1/5/16

Ανάστασιν Χριστού θεασάμενοι...


Στα κείμενα της Αγίας Γραφής παρουσιάζονται ένδεκα εμφανίσεις του Αναστάντος Χριστού, από τις οποίες οι δέκα έγιναν στο διάστημα μεταξύ της Αναστάσεως και της Αναλήψεως και μία μετά την Πεντηκοστή. Μερικές από αυτές περιγράφονται αναλυτικά και άλλες απλώς απαριθμούνται. Καί, βέβαια, πρέπει να πούμε ότι δεν περιγράφονται όλες από τους ίδιους Ευαγγελιστάς, δηλαδή δεν αναφέρονται και οι ένδεκα σε κάθε ένα ξεχωριστό Ευαγγέλιο, αλλά μερικές μνημονεύονται από τον έναν Ευαγγελιστή και μερικές από τον άλλο.

 Προφανώς υπήρξαν και άλλες εμφανίσεις του Αναστάντος Χριστού. Είναι χαρακτηριστικός ο λόγος του Ευαγγελιστού Λουκά στις Πράξεις των Αποστόλων: "οίς και παρέστησεν εαυτόν ζώντα μετά το παθείν αυτόν εν πολλοίς τεκμηρίοις, δι’ ημερών τεσσαράκοντα οπτανόμενος αυτοίς και λέγων τα περί της βασιλείας του Θεού" (Πράξ. α', 3). Είναι φυσικό αυτό να γινόταν γιατί, αφ’ ενός μεν ήθελε να τους παρηγορήση, αφ’ ετέρου δε να τους προετοιμάση για την Ανάληψή Του, αλλά και την έλευση του Παναγίου Πνεύματος.

 Οι ένδεκα εμφανίσεις του Αναστάντος Χριστού είναι οι ακόλουθες:
 1. Στον Σίμωνα Πέτρο (Α' Κορ. ιε', 5, Λουκ. κδ', 35).
 2. Στην Μαρία την Μαγδαληνή (Μάρκ. ιστ', 9-11, Ιω. κ', 11-18).
 3. Στις Μυροφόρες γυναίκες (Ματθ. κη', 9-10).
 4. Στους δύο Μαθητάς που πορεύονταν προς Εμμαούς (Μάρκ. ιστ', 12-13, Λουκ. κδ', 13-15).
 5. Στους δέκα Αποστόλους, όταν απουσίαζε ο Θωμάς (Μάρκ. ιστ', 14, Λουκ. κδ', 36-43, Ιω. κ', 19-25).
 6. Στους ένδεκα Μαθητάς, παρόντος και του Θωμά (Ιω. κ', 26-29).
 7. Στους επτά Αποστόλους στην λίμνη της Τιβεριάδος (Ιω. κα', 1-23).
 8. Στους ένδεκα στην Γαλιλαία (Ματθ. κη', 16).
 9. Στους Αποστόλους στην Βηθανία, όταν αναλήφθηκε (Μάρκ. ιστ', 19-20, Λουκ. κδ', 50, Πράξ. α', 6-11, Α' Κορ. ιε', 7).
 10. Στον αδελφόθεο Ιάκωβο (Α' Κορ. ιε', 7).
 11. Στον Απόστολο Παύλο (Α' Κορ. ιε', 8-9).

 Οι εμφανίσεις αυτές του Αναστάντος Χριστού αναφέρονται μέσα στην Καινή Διαθήκη. Ωστόσο, υπάρχουν και άλλοι πολλοί άγιοι που αξιώθηκαν της θεωρίας του Αναστάντος Χριστού. Άλλωστε, η Ορθόδοξη Εκκλησία, που είναι το αναστημένο Σώμα του Χριστού, προσφέρει την εμπειρία της Αναστάσεως. Ο άγιος Συμεών ο νέος Θεολόγος, αναφερόμενος στην προσευχή "Ανάστασιν Χριστού θεασάμενοι προσκυνήσωμεν άγιον, Κύριον, Ιησούν, τον μόνον αναμάρτητον", διδάσκει ότι δεν αναφερόμαστε στην Ανάσταση που είδαν οι Μαθητές, δηλαδή δεν πρόκειται μόνο για μια ιστορική αναφορά, αλλά για την Ανάσταση ή μάλλον τον Αναστάντα Χριστό που τον βλέπουμε μέσα στην Εκκλησία. Δεν λέμε "ανάστασιν Χριστού πιστευσάμενοι", αλλά "θεασάμενοι". Βέβαια, υπάρχουν πολλοί που πιστεύουν στην Ανάσταση, αλλά υπάρχουν και άλλοι, έστω και ολίγοι, που βλέπουν και κάθε ώρα τον Αναστάντα Χριστό λαμπροφορούντα, και απαστράπτοντα "τάς της αφθαρσίας και Θεότητος αστραπάς". 

Γιατί, πραγματικά, η Ανάσταση του Χριστού "η ημετέρα υπάρχει ανάστασις, των κάτω κειμένων". Έτσι, άλλοι είναι μάρτυρες της Αναστάσεως του Χριστού "εξ ακοής" και άλλοι μάρτυρες "από θέας". Οι τελευταίοι είναι οι κατ’ εξοχήν μάρτυρες της Αναστάσεως του Χριστού.


 Μητροπολίτης Ναυπάκτου Ιερόθεος

30/4/16

ΜΕΓΑΛΗ ΕΒΔΟΜΑΔΑ ΣΤΟΥΣ ΤΑΞΙΑΡΧΕΣ...


Ω γλυκύ μου έαρ,
γλυκύτατόν μου τέκνον,
που έδυ σου το κάλλος;

29/4/16

ΜΕΓΑΛΗ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 2016...




Ύπτιον ορώσα/ η Πάναγνός σε, Λόγε,/ μητροπρεπώς εθρήνει.
Ω γλυκύ μου έαρ,/ γλυκύτατόν μου τέκνον/ πού έδυ σου το κάλλος;
 Θρήνον συνεκίνει/ η Πάναγνός σου Μήτηρ,/ Σου, Λόγε, νεκρωθέντος.
 Η Δάμαλις τον Μόσχον/ εν ξύλω κρεμασθέντα/ ηλάλαζεν ορώσα.
Ανέκραζεν η Κόρη/ θερμώς δακρυρροούσα/ τα σπλάχνα κεντωμένη.
Ω φως των οφθαλμών μου/ γλυκύτατόν μου τέκνον/ πώς τάφω νυν καλύπτη;
Κλαίει και θρηνεί Σε/ η Πάναγνός σου Μήτηρ/ Σωτήρ μου νεκρωθέντα.

21/4/16

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΑΚΟΛΟΥΘΙΩΝ ΜΕΓΑΛΗΣ ΕΒΔΟΜΑΔΟΣ


ΚΥΡΙΑΚΗ  24,  Των Βαΐων
Όρ­θρος Μεγ. Δευτέρας, 19.00 

Μ. ΔΕΥΤΕΡΑ  25,  Όρ­θρος Μεγ. Τρίτης, 19.00 

Μ. ΤΡΙΤΗ  26,  Προ­η­γι­α­σμέ­νη Θ. Λειτουργία, 07.30   
Όρθρος Μεγ. Τετάρτης, 19.00 

Μ. ΤΕΤΑΡΤΗ  27,  Προ­η­γι­α­σμέ­νη Θ. Λειτουργία, 07.30  
Ι. Ευχέλαιον, 17.00, Όρθρος Μεγ. Πέμπτης, 19.00 

 Μ. ΠΕΜΠΤΗ  28,  Θ. Λειτουργία Μεγ. Βασιλείου 07.30
 Όρθρος ακολουθίας  των Παθών, 18.30 

 Μ. ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ  29,  Με­γά­λαι ώραι - Εσπερινός, 08.30         
 Ὄρ­θρος Μεγ. Σαββάτου, 19.00,  Έξοδος επιταφίου, 21.00 

 Μ. ΣΑΒΒΑΤΟ  30,  Θ. Λειτουργία Μεγ. Βασιλείου 08.00 , Παννυχίς 23.00 
Όρθρος Αναστάσεως & Θεία Λειτουργία, 24.00  - 02.00


ΜΑΪΟΣ


 ΑΓΙΟΝ ΠΑΣΧΑ  1,  Ε­σπε­ρι­νός της Αγάπης, 19.00 
 Δευτέρα   2,  Γεωργίου του Τροπαιοφόρου

17/4/16

Πόσο μοιάζουμε!




Πόσο μοιάζουμε!
Έχουμε τα ίδια τρυφερά πέλματα
που τα στεναχωρούν τα παπούτσια,
έχουμε «μάτια που μισοκλείνουν στο λαμπύρισμα της μέρας».
Ακόμα, χέρια που προτιμούν να κλείνουν σε αγκαλιά
κι απαλά να δένονται
παρά να συμπλέκονται.
Και το ίδιο ψηλά το μέτωπό μας να κρατιέται
από του δεσποτισμού την αθέλητη γονυκλισία
μα και να χαμηλώνει
σαν από σέβας και αγάπη καταδεκτική.
Κι η ψυχή μας μεθά με ίδια κι απαράλλακτα:
Γλυκοκουβεντιάζοντας με ψυχές συγγενικές,
μαντεύοντας της γνώσης τις ατέλειωτες στέπες
με το μυαλό να μυρμηγκιάζει στην πρώτη σπίθα
κι ακόμα, συναρμόζοντας τους φθόγγους ,
για να πούμε «σ’ αγαπώ», «ευχαριστώ», «τι ωραίο!».
Και σαν η ψυχή μας πλατύνει όμορφα σαλπάρει για τραγούδι, για χορό,
όμορφα γέρνει στο διπλανό.
Θεέ μου, γιατί ξεχάσαμε το πόσο μοιάζουμε,
πόσο Σου μοιάζουμε…

                                                                                 Ειρήνη, Απρίλης 2016

13/4/16

Από το στόμα μιας σύγχρονης Αγίας!


 Αγία Μαρία Σκομπτσόβα

Οι τύποι θρησκευτικών τρόπων ζωής


 
Αν μελετήσουμε προσεκτικά την ιστορική κατάσταση στην οποία βρισκόμαστε - ή, πιο σωστά, εκείνους τους τύπους της ευσέβειας που η σημερινή μας κατάσταση έχει παράξει - θα μπορέσουμε να διακρίνουμε, αντικειμενικά και απαθώς, τις διάφορες κατηγορίες των ανθρώπων οι οποίοι δεν αντιλαμβάνονται με τον ίδιο τρόπο το θρησκευτικό κάλεσμα του κάθε ατόμου. 

Η κάθε κατηγορία έχει τα δικά της θετικά και αρνητικά χαρακτηριστικά, και είναι πολύ πιθανό πως μόνο το άθροισμά τους θα μπορούσε να μας δώσει μια σωστή περίληψη της πολύπλευρης φύσης της Χριστιανικής ζωής. 

Από την άλλη όμως, όταν ταξινομούμε τους τύπους της θρησκευτικής ζωής εντός της Ορθοδοξίας, πρέπει να λαμβάνουμε υπ' όψιν πως, μαζί με τους εντελώς διακριτούς εκπροσώπους του ενός ή του άλλου τύπου, η πλειοψηφία των ανθρώπων αποτελείται από κάποιο είδος συνδυασμού δύο ή ακόμα και περισσοτέρων τύπων θρησκευτικής ζωής.

 Είναι πολύ δύσκολο να μείνει κανείς μέσα στα πλαίσια της αμεροληψίας και αντικειμενικότητας όταν ταξινομεί και προσδιορίζει αυτούς τους τύπους, διότι στην πραγματικότητα το κάθε άτομο προσελκύεται από την δική του αντίληψη περί Χριστιανισμού και απωθεί οποιαδήποτε άλλη κατανόηση που δεν είναι δική του. Στο άρθρο αυτό, το μόνο που μπορώ να πω είναι πως επιθυμώ να κάνω ό,τι μου είναι δυνατόν για να αποφύγω μια τέτοια μεροληψία.

12/4/16

Ἀνεβαίνοντας τήν Κλίμακα


«Ὁ Θεός, ἀγαπητοί μου, δέν ἔχει ἀνάγκη ἀπό δάκρυα οὔτε ἐπιθυμεῖ νά πενθεῖ ὁ ἄνθρωπος ἀπό τήν ὀδύνη τῆς καρδιᾶς του, ἀλλά μᾶλλον νά τόν βλέπει νά ἀγάλλεται καί νά εὐθυμεῖ ἐσωτερικά ἀπό τήν ἀγάπη του πρός Αὐτόν» (Λόγος Ζ΄)
«Ὅσο ὑψηλή καί ἄν εἶναι ἡ ἀσκητική μας ζωή, ἐάν ἡ καρδιά μας δέν εἶναι εὐαίσθητη στήν ὀδύνη, ἀποβαίνει νοθευμένη καί ἀνωφελής ἡ πνευματική ζωή» (Λόγος Ζ΄)
«Ὅποιος ἀπέκτησε ἀγάπη διεσκόρπισε χρήματα. Ὅποιος ὅμως ἰσχυρίζεται πώς συμβιβάζει στήν ζωή του καί τά δύο, αὐταπατήθηκε.... Μήν ἰσχυρίζεσαι ὅτι μαζεύεις χρήματα γιά τούς πτωχούς. Διότι δύο μόνο λεπτά ἀγόρασαν τήν οὐράνιο Βασιλεία (Λκ. κα΄2)  (Λόγος ΙΣΤ΄)
«Ἐπονήρευσε ἄσχημα ἡ παροῦσα γενεά καί κυριεύθηκε ἐξ’ ὁλοκλήρου ἀπό τήν οἴηση καί τήν ὑποκρισία. Ἴσως νά παρουσιάζει σωματικούς κόπους σάν ἐκείνους τῶν ἀρχαίων Πατέρων, ἀλλά δέν ἀξιώνεται νά λάβει καί τά χαρίσματα ἐκείνων. Ἄν καί, νομίζω, ποτέ ἄλλοτε ὅσο σήμερα ἡ ἀνθρώπινη φύση δέν εἶχε ἀνάγκη ἀπό χαρίσματα. Δικαίως ὅμως τό πάθαμε αὐτό, γιατί ὁ Θεός δέν ἐμφανίζεται στούς κόπους, ἀλλά στήν ἁπλότητα καί στήν ταπείνωση» (Λόγος ΚΣΤ΄)

Ὅσιος Ἰωάννης ὁ Σιναΐτης


7/4/16

Η παράνοια του κόσμου τούτου...


...με μια υπέροχη ταινία μικρού μήκους, 
γυρισμένη το 1952 και εμπνευσμένη από τον πόλεμο της Κορέας.

"Γείτονες", Norman McLaren , 8΄, βραβευμένη με Oscar 

6/4/16

Η Υπερηφάνεια και η ματαιοδοξία


 Μητροπολίτης Σουρόζ Aντώνιος  Μπλουμ (1914-2013)

Λόγος πατερικός, μεστός και σύγχρονος.

31/3/16

Αυτοί που έχουν καταλάβει λίγο βαθύτερα τα πνευματικά πράγματα, νιώθουν άρχοντες!





 

Αυτοί που έχουν καταλάβει λίγο βαθύτερα τα πνευματικά πράγματα, νιώθουν άρχοντες. Οι μόνοι άνθρωποι που είναι υγιείς στην Ελλάδα σήμερα είναι όσοι, ως χριστιανοί ορθόδοξοι, έχουν εμβαθύνει στο θέμα αυτό και νιώθουν ευτυχισμένοι και εξακολουθούν να έχουν αισιοδοξία.

  
Δεν μιλώ γι’ αυτούς που έχουν θωρακιστεί ψυχολογικά. Αυτοί ούτως ή άλλως δεν μας ενδιαφέρουν, γιατί δεν λαμβάνουν μέρος στην ιστορία. Ούτε βέβαια και αυτοί που θεωρούν ότι ως ορθόδοξοι είναι ενάντια και έξω και απέναντι σε όλους, αν και υπάρχουν και μερικοί διανοούμενοι, στον δημόσιο χώρο που είναι καταγγελτικοί και λένε ότι φταίει η Δύση για όλα κτλ… Και αυτό το σύμπτωμα καταθλιπτικό είναι, απλά η κατάθλιψη για να μη σε κυριαρχήσει την πετάς λιγάκι στον άλλο ! Από την άλλη αυτό ψυχολογικά είναι καλύτερο από το να θεωρείς τον εαυτό σου τον μοναδικό υπεύθυνο και να μην έχεις καμία διέξοδο από το να γίνεις ο άλλος.

π. Νικόλαος Λουδοβίκος, από  συνέντευξη που δόθηκε στην Huffington Post 
στα πλαίσια του αφιερώματος “Η ελληνική ταυτότητα σήμερα“.

  

30/3/16

ΣΥΝΕΠΙΒΑΤΕΣ III


Λίγο πριν κατέβω σε είδα
 στη γωνιά του βαγονιού
καθισμένο στο αυτοσχέδιο καρεκλάκι
που σου ’φτιαχναν
τα γόνατα του πατέρα σου.
Ήσουν μικρούλης
κι όλα σου φαίνονταν ψηλά:
Οι συνεπιβάτες, οι φράχτες…
Η παιδικότητά σου άνθισε,
σαν ο καλός κύριος
 σου έδωσε τα διαπιστευτήριά του
μ’ ένα γλειφιτζούρι.
Ο κόσμος ήρθε  και πάλι στα μέτρα σου.
Την επομένη
ένα άλλο παιδί σαν κι εσένα
δεν άπλωσε να πάρει το κέρμα.
Βλέπεις,
η παλάμη του τρυφερή δεν ήξερε
το μέταλλο
παρά μόνο
το τόπι και τη γη.


                                                                  Ειρήνη Ζαμάνη

26/3/16

Πνευ­μα­τι­κή ζω­ή καί κα­θη­με­ρι­νό­τη­τα


Ἡ πνευ­μα­τι­κή ζω­ή εἶ­ναι ζω­ή γιά ὅ­λους ἤ γιά λί­γους ἐ­κλε­κτούς; Μπο­ρεῖ νά ἀ­φο­ρᾶ ἀν­θρώ­πους τῆς κα­θη­με­ρι­νό­τη­τας, ἁ­πλούς ἤ ἀ­πευ­θύ­νε­ται μό­νο σέ ὅ­σους ἀ­φι­ε­ρώ­νουν τήν ὕ­παρ­ξή τους ἀ­πο­κλει­στι­κά καί μό­νο στόν Θε­ό; Γί­νε­ται νά ζεῖς πνευ­μα­τι­κά ὅ­ταν τό μυα­λό σου βα­σα­νί­ζουν βι­ο­τι­κές μέ­ρι­μνες καί ἡ ψυ­χή σου βα­ραί­νει ἀ­πό τόν μό­χθο καί ἀ­πό μιά ἀ­φό­ρη­τη ρου­τί­να; Ὑ­πάρ­χει πνευ­μα­τι­κή ζω­ή ὅ­ταν δέν ἔ­χεις χρό­νο νά με­λε­τή­σεις οὔ­τε τήν Ἁγία Γρα­φή, ὅ­ταν δέν βρί­σκεις ἕ­ναν ἐ­λά­χι­στο χρό­νο ἡ­συ­χί­ας νά στο­χα­στεῖς γιά νά μπο­ρέ­σεις ἔ­στω νά ἐ­πι­θυ­μή­σεις τήν συ­νάν­τη­ση μα­ζί Του; Κι ὅ­ταν γιά πρα­κτι­κούς λό­γους δέν μπο­ρεῖς νά βρε­θεῖς οὔ­τε στό μυ­στή­ριο τῆς Θεί­ας Εὐχαριστίας πα­ρά μό­νο τά τε­λευ­ταῖ­α λε­πτά;