31/7/15

Καλό 15Αύγουστο!

                             
                         

Αλλά τάχα σε τι στέκεται η ευλάβεια της Παρθένου; Σε προσευχή και νηστεία. Σε προσευχή, όπου είναι η παράκληση, σε νηστεία, όπου είναι η εγκράτεια, δύο τρόποι τους οποίους διόρισε η Εκκλησία για να τιμούμε, έξοχα στις μέρες αυτές, την μητέρα του Θεού και μητέρα μας. Μα τι λογής πρέπει να είναι η προσευχή μας στην παράκληση; Όχι με αταξία, όχι με σύγχυση, όχι με αναισχυντία, αλλά με φόβο Θεού, με συντριβή καρδίας, με δάκρυα κατανύξεως. Τι λογής πρέπει να είναι η νηστεία μας στην εγκράτεια; Όχι μόνο νηστεία από φαγητά, αλλά νηστεία και από αμαρτίες· όχι μόνο εγκράτεια από κρέατα, αλλά εγκράτεια και από τα πάθη τα σαρκικά. Η Παναγία Παρθένος, με τη νηστεία, ζητεί από μας καρδία καθαρά και με την προσευχή, καρδίαν συντετριμμένη. Και τι λιγότερο μπορεί να ζητήσει από τούς Χριστιανούς η μητέρα του Θεού και μητέρα των χριστιανών; Αχ! Και να καταλαβαίναμε πόση χαρά και βοήθεια έχουμε από τέτοια αγιότατη μητέρα.

                                         

Ορφανοί, που στερηθήκατε τους γονείς σας, ξένοι, που χάσατε την ευτυχία σας, άρρωστοι, θλιμμένοι, αμαρτωλοί, μη λυπάστε, εσείς έχετε μητέρα, τη μητέρα του Θεού. Μητέρα που σας κυβερνά στην ξενιτιά σας, που σας τρέφει στη φτώχεια σας, που σας δίνει τη θεραπεία στα πάθη, την παρηγοριά στις θλίψεις, την ελευθερία στις σκλαβιές, τη συγχώρεση στις αμαρτίες. Μη λυπάστε· έχετε μητέρα, τη μητέρα του Θεού. Ναύτες, όπου πλέετε στη θάλασσα, επικαλεστείτε την Παρθένο να έχετε λιμάνι στις ανεμοζάλες. Πραματευτές, που περπατάτε στη γη, επικαλεστείτε την Παρθένο να έχετε βοηθό στους κινδύνους. Γεωργοί, όπου δουλεύετε τη γη, επικαλεστείτε την Παρθένο να έχετε ευλογία καρποφορίας στους κόπους σας. Νέοι, όπου σπουδάζετε στα σχολεία, επικαλεστείτε την Παρθένο να έχετε φως γνώσεως στις σπουδές. Ιερείς και λαϊκοί, άνδρες και γυναίκες, επικαλεστείτε την Παρθένο σε όλες τις σωματικές και ψυχικές ανάγκες, να την έχετε προστάτη σ’ αυτήν τη ζωή, παραστάτη την ώρα του θανάτου, μεσίτρια την ημέρα της κρίσεως.

                                         

Χριστιανοί, μικροί και μεγάλοι, όσοι λατρεύετε και προσκυνείτε το όνομα του Ιησού, τιμάτε και ευλαβείστε και το όνομα της Παρθένου Μαρίας, της μητέρας του Ιησού και μητέρας μας. Ιησούς και Μαρία ας είναι τυπωμένα μέσα στην καρδιά σας. Ιησούς και Μαρία μη λείπει από το στόμα σας. Ιησούς και Μαρία, ας είναι η αρχή και το τέλος των προσευχών σας. Το όνομα Ιησούς και Μαρία, ας είναι τα πρώτα λόγια της αυγής, τα τελευταία της ημέρας, με αυτά να σφραγίζετε σε ύπνο τα μάτια σας, με αυτά να μπαίνετε και να βγαίνετε από την Εκκλησία, με αυτά να αρχίζετε και να τελειώνετε κάθε υπόθεση, για να αξιωθείτε την ώρα που πρόκειται να παραδώσετε το πνεύμα, να έχετε από το ένα μέρος τον Ιησού και από το άλλο την Μαρία και μαζί με τον Ιησού και την Μαρία να συνδοξάζεστε στην Βασιλεία των Ουρανών. Αμήν.


Επίσκοπος Ηλίας Μηνιάτης (1669-1714)

30/7/15

Η ΑΙΤΙΑ ΤΗΣ ΣΗΜΕΡΙΝΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗΣ ΚΡΙΣΗΣ


Του αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς



     Τό κείμενο πού ἀκολουθεῖ ἐγράφη, ἀπό τόν τότε Ἐπίσκοπό της Ὀρθόδοξης Σερβικῆς Ἐκκλησίας καί σήμερα Ἅγιο Αὐτῆς, Νικόλαο Βελιμίροβιτς (1881- 1956), σχεδόν πρίν ἀπό ὀκτώ δεκαετίες, ὅταν ἡ Ἀμερική καί ὁ ὑπόλοιπος κόσμος δοκιμάζονταν ἀπό τό οἰκονομικό κράχ τοῦ 1929 καί προέρχεται ἀπό τό βιβλίο «Δρόμος δίχως Θεό δέν ἀντέχεται...», Ἱεραποστολικές ἐπιστολές Ἅ΄, ἔκδ. «Ἐν πλῶ», Ἀθήνα 2008, σσ. 33-36. Ὁ λόγος τοῦ μεστός καί ἐπίκαιρος ξεδιπλώνεται εὔγλωττα, δίνοντας ἀπαντήσεις στό σύγχρονο ἄνθρωπο τόσο γιά τά αἴτια, ὅσο καί γιά τή διάρκεια τῆς σημερινῆς οἰκονομικῆς καί ὄχι μόνο “κρίσης”. Τό παραθέτουμε:

«Μέ ρωτᾶς, ἄνθρωπε τοῦ Θεοῦ, ἀπό ποῦ προέρχεται ἡ σημερινή κρίση, καί τί σημαίνει αὐτή. Ἡ κρίση εἶναι ἑλληνική λέξη, καί σημαίνει δίκη. Στήν Ἁγία Γραφή αὐτή ἡ λέξη χρησιμοποιεῖται πολλές φορές. Ἔτσι ὁ ψαλμωδός λέει: «διά τοῦτο οὐκ ἀναστήσονται ἀσεβεῖς ἐν κρίσει» (Ψάλμ. 1, 5). Σέ ἄλλο μέρος πάλι λέει: «ἔλεος καί κρίσιν ἄσομαι σοί, Κύριε» (Ψάλμ. 100, 1). Ὁ σοφός Σολομώντας γράφει, ὅτι «παρά δέ Κυρίου πάντα τά δίκαια». (Πάρ. Σόλ. 16, 33). Ὁ ἴδιος ὁ Σωτήρας εἶπε, «ἀλλά τήν κρίσιν πάσαν δέδωκε τῷ υἱῶ» (Ἰωάν. 5, 22), ἐνῶ λίγο πιό κάτω λέγει πάλι «νῦν κρίσις ἐστί τοῦ κόσμου τούτου» (Ἰωάν. 12, 31). Ὁ ἀπόστολος Πέτρος γράφει «ὅτι ὁ καιρός τοῦ ἄρξασθαι τό κρίμα ἀπό τοῦ οἴκου τοῦ Θεοῦ» (Α΄ . Πετρ. 4, 17).
Ἀντικατάστησε τή λέξη «κρίση» μέ τή λέξη «δίκη» καί διάβασε: «Διά τοῦτο οὐκ ἀναστήσονται ἀσεβεῖς ἐν δίκη» ἤ «ἀλλά τήν δίκην πάσαν δέδωκε τῷ υἱῶ» ἤ «νῦν δίκη ἐστί τοῦ κόσμου τούτου» ἤ ὅτι «ἀποδώσουσι λόγον τῷ ἐτοίμως ἔχοντι δικᾶσαι ζώντας καί νεκρούς».
Ἕως τώρα οἱ Εὐρωπαϊκοί λαοί χρησιμοποιοῦσαν τή λέξη «δίκη», ἀντί γιά τή λέξη «κρίση», ὅποτε καί νά τούς ἔβρισκε κάποια συμφορά. Τώρα ἡ καινούργια λέξη ἀντικατέστησε τήν παλιά, καί τό κατανοητό ἔγινε ἀκατανόητο. Ὅταν γινόταν ξηρασία, πλημμύρα, πόλεμος ἤ ἔπεφτε ἐπιδημία, ὅταν ἔρριχνε χαλάζι, γίνονταν σεισμοί, πνιγμοί καί ἄλλες συμφορές, λέγανε «Θεία δίκη!».
Καί αὐτό σημαίνει: κρίση μέσα ἀπό ξηρασίες, κρίση μέσα ἀπό πλημμύρες, μέσα ἀπό πολέμους, μέσα ἀπό ἐπιδημίες κ.λ.π. Καί τή σημερινή χρηματικό-οἰκονομική δυσκολία ὁ λαός τήν θεωρεῖ ὡς Θεία δίκη, ὅμως δέν λέει ἡ δίκη ἀλλά ἡ κρίση. Ἔτσι ὥστε ἡ δυσκολία νά πολλαπλασιάζεται μέ τό νά γίνεται ἀκατανόητη! Ἐφόσον ὅσο ὀνομαζόταν μέ τήν κατανοητή λέξη «δίκη», ἦταν γνωστή καί ἡ αἰτία, λόγω τῆς ὁποίας ἦρθε ἡ δυσκολία, ἦταν γνωστός καί ὁ Δικαστής, ὁ Ὁποῖος ἐπέτρεψε τήν δυσκολία, ἦταν γνωστός καί ὁ σκοπός τῆς ἐπιτρεπόμενης δυσκολίας. Μόλις ὅμως χρησιμοποιήθηκε ἡ λέξη «κρίση», λέξη ἀκαταλαβίστικη σέ ὅλους, κανείς δέν ξέρει πιά νά ἐξηγήσει οὔτε γιά ποιό λόγο, οὔτε ἀπό Ποιόν, οὔτε ὡς πρός τί. Μόνο σ' αὐτό διαφέρει ἡ τωρινή κρίση ἀπό τίς κρίσεις πού προέρχονται ἀπό τήν ξηρασία ἤ τήν πλημμύρα ἤ τόν πόλεμο ἤ τήν ἐπιδημία ἤ τούς πνιγμούς ἤ κάποιους ἄλλους πειρασμούς.
Μέ ρωτᾶς γιά τήν αἰτία τῆς τωρινῆς κρίσης, ἤ τῆς τωρινῆς Θείας δίκης! Ἡ αἰτία εἶναι πάντα ἡ ἴδια. Ἡ αἰτία γιά τίς ξηρασίες, τίς πλημμύρες, τίς ἐπιδημίες καί ἄλλα μαστιγώματα τῆς γενιᾶς τῶν ἀνθρώπων εἶναι ἡ αἰτία καί γιά τήν τωρινή κρίση. Ἡ ἀποστασία τῶν ἀνθρώπων ἀπό τόν Θεό. Μέ τήν ἁμαρτία τῆς Θεό-ἀποστασίας οἱ ἄνθρωποι προκάλεσαν αὐτή τήν κρίση, καί ὁ Θεός τήν ἐπέτρεψε, ὥστε νά ξυπνήσει τούς ἀνθρώπους, νά τούς κάνει ἐνσυνείδητους, πνευματικούς καί νά τούς γυρίσει πρός Ἐκεῖνον. Στίς μοντέρνες ἁμαρτίες—μοντέρνα καί ἡ κρίση. Καί ὄντως ὁ Θεός χρησιμοποίησε μοντέρνα μέσα ὥστε νά τό συνειδητοποιήσουν οἱ μοντέρνοι ἄνθρωποι: χτύπησε τίς τράπεζες, τά χρηματιστήρια, τίς οἰκονομίες, τίς συναλλαγές τῶν χρημάτων. Ἀνακάτωσε τά τραπέζια στίς συναλλαγές σ' ὅλο τόν κόσμο, ὅπως κάποτε στό ναό τῶν Ἱεροσολύμων. Προξένησε πρωτόγνωρο πανικό μεταξύ ἐμπόρων καί αὐτῶν πού ἀνταλλάσσουν τό χρῆμα. Προκάλεσε σύγχυση καί φόβο. Ὅλα αὐτά τά ἔκανε γιά νά ξυπνήσουν τά ὑπερήφανα κεφαλάκια τῶν σοφῶν της Εὐρώπης καί τῆς Ἀμερικῆς, γιά νά ἔλθουν εἰς ἑαυτούς καί νά πνευματικοποιηθοῦν. Καί ἀπό τήν ἄνεση καί τό ἀγκυροβόλημα στά λιμάνια τῆς ὑλικῆς σιγουριᾶς νά θυμηθοῦμε τίς ψυχές μας, νά ἀναγνωρίσουμε τίς ἀνομίες μας καί νά προσκυνήσουμε τόν ὕψιστο Θεό, τόν ζωντανό Θεό.
Μέχρι πότε θά διαρκέσει ἡ κρίση; Ὅσο τό πνεῦμα τῶν ἀνθρώπων παραμείνει δίχως ἀλλαγή. Ὥσπου οἱ ὑπερήφανοι ὑπαίτιοι αὐτῆς τῆς κρίσης νά παραιτηθοῦν μπροστά στόν Παντοδύναμο. Ὥσπου οἱ ἄνθρωποι καί οἱ λαοί νά θυμηθοῦν, τήν ἀκαταλαβίστικη λέξη «κρίση», νά τή μεταφράσουν στή γλώσσα τους, ὥστε μέ ἀναστεναγμό καί μετάνοια νά φωνάξουν: «ἡ Θεία δίκη»!

Πές καί ἐσύ, τίμιε πατέρα, ἡ Θεία δίκη, ἀντί ἡ κρίση, καί ὅλα θά σού γίνουν ξεκάθαρα» Χαιρετισμούς καί εἰρήνη !

23/7/15

Θεολογία, Τέχνη και ζωή


Η τελειότητα της αγάπης αναδεικνύει και αποδεικνύει την τελειότητα της θεολογίας, της τέχνης ως γεγονότος δημιουργίας και ζωής και παράλληλης κατάργησης της φθοράς, του θανάτου, της ανυπαρξίας και της έκπτωσης. Η θεολογία ως τρόπος ζωής, νοούμενη ως τέχνη ζωής, φανερώνει την ανάγκη κοινωνίας, της παραδείσιας πρόγευ­σης και με τον τρόπο αυτό αναζητά τη σωτηρία και αυτού ακόμη του διαβόλου. Αναζητά εντός της διασπασμένης κοινωνίας τα αγωνιζόμενα πρόσωπα, πού βιάζονται καθη­μερινά στην προσπάθεια αναζήτησης του καλλιτέχνη και των καλλιτεχνημάτων του. Και τούτο συμβαίνει διότι η κατεσκοτισμένη από τα πάθη διάνοια του ανθρώπου αδυνα­τεί να δει "την επέκεινα του νου φοράν", πού αποκαλύπτει το γενεσιουργό και τεχνίτη των πάντων, τον φύσει Θεό. Αντίθετα οι συνετοί, οι όντως σοφοί, ερμηνεύοντας την καλλονή των κτισμάτων ανατρέχουν προς τον δοτήρα του κάλλους Θεό. Ακόμη και στην περίπτωση των υπόλοιπων δημιουργικών δραστηριοτήτων των τεχνών ο συνετός θω­ρώντας το μεγαλείο του κτιστού καλλιτέχνη ανακαλύπτει και συνάμα αποκαλύπτει τον αριστοτέχνη Θεό.


Χρυσόστομος Σταμούλης

Καθ. Θεολ. Α.Π.Θ.

12/7/15

Η πολιτική στάση του Χριστιανού είναι η μετάνοιά του



Αγαπητοί αδελφοί,

  Κύριε, τί ἐπληθύνθησαν οἱ θλίβοντές με; πολλοὶ ἐπανίστανται ἐπ' ἐμέ·  πολλοὶ λέγουσι τῇ ψυχῇ μου· οὐκ ἔστι σωτηρία αὐτῷ ἐν τῷ Θεῷ αὐτοῦ. (διάψαλμα).  σὺ δέ, Κύριε, ἀντιλήπτωρ μου εἶ, δόξα μου καὶ ὑψῶν τὴν κεφαλήν μου.  φωνῇ μου πρὸς Κύριον ἐκέκραξα, καὶ ἐπήκουσέ μου ἐξ ὄρους ἁγίου αὐτοῦ. ἐγὼ δὲ ἐκοιμήθην καὶ ὕπνωσα· ἐξηγέρθην, ὅτι Κύριος ἀντιλήψεταί μου. 

Όποιος βίωσε τον φόβο του πνευματικού ή του σωματικού θανάτου και στράφηκε στον Χριστό, γνωρίζει ή του είναι πιο εύκολο να κατανοήσει) την σημασία του "άφησε τους νεκρούς να θάψουν τους νεκρούς τους και ακολούθησέ με". Η χάρις του Αγίου Πνεύματος διδάσκει την αλήθεια πίσω από την επιφάνεια των κοσμικών πραγμάτων. Η δίψα για την αλήθεια, η αξία της στιγμής, ο ευχαριστιακός τρόπος ως σχέση με τον Χριστό κι όχι ως ιδεολόγημα, η αμεριμνησία, η περιχώρηση ως έμπρακτος τρόπος της Θεϊκής αγάπης, η συγχώρηση όποιων μας έβλαψαν, η απόλυτη ανάληψη της ευθύνης για οτιδήποτε συμβαίνει γύρω μας, αποτελεί τρόπο ύπαρξης με τον οποίο συμμετέχουμε στις ενέργειες του Ακτίστου- του Θεού - και ενωνόμαστε μαζί Του.

Συνεπώς, ούτε οι ιεροπραξίες, ούτε οι θεολογικές συζητήσεις, ούτε η φιλανθρωπία, ούτε βέβαια ο νόμος μάς ενώνουν με τον Θεό, παρά μόνο η Χάρις του όταν ζούμε και σκεφτόμαστε κατά τον τρόπο Του (τα παραπάνω συμπληρώνουν, μα δεν είναι το κέντρο της πίστης). Ακόμα και η Θεία Ευχαριστία, όταν δεν σημαίνει ανακεφαλαίωση ενός Αγιοπνευματικού τρόπου ζωής, χάνει το νόημά της, «αναξίως» μετέχουμε στο κοινό ποτηριο.

Αν κατανοήσουμε πως οτιδήποτε μας εμποδίζει να βιώσουμε την Χάρη, όχι μόνο μας ταράζει, αλλά μας αποπροσανατολίζει και μας οδηγεί στην σύγχιση, τότε προσπαθούμε να ζήσουμε ησυχαστικά, μακριά από την παραζάλη του κόσμου τούτου και να αγωνιστούμε, να κάνουμε πράξη αυτά που θα μας φέρνουν κοντά στον Θεό εφόσον βέβαια έχουμε φτάσει στην επίγνωση (δώρο κι αυτό του Θεού) πως μόνο αυτό έχει αξία.

Πρακτικά, όποιος έχοντας την δύναμη της Χάριτος ενισχύει τους συνανθρώπους του, τους παρηγορεί, τους δίνει ελπίδα και παράλληλα με νηφαλιότητα διεκδικεί ό,τι είναι εφικτό να δοθεί χωρίς να παρασύρεται από την οργή του για τις αδικίες ή τις ελλείψεις του συστήματος  (και βέβαια την αδυναμία των ανθρώπων),  πράττει το θέλημα του Θεού. Αντίθετα, αν αφεθούμε στην οργή, στο ρομαντικό ιδεολόγημα, στις ψευδαισθήσεις ότι μπορούμε να αλλάξουμε τον κόσμο, κινδυνεύουμε να γίνουμε αναποτελεσματικοί, μα πάνω απ'ολα να χάσουμε την Χάρη του Θεού, που μόνο σε ψυχή ειρηνική σκηνώνει, αφού η ενασχόληση με τα του κόσμου τούτου θολώνει το νου και μας αποπροσανατολίζει σε μία περί δικαίου σχετική αντίληψη, πολλές φορές μας φανατίζει ή τουλάχιστον μας κάνει εμπαθείς.
 
Η πολιτική στάση του Χριστιανού είναι η μετάνοιά του. "Άλλαξε εσύ και μαζί σου αλλάζουν χιλιάδες άλλοι". Για να έχουμε μετάνοια πρέπει να βλέπουμε τα πράγματα νηφάλια και να βγαίνουμε έξω από την φασαρία της εποχής. Τότε δίνει η Χάρις την προφητική διάσταση της γενικής ιερωσύνης, να βλέπουμε (ο καθένας κατά την πρόοδό του) τα πράγματα στο βάθος τους. Όχι με την πολιτική διάσταση των πραγμάτων αλλά με την πνευματική. Όχι με την τρέχουσα περί δικαίου αντίληψη αλλά με την χάρη του Πνεύματος. Όχι με ότι μας χωρίζει από τους άλλους, αλλά ότι μας ενώνει και μας ειρηνεύει. «Τα οψώνια της αμαρτίας θάνατος, το δε χάρισμα του Θεού ζωή αιώνιος εν Χριστώ Ιησού τω Κυρίω ημών».

Αν εξετάσουμε την ιστορία της Εκκλησίας θα δούμε πως οι Άγιοι και οι αγωνιζόμενοι Χριστιανοί δεν πήραν ποτέ μέρος σε επαναστάσεις (πλην των εθνικοαπελευθερωτικών όπου και πάλι οι πιο θερμοί δεν συμμετειχαν στην βία), αλλά μέσα στην αδικία και το κακό του κόσμου τούτου όπου ο Άρχων είναι ο Σατανάς - αυτό είναι δεδομένο - προσπαθούσαν να ζουν κατά Θεόν και να είναι ειρηνοποιοί κι όχι να παρασύρονται από την όποια (ακόμα και δικαιολογημένη) οργή της μάζας. Σε όλη την ιστορία του Χριστιανισμού, ακόμα και σε ομολογίες άλλες (Λατινική Αμερική, άνοδος του τρίτου Ράϊχ, κλπ), οι άνθρωποι που πραγματικά αναζητούν τον Χριστό έτσι φέρονται. Η ηθική της Καινής διαθήκης είναι η ηθική της απόλυτης προσωπικής ευθύνης, η ηθική που ορίζει ως τόπο συνάντησης του Θεού το πρόσωπο του άλλου, που επιτάσσει να γίνω ο πλησίον κάθε άγνωστου, οτιδήποτε κι αν πιστεύει, ακόμα κι αν είναι σε πλάνη, που με κάνει ακόμα και να θυσιαστώ γι αυτόν, όχι να μισήσω.

Ελεύθερος εν Χριστώ, είναι όποιος πασχίζει να αγαπά άνευ όρων και ορίων. Όσο περισσότερο συν Θεώ το επιτυγχάνουμε, τόσο ελεύθεροι γινόμαστε από τους περιορισμούς της φύσης μας (οργή, μίσος, συκοφαντία, κατάκριση, κακία, φιλαργυρία, φανατισμός, κάθε λογής εμπάθεια). Προϋπόθεση όμως είναι να φύγουμε εκτός της κοσμικής λογικής, όπως κυριαρχεί σε όλο το φάσμα του κοινωνικοπολιτικού βίου.Φτάνει πια η πολιτικολογία, η άνευ όρων παράδοση στις φωνές του κόσμου τούτου!

Ο Χριστιανός ζει σε αυτό τον κόσμο, αλλά πολιτέυεται αλλού! Εχθρός της αγάπης, έλεγε ένας σύγχρονος πνευματικός, δεν είναι το μίσος, αλλά ο εγωκεντρισμός. Κι αυτός ο εγωκεντρισμός μάς στερεί την δυνατότητα να δούμε τα πράγματα βαθύτερα αφού παρασυρόμαστε εύκολα από την περιρρέουσα ιδεολογία που είναι ο λαϊκισμός, που μας «χαϊδεύει» κατώτερα ένστικτα εμπαθή και βλέπουμε την ευθύνη μόνο στους άλλους, σπάνια σε μας τους ίδιους.

Πόσο εύκολα χάνουμε την ευχαριστία και πέφτουμε σε μεμψιμοιρία, που στην ουσία δεν είναι τίποτε άλλο παρά ο πληγωμένος ναρκισσισμός μας! Έτσι χάνουμε την δοξολογία και μας πειράζει οτιδήποτε αντίθεο.

Στα χρόνια που έρχονται θα πειραστούμε αρκετά. Βέβαια, ο παρανομαστής με τους πειρασμούς των προηγούμενων δεκαετιών είναι ο ίδιος: Ας θυμηθούμε τους τρείς πειρασμούς του Χριστού στην έρημο. Η ύλη. Η εξουσία. Η ως δια μαγείας αλλαγή (το ανευ χαριτος θαύμα). Τότε ο καταναλωτισμός, τώρα ή ανέχεια. Τότε η εξουσία όποιου δώσει περισσότερο, τώρα η εξουσία του «σωτήρα». Και, βέβαια, η χωρίς αγωνία για την Αλήθεια και κόπο αλλαγή, προσωπική η συλλογική.

Όσοι όμως πιστεύουμε πως Σωτήρας είναι Ενας και πως μας έχει δώσει κλήση προσωπική, ας στραφούμε «εξ όλης ψυχής και διανοίας» σε Εκείνον για να ζήσουμε όπως έζησαν και οι άγιοι και οι δίκαιοι σε καιρούς δύσκολους την χαρά της Χάριτος, την ομορφιά της ευχαριστίας. Κι όλα αυτά να τα προσφέρουμε και στους άλλους. Αμήν.
Ο έχων ώτα ακούειν, ακουέτω...

π. Χριστόδουλος


11/7/15

Μνήμη Αγίου Παϊσίου Αγιορείτου


Απόψε το βράδυ στις 20.00 θα μεταδοθεί ζωντανά από τον παρακάτω σύνδεσμο, Ιερά αγρυπνία από το Ιερό Ησυχαστήριο Ιωάννου Θεολόγου Σουρωτής Θεσσαλονίκης, προς τιμή του προσφάτως ανακηρυχθέντος αγίου της Εκκλησίας μας, οσίου Παϊσίου του Αγιορείτου, στην οποία θα χοροστατήσει ο Οικουμενικός Πατριάρχης κ. Βαρθολομαίος.

ΕΔΩ ΤΟ ΒΙΝΤΕΟ

8/7/15

ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗΣ ΒΙΒΛΙΟΥ «Μεῖνε μαζί μας, βράδιασε»


Μέ πολύ μεγάλη ἐπιτυχία παρουσιάστηκε τήν Πέμπτη 2.7.15 στό κατάμεστο Πολιτιστικό Κέντρο τῆς Ἱ. Ἀρχιεπισκοπῆς Ἀθηνῶν τό βιβλίο τοῦ Διευθυντοῦ τοῦ Πολιτιστικοῦ Κέντρου π. Βασιλείου Χριστοδούλου μέ τίτλο «Μεῖνε μαζί μας, βράδιασε», ἀπό τίς ἐκδόσεις «ΓΡΗΓΟΡΗ».
Γιά τό βιβλίο μίλησαν ὁ π. Βασίλειος Θερμός (ψυχίατρος παιδιῶν & ἐφήβων, δρ. Θ., ἐπικ. καθ. Ἀνωτάτης Ἐκκλ. Ἀκαδημίας Ἀθηνῶν), ὁ π. Ἀθανάσιος Πολύζος (φιλόλογος, θεολόγος, ποιητής) καί ὁ Θανάσης Παπαθανασίου (πτυχ. Νομικῆς, δρ. Θεολογίας, καθ. Μ.Ε., ἀρχισυντάκτης περιοδικοῦ «ΣΥΝΑΞΗ»). Τήν ἐπιμέλεια τοῦ συντονισμοῦ εἶχε ὁ Γιῶργος Μπάρλας (θεολόγος-φιλόλογος).


ΕΔΩ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

30/6/15

Ὁ Θεὸς μᾶς ἀγαπᾶ...


Σύγχυση μεγάλη ὑπάρχει. Μύλος γίνεται· εἶναι ζαλισμένοι οἱ ἄνθρωποι.
Ὁ κόσμος εἶναι ὅπως οἱ μέλισσες. Ἂν χτυπήσης τὴν κυψέλη, οἱ μέλισσες βγαίνουν ἔξω καὶ ἀρχίζουν «βούου…» καὶ γυρίζουν γύρω ἀπὸ τὴν κυψέλη ἀναστατωμένες. Ὕστερα ἡ κατεύθυνσή τους θὰ ἐξαρτηθῆ ἀπὸ τὸν ἄνεμο ποὺ θὰ φυσήξη. Ἂν φυσήξη βοριάς, θὰ πᾶνε μέσα. Ἔτσι καὶ τὸν κόσμο τὸν φυσάει… «Ἐθνικὸς Βοριάς», «Ἐθνικὸς Νοτιᾶς», καὶ εἶναι ὁ καημένος ζαλισμένος. Ὅμως, ἂν καὶ γίνεται τέτοιο βράσιμο, νιώθω μέσα μου μία παρηγοριά, μία σιγουριά.

Μπορεῖ νὰ ξεράθηκε ἡ ἐλιά, ἀλλὰ θὰ πετάξη νέα βλαστάρια. Ὑπάρχει…μία μερίδα Χριστιανῶν, στοὺς ὁποίους ἀναπαύεται ὁ Θεός. Ὑπάρχουν ἀκόμη οἱ ἄνθρωποι τοῦ Θεοῦ, οἱ ἄνθρωποι τῆς προσευχῆς, καὶ ὁ Καλὸς Θεὸς μᾶς ἀνέχεται, καὶ πάλι θὰ οἰκονομήση τὰ πράγματα. Αὐτοὶ οἱ ἄνθρωποι τῆς προσευχῆς μᾶς δίνουν ἐλπίδα.
Μὴ φοβάσθε. Περάσαμε σὰν ἔθνος τόσες μπόρες καὶ δὲν χαθήκαμε, καὶ θὰ φοβηθοῦμε τὴν θύελλα πού πάει νὰ ξεσπάση; Οὔτε καὶ τώρα θὰ χαθοῦμε. Ὁ Θεὸς μᾶς ἀγαπᾶ. Ὁ ἄνθρωπος ἔχει μέσα του κρυμμένη δύναμη γιὰ ὥρα ἀνάγκης. Θὰ εἶναι λίγα τὰ δύσκολα χρόνια. Μία μπόρα θὰ εἶναι.

Δὲν σᾶς τὰ λέω αὐτὰ γιὰ νὰ φοβηθῆτε, ἀλλὰ γιὰ νὰ ξέρετε ποῦ βρισκόμαστε… Γιὰ μας εἶναι μία μεγάλη εὐκαιρία, εἶναι πανηγύρι οἱ δυσκολίες, τὸ μαρτύριο. Νὰ εἶστε μὲ τὸν Χριστό, νὰ ζῆτε σύμφωνα μὲ τὶς Ἐντολές Του καὶ νὰ προσεύχεσθε, γιὰ νὰ ἔχετε θεῖες δυνάμεις καὶ νὰ μπορέσετε νὰ ἀντιμετωπίσετε τὶς δυσκολίες. Νὰ ἀφήσετε τὰ πάθη, γιὰ νὰ ἔρθη ἡ Θεία Χάρις. Ἡ ζωή μας νὰ εἶναι πιὸ μετρημένη. Νὰ ζοῦμε πιὸ πνευματικά. Νὰ εἴμαστε πιὸ ἀγαπημένοι. Νὰ βοηθοῦμε τοὺς πονεμένους, τοὺς φτωχοὺς μὲ ἀγάπη, μὲ πόνο, μὲ καλωσύνη. Νὰ προσευχώμαστε νὰ βγοῦν καλοὶ ἄνθρωποι.

Γέροντος Παϊσίου Ἁγιορείτου Λόγοι Β΄ «Πνευματικὴ ἀφύπνιση», ἔκδοσις Σουρωτὴ Θεσσαλονίκη


ΨΑΛΜΟΣ ΚΒ' (22)



Κύριος ποιμαίνει με και ουδέν με υστερήσει. εις τόπον χλόης εκεί με κατεσκήνωσεν, επί ύδατος αναπαύσεως εξέθρεψε με, την ψυχήν μου επέστρεψεν. 

ωδήγησε με επί τρίβους δικαιοσύνης ένεκεν του ονόματος αυτού. 
εάν γαρ και πορευθώ εν μέσω σκιας θανάτου, ου φοβηθήσομαι κακά, ότι Συ μετ' εμού ει.
 η ράβδος σου και η βακτηρία σου, αυταί με παρεκάλεσαν. ητοίμασας ενώπιόν μου τράπεζαν εξεναντίας των θλιβόντων με. 
ελίπανας εν ελαίω την κεφαλήν μου, και το ποτήριόν σου μεθύσκον με ωσεί κράτιστον. 
και το  έλεός σου καταδιώξει με πάσας τας ημέρας της ζωής μου, και το κατοικείν με εν οίκω Κυρίου εις μακρότητα ημερών.

27/6/15

Πρόσκληση σε βιβλιοπαρουσίαση


24/6/15

«Μείνε μαζί μας, βράδιασε» – Βιβλιοπαρουσίαση


Μεγάλες αναλήψεις καταθέσεων τις τελευταίες μέρες, μεγάλος ο φόβος. Ένα σκοτάδι διαχέεται και δεν έχει να κάνει με οικονομικά ποσά όσο με ηθική παρακμή. Μα να που ακόμη γίνονται καταθέσεις, καταθέσεις ψυχής που βοηθούν να αναθαρρήσει όστις διψά για ελπίδα.
Στην πρώτη του έντυπη κατάθεση (Συναπάντημα στη δύση, εκδόσεις Άθως 2012), ο π. Βασίλειος Χριστοδούλου μάς θύμισε πως ο ήλιος βασιλεύει στη δύση του και η ελπίδα ανέτειλε από το παράδειγμα ενός ιερέα της ελληνικής επαρχίας τον οποίο γνώρισε στη δύση της ζωής του. Το φως Χριστού που αναδυόταν στην απλότητά του συγκίνησε πρώτα εκείνον και κατόπιν εμάς. Τώρα, εν τω μέσω της νυκτός, δια του τίτλου του νέου του βιβλίου παρακινεί "Μείνε μαζί μας, βράδιασε" (εκδόσεις Γρηγόρη). 

Ο Κλεόπας κι ο Λουκάς απηύθυναν τον λόγο στον Χριστό στην προς Εμμαούς πορεία τους (ναι, εκείνην που οι παλιοί θυμόμαστε από τον πίνακα όπου τρεις περπατούσαν μέσα στο δάσος...). Μα η παράκληση είναι διαχρονική και εκπλήσσεται ευχάριστα ο αναγνώστης συνειδητοποιώντας πόσες αναλογίες υπάρχουν σε εκείνην την πορεία με το σήμερα. Βαθειά ποιητική ψυχή ο π. Βασίλειος, ερμηνεύει την σχετική ευαγγελική περικοπή που παιδιόθεν τον συγκινούσε με πολλές αναφορές σε λόγους των Πατέρων και σύγχρονων θεολόγων αλλά και αγαπημένων ποιητών και πεζογράφων, από τον Έλιοτ στον Ελύτη και από τον Λουδοβίκο στη Δημουλά, από τον Ντοστογιέφσκι στον Καζαντζάκη και τον Πεντζίκη. Το ευχάριστο ξάφνιασμα είναι διαρκές καθώς με τον ευαγγελικό λόγο φαίνεται να συνδιαλέγονται κείμενα που σε άλλα περιβάλλοντα γνωρίσαμε, που αισθητοποιούν όμως την ευαισθησία λογοτεχνών, την αγωνία της ψυχής που πάντα συγγενεύει με την Αλήθεια. 

Ωστόσο, η οικείωση Λογοτεχνίας και Θεολογίας δεν είναι αυτοσκοπός, ούτε καν το κατεξοχήν μέσο. Πορευόμενοι στις σελίδες του βιβλίου αφουγκραζόμαστε σκέψεις και δικές μας ή εξηγήσεις εμπειριών μας, συνειδητών ή υποσυνείδητα σημαντικών. Η ψυχή αναπαύεται στην απέραντη αγάπη Εκείνου, που δεν υποχρεώνει, που δεν ψυχαναγκάζει, που συνοδοιπορεί στην αδυναμία μας περιμένοντας ελεύθερα να Τον αναζητήσουμε, φέρνοντας χαρά και ειρήνη.
Ξεκίνησα να γράφω τι με συγκίνησε μα χάνεται στα μέρη το όλον. Είθε η καρδιά μας να μην είναι βραδυκίνητη, η απελπισία να μην είναι ο νεκροθάφτης των προσωπικών μας ικανοτήτων, είθε η σχέση με Εκείνον να εξελίσσεται καθώς μεγαλώνουμε, είθε λίγο παραπάνω να στηριζόμαστε στην Ανάστασή Του...

Καλοτάξιδο!!!

Ειρήνη Κουτρέτση
Φιλόλογος

23/6/15

Αντικατοπτρισμοί


Μα πώς να κολυμπήσω 
το χειμώνα
όταν αφαίρεσα τη θάλασσα
από το καλοκαίρι που πέρασε;
Πώς να αφεθώ στο γλυκό αεράκι
όταν αγκάλιασα τον ήλιο
και έγινα αποκαΐδι πάνω στο κύμα;
Η πιο επικίνδυνη συναλλαγή
μέσα στη σχέση:
να ανταλλάσσεις όνειρα
και το δικό σου να γλιστρά
μέσα από τα χέρια του συντρόφου σου.

"Κι αυτή θα ήταν όλη η ιστορία"
αν ένα γιασεμί δε χάιδευε τα διψασμένα μου μαλλιά.

Μα «αν δεν σκύψεις, κανείς δεν ανεβαίνει στην πλάτη σου». Αν δεν σκύψεις, αν δεν υποχωρήσεις, αν δεν εκχωρήσεις δικαιώματα.
Ο αληθινά ταπεινός δεν είναι αυτός που συγκαταβαίνει και υποχωρεί, αλλά αυτός που στην ελευθερία της αγάπης του υποχωρεί ο αρνητικός λογισμός. Κάθε φορά που νιώθω ότι κάποιος κοντινός μου άνθρωπος με παραβιάζει ψυχικά, είναι γιατί ο ίδιος μου του έχω εκχωρήσει ή του εκχωρώ δικαιώματα. Μα ο τόπος της ψυχής όταν έχουμε συνείδηση ότι είναι οικόπεδο δοσμένο, χαρισμένο στον Χριστό – ζω δε ουκέτι εγώ, ζη δε εν εμοί ο Χριστός- δεν μπορεί να δοθεί αλλού, παρά μόνο καταχρηστικά και επομένως να δημιουργήσει προβλήματα.
Ανεξαρτησία μέσα στην σχέση – συναισθήματα και θελήματα σε ανεξαρτησία από τις ψυχικές διαθέσεις και τα θελήματα του άλλου. Τότε και η επένδυση στις σχέσεις είναι πραγματικά ανιδιοτελής, γιατί στοχεύει μόνο στη χαρά της σχέσης, στην χαρά της ζωής εν κοινωνία. Κλαίω με το κλάμα του άλλου και χαίρομαι με την χαρά του, μα και το κλάμα και η χαρά δεν λιμνάζουν μέσα σε μια (οποιαδήποτε) δυαδική σχέση, όταν η αναφορά είναι προς τον μόνον Αγαπημένο - την πηγή της χαράς.

Τ. 


21/6/15

ΛΥΧΝΟΣ ΧΑΛΑΣΜΕΝΟΣ


Χάλασε ο δέκτης μου  και με καταδικάζει στο ασπρόμαυρο.
Το γαλάζιο μοιάζει με ξεθωριασμένη μουντζούρα
και το πράσινο έχασε την ικμάδα και τους χυμούς του.
Ρόδα και κυκλάμινα, παπαρούνες και γεράνια
ξεχωρίζουν μόνο απ’ τα περιγράμματα τώρα που
έγιναν η σκιά του εαυτού τους.
Του τόπου μου τα εδώδιμα δεν είναι στα μάτια μου χαρά
και το χρώμα τους που λείπει με πονά.
Το κυανό της θάλασσας δε βολτάρει απ’ το σμαραγδί
ίσαμε το χρυσαφί μιας σερενάτας μόνο
με αφήνει σ’ ένα εχθρικό μολυβί.
Κι ο ήλιος δεν ειν’ ασβεστοκάμινο ούτε ρήγας ούτε πυρφόρος
μα-αλίμονο!- μια πύλη του ερέβους.
Κι είναι η ανάμνηση της απούσας αίσθησης πιότερο που με πονά.
Λένε το χρώμα πως είναι ο τρόπος που το φως τα πράγματα συναντά.
Αλίμονο! Χάλασε ο δέκτης μου και με εξόρισα από το φως.

  Ειρήνη Ζαμάνη
Κυριακή 21-6-2015