η ε­να­σχό­λη­ση με το Κο­ρά­νι ή­ταν «θεί­ο δώ­ρο». «Α­φού η θρη­σκεί­α του έ­δω­σε μια ε­σω­τε­ρι­κή ι­σορ­ρο­πί­α, θα πεί πως εί­ναι κα­λό πράγ­μα» δή­λω­σαν πως σκέ­φτον­ταν. Ό­ταν ό­μως τα α­γό­ρια τους άρ­χι­σαν να έ­χουν γε­νειά­δες, να φο­ράν ρά­σα κι έ­να σκού­φο στο κε­φά­λι, να προ­σεύ­χον­ται υ­ψη­λό­φω­να και να κά­νουν πα­ρα­τη­ρή­σεις στις γυ­ναί­κες της οι­κο­γέ­νειάς τους ό­τι ντύ­νον­ται «πρό­στυ­χα», ξε­κί­νη­σαν οι καυ­γά­δες και οι συγ­κρού­σεις. Κι έ­πει­τα έ­γι­νε η φυ­γή και η α­νώ­μα­λη προ­σγεί­ω­ση της οι­κο­γέ­νειας στη σκλη­ρή πραγ­μα­τι­κό­τη­τα. Οι γιοι τους φαν­τα­σι­ώ­νον­ται ό­τι εί­ναι «ιπ­πό­τες», ό­τι έ­χουν μια «α­πο­στο­λή», «ζουν μέ­σα στη φαν­τα­σί­ω­ση της παν­το­δυ­να­μί­ας, κα­θώς α­πο­κτούν έ­λεγ­χο στη ζω­ή και τον θά­να­το».


Η Μπου­ζάρ λέ­ει, τέ­λος, ό­τι στη «γραμ­μή βο­ή­θειας» που έ­χει α­νοί­ξει, κά­που 5 νέ­ες οι­κο­γέ­νει­ες τη βδο­μά­δα ε­πι­κοι­νω­νούν μα­ζί της κα­θώς και νέ­α κο­ρί­τσια, που βλέ­πουν φί­λες τους ή α­δελ­φές τους να α­πο­κτούν μιαν αλ­λό­κο­τη συμ­πε­ρι­φο­ρά.



29/3/15

Ηλιοβασίλεμα



Σύ-στοιχα δέντρα
σε πορεία προς το ηλιοβασίλεμα.
Στίχοι προσευχής
ηλιοτρόπια που δοξολογούν
κι άλλα που προσκυνούν.
Να μείνω συνδεδεμένη μαζί Σου,

να μείνω ειρηνική.

Νεκταρία Α.