20/10/14

Η ανηθικότητα των ηθικιστών


Ο ηθικισμός είναι το καρκίνωμα της ηθικής γενικότερα. Το «γράμμα» της ηθικολογίας νεκρώνει το «πνεύμα» της ζωής των ανθρώπων. Έτσι ο ηθικισμός σκοτώνει το ήθος, επειδή απολιθώνει τη ζωή. Γι' αυτό τελικά η ηθικολογία αναιρεί την ηθική. Άλλο είναι το ηθικό γενικότερα και εντελώς άλλο είναι το ηθικιστικό ή ηθικολογικό.



ΣΤΟ ΑΡΧΑΓΓΕΛΩΝ ΚΕΙΜΕΝΑ ΟΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ:


16/10/14

Ida

 




Πο­λω­νί­α, 2013 – 80΄
31 Βραβεύσεις!


Μια ι­δι­αί­τε­ρη ται­νί­α η­θι­κού προ­βλη­μα­τι­σμού, με πλη­θώ­ρα δι­α­κρί­σε­ων σε Ευ­ρώ­πη και Α­με­ρι­κή, α­πό τον σκη­νο­θέ­τη Paweł Pawlikowski, σε σε­νά­ριο του ι­δί­ου και της Rebecca Lenkiewicz.

Οι η­θο­ποι­οί Agata Trzebuchowska σαν Ida Lebenstein - α­δελ­φή Άν­να και Agata Kulesza σαν Wanda Gruz, θεί­α της Άν­νας, α­πο­τε­λούν έ­να πρω­τα­γω­νι­στι­κό δί­δυ­μο, που σί­γου­ρα δεν θα ξε­χα­στεί σύν­το­μα, ό­πως άλ­λω­στε και η ε­ξαι­ρε­τι­κή α­σπρό­μαυ­ρη φω­το­γρα­φί­α της ται­νί­ας.


 Η Άν­να εί­ναι μια δό­κι­μη μο­να­χή, που ορ­φα­νή α­πό μι­κρή με­γά­λω­σε στον χώ­ρο του  Μο­να­στη­ριού. Αυ­τό ή­ταν το σπί­τι της και οι μο­να­χές η οι­κο­γέ­νεια της. Α­κο­λου­θεί τον δρό­μο της με α­φο­σί­ω­ση στον Χρι­στό και θε­ω­ρεί δε­δο­μέ­νο το να α­φι­ε­ρώ­σει τη ζω­ή της στην Υ­πη­ρε­σί­α Του...
 
 
 
 

15/10/14

The Lunchbox




 " Τhe Dabba" (The Lunchbox)

 Σκηνοθεσία, Σενάριο: Ritesh Batra

Μια υπέροχη ταινία από την Ινδία (2013),

με 22 βραβεύσεις σε διάφορα φεστιβάλ.



Στην πο­λύ­βου­η Βομ­βά­η των 20.000.000 κα­τοί­κων, οι ερ­γα­ζό­με­νοι έ­χουν μί­α πα­ρα­δο­σια­κή συ­νή­θεια σχε­τι­κά με το με­ση­με­ρια­νό φα­γη­τό τους. Δεν τρώ­νε έ­ξω, ού­τε παίρ­νουν από το πρωί φα­γη­τό μαζί τους, αλ­λά προ­τι­μούν να το τρώ­νε φρε­σκο­μα­γει­ρε­μέ­νο, σταλ­μέ­νο κα­τευ­θεί­αν α­πό το σπί­τι τους ό­πως συ­νήθ­ι­ζαν και οι πρό­γο­νοί τους. Το "dabbawallas" ό­πως ο­νο­μά­ζε­ται, εί­ναι έ­να σύ­στη­μα ό­που μέ­σω χι­λιά­δων κού­ρι­ερς το φα­γη­τό φτά­νει ζε­στό α­πό τα σπί­τια των ερ­γα­ζο­μέ­νων στις δου­λει­ές τους και στην συ­νέ­χεια ε­πι­στρέ­φουν τα ά­δεια "τά­περ" στα σπί­τια τους. (Ο τίτλος της ταινίας στα ινδικά είναι " Τhe Dabba")


Μια λαν­θα­σμέ­νη δι­εύ­θυν­ση για πα­ρά­δο­ση φα­γη­τού θα φέ­ρει σε ε­πα­φή μια νε­α­ρή νοι­κο­κυ­ρά (Νιμ­ράτ Κόρ) που εί­ναι πα­ρα­με­λη­μέ­νη α­πό τον άν­τρα της κι έ­να με­σή­λι­κα λο­γι­στή (Ιρ­φάν Καν), που ζει κα­τα­θλι­πτι­κά με­τά τον θά­να­το της γυ­ναί­κας του. Εν­τυ­πω­σι­α­σμέ­νος α­πό το νό­στι­μο σπι­τι­κό φα­γη­τό, ο μο­να­χι­κός λο­γι­στής θα αρ­χί­σει μια αλ­λη­λο­γρα­φί­α με την νέ­α γυ­ναί­κα, σταλ­μέ­νη μέ­σα στα κου­τιά του φα­γη­τού, που θα ε­ξα­κο­λου­θή­σουν να πη­γαί­νουν στην λά­θος δι­εύ­θυν­ση...







14/10/14

Υ­πάρ­χουν πράγ­μα­τα στην ζω­ή...


 


  
Α­θή­να, 2014. Μια ει­κό­να χί­λι­ες λέ­ξεις. Μια ει­κό­να σο­κα­ρι­στι­κή στον τοί­χο της Στ' τά­ξης. Α­νά­με­σα στα πρό­σω­πα των α­νέ­με­λων παι­δι­ών, που άλ­λα είναι γε­λα­στά κι άλ­λα θυ­μω­μέ­να α­πό κά­ποι­ον ευ­τε­λή μι­κρο­καυ­γά, έ­να παι­δί α­πό μια άλ­λη ά­κρη του κό­σμου, α­πό κά­που ό­που ο πό­λε­μος α­πο­φα­σί­ζει για τις μοί­ρες και την ευ­τυ­χί­α των αν­θρώ­πων. Έ­να παι­δί με­λαμ­ψό, με γυ­μνά πό­δια, ξα­πλω­μέ­νο κα­τά­χα­μα, με το κε­φά­λι α­κουμ­πισ­μέ­νο στο μα­ξι­λά­ρι του. Ψά­χνει να βρει την θαλ­πω­ρή που έ­χα­σε. Το χά­δι της μά­νας που τό­σες φο­ρές έ­νι­ω­σε στο σώ­μα του α­πό μω­ρό αν­τι­κα­τα­στή­θη­κε α­πό την α­φή της ά­ψυ­χης γης. Έ­να παι­δί που ξα­πλώ­νει α­νά­με­σα στους φρε­σκο­σκαμ­μέ­νους τά­φους των γο­νι­ών του. Ό­πως άλ­λο­τε τρύ­πω­νε α­νά­με­σα στα ζε­στά α­π' τα σώ­μα­τά τους στρω­σί­δια, κά­θε φο­ρά που α­πο­ζη­τού­σε την α­σφά­λεια της φρον­τί­δας και της α­γά­πης τους.

Υ­πάρ­χουν πράγ­μα­τα στην ζω­ή τό­σο α­πλά και ό­μορ­φα, ό­πως το άγ­γιγ­μα, το βλέμ­μα, το χά­δι, η αγ­κα­λιά, το χα­μό­γε­λο... Η ει­κό­να μου θύ­μι­σε πως δεν εί­ναι δε­δο­μέ­να...

Aνααστασία Χ.

11/10/14

Η παραβολή του σπορέα

του Μητροπολίτη Αντώνιου Bloom


Υπάρχει στο Ευαγγέλιο ένα σημείο, όπου ο Χριστός μας λέει: Να προσέξετε πώς ακούτε – δηλαδή πώς ακροάστε τα λόγια, τα οποία φτάνουν στα αυτιά σας. Μας φαίνεται, ότι ακούμε καλά και καταλαβαίνουμε ό,τι μας λένε. Σήμερα διαβάστηκε πάλι  – ίσως για εκατοστή φορά – η παραβολή του σποριά. Και λοιπόν, τί? Είναι τόσο σαφής και τόσο συνηθισμένη. Φαίνεται ότι δεν χρειάζεται να την ακούσουμε άλλη  μια φορά. Θα μπορούσαμε εύκολα να την επαναλάβουμε, να τη διηγηθούμε, να την εξηγήσουμε. Μα ποιός από μας θα μπορούσε να πεί ότι ζεί και σύμφωνα μ΄αυτήν? Γι αυτό τα λόγια του Χριστού: „Προσέξτε, πώς ακούτε τα λόγια του Θεού“ αποκτούν νόημα. Ακούμε και θυμόμαστε. Ακούμε με τα αυτιά και θυμόμαστε με τη μνήμη. Μπαίνουν, όμως, τα λόγια και στην καρδιά μας? Εάν όχι, αν ο ζωντανός λόγος  του Θεού δεν αγγίζει την καρδιά μας και ακούγεται μόνο στις σκέψεις μας, δεν θα φέρνει κανένα καρπό.

9/10/14

Περί των του βίου οδών




Πάντα ευαίσθητος, μελαχολικός, τρυφερός, αληθινός, ο Αγιος Γρη­γό­ριος θέ­τει ε­ρω­τή­μα­τα σχε­τι­κά με την ύ­παρ­ξη και την με­τά θά­να­τον ζω­ή καταθέτοντας την α­γω­νί­α της ψυ­χής του κι ό­χι ψευ­δο­βε­βαι­ό­τη­τες. Μέ­σα α­πό ζεύ­γη που πε­ρι­λαμ­βά­νουν τις δύ­ο αν­τί­θε­τες ό­ψεις των πραγ­μά­των (πλού­τος - φτώ­χεια, νε­ό­τη­τα - γή­ρας κτλ.) α­πο­φαί­νε­ται ό­τι ό­λα α­πο­βαί­νουν αρ­νη­τι­κά και ε­πο­μέ­νως μά­ται­α για τον άν­θρω­πο. Η α­πό­λυ­τη ρευ­στό­τη­τα και α­στά­θεια χα­ρα­κτη­ρί­ζει τον αν­θρώ­πι­νο βί­ο και ως μό­νο πα­ρή­γο­ρο αν­τί­βα­ρο, βλέ­πει τον πόθο της σχέ­σης με τον Θε­ό...




Άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος

 (στ. 1-30)



Ποιος κι από πού ήρθα στη ζωή; Κι η γη σαν με σκεπάσει

κι αναστηθώ, ποιος θε να βγω από τη σκόνη πάλι;

Πού θα με πάει ο μέγας Θεός; Θα με γλιτώσει τάχα,

αφού μ᾽ ανάστησε από δω, σε γαληνό λιμάνι;

Πολλές οι στράτες της ζωής οι πολυπαθιασμένες

και κάθε μια φορτώνεται με τα δικά της πάθη.

Καλό δεν έχει ο άνθρωπος κακό που να μην κρύβει

και μόνο ας ήταν τα πικρά να μη νικούνε τόσο.

Ο πλούτος φίλος άπιστος, κι ο θρόνος μάταιη δόξα,

βάρος το να σε κυβερνούν κι είναι πεδούκλι* η φτώχεια.

Η ομορφιά μιαν αστραπή με λίγη χάρη, η νιότη

του χρόνου κόχλασμα, πικρό τέλος του βίου τα γέρα.

Είναι τα λόγια φτερωτά κι η δόξα αέρας, αίμα

που πάλιωσ᾽ οι ευγενείς, η ορμή, και τ᾽ άγριου κάπρου.

Τα πλούτη προσβολή γεννούν, δεσμός ο γάμος, κι είναι

σκληρή φροντίδα τα παιδιά κι η ατεκνία αρρώστια.

Διδασκαλεία οι αγορές κακίας· η ηρεμία

Είν᾽ απραξία· των ταπεινών είναι και κάθε τέχνη.

Πικρό το ξένο το ψωμί. Μόχθος τη γη να οργώνεις.

Κι οι πιο πολλοί θαλασσινοί στον Άδη ταξιδεύουν.

Γκρεμός για σε η πατρίδα σου κι η ξενιτιά ντροπή σου.

Όλα τα εδώ για τους θνητούς, κόπος· κι όλα για γέλια,

άχνη, ίσκιος, φαντασία, δροσιά, πνοή, φτερό κι ομίχλη,

όνειρο, κύματα, ροή, στο πέλαο αυλάκι, σκόνη.

Κύκλος που αδιάκοπα γυρνά, κυλώντας όμοια πάντα

μια στέκεται, μια προχωρεί, σπάζει και πάλι σμίγει

ώρες και μέρες και νυχτιές, θάνατοι, πόνοι, λύπες

μ᾽ αρρώστιες αλλά και χαρές, κακοτυχίες και τύχες.


Κι αυτό η σοφία σου τ᾽ όρισε, Πατέρα Λόγε, να ᾽ναι

όλα άστατα για να ᾽χομε του ακίνητου τον πόθο.

*πεδούκλι: δεσμά των ποδιών
(μετάφραση Ιγνάτιος Σακαλής)

6/10/14

A Thousand Times Good Night (2013)


 

Ο Νορ­βη­γός σκη­νο­θέ­της, σε­να­ρι­ο­γρά­φος και δι­ευ­θυν­τής φω­το­γρα­φί­ας Erik Poppe {Schpaa (1998), Hawaii, Oslo (2004) and Troubled Water (2008)}, ε­πι­στρέ­φει στις ο­θό­νες μας με μια συγ­κι­νη­τι­κή και α­τμο­σφαι­ρι­κή ται­νί­α που έ­χει βρα­βευ­τεί 7 φο­ρές σε δι­ά­φο­ρα φε­στι­βάλ.

Η ε­παγ­γελ­μα­τί­ας φω­το­γρά­φος Rebecca (Juliette Binoche) εί­ναι μί­α α­πό τις κα­λύ­τε­ρες πο­λε­μι­κές αν­τα­πο­κρί­τρι­ες του κό­σμου. Σε μια α­πο­στο­λή στο Αφ­γα­νι­στάν κα­θώς φω­το­γρα­φί­ζει μια γυ­ναί­κα που πη­γαί­νει σε βομ­βι­στι­κή α­πο­στο­λή αυ­το­κτο­νί­ας, θα τραυ­μα­τι­στεί σο­βα­ρά. Ε­πι­στρέ­φον­τας στην Ιρ­λαν­δί­α ό­που κα­τοι­κεί, θα α­ναγ­κα­στεί να αν­τι­με­τω­πί­σει τα προ­σω­πι­κά της προ­βλή­μα­τα.  Με τρό­πο ευ­αί­σθη­το και συ­νά­μα ρε­α­λι­στι­κό η ται­νί­α θέ­τει πολ­λά ε­ρω­τή­μα­τα:...