25/5/16

Mustang (2015)

19/5/16

ΣΥΝΕΠΙΒΑΤΕΣ IV


Ήταν βροχερό το πρωινό
κι είχα μια έγνοια
για τα καινούρια μου μποτάκια.
Το δοκάρι στο μάτι μου έμελλε να βγει,
 σαν επιβιβάστηκα στο συρμό του ηλεκτρικού.
Πολλά παιδάκια, άλλα κατάχαμα
κι άλλα -τα μικρότερα- στην αγκαλιά
 των μανάδων τους με τα πολύχρωμα κεφαλομάντιλα.
Οι άντρες φύλακες του μικρού τους ομίλου
 έμοιαζαν να ξέρουν το τέρμα του δρόμου.
Θα ’ταν μια εξωτική νότα στην γκρίζα μέρα,
θα ’ταν άρωμα Ανατολής,
θα ’ταν συναπάντημα κοσμοπολίτικης υφής,
 αν δεν ήταν αγύρευτη περιπέτεια,
αν δεν ήταν πολλές ζωές σε μία,
αν δεν κουβαλούσαν στο σακκίδιο
-προπάντων τα παιδιά-
το εκεί και τότε
σαν ζωγραφιά που ξεθώριασε.

                                                                                                  Ειρήνη

Risen / H Ανάσταση (2016)


Σκηνοθεσία και σενάριο Kevin Reynolds. Πρωταγωνιστεί ο Joseph Fiennes.Διάρκεια, 107'
 
Παρουσιάζουμε μία πο­λύ εν­δι­α­φέ­ρου­σα ται­νί­α ό­χι τό­σο για την καλ­λι­τε­χνι­κή της α­ξί­α, πα­ρ' ό­τι εί­ναι άρ­τια πα­ρα­γω­γή και κα­λά σκη­νο­θε­τη­μέ­νη α­πό έ­ναν τα­λαν­τού­χο σκη­νο­θέ­τη (Κevin Reynolds: Υδάτινος Κόσμος, Ρομπέν των Δασών, Κόμης Μοντεχρήστος, Το κτήνος του πολέμου), ό­σο για να μοι­ρα­στού­με έ­να προ­βλη­μα­τι­σμό πά­νω στην αν­θρώ­πι­νη φύ­ση του Χρι­στού κα­θώς πε­θαί­νει στον σταυ­ρό και στο πως ή­ταν οι Α­πό­στο­λοι, ι­δί­ως με­τά τον συγ­κλο­νι­σμό που υ­πέ­στη­σαν αν­τι­κρί­ζον­τας τον Α­να­στη­μέ­νο Ι­η­σού.

  

Εδώ η παρουσίαση της ταινίας, στο Αρχαγγέλων Ταινιόραμα

17/5/16

Ο κήπος και ο Κηπουρός


"Γύναι, τι κλαίεις; τίνα ζητείς; Ἐκείνη, δοκοῦσα ὅτι ὁ κηπουρός ἐστι, λέγει αὐτῷ..." (Ιω. κ΄12)

Ο κήπος είναι η θήκη του ανθρώπου, ο χώρος όπου σώμα, νους και ψυχή τού αποκαλύπτουντο βάθος του μυστηρίου πού από καταβολής τους  ασίγαστα τους ορμηνεύει και τους  χειραγωγεί.
Αινιγματικά πολύσημη, κατα­στατική ανάμνηση του κήπου όπου ο προπάτοράς μας εγκαταβίωσε και γνώρισε τον κόσμο και την ελευθε­ρία του, ο κήπος μας καλεί για να μας θάλψει,να μας εμπνεύσει και να μας εξανθρωπήσει. Στις πιο ανθρωπινές του στιγμές, ο καθένας μας λαχταρά να προστρέξει, να προσφύγει, να προστατευθεί, να ονειροπολήσει μέσα σ’ ένα κήπο-διδάχο, κήπο-πατέρα, κήπο-εραστή, κήπο-φίλο. Και από τον κήπο αυτό να εγκαρδιωθεί, να εμπνευστεί τρόπους ζωής και κανόνες συμπεριφοράς της ψυχής του.
Ένας πνευματικός πολιτισμός σε γόνιμη ανάταση, δημιουργεί κήπους, φυτεύει τον κόσμο. Ένας πνευματικός πολιτισμός σε κατάπτωση, σε κρίση καταιγιστική, -ωσάν ετούτη πού ζήσα­με, στο γέρμα του 20ου  αιώνα-, κα­ταστρέφει κήπους.
Όσο όμως χάνονται οι κήποι του κόσμου, κήποι σπιτιών, κήποι πό­λεων, και η κατοικία τουανθρώπου μεταμορφώνεται σε ανοιχτή φυλακή απρόσωπη, ουδέτερη, αδιάφορη για την μοίρα του και πιεστική, τόσο ο άνθρωπος νοσταλγεί, αναζητεί τον χαμένο, αρχεγονικό του κήπο, το νόμιμο, καταστατικό περιβάλλον της ύπαρξής του. Για να αναπτύξει βίο αυθεντικά φυσικό και γνήσια μεταφυ­σικό, χρειάζεται να συνάψει τον εαυτό του με το ιδανικό ενός κήπου. Κι αν δεν κατορθώνεινα τον εύρει ή να τον δημιουργήσει τριγύρω του, οφείλει -με το όραμα του πρώτου εκείνου κή­που της αθωότητας-, να τον φυτέψει και να τον καλλιεργήσει εντός του. Για να μην γεννήσει τέρατα ο νους του και για να μην ξυλιάσει, να μην ξεραθεί η ψυχή του. Έτσι ο άνθρωπος κηπεύει τον εαυτό του, εμπνευσμένος από μιαν αρμονική και φωτισμένη παιδεία. Και ορίζει κηπουρό απαρασάλευτο την συνείδησή του πού με τα εργαλεία μιας ευγενούς βούλησης καλλιεργεί, αλλοιώνει, ανθρωπίζει, θεουργεί μέσα στον μυχό του εαυτού του. Και δημιουργεί κήπο.
Αλλά σε κανέναν κήπο, ο άνθρωπος με γρηγορούσα συνείδηση, δεν βρίσκεται μόνος. Ο μόνιμος κύριος και κάτοικος είναι ο Θεός, ο αιώνιος  Κηπουρός.
Ερήμην του οι κήποι καταστρέφο­νται. Όποιος απο­φασίσει, και φιλοδοξήσει, να φυτέψει εντός του κήπο, και να τον καλλιεργή­σει με σώμα πρόθυμο, νου φωτεινό και ψυχή ευσταλή, αυτός, οφείλει να υπολογίσει και να εμπνευστεί από τα σχέδια του αιώνιου Κηπουρού.
Ό άνθρωπος να ζει για τον κήπο - τον έξω και τον έσω κήπο. Κι ο διπλός αυτός κήπος να θάλλει και να προκόβει για τον άνθρωπο. Και  να τριγυρνά, μέσα στην πανδαισία της βλάστησης και στις συγχορδίες των χρωμάτων, σε σώμα αισθήσεων και σε ψυχή διαισθήσεων, πλάι στον φευγαλέο κηπουρό - την συνείδηση, ο  θείος Κηπουρός. Αυτό είναι ζωή! Και όλα τ' άλλα, στάχτες του θανάτου... ·


Κώστας Τσιρόπουλος, «Ανάμεσα σε δύο αιώνες»


14/5/16

Πανελλήνιες




                               Μια στιγμή, τα γνώριμα ν’ ανακαλέσεις,
                               μια στιγμή, μυαλό και καρδιά να καλέσεις.
                               Από κορυφή αγναντεύεις της Γνώσης την πεδιάδα
                               κι ειν’ ανοιξιάτικη δροσιά μα και λιακάδα.
                               Από γέφυρα ατενίζεις  ρέοντα τον ποταμό κι ειν’ η στιγμή
                               να βαπτισθείς σε Πνεύμα Άγιο και καθαρό.

                               Κι ειν’ η εικονίτσα στο πορτοφόλι σου
                               ο άγιός σου που σου μιλά και τώρα
                               και τη ζωή όλη σου.

                                Και σμίγει η ανάσα και το συννεφάκι σου
                                με αυτά των άλλων, των ομηλίκων,
                                γρηγορούντων κι αμηχάνων.

                                Κι είναι μια μες τις δοκιμασίες τις πολλές
                                «μητέρα των μαχών» δεν την λες.
                                Είθε σ’ αυτές που θα ‘ρθουν
                                να έχεις συνοδοιπόρους ευγενείς,
                                να χαίρονται κάθε φορά που ανθείς!
                                Να δίνεις τον αγώνα τον καλό
                                με καρδιά νήφουσα και πνεύμα λαγαρό!

                                                                      ΕΙΡΗΝΗ Ζ. / 6Η μέρα πανελληνίων 2015



               


13/5/16

Διάκριση κι αγάπη


Ο Δαβίδ, προφήτης και βασιλιάς, περιέπεσε σε μοιχεία και φόνο. Λέγει το κείμενο της Παλαιάς Διαθήκης ότι είδε όμορφη γυναίκα που λουζόταν και την ερωτεύθηκε. Ποιος; Ο προφήτης. Και στη συνέχεια πραγματοποίησε εκείνα που σκέφτηκε. Σαν βασιλιάς στέλνει τον άντρα της γυναίκας αυτής, που ήταν στρατιωτικός, στην πρώτη γραμμή της μάχης να σκοτωθεί σίγουρα και να την πάρει μετά αυτός γυναίκα του. Και βρισκόταν ο προφήτης ένοχος μοιχείας, το μαργαριτάρι μέσα στο βούρκο. Αλλά δεν αισθανόταν ακόμα ότι αμάρτησε. Τόσο πολύ ήταν ναρκωμένος από το πάθος. Γιατί όταν ο ηνίοχος είναι μεθυσμένος και το άρμα φέρεται άτακτα και ό,τι είναι ο ηνίοχος και το άρμα αυτό είναι η ψυχή και το σώμα και όταν η ψυχή του ανθρώπου είναι βυθισμένη στο πάθος δεν μπορεί να κουμαντάρει το σώμα του.
Το ίδιο συμβαίνει και με τον άνθρωπο. Όσο καιρό η ψυχή είναι προσεκτική και επάγρυπνη και το σώμα το ίδιο είναι αγνό. Όταν όμως η ψυχή κυριευτεί από σκοτάδι και το σώμα το ίδιο κυλιέται στο βούρκο και την ηδονή. Τι συνέβη λοιπόν με τον Δαβίδ; Διέπραξε μοιχεία αλλά δεν το αισθανόταν ούτε ελεγχόταν από κάποιον. Και βρισκόταν σε τέτοια κατάσταση ώστε να μην αισθάνεται ότι αμάρτησε γιατί ο ηνίοχος νους ήταν μεθυσμένος από ακρασία.
Τι κάμνει λοιπόν ο Θεός; Τι παιδαγωγική μέθοδο χρησιμοποιεί δια του προφήτου του Νάθαν. Δέστε. Στέλνει προς αυτόν τον προφήτη Νάθαν. Ο προφήτης έρχεται προς τον προφήτη. Γιατί το ίδιο γίνεται και με τους γιατρούς. Όταν ασθενήσει κάποιος γιατρός έχει την ανάγκη άλλου γιατρού. Το ίδιο συνέβηκε και εδώ. Προφήτης ήταν εκείνος που αμάρτησε και προφήτης εκείνος που φέρνει τα φάρμακα. Έρχεται λοιπόν προς αυτόν ο Νάθαν και δεν τον ελέγχει αμέσως μόλις πάτησε την πόρτα λέγοντάς του: Παράνομε και βδελυρέ, μοιχέ και φονιά, τόσες τιμές δέχτηκες από τον Θεό και εσύ καταπάτησες τις εντολές Του. Δεν κάνει κάτι τέτοιο. Για ποιο λόγο δεν το κάνει τέτοιο; Γιατί γνωρίζει πολύ καλά πως αν πας σε έναν ο οποίος είναι μεθυσμένος, όταν είναι μέσα στο πάθος του, όταν είναι στο φούντωμα της αμαρτίας του, αν τον ελέγξεις με αυτό τον απότομο τρόπο θα βγάλει, μέσα στην προσπάθεια του να αμυνθεί, πιο πολύ επίθεση και δεν θα δεχτεί τα λόγια που θα του πεις.
Χρειάζεται λοιπόν τρόπος. Yπάρχουν κάποιοι άνθρωποι που πολεμούν ας πούμε την Eκκλησία και εμείς οι ανόητοι λέμε: είναι άθεοι, παλιάνθρωποι, επίβουλοι, αντίχριστοι. Μα είναι στο πάθος τους, στην οργή τους και εσύ πιο πολύ τους τονίζεις την οργή; Εδώ ο Θεός, εδώ ο προφήτης πήγε στον προφήτη που ήταν φονιάς και μοιχός και δεν του ερεθίζει το πάθος για να μην βγάλει αντίδραση, για να μην τον ενοχλήσει. Και εμείς αμέσως τα κοπανάμε σε όσους αμάρτησαν. Χρειάζεται λεπτότητα, χρειάζεται διάκριση. Αν δεν τον αγαπούμε τους εκτός Εκκλησίας τότε εμείς είμαστε πραγματικά εκτός Εκκλησίας.
Δεν υπάρχουν σκοτεινές και φωτεινές δυνάμεις. Τι σημαίνει η Εκκλησία πολεμάται από σκοτεινές δυνάμεις; Εμείς είμαστε φωτεινοί; Όλοι σκοτεινοί είμαστε. Φωτεινός είναι μόνο ο Χριστός. Δεν είμαστε αυτόφωτοι. Παίρνουμε από την λάμψη Του, απ’ το φως Του και για να πάρουμε από την λάμψη Του και το φως Του πρέπει να σβήσουμε τα δικά μας φώτα που είναι ψεύτικα. Υποκρινόμεθα τον φωτισμένο. Είμαστε όλοι σκοτισμένοι. Μέσα στο σκοτάδι βρισκόμαστε.
Έρχεται λοιπόν προς τον Δαβίδ ο Νάθαν και δεν τον ελέγχει αμέσως, μόλις πάτησε την πόρτα. Τι λέει λοιπόν; Του αρχίζει και του κάνει μία εξιστόρηση μιας υποτιθέμενης ιστορίας για να τον βάλει τον ίδιο να ελέγξει τον εαυτό του. Να τον παιδαγωγήσει μέσα σε μία μέθοδο παιδαγωγική για να παραδεχθεί ο ίδιος την αμαρτία του. Και τι λέει: Τίποτα παρόμοιο δεν είπε ο Νάθαν για να μην τον κάνει περισσότερο αδιάντροπο. Και έρχεται λοιπόν προς αυτόν και πλέκει ένα δράμα δίκης και τι λέγει: Βασιλιά, ζητώ την κρίση σου. Ήταν ένας πλούσιος και ένας φτωχός. Ο πλούσιος είχε βόδια και πολλά κοπάδια ζώων ενώ ο φτωχός είχε μια αμνάδα που έπινε από το ποτήρι του και έτρωγε από το τραπέζι του και κοιμόταν στην αγκαλιά του. Με αυτό δείχνει την καθαρή σχέση του άνδρα προς την γυναίκα. Ήρθε όμως κάποιος ξένος και ο πλούσιος λυπήθηκε τα δικά του και αφού πήρε την αμνάδα του φτωχού την έσφαξε. Τι απαντάει λοιπόν ο βασιλιάς; Νομίζοντας ότι εκφέρει γνώμη για άλλον εξέφρασε πολύ βαριά απόφαση. Γιατί τέτοιοι είναι οι άνθρωποι. Με μεγάλη ευχαρίστηση και πολύ σκληρά βγάζουν τις αποφάσεις για τους άλλους. Όταν όμως είναι για εμάς αρχίζουν μετά μια άλλη νοοτροπία. Και τι λέγει ο Δαβίδ: Στο όνομα του Κυρίου αυτός ο άνθρωπος είναι άξιος θανάτου και θα ανταποδώσει την αμνάδα στο τετραπλάσιο. Να, τώρα έφτασε η ώρα. Αφού τον έφερε στα νερά του αρχίζει η χειρουργική επέμβαση ο Νάθαν χωρίς να ολιγωρήσει. Τι λοιπόν λέγει ο Νάθαν; Δεν μαλάκωσε για πολύ ώρα από την πληγή αλλά αμέσως εκφέρει την γνώμη του και προσθέτει πολύ βαθιά την τομή για να μην αφαιρέσει την αίσθηση του πόνου. Τον φέρνει σε συναίσθηση σε επίγνωση, του φέρνει το μέτρο ήθους, το μέτρο ηθικής και μετά τον σφάζει ούτως ώστε ο πόνος να λειτουργήσει θεραπευτικά χωρίς πόνο δεν υπάρχει θεραπεία και μετάνοια. Και τι του λέει: Συ είσαι, βασιλιά. Συ είσαι, βασιλιά, αυτός. Και τι λέγει ο βασιλιάς. Δεν του άρχισε να τα βάζει μαζί του. Τον έφερε σε τέτοιο σημείο επίγνωσης και λέει: Αμάρτησα ενώπιον του Κυρίου. Δεν είπε και ποιος είσαι εσύ που με ελέγχεις. Ποιος σε έστειλε να μου μιλάς με τόση παρρησία. Εμένα; Bασιλιά και προφήτη. Με ποια τόλμη το έκανες αυτό. Τίποτα τέτοιο δεν είπε αλλά συναισθάνθηκε την αμαρτία του. Και τι λέγει: Αμάρτησα ενώπιον του Κυρίου Τι λέγει τότε ο Νάθαν προς αυτόν; Και ο Κύριος συγχώρησε τα αμαρτήματά σου. Καταδίκασες τον εαυτό σου και εγώ σου συγχωρώ την καταδίκη. Εξομολογήθηκες με ευγνωμοσύνη την αμαρτία και εξάλειψες αυτή. Καταδίκασες τον εαυτό σου και εγώ σε απάλλαξα από την καταδικαστική απόφαση. Είδες πως επαληθεύτηκε το γραμμένο: Λέγε εσύ πρώτος την αμαρτία για να δικαιωθείς. Ποιος σκοπός είναι αυτός να πεις πρώτος την αμαρτία; 
  
π. Βαρνάβας Γιάγκου


9/5/16

Κάθοδος στον Άδη



Καθώς, λοιπόν, αυτά γίνονταν και λέγονταν στον Άδη και όλα σείονταν και ο Κύ­ριος κόντευε να φτάσει πια στα έσχατα βάθη, ο Αδάμ εκείνος ο πρωτοδημιούργητος και πρωτόπλαστος και πρωτόθνητος, πού βρι­σκόταν σφιχτοδεμένος πιο βαθιά απ' όλους, άκουσε τα βήματα του Κυρίου, πού πλησίαζε τους φυλακισμένους, και αναγνώρισε τη φωνή Του, καθώς περπατούσε μέσα στη φυλακή. Στράφηκε τότε σ' όλους, όσοι ήταν μαζί του δέσμιοι για αιώνες, και τους είπε: "Κρότο βη­μάτων ακούω Κάποιου πού μας ζυγώνει. Κι αν πραγματικά αξιωθήκαμε να φτάσει Εκεί­νος ως εδώ, τότε είμαστε ελεύθεροι! Αν στ' αλήθεια Τον δούμε ανάμεσά μας, τότε σωθή­καμε απ' τον άδη!".

Και καθώς αυτά και άλλα τέτοια έλε­γε ο Αδάμ σ' όλους τους συγκαταδίκους του, μπήκε ο Κύριος κρατώντας το νικηφόρο όπλο του Σταυρού. Μόλις Τον αντίκρυσε ο πρωτό­πλαστος Αδάμ, χτύπησε το στήθος του από την έκπληξη και φώναξε: "Ο Κύριός μου ας είναι μαζί με όλους!". Και αποκρίθηκε ο Χριστός στον Αδάμ: "Και μαζί με το δικό σου πνεύμα". Ύστερα τον έπιασε απ' το χέρι, τον σήκωσε και του είπε: "Ξύπνα εσύ πού κοι­μάσαι, αναστήσου απ' τους νεκρούς, και ο Χριστός θα σε φωτίσει!’’. Εγώ, ο Θεός σου, πού για χάρη σου έγινα γιος σου, για χάρη σου και για χάρη των απογόνων σου, τώρα, με την εξουσία πού έχω, λέω και προστάζω τους φυλακισμένους: Βγείτε έξω! Κι αυτούς πού βρίσκονται στο σκοτάδι: Ελάτε στο φως! Κι εκείνους πού έχουν πεθάνει: Αναστηθείτε! Κι εσένα, (Αδάμ), σε διατάζω: Σήκω απ' τον (αιώνιο) ύπνο σου! Δεν σ' έπλασα γι' αυτό, για να μένεις φυλακισμένος στον άδη. Αναστήσου απ' τους νεκρούς! Εγώ είμαι η ζωή των ανθρώπων. Σήκω, πλάσμα μου! Σή­κω, μορφή δική μου, φτιαγμένη σύμφωνα με την εικόνα μου! Σήκω να φύγουμε από δω. Γιατί εσύ είσαι ενωμένος μ' εμένα κι εγώ μ' εσένα. Για σένα έγινα γιος σου εγώ, ο Θεός σου. [...]Για σένα κατέβηκα στη γη και πιο κάτω απ' τη γη εγώ, πού βρίσκομαι πιο πάνω απ' τους ουρανούς. Για σένα, τον άνθρωπο, έγινα σαν άνθρωπος αβοήθητος, αφημένος ανάμεσα στους νεκρούς. Για σένα, πού βγήκες μεσ' από τον κήπο (του παραδεί­σου), παραδόθηκα στους Ιουδαίους μέσα σε κήπο και σταυρώθηκα μέσα σε κήπο.

Κοίτα στο πρόσωπό μου τα φτυσί­ματα· τα καταδέχτηκα για χάρη σου, για να σε αποκαταστήσω όπως ήσουν τότε, πού σου είχα δώσει το φύσημά μου. Κοίτα στα μάγουλά μου τα ραπίσματα· τα καταδέχτηκα, για να ξαναδώσω στη διεστραμμένη μορφή σου την όψη πού είχε σαν εικόνα μου. Κοίτα στη ράχη μου το μαστίγωμα· το καταδέχτηκα, για να σκορπίσω το φορτίο των αμαρτημάτων σου. Κοίτα τα τρυπημένα χέρια μου· καλά καρφώ­θηκαν πάνω στο ξύλο για σέ­να, πού όχι καλά άπλωσες το χέρι σου στο (α­παγορευμένο) δέντρο. [...] Γεύτηκα χολή για χάρη σου, για να γιατρέψω την πικρή ηδονή πού γεύτηκες απ' τον γλυκό εκείνο καρπό. Γεύτηκα ξύδι, για να βγάλω οριστικά απ' τη ζωή σου το καυστικό και αφύσικο ποτήρι του θανάτου. Δέχτηκα σφουγγάρι, για να σβήσω το χρεόγραφο των αμαρτιών σου. Δέχτηκα καλάμι, για να υπο­γράψω την απελευθέρωση του ανθρώπινου γένους. Κοιμήθηκα πάνω στο Σταυρό και τρυπήθηκα με λόγχη στην πλευρά για σένα, πού σε κοίμισα στον παράδεισο και από την πλευ­ρά σου έβγαλα την Εύα. Η πλευρά μου γιά­τρεψε τον πόνο της πλευράς σου. Ο ύπνος μου θα σε βγάλει απ' τον ύπνο σου στον άδη. Η λόγχη, πού με τρύπησε, σταμάτησε τη ρομ­φαία πού στρεφόταν εναντίον σου (και σου απαγόρευε την είσοδο στον παράδεισο).

Σήκω, λοιπόν, να φύγουμε από δω. Κάποτε σ' έδιωξα απ' τον γήινο παράδεισο· τώρα σε αποκαθιστώ όχι στον παράδεισο (εκείνο), αλλά σε θρόνο ουράνιο.

Άγ. Επιφάνιος Κύπρου
«Λόγος εις την Θεόσωμον Ταφήν του Κυρίου»


1/5/16

Ανάστασιν Χριστού θεασάμενοι...


Στα κείμενα της Αγίας Γραφής παρουσιάζονται ένδεκα εμφανίσεις του Αναστάντος Χριστού, από τις οποίες οι δέκα έγιναν στο διάστημα μεταξύ της Αναστάσεως και της Αναλήψεως και μία μετά την Πεντηκοστή. Μερικές από αυτές περιγράφονται αναλυτικά και άλλες απλώς απαριθμούνται. Καί, βέβαια, πρέπει να πούμε ότι δεν περιγράφονται όλες από τους ίδιους Ευαγγελιστάς, δηλαδή δεν αναφέρονται και οι ένδεκα σε κάθε ένα ξεχωριστό Ευαγγέλιο, αλλά μερικές μνημονεύονται από τον έναν Ευαγγελιστή και μερικές από τον άλλο.

 Προφανώς υπήρξαν και άλλες εμφανίσεις του Αναστάντος Χριστού. Είναι χαρακτηριστικός ο λόγος του Ευαγγελιστού Λουκά στις Πράξεις των Αποστόλων: "οίς και παρέστησεν εαυτόν ζώντα μετά το παθείν αυτόν εν πολλοίς τεκμηρίοις, δι’ ημερών τεσσαράκοντα οπτανόμενος αυτοίς και λέγων τα περί της βασιλείας του Θεού" (Πράξ. α', 3). Είναι φυσικό αυτό να γινόταν γιατί, αφ’ ενός μεν ήθελε να τους παρηγορήση, αφ’ ετέρου δε να τους προετοιμάση για την Ανάληψή Του, αλλά και την έλευση του Παναγίου Πνεύματος.

 Οι ένδεκα εμφανίσεις του Αναστάντος Χριστού είναι οι ακόλουθες:
 1. Στον Σίμωνα Πέτρο (Α' Κορ. ιε', 5, Λουκ. κδ', 35).
 2. Στην Μαρία την Μαγδαληνή (Μάρκ. ιστ', 9-11, Ιω. κ', 11-18).
 3. Στις Μυροφόρες γυναίκες (Ματθ. κη', 9-10).
 4. Στους δύο Μαθητάς που πορεύονταν προς Εμμαούς (Μάρκ. ιστ', 12-13, Λουκ. κδ', 13-15).
 5. Στους δέκα Αποστόλους, όταν απουσίαζε ο Θωμάς (Μάρκ. ιστ', 14, Λουκ. κδ', 36-43, Ιω. κ', 19-25).
 6. Στους ένδεκα Μαθητάς, παρόντος και του Θωμά (Ιω. κ', 26-29).
 7. Στους επτά Αποστόλους στην λίμνη της Τιβεριάδος (Ιω. κα', 1-23).
 8. Στους ένδεκα στην Γαλιλαία (Ματθ. κη', 16).
 9. Στους Αποστόλους στην Βηθανία, όταν αναλήφθηκε (Μάρκ. ιστ', 19-20, Λουκ. κδ', 50, Πράξ. α', 6-11, Α' Κορ. ιε', 7).
 10. Στον αδελφόθεο Ιάκωβο (Α' Κορ. ιε', 7).
 11. Στον Απόστολο Παύλο (Α' Κορ. ιε', 8-9).

 Οι εμφανίσεις αυτές του Αναστάντος Χριστού αναφέρονται μέσα στην Καινή Διαθήκη. Ωστόσο, υπάρχουν και άλλοι πολλοί άγιοι που αξιώθηκαν της θεωρίας του Αναστάντος Χριστού. Άλλωστε, η Ορθόδοξη Εκκλησία, που είναι το αναστημένο Σώμα του Χριστού, προσφέρει την εμπειρία της Αναστάσεως. Ο άγιος Συμεών ο νέος Θεολόγος, αναφερόμενος στην προσευχή "Ανάστασιν Χριστού θεασάμενοι προσκυνήσωμεν άγιον, Κύριον, Ιησούν, τον μόνον αναμάρτητον", διδάσκει ότι δεν αναφερόμαστε στην Ανάσταση που είδαν οι Μαθητές, δηλαδή δεν πρόκειται μόνο για μια ιστορική αναφορά, αλλά για την Ανάσταση ή μάλλον τον Αναστάντα Χριστό που τον βλέπουμε μέσα στην Εκκλησία. Δεν λέμε "ανάστασιν Χριστού πιστευσάμενοι", αλλά "θεασάμενοι". Βέβαια, υπάρχουν πολλοί που πιστεύουν στην Ανάσταση, αλλά υπάρχουν και άλλοι, έστω και ολίγοι, που βλέπουν και κάθε ώρα τον Αναστάντα Χριστό λαμπροφορούντα, και απαστράπτοντα "τάς της αφθαρσίας και Θεότητος αστραπάς". 

Γιατί, πραγματικά, η Ανάσταση του Χριστού "η ημετέρα υπάρχει ανάστασις, των κάτω κειμένων". Έτσι, άλλοι είναι μάρτυρες της Αναστάσεως του Χριστού "εξ ακοής" και άλλοι μάρτυρες "από θέας". Οι τελευταίοι είναι οι κατ’ εξοχήν μάρτυρες της Αναστάσεως του Χριστού.


 Μητροπολίτης Ναυπάκτου Ιερόθεος

30/4/16

ΜΕΓΑΛΗ ΕΒΔΟΜΑΔΑ ΣΤΟΥΣ ΤΑΞΙΑΡΧΕΣ...


Ω γλυκύ μου έαρ,
γλυκύτατόν μου τέκνον,
που έδυ σου το κάλλος;

29/4/16

ΜΕΓΑΛΗ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 2016...




Ύπτιον ορώσα/ η Πάναγνός σε, Λόγε,/ μητροπρεπώς εθρήνει.
Ω γλυκύ μου έαρ,/ γλυκύτατόν μου τέκνον/ πού έδυ σου το κάλλος;
 Θρήνον συνεκίνει/ η Πάναγνός σου Μήτηρ,/ Σου, Λόγε, νεκρωθέντος.
 Η Δάμαλις τον Μόσχον/ εν ξύλω κρεμασθέντα/ ηλάλαζεν ορώσα.
Ανέκραζεν η Κόρη/ θερμώς δακρυρροούσα/ τα σπλάχνα κεντωμένη.
Ω φως των οφθαλμών μου/ γλυκύτατόν μου τέκνον/ πώς τάφω νυν καλύπτη;
Κλαίει και θρηνεί Σε/ η Πάναγνός σου Μήτηρ/ Σωτήρ μου νεκρωθέντα.

21/4/16

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΑΚΟΛΟΥΘΙΩΝ ΜΕΓΑΛΗΣ ΕΒΔΟΜΑΔΟΣ


ΚΥΡΙΑΚΗ  24,  Των Βαΐων
Όρ­θρος Μεγ. Δευτέρας, 19.00 

Μ. ΔΕΥΤΕΡΑ  25,  Όρ­θρος Μεγ. Τρίτης, 19.00 

Μ. ΤΡΙΤΗ  26,  Προ­η­γι­α­σμέ­νη Θ. Λειτουργία, 07.30   
Όρθρος Μεγ. Τετάρτης, 19.00 

Μ. ΤΕΤΑΡΤΗ  27,  Προ­η­γι­α­σμέ­νη Θ. Λειτουργία, 07.30  
Ι. Ευχέλαιον, 17.00, Όρθρος Μεγ. Πέμπτης, 19.00 

 Μ. ΠΕΜΠΤΗ  28,  Θ. Λειτουργία Μεγ. Βασιλείου 07.30
 Όρθρος ακολουθίας  των Παθών, 18.30 

 Μ. ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ  29,  Με­γά­λαι ώραι - Εσπερινός, 08.30         
 Ὄρ­θρος Μεγ. Σαββάτου, 19.00,  Έξοδος επιταφίου, 21.00 

 Μ. ΣΑΒΒΑΤΟ  30,  Θ. Λειτουργία Μεγ. Βασιλείου 08.00 , Παννυχίς 23.00 
Όρθρος Αναστάσεως & Θεία Λειτουργία, 24.00  - 02.00


ΜΑΪΟΣ


 ΑΓΙΟΝ ΠΑΣΧΑ  1,  Ε­σπε­ρι­νός της Αγάπης, 19.00 
 Δευτέρα   2,  Γεωργίου του Τροπαιοφόρου

17/4/16

Πόσο μοιάζουμε!




Πόσο μοιάζουμε!
Έχουμε τα ίδια τρυφερά πέλματα
που τα στεναχωρούν τα παπούτσια,
έχουμε «μάτια που μισοκλείνουν στο λαμπύρισμα της μέρας».
Ακόμα, χέρια που προτιμούν να κλείνουν σε αγκαλιά
κι απαλά να δένονται
παρά να συμπλέκονται.
Και το ίδιο ψηλά το μέτωπό μας να κρατιέται
από του δεσποτισμού την αθέλητη γονυκλισία
μα και να χαμηλώνει
σαν από σέβας και αγάπη καταδεκτική.
Κι η ψυχή μας μεθά με ίδια κι απαράλλακτα:
Γλυκοκουβεντιάζοντας με ψυχές συγγενικές,
μαντεύοντας της γνώσης τις ατέλειωτες στέπες
με το μυαλό να μυρμηγκιάζει στην πρώτη σπίθα
κι ακόμα, συναρμόζοντας τους φθόγγους ,
για να πούμε «σ’ αγαπώ», «ευχαριστώ», «τι ωραίο!».
Και σαν η ψυχή μας πλατύνει όμορφα σαλπάρει για τραγούδι, για χορό,
όμορφα γέρνει στο διπλανό.
Θεέ μου, γιατί ξεχάσαμε το πόσο μοιάζουμε,
πόσο Σου μοιάζουμε…

                                                                                 Ειρήνη, Απρίλης 2016