28/5/15

Ανάμνηση της άλωσης

Ο λόγος του τελευταίου αυτοκράτορα της Ρωμανίας, Κωνσταντίνου Παλαιολόγου, προς το λαό του λίγο πριν την τελική επίθεση των εχθρών στην Πόλη, από το χρονικό του Γεωργίου Σφραντζή:



 «Και σεις, ευγενέστατοι άρχοντες και ενδοξότατοι δήμαρχοι και στρατηγοί και γενναιότατοι συστρατιώτες και όλος ο πιστός και τίμιος λαός, ξέρετε καλά πως έφτασε η ώρα και ο εχθρός της πίστης μας θέλει με κάθε τρόπο και μηχανικό μέσο να μας πιέσει σφοδρότερα και να κάνει ορμητικό πόλεμο με μεγάλη συμπλοκή και σύγκρουση από στεριά και θάλασσα με όλες του τις δυνάμεις, για να χύσει σαν φίδι το δηλητήριο και να μας καταβροχθίσει σαν ανήμερο λιοντάρι. Γι' αυτό λέγω και σας παρακαλώ να σταθείτε παλικαρίσια και με γενναία ψυχή, όπως κάνατε πάντοτε ως τώρα, ενάντια στους εχθρούς της πίστης μας. Σας παραδίνω αυτή την ενδοξότατη και περίφημη πόλη και πατρίδα μας και βασίλισσα των πόλεων. Ξέρετε λοιπόν καλά, αδελφοί, ότι για τέσσερα πράγματα έχουμε κοινή υποχρέωση όλοι να προτιμήσουμε να πεθάνουμε παρά να ζούμε· πρώτο για την πίστη και την ευσέβειά μας, δεύτερο για την πατρίδα, τρίτο για το βασιλιά που έλαβε την εξουσία με χρίσμα και τέταρτο για συγγενείς και φίλους. Λοιπόν, αδελφοί, αν έχουμε καθήκον να αγωνιζόμαστε μέχρι θανάτου για ένα από τα τέσσερα αυτά, πολύ περισσότερο έχουμε για όλα αυτά, όπως καθαρά βλέπετε, και όλα πρόκειται να τα χάσουμε. Αν για τις δικές μου αμαρτίες ο Θεός παραχωρήσει τη νίκη στους ασεβείς, ριχνόμαστε στον κίνδυνο για την πίστη μας την αγία, την οποία ο Χριστός μας χάρισε με το δικό του αίμα· και αυτό είναι το κυριότερο από όλα. Γιατί, αν κερδίσει κανείς τον κόσμο όλο και χάσει την ψυχή του, ποιο είναι το όφελος; Δεύτερο, με τον τρόπο αυτό στερούμαστε περίφημη πατρίδα και τη λευτεριά μας. Τρίτο, τη βασιλεία την άλλοτε σπουδαία και τώρα ταπεινωμένη και ντροπιασμένη και εξουθενωμένη θα τη χάσουμε και θα εξουσιάζεται από τύραννο και ασεβή. Τέταρτο, θα στερηθούμε και τα πολυαγαπημένα μας παιδιά και τις γυναίκες και τους συγγενείς μας».



Παραδοσιακό τραγούδι για την άλωση της Πόλης από τους Τούρκους, από τον ομώνυμο δίσκο παραγωγής του Ι. Ναού Ταξιαρχών του Μοσχάτου.

27/5/15

Το Αντίο σε μια Πατρίδα


Μπήκα στο χώρο συνάντησης κι ήταν καθισμένη διστακτικά σε μια καρέκλα. Σήκωσε το κεφάλι της και κοιταχτήκαμε. Τα μάτια της μεγάλα, μαύρα κι υγρά. Τα μαλλιά κατάμαυρα και η εικόνα της τόσο υπέροχα εξωτική στα δικά μου μάτια. Ανατολίτισσα, πανέμορφη και τόσο μα τόσο ντροπαλή, με μια γοητευτική φυσική ευγένεια

Έδωσα το χέρι πρώτα στη μαμά της που καθόταν δίπλα της και μετά στην ίδια. Γρήγορες συστάσεις… και μετά η μαμά αποχώρησε. Μείναμε οι δυο μας να χαμογελάμε αμήχανα η μια στην άλλη… Δεν μιλά την γλώσσα μου, δεν μιλώ τη γλώσσα της και αποφασίσαμε να  συνεννοούμαστε στα αγγλικά.
Την ρώτησα πως είναι και τα μεγάλα αμυγδαλωτά της μάτια γέμισαν δάκρυα!  Δεκάξι χρονών, ζει στην χώρα μας ένα μήνα και δέκα μέρες ακριβώς.  Έμεινα σιωπηλή κι ήταν σαν έναν μικρό ποτάμι να άρχισε να κυλά δίπλα μου…

Μου είπε για τις βόμβες, που έπεφταν παντού, για τις σφαίρες που σφύριζαν πάνω από τα κεφάλια τους. Για το ότι σαν έφευγε για το σχολείο, δεν ήξερε αν θα γύριζε σπίτι της κι αν θα ξανάβλεπε τους γονείς της. Για τους φίλους της που έχουν σκοτωθεί. Για την βόμβα που έπεσε στο δρόμο και έσπασε την τζαμαρία πίσω της. Για τα τζάμια που χαράκωσαν την πλάτη της - σηκώθηκε αργά  και σήκωσε την μπλούζα για να δω τα σημάδια της.

Μου είπε  για το μικρό δεκάχρονο αγόρι που το αίμα έτρεχε από το λαιμό του σαν ποτάμι και ο νοσοκόμος της ζήτησε να πιέζει με τα δάχτυλα της την πληγή για να μην φεύγει το αίμα.

Μου είπε πως είναι τα μάτια ενός ανθρώπου την ώρα που στραγγίζει από μέσα του η ζωή, σαν εκείνο το αγόρι που την κοίταζε στα μάτια και τα δάχτυλα της πίεζαν την πληγή στο λαιμό του την ώρα που πέθαινε, εκεί στη μέση του δρόμου, στο μικρό υπαίθριο καφέ που είχε καθίσει, με το φρέσκο χυμό ακόμη στο χέρι της. 

Μου είπε για το ότι είδε αποκεφαλισμούς ανθρώπων και μικρά παιδιά να πέφτουν στον δρόμο πυροβολημένα από ελεύθερους σκοπευτές.

Μου έδειχνε με τα χέρια της πως πετούσαν οι άνθρωποι διαμελισμένοι από βόμβες που έσκαγαν στην αγορά και με το στόμα της έκανε τον θόρυβο και τη βοή του πανικού, λίγο πριν την ανατίναξη.

Μου μίλησε για τις αρπαγές κοριτσιών από τους στρατιώτες και για τον φόβο των γονιών της  μην συμβεί το ίδιο και σε εκείνη.

Μου είπε για την απόφαση να  φύγουν για την ημέρα του αποχαιρετισμού,για τα δάκρυα και τα γέλια και την χαμένη ελπίδα, πως θα ξαναδεί το σπίτι της,την αυλή της,το δωμάτιο της. Το ροζ εφηβικό της δωμάτιο, που μου περιέγραψε με κάθε λεπτομέρεια.

Μου μίλησε για τον υποχρεωτικό αποχωρισμό από τον μπαμπά που έπρεπε να μείνει πίσω. Για το μικρό σακίδιο που έπρεπε εκεί να χωρέσει όλη την παλιά ζωή της κι εκείνη επέλεξε να πάρει ζωγραφιές κι ευχές φίλων της,παρά  ρούχα ή κάτι πιο χρήσιμο. 
Μου μίλησε για το ταξίδι στην Τουρκία,το περπάτημα μέσα από τα βουνά, το κρύο,την κούραση, τη σιωπή και την πείνα.

Μου είπε για το ταξίδι με τη βάρκα. Τη θάλασσα άγρια, πως κουνούσε και ζαλιζόταν, πως φοβόταν.
Μου μίλησε πως έφτασαν στην Κω και πώς πέρασαν εκεί δύο δύσκολες μέρες σε απόλυτη εξαθλίωση και πείνα,μα πως όλοι ήταν καλοί μαζί τους…
Κι ύστερα  Αθήνα κι ύστερα… Θεσσαλονίκη κι ύστερα…εκεί απέναντι μου να μου μιλά για τη φρίκη της. Τα μάτια της έτρεχαν ποτάμι, κανένας λυγμός, κανένας ήχος, μόνο δάκρυα. Ένα παιδί.
Ένα παιδί που είχε ζήσει την κόλαση κι είχε επιβιώσει…

Ήθελα να βρω τα σωστά λόγια μα δεν υπήρχαν… Με κοίταξε ίσια στα μάτια και μου είπε πως πριν τον πόλεμο η Συρία ήταν η πιο όμορφη χώρα στον κόσμο. Πως ήξερε πως δεν θα την ξαναδεί και πως θα την αγαπούσε για πάντα…
Την ρώτησα τι θυμόταν από την χώρα της πριν από τον πόλεμο…
«Τίποτε». Μου απάντησε «Ήμουν τόσο  μικρή  όταν άρχισε  ο πόλεμος,  που δεν θυμάμαι πως ήταν πιο πριν». «Τότε πως ξέρεις πως ήταν όμορφη;» Τη ρωτάω.

Ακούμπησε το ντελικάτο σχεδόν γυναικείο χέρι της  στο στήθος της και κλείνοντας τα μάτια ψιθύρισε, «Το ξέρω γιατί όταν τη θυμάμαι πονάει η καρδιά μου»…

Αντίο Πατρίδα…

Η ιστορία είναι αληθινή...όπως και η συνάντηση μου μαζί της! Καλημέρα αγαπημένοι...



ΠΗΓΗ: kapaworld.blogspot.gr

26/5/15

Πάρθεν




Aυτές τες μέρες διάβαζα δημοτικά τραγούδια,

για τ’ άθλα των κλεφτών και τους πολέμους,
πράγματα συμπαθητικά· δικά μας, Γραικικά.

Διάβαζα και τα πένθιμα για τον χαμό της Πόλης
«Πήραν την Πόλη, πήραν την· πήραν την Σαλονίκη».
Και την Φωνή που εκεί που οι δυο εψέλναν,
«ζερβά ο βασιλιάς, δεξιά ο πατριάρχης»,
ακούσθηκε κ’ είπε να πάψουν πια
«πάψτε παπάδες τα χαρτιά και κλείστε τα βαγγέλια»
πήραν την Πόλη, πήραν την· πήραν την Σαλονίκη.

Όμως απ’ τ’ άλλα πιο πολύ με άγγιξε το άσμα
το Τραπεζούντιον με την παράξενή του γλώσσα
και με την λύπη των Γραικών των μακρινών εκείνων
που ίσως όλο πίστευαν που θα σωθούμε ακόμη.

Μα αλίμονον μοιραίον πουλί «απαί την Πόλην έρται»
με στο «φτερούλν’ αθε χαρτίν περιγραμμένον
κι ουδέ στην άμπελον κονεύ’ μηδέ στο περιβόλι
επήγεν και εκόνεψεν στου κυπαρίσ’ την ρίζαν».
Οι αρχιερείς δεν δύνανται (ή δεν θέλουν) να διαβάσουν
«Χέρας υιός Γιανίκας έν» αυτός το παίρνει το χαρτί,
και το διαβάζει κι ολοφύρεται.
«Σίτ’ αναγνώθ’ σίτ’ ανακλαίγ’ σίτ’ ανακρούγ’ την κάρδιαν.
Ν’ αοιλλή εμάς, να βάι εμάς, η Pωμανία πάρθεν.»

Κωνσταντίνος Καβάφης

25/5/15

Μικρές ανάσες


Ένας αγαπημένος φίλος, λάτρης του καλού κινηματογράφου, λέει πως το αν μια ταινία είναι καλή φαίνεται στο πρώτο εικοσάλεπτο. Άραγε, τι ισχύει για ένα βιβλίο;
Συνήθως, για να προτείνεις ένα βιβλίο, πρέπει να το έχεις διαβάσει όλο. Βρίσκομαι στη μέση μιας συλλογής διηγημάτων και νιώθω πως από τη μια θέλω να παρακολουθήσω και τις υπόλοιπες ιστορίες πριν μοιραστώ τον ενθουσιασμό μου, από την άλλη λόγω του ειδικού βάρους της καθεμιάς φοβάμαι πως θα επικρατήσει η «καταναλωτική» διάθεση αν τις διαβάσω απνευστί. Προτιμώ να με συντροφεύουν στις επόμενες μέρες κι οι πρωταγωνιστές να μου αποκαλύπτονται σταδιακά. Ωστόσο, ήδη συνιστώ όστις θέλει να το φυλλομετρήσει...
«Μικρές ανάσες» τιτλοφορείται το βιβλίο της Ελένης Καραγιάννη που κυκλοφορήθηκε τούτον το μήνα από τις εκδόσεις Αρμός. Τη συγγραφέα την είχα γνωρίσει και εκτιμήσει σε μια συζήτηση με αφορμή ένα βιβλίο του συζύγου της, του Δημήτρη Καραγιάννη. Ψυχίατρος και ψυχοθεραπεύτρια κι η ίδια, με αναζήτηση προσωπική και εμπειρία επαγγελματική πολλών ετών, καταξιωμένη, επιλέγει να δημοσιεύσει σύντομες ιστορίες με πρωταγωνιστές ανθρώπους σαν κι εμάς, συγγενείς και φίλους μας, διαβάτες στο πλαϊνό πεζοδρόμιο ή ενοίκους της απέναντι πολυκατοικίας. Ωραίες εικόνες πλάθουν οι γραμμές των λέξεων, που εξάπτουν τις αισθήσεις και ανακινούν αναμνήσεις. Το περιβάλλον φωτίζεται με εύστοχες λεπτομέρειες μα κυρίως ανοίγει το υπόγειο των σκέψεων και των συναισθημάτων που θεμελιώνει στις πράξεις ή τις στοιχειώνει σαν βαρίδι. Αεράκι λυτρωτικό πνέει.
Αφορμή για αυτογνωσία και ενσυναίσθηση το ανά χείρας βιβλίο, γραμμένο όχι διδακτικά, όχι στεγνά, αλλά με φρεσκάδα και αισιοδοξία, με ματιά συγχωρητική, αγαπητική στην αδυναμία, επεξηγηματική. Ακριβώς όπως ορίζεται και στο οπισθόφυλλο, νιώθω πως σαν μικρές ανάσες μπορούν να λειτουργήσουν αυτές οι ιστορίες στους ιλιγγιώδεις ρυθμούς της καθημερινότητας, ως «δυνατότητα να σταματάει ο χρόνος ώστε να επιτρέπονται οι εσωτερικές διεργασίες.».


Ειρήνη Κ.  

23/5/15

Μήνυμα αγάπης για τις Πανελλαδικές


Αγαπητά μου παιδιά,

Μια ξεχωριστή –και φυσικά κάπως δύσκολη– περίοδος στη σχολική ζωή σας είναι τώρα μπροστά σας: οι εξετάσεις! Επειδή έχω δώσει πολλές φορές εξετάσεις στη ζωή μου, μπορώ να σας διαβεβαιώσω με κάθε ειλικρίνεια ότι το αποτέλεσμά τους είναι μονάχα ένας σταθμός, ο οποίος είναι σημαντικός αλλά όχι και καθοριστικός.
Η διαδικασία αυτή θα είναι μια πολύ χρήσιμη εμπειρία για το μέλλον σας, απαιτεί λίγη περισσότερη μελέτη με πρόγραμμα και μέθοδο, ψυχραιμία, προσήλωση στο στόχο σας, ετοιμότητα και καλή προετοιμασία, ψυχική και πνευματική εγρήγορση, ειρήνευση καρδιάς, που μπορεί με τρόπο μοναδικό να σας χαρίσει η προσευχή στον Ιησού Χριστό. Το σημαντικό είναι να κρατήσετε γερά στην καρδιά σας τις αξίες και τα οράματα, τη δίψα για νόημα ζωής, για ένα μέλλον με νόημα με περιεχόμενο, για έναν κόσμο με κατανόηση, ανθρωπιά και αλληλεγγύη.
Προσεύχομαι για όλους σας παιδιά μου, και ιδιαιτέρως για τα παιδιά που διαγωνίζονται στις πανελλαδικές εξετάσεις, να έχετε πάντοτε τη δύναμη και το φωτισμό του Θεού, να ολοκληρώσετε με επιτυχία την προσπάθειά σας και να αποδώσουν καρπούς οι κόποι σας.
Παρακαλώ και πάλι φέτος τους γονείς σας να σάς στηρίζουν στις επιλογές σας χωρίς πίεση, και τους καλούς εκπαιδευτικούς μας να δώσουν τον καλύτερο εαυτό τους για να ανταπεξέλθουν με συνέπεια στο καθήκον τους. Ο Χριστός μας, ο αληθινός Φίλος και Συνοδοιπόρος στο ταξίδι κάθε νέου ανθρώπου, να σας χαρίζει ευλογία και προκοπή.

Με πατρικές ευχές και αγάπη

Ο ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ
+ Ο ΑΘΗΝΩΝ ΙΕΡΩΝΥΜΟΣ Β΄


19/5/15

Μουσική εκδήλωση


 Τη Δευτέρα 18 Μαΐου πραγματοποιήθηκε στον Ιερό Ναό μας η τελευταία μουσική εκδήλωση πριν το καλοκαίρι


16/5/15

Ο Ύμνος της αγάπης του αγίου Ιωάννου Δαμασκηνού


"Ὅσοι τοίνυν ὀρθοδόξως φρονοῦσι περὶ Πατρὸς, καὶ Υἱοῦ, καὶ ἁγίου Πνεύματος, καὶ τὴν εἰς ἀλλήλους φυλάττουσιν ἀγάπην, οὗτοι κέκτηνται τὸ τέλειον τῆς ἀγάπης. Ἀγάπη Πατέρα ὁμολογεῖ, Υἱὸν προσκυνεῖ, καὶ τὸ ἅγιον Πνεῦμα δοξολογεῖ. Ἀγάπη ἀγγέλων σύμβιος, πατέρων σύντροφος, προφητῶν σύσκηνος, μαρτύρων σύναθλος, ἀποστόλων σύγχορος, Ἐκκλησίας σύνδεσμος. Ἀγάπη πόλεμον οὐκ οἶδεν, ἐχθρὸν οὐκ ἔχει, εἰρήνην πρεσβεύει. Ἀγάπη φονικοὺς θυμοὺς πραΰνει, λογικοὺς λαοὺς σεμνύνει. Ἀγάπη ἐν τῷ κόσμῳ μὴ χωροῦσα, καὶ ἐν ταπεινῇ καρδίᾳ κατοικοῦσα. Ἀγάπη μέλιτος καὶ γάλακτος γλυκυτέρα, ἡ μὴ μόνον ἐν τῷ στόματι τὸ γλυκὺ ἔχουσα, ἀλλὰ ἐν τῷ βάθει τῆς καρδίας τὸ ἡδὺ κέκτηται. Ἀγάπη ἡ πάντων ἁρμογὴ, δι’ ἧς συνέστηκε μὲν τὰ ἐπίγεια, αὔξει δὲ τὰ οὐράνια. Ἀγάπη, δι’ ἥν ὁ Θεὸς τὸν ἑαυτοῦ Υἱὸν ἀπέστειλεν εὶς τὸν κόσμον ὑπὲρ ἡμῶν· ὥστε τὸν Υἱὸν αὐτοῦ τὸν μονογενῆ ἔδωκεν εἰς τὸν κόσμον ὑπὲρ ἡμῶν. Ἀγάπη τὰ ζεύγη τῶν ἀρότρων ὁμοφρόνως τῷ ξύλῳ τοῦ σταυροῦ ὑπέζευξεν· κινδύνους δὲ κατὰ γῆν καὶ θάλασσαν ὑπομένειν ἐδίδαξεν. Ἀγάπη μάρτυρας τελειοῖ, ἀποστόλους στεφανοῖ. Ἀγάπη ἄλλον, ὡς ἑαυτὸν ὁρᾷ, καὶ τὰ ἴδια κοινὰ πᾶσιν ἡγεῖται. Ἀγάπη τὴν ἔνδειαν τοῦ πλησίον μέριμναν ἰδίαν τίθησιν. Ἀγάπη κοινὴν τράπεζαν πᾶσιν ἱστᾷ, πλουσίῳ τε καὶ πένητι, σοφῷ τε καὶ ἰδιώτῃ. Ἀγάπη τὴν πεπικρασμένην ψυχὴν γλυκαίνει, τὴν τεθλιμμένην θεραπεύει, τὴν τεταπεινωμένην ἀναθάλλειν ποιεῖ. Ἀγάπη ἄσβεστον λαμπάδα τῆς παρθενίας περιφέρει, καὶ τοὺς ἰδίους περιεργάζεται ζητοῦσα. Ἀγάπη τὰς τῆς βασιλείας θύρας ἀνοίγει, καὶ τοὺς ἐν σεμνῷ γάμῳ βιούντας εἰσελθεῖν οὐ κωλύει. Ἀγάπη τὴν ἐλεημοσύνην φιλεῖ, καὶ τῷ ταῦτα γεωργῷ στεφάνους χρυσαυγεῖς ἑτοιμάζει. Ἀγάπη ὑπερηφάνους οὐκ οἶδεν, ταπεινοὺς δὲ δοξάζει. Ἀγάπη ἄνδρα καὶ γυναῖκα γάμῳ συναφθέντας ὁμονοεῖν συμβουλεύει, χωρίζεσθαι δὲ ἀπ’ ἀλλήλων οὐδέποτε θέλει. Ἀγάπη τοὺς πατέρας φιλεῖν τὰ τέκνα προτρέπεται, καὶ τὰ τέκνα δουλεύειν ὡς δεσπόταις τοῖς γονεῦσιν. Ἀγάπη τοὺς δεσπότας ἐλεήμονας εἶναι πρὸς τοὺς οἰκέτας παρακαλεῖ, καὶ τοὺς οἰκέτας ὑπουργεῖν τοῖς δεσπόταις ἀδόλως παραινεῖ. Πολλαχῶς ἀγάπη νοεῖται, διὰ πραότητος, διὰ χρηστότητος, δι’ ὑπομονῆς, διὰ ἀφθονίας καὶ ἀζηλίας, δι’ ἀμνησικακίας. Ἀμέριστος ἐστιν ἐν πᾶσι, ἀδιάκριτος κοινωνική".


ΙΩΑΝΝΟΥ ΔΑΜΑΣΚΗΝΟΥ, Περὶ ἀγάπης, καὶ εἰρήνης, καὶ εἰρηνοποιῶν, PG 95, 1200D-1201C.

15/5/15

Ζήτησα από το Θεό…


Ζήτησα από το Θεό…

Να μου δώσει δύναμη…
Κι Αυτός μου έδωσε δυσκολίες για να τις ξεπεράσω.
Του ζήτησα σοφία…
Κι Αυτός μου έδωσε προβλήματα να μάθω να λύνω.
Του ζήτησα οικονομική άνεση…
Κι Αυτός μου έδωσε νου και ικανότητα να εργάζομαι.
Του ζήτησα θάρρος…
Κι Αυτός μου έδωσε κινδύνους να ξεπερνώ.
Του ζήτησα αγάπη…
Κι Αυτός μου έδωσε προβληματικά άτομα να βοηθώ.
Του ζήτησα χάρες…
Κι Αυτός μου έδωσε ευκαιρίες να εκμεταλλευτώ.
Απ᾽ ό,τι ζήτησα δεν πήρα τίποτα – τίποτε απ᾽ αυτά που ήθελα.
Πήρα όμως τα πάντα, αυτά που πραγματικά χρειαζόμουν.
Η προσευχή μου εισακούστηκε!!!
Θεέ μου, Σ΄ Ευχαριστώ!!!



11/5/15

Γιατί δέν ἐκκλησιάζονται οἱ νέοι;

του Danion Vasile

"Οἱ νέοι εἶναι ἀνήθικοι", "οἱ νέοι εἶναι γεμάτοι πάθη", "οἱ νέοι εἶναι ἀνυπάκουοι", "οἱ νέοι δέν ἔχουν φόβο Θεοῦ…" Ἔχω ἀκούσει πολλές φορές αὐτές τίς ἠθικιστικές διαπιστώσεις. Ἡ ἐρώτησή μου εἶναι: εἶχαν οἱ νέοι τίς ἀπαραίτητες συνθῆκες γιά νά ἐννοήσουν τή Χριστιανική ζωή ἤ ὄχι; Θά ρωτήσει κάποιος: "Τί, οἱ νέοι εἶναι προορισμένοι νά χαθοῦν;"

9/5/15

Αγία Φωτεινή η Σαμαρείτιδα



Έρχεται ο Κύριος σε μια πόλη της Σαμάρειας που λέγεται Σιχάρ. (Σαμάρεια ονομάσθηκε η πόλη που έκτισε το 880 π.Χ. ο βασιλιάς του Ισραήλ, Αμβρί, έπειτα το όρος Σομόρ που ήταν η ακρόπολή της και τέλος όλο το βόρειο βασίλειο του Ισραήλ, που καταλύθηκε από τους Ασσυρίους το 721 π.Χ. και ο ηγεμόνας τους εγκατέστησε εκεί εθνικούς από πολλά μέρη).

Εκεί ήταν η πηγή του Ιακώβ, το πηγάδι που εκείνος είχε ανοίξει. Κουρασμένος ο Κύριος από την οδοιπορία κάθισε μόνος του δίπλα από το πηγάδι και κάτω αφελώς, γιατί οι μαθητές του πήγαν να αγοράσουν τροφές. Έρχεται εκεί μια γυναίκα από τη Σαμάρεια να πάρει νερό και ο Κύριος διψώντας ως άνθρωπος, της ζήτησε νερό.

7/5/15

ΠΕΡΙΟΥΣΙΑΚΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ


 


Φτιάχνω ένα σπίτι από στιγμές
αναπαλλοτρίωτες
τα παιδιά μου ανοιγοκλείνουν γελώντας
πόρτες παράθυρα
τις ώρες της κοινής ησυχίας
προσοχή στο ξύλινο πάτωμα
τους φωνάζω
μη γδέρνετε τα έπιπλα
μη ζωγραφίζετε στους τοίχους
όμως εκείνα επιμένουν
κάνουν το σπίτι μου χρωματιστό
γιατί είναι βέβαια

ότι θα το κληρονομήσουν.

Β. Δ. 

5/5/15

Τρίστιχα προσευχής




Κεριά αναμμένα στη δύση
τα ιστία με τα κατεβασμένα πανιά·
ονειρεύονται το ταξίδι.

Τόσα χρόνια επισκέπτης
επιστρέφω στο σπίτι Σου·
ποίησόν με ως ένα των οικείων Σου.

Σου έδωσα ένα οικόπεδο σκοτάδι
και ένα ντενεκεδάκι όνειρα·
και περιμένω να φυτρώσει ουρανός. 

Αμήν.

Ν. Α.  
02.05.15