30/8/14

Η Εκ­κλη­σί­α δεν λει­τουρ­γεί με κο­σμι­κούς θε­σμούς





Αρ­χι­μαν­δρί­της Βα­σί­λει­ος Γον­τι­κά­κης

προηγούμενος Ι. Μ. Ιβήρων





Η Εκ­κλη­σί­α υ­πάρ­χει ως δια­ρκής θε­ο­φά­νεια. Ε­άν «ο ε­ω­ρα­κώς τον Υι­όν ε­ώ­ρα­κε τον Πα­τέ­ρα» και ο ε­ω­ρα­κώς τον θε­σμόν της Εκ­κλη­σί­ας ε­ώ­ρα­κε τον α­ο­ρά­τως μεθ  ἡ­μῶν όν­τα Θε­άν­θρω­πον Κύ­ριον και το Ά­γιον Πνεύ­μα.
         Δεν υ­πάρ­χει με άλ­λο τρό­πο η Εκ­κλη­σί­α και με άλ­λο τρό­πο δι­δά­σκει η θε­ο­λο­γεί. Ο τρι­α­δι­κός τρό­πος υ­πάρ­ξε­ως συ­νι­στά το μυ­στή­ριο της Εκ­κλη­σί­ας και α­πο­τε­λεί το σα­φές κή­ρυγ­μα, που πεί­θει τον άν­θρω­πο ό­τι ο Θε­ός Πα­τήρ α­γα­πά τον κό­σμο κα­θώς η­γά­πη­σε και α­γα­πά τον Υι­όν.
Και αυ­τή η αί­σθη­ση της θε­ϊ­κής α­γά­πης, που πα­ρέ­χει ε­λευ­θε­ρί­α, α­πο­τε­λεί το α­πα­ραί­τη­το και φυ­σι­ο­λο­γι­κό κλί­μα μέ­σα στο ο­ποί­ο μπο­ρεί να α­να­πτυ­χθεί ο άν­θρω­πος.
Με αυ­τό τον τρό­πο πι­στεύ­ει ο άν­θρω­πος, έ­χει εμ­πι­στο­σύ­νη στον Θε­ό, για­τί ζει το γε­γο­νός ό­τι εί­ναι έ­να σώ­μα και έ­να πνεύ­μα με τον Θε­άν­θρω­πο. Έ­χει ορ­γα­νι­κή σχέ­ση μα­ζί Του, ό­πως το κλή­μα με την άμ­πε­λο.
Αν με κο­σμι­κό τρό­πο δι­ορ­γα­νώ­νο­με τους εκ­κλη­σι­α­στι­κούς θε­σμούς και με πνευ­μα­τι­κό, νο­μί­ζο­με, τρό­πο κη­ρύτ­το­με το Ευ­αγ­γέ­λιο, αυ­τό ση­μαί­νει ό­τι και τα δυ­ό (θε­σμός και χά­ρι­σμα) πά­σχουν και εί­ναι αμ­φι­βό­λου γνη­σι­ό­τη­τος...




ΚΑΛΟ ΚΙ ΕΥΛΟΓΗΜΕΝΟ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΟ ΕΤΟΣ!







Κα­θώς το ό­μορ­φο Ελ­λη­νι­κό κα­λο­καί­ρι μάς α­πο­χαι­ρε­τά σι­γά σι­γά, πολ­λοί α­πό ε­μάς βρι­σκό­μα­στε σε στε­νο­χώ­ρια α­πό δι­ά­φο­ρες αι­τί­ες. Οι­κο­νο­μι­κά ζη­τή­μα­τα, προ­βλή­μα­τα υ­γεί­ας, οι­κο­γε­νεια­κές δυ­σκο­λί­ες, προ­σω­πι­κά α­δι­έ­ξο­δα, τα­λα­νί­ζουν τις ζω­ές μας, ε­νώ συ­νά­μα το μέλ­λον μοιά­ζει α­βέ­βαι­ο. Ταυ­τό­χρο­να, πό­λε­μοι κι "α­κο­ές πο­λέ­μων", δι­ωγ­μοί Χρι­στια­νών, σφα­γές α­μά­χων κι α­δι­κί­α κα­τα­κλύ­ζουν και πά­λι την οι­κου­μέ­νη.


          Ό­μως, ό­σοι ζού­με "ε­π’ ελ­πί­δι Α­να­στά­σε­ως" και πα­σχί­ζου­με να πο­ρευ­ό­μα­στε Ορ­θό­δο­ξα, δεν λη­σμο­νού­με ό­τι το κέν­τρο της πί­στης μας εί­ναι η δο­ξο­λο­γί­α, δη­λα­δή η έμ­πρα­κτη κα­θη­με­ρι­νή ά­σκη­ση κι η ευ­χα­ρι­στί­α στον Θε­ό. Αυ­τό δι­α­φαί­νε­ται στην ζω­ή και στα λό­για των Α­γί­ων, σε ό­λες τις α­κο­λου­θί­ες της Εκ­κλη­σί­ας μας, ε­ξαι­ρέ­τως δε στην Θεί­α Ευ­χα­ρι­στί­α, στο μυ­στή­ριο των μυ­στη­ρί­ων.  
      

           Ό­σοι, λοι­πόν, θρη­σκεύ­ου­με “ε­πό­με­νοι τοις Α­γί­οις Πα­τρά­σι”, θυ­μό­μα­στε ό­τι δυ­ό χι­λιά­δες χρό­νια τώ­ρα οι Χρι­στια­νοί ζούν δο­ξο­λο­γι­κά, εί­τε συμ­βαί­νουν δι­ωγ­μοί, εί­τε υ­πάρ­χει φτώ­χεια, εί­τε πό­λε­μος, εί­τε αρ­ρώ­στια. Με αυ­τόν τον τρό­πο ζω­ής οι πρό­γο­νοί μας που ζού­σαν μέ­σα στην ζων­τα­νή Ευ­αγ­γε­λι­κή πα­ρά­δο­ση, αν­τι­με­τώ­πι­σαν ό­λες τις δυ­σκο­λί­ες, τους δι­ωγ­μούς, την σκλα­βιά, τις ε­θνι­κές κα­τα­στρο­φές. Με έ­να «Δό­ξα τω Θε­ώ», στο στό­μα, οι Πα­τέ­ρες, οι γι­α­γιά­δες κι οι παπ­πού­δες μας ζού­σαν την ζων­τα­νή πί­στη τους και ε­πι­βί­ω­ναν με το χα­μό­γε­λο στα χεί­λη.


          Α­κο­λου­θών­τας τους κι ε­μείς κι αν­τλών­τας α­πό το πα­ρά­δειγ­μά τους σε και­ρούς δύ­σκο­λους, ξε­κι­νά­με και αυ­τό το Εκ­κλη­σι­α­στι­κό έ­τος ευ­χα­ρι­στών­τας α­κα­τά­παυ­στα τον Θε­ό «πάν­των έ­νε­κεν» και ελ­πί­ζου­με πως με την χά­ρη του Α­γί­ου Πνεύ­μα­τος, θα πο­ρευ­τού­με και φέ­τος «πάν­το­τε χαι­ρό­με­νοι, α­δι­ά­λει­πτα προ­σευ­χό­με­νοι», ζών­τας σταυ­ρο­α­να­στά­σι­μα την πί­στη μας στον Χρι­στό και την α­γά­πη μας στον συν­ά­θνρω­πο.



Κα­λή κι ευ­λο­γη­μέ­νη χρο­νιά!

π. Χρ.



13/8/14

ΡΕΜΒΑΣΜΟΣ ΤΟΝ ΔΕΚΑΠΕΝΤΑΥΓΟΥΣΤΟ...


Πα­ρα­σκευ­ή Ἐ­ξάρ­χου


Τό μι­κρό δω­μά­τιο γέ­μι­σε μυ­ρω­διά! Ὑ­πέ­ρο­χη μυ­ρω­διά βρεγ­μέ­νου χώ­μα­τος ἀ­πό τήν ξαφ­νι­κή κα­λο­και­ρι­νή βρο­χού­λα. Εἶ­ναι ἀρ­γά, δύ­ο πα­ρά με­τά τά με­σά­νυ­χτα. Τό ἀ­πο­γευ­μα­τι­νό κα­φε­δά­κι μέ κρά­τη­σε ξύ­πνια λί­γο πα­ρα­πά­νω.

6/8/14

« Λάμψον καί ἡμῖν…»

                                      

              

              Εδώ και πολλά χρόνια κάθε φορά που η ψυχή μου πεινασμένη ζητούσε ουρανό, στα χείλη μου ανέβαινε το «Τόν νυμφῶνα σου βλέπω, Σωτήρ μου, κεκοσμημένον…» προσμονώντας να φτάσω στο «Λάμπρυνόν μου τήν στολήν τῆς ψυχῆς, Φωτοδότα, καί σῶσόν με». Η επίκληση στον Φωτοδότη  έφτανε , για να κλείσει μέσα της τη βεβαιότητα για το θερμό της αγάπης Του, το διαυγές και ειρηνικό της παρουσίας Του και το ιλαρό της αγαθότητάς Του. Το ’χω τραγουδήσει (με την απλότητα του ψαλμού που γίνεται στα μέτρα μας τραγούδι) σε όλα μου τα ανίψια με την ευχή/ προσευχή η ψυχή τους να ζυμωθεί με φως και ν’ αναγνωρίσει – ίσως και να καταφύγει σε – Αυτόν.
           Η  ίδια επίκληση, η ίδια δοξολογία στο Φως το αῒδιον  και στο απολυτίκιο της Μεταμορφώσεως του Σωτήρα και είναι η δική μου η ψυχή βρέφος που κοιτά τον ουρανό…


                                                                                                                                 Ε. Ζ.

5/8/14

Πᾶ­σα πνο­ή αἰ­νε­σά­τω τόν Κύ­ριον...


Εἰ­ρή­νης Ζα­μά­νη

Τό κα­λο­και­ρι­νό ἀ­γέ­ρι ἀ­νε­παί­σθη­το ἀ­κό­μη πρίν με­γα­λώ­σει σέ μελ­τέ­μι φέρ­νει μυ­ρω­δι­ές ἀ­πό πε­πό­νι, ρο­δά­κι­νο, στα­φύ­λι καί ἰ­ώ­διο. Εἶ­ναι τό ἴ­διο πού φου­σκώ­νει τό καρ­πού­ζι, τό «χειμω­νι­κό» ὅ­πως τό ἔ­λε­γε ἡ για­γιά Τρι­σεύ­γε­νη, πού δέ­νει μέ­ρα μέ τήν μέ­ρα τρί­ζον­τας. Οἱ ντο­μα­τι­ές νά στη­λώ­νον­ται ὄ­χι ἀ­πό σύρ­μα­τα ἀλ­λά ἀ­πό κου­ρε­λά­κια μέ δύ­να­μη καί τρυ­φε­ρά­δα, ὅ­μοι­α κα­θώς ὁρ­μή­νευ­ε ὁ γέ­ρον­τας Πα­ΐ­σιος νά με­γα­λώ­νου­με τά παι­διά μας.


2/8/14

Η ψυχή του καλοκαιριού...


  

 φωτο:pc


 Από τον Μιχάλη Ψαρά

Τα πάντα στον κόσμο έχουν την ψυχή τους, το πνεύμα που τα διαποτίζει, από τον κόκκο της άμμου, μέχρι τη βαθύτερη επιστημονική σπουδή. Και ο άνθρωπος, δέχεται και βιώνει την αποκάλυψη των θαυμάτων που τον περιβάλλουν, γιατί η δική του ψυχή μπορεί να διακρίνει παντού, τον δάχτυλο του Θεού.

Στα βάθη της καρδιάς μας τότε, ενεργεί η πιο πολύτιμη λειτουργία της ζωής. Είναι αυτή που μετατρέπει την ομορφιά σε μελωδία, τον λόγο σε ποίηση, τη θλίψη σε ελπίδα, την ανάσα σε δοξολογία. Η ευλογημένη αχτίδα φωτός, που προσδίνει σε κάθε τι το γήινο και βιολογικό, νόημα, ουσία και αξία.

Όλα τα άψυχα αποκτούν υπόσταση, η νεκρή φύση ζωή και οι ιδέες, αλήθεια. Η τύχη αποκτά πρόσωπο, η μοίρα κατεύθυνση και ο θάνατος προοπτική. Η αδράνεια και η στασιμότητα αλλάζουν σε κίνηση και ενέργεια, ο πόνος μεταμορφώνεται σε χαρά και γιορτή.

Ο Έρωτας, στην υπέρτατη έκφρασή του, σκλαβώνεται από την ωραιότητα της Ψυχής. Υπέροχοι στις συλλήψεις των μύθων τους οι αρχαίοι Έλληνες, πριν από τον Χριστό, αλλά με θεία έμπνευση, προσέγγισαν με εξαιρετική διαύγεια κάποιες αλήθειες.

Γιατί η συγκίνηση του έρωτα βρίσκεται στον πυρήνα της κάθε γιορτής. Και κάθε γιορτή είναι ένας ύμνος στην ομορφιά της αρετής και στην αρμονία, στην Αγάπη που μας αγκαλιάζει ανταποδοτικά την κάθε στιγμή. Έτσι και όλη η ζωή αναπλάθεται την κάθε στιγμή, την κάθε μέρα, το ίδιο κι ο εαυτός μας – τα κύτταρα και η ψυχή μας.

Στη διάρκεια του χρόνου, οι εναλλαγές των εποχών που έχουν η κάθε μια το δικό της πρόσωπο και το δικό της άγγιγμα, μας καλούν στη μεταστοιχείωση αυτή με τις γιορτές και τους ύμνους τους, τις προσφορές και τα νοήματά τους.
Ακολουθούμε τον Χριστό στα βήματά Του και φθάνουμε στον εαυτό μας. Στον αληθινό εαυτό, τον κατ’ εικόνα Θεού, και τον αναβαθμίζουμε στην «ομοίωση».

Μέσα στον χειμώνα της καρδιάς μας, η ευλογημένη περίοδος της Σαρακοστής, σαν μήνυμα αφύπνισης από την πνευματική νάρκη που κυριαρχεί στη φύση, έρχεται να μας προετοιμάσει κατάλληλα για τη Μεγάλη Συνάντηση.
Το Φως, η Ζωή και η Αλήθεια, δεν προκύπτουν τυχαία στην πορεία μας.

Η συγχώρηση, η αλληλοπεριχώρηση, η κοινωνία, είναι έννοιες που η συνείδησή μας θα ενεργοποιήσει το νόημά τους και θα το μετατρέψει σε πράξη, σε ζωή. Είναι η ώρα που η Αγάπη από το βλέμμα του Ιησού διαπερνά την καρδιά μας, ζωοποιεί την ψυχή κι εξαγνίζει το σώμα μας.

Είναι η ώρα που η Άνοιξη ανθίζει στις καρδιές όλου του κόσμου την Ανάσταση. Η αγάπη τότε μεταλλάσσεται σε έρωτα. Ο έρωτας εξαγιάζει την ψυχή στην απόλυτη διάσταση της συνάντησής τους, και η Φύση στολίζεται λαμπρά στον συντονισμό της με τη χαρά της νίκης του Χριστού πάνω στον θάνατο.

Ο άνθρωπος επανέρχεται στη Ζωή, η ύλη αποκτά τη δυνατότητα της εξαΰλωσης, της συνέχειας της ύπαρξης της πέραν του θανάτου, της ακολουθίας του πνεύματος στην κοινή ανάσταση. Οι εορτές είναι πια θριαμβικές. Είμαστε οι ταπεινοί και εκστατικοί αποδέκτες του Ελέους και της Χάριτος του Αγίου Πνεύματος.
Το Καλοκαίρι, οι εορτασμοί μετατρέπονται σε πνευματική πανδαισία.

Οι Ύμνοι είναι πάντοτε ταυτόχρονα και ευχαριστιακοί και δοξαστικοί. Δεν υπάρχει ευχαριστία που να μην εμπεριέχει δοξολογία, ούτε αντίστοιχα δοξολογία που δεν εκφράζει και ευχαριστία. Όχι απαραίτητα λεκτικά, μα εννοιολογικά.
Τα έντονα συναισθήματα που αποδίδουν οι ύμνοι, ευλόγως πλημμυρίζουν την ψυχή και αλληλοκαλύπτονται. 

Ωστόσο, ευχαριστούμε τον Θεό για όσα μας παρέχει, για όσα δεχόμαστε από τα χέρια Του, την συγχώρηση, την αγάπη, την κοινωνία… Τον δοξολογούμε όμως γι  αὐ­τό που ΕΙΝΑΙ. Όλα τα θαυμάσια Του, υπ-άρχουν, υφ-ίστανται. Εκείνος, είναι ο ΩΝ.

Στην ωριμότητα του Καλοκαιριού, ο ήλιος και η θάλασσα, το αγέρι του βουνού, η σιωπή της ανατολής, τα τραγούδια και οι μυρωδιές της φύσης, όλα ευλογημένα γύρω μας, ανταποκρίνονται στην εσωτερική μας ανάταση, συναινούν στην πληθωρικότητα, την αναγκαιότητα έκφρασης του δέους και της αυθόρμητης ομολογίας πίστεως, που διαστέλλονται και αναζητούν πνευματική διέξοδο.  

Τέτοια είναι η Καλοκαιρινή δοξολογία – δοξολογία γεμάτη με ευχαριστίες, γιατί βιώνουμε την αλήθεια, πως ο Θεός ΕΙΝΑΙ και μας καλεί ξανά κοντά Του, ΕΙΝΑΙ και μας περιμένει με ανοιχτή την πατρική αγκαλιά, ΕΙΝΑΙ και μας δέχεται κοινωνούς της μεγάλης Του δόξας.

Όσο προχωρεί το καλοκαίρι, τόσο επιτείνεται η αίσθηση της εσωτερικής, της πηγαίας δοξολογίας, που αναβλύζει από την συγκίνηση του εορτασμού. Μυστική ετοιμασία για τον Δεκαπενταύγουστο,  που είναι το κεντρικό γεγονός, η ψυχή του Καλοκαιριού.
Ο άνθρωπος, αναστημένος, εξαγιασμένος, ευχαριστεί, δοξολογεί, όμως οφείλει κάτι ακόμα στον Θεό του. 

«Απόστολοι εκ περάτων συναθροισθέντες.. », οι πιστοποιημένοι αντιπρόσωποι της ανθρωπότητας, τιμούν την Θεοτόκο στην Κοίμησή της και Την παραδίδουν στον Υιό Της.
Η Γη αποδίδει «την ωραιότητα της παρθενίας και το υπέρλαμπρόν της αγνείας.. » της Παναγίας Μητέρας, στους Ουρανούς.

Πληρότητα, χωρίς κορεσμό. Απολυτότητα, χωρίς όρια. Κοινωνία, χωρίς ηθμούς.
Η Παναγία πάντοτε παρούσα κοντά μας, σκέπη και αντίληψη, αλλά και Βασίλισσα των Αγγέλων…
Το Καλοκαίρι, μπορεί να στραφεί προς τη δύση του.

Το δεύτερο δεκαπενθήμερο του Αυγούστου –μετά το καλοκαιρινό κρεσέντο- έρχεται φορτισμένο με την αναγκαιότητα μιας πλούσιας νυχτερινής σιωπηλής προσευχής. Το φεγγάρι του, είναι το πιο φωτεινό, το πιο ώριμο όλου του χρόνου…

Η μέρα, ο χρόνος, η ζωή, διατηρούν πάντα τις αντιστοιχίες τους. Οι κοσμικοί κύκλοι ολοκληρώνονται και κλείνουν. Τώρα είναι η ώρα της αποτίμησης.
Αίσθηση περιστολής, συγκέντρωση, αποδοχή, αφομοίωση και προσευχή.

Δεν είχαμε πρόσωπο συγκροτημένο κι αποκτήσαμε καθαρότητα ψυχής.
Ήμασταν αδύναμοι, τυφλοί, παράλυτοι κι ενωθήκαμε στο σώμα του Χριστού.
Ήμασταν απομονωμένοι και συνεορτάσαμε την πανανθρώπινη κοινωνία στη σχέση μας με τον Θεό.

Όσοι για τον οποιοδήποτε λόγο δεν συμμετείχαμε σε όλα αυτά και αφήσαμε αυτό το καλοκαίρι να περάσει απ’ τη ζωή μας χωρίς νόημα, χωρίς γιορτή, χωρίς ψυχή, ας στραφούμε τώρα μπροστά.
Την 1η Σεπτεμβρίου αρχίζει το καινούργιο εκκλησιαστικό έτος.
Μπορούμε να κάνουμε σήμερα, «αρχή μετανοίας».  


Μ. Σ. Ψαράς

Ενημέρωση γιά πολυτονικά κείμενα


Όσοι από τους αναγνώστες μας χρησιμοποιείτε για να μας διαβάσετε το κινητό σας ή το tablet σας με το σύστημα Android και δεν μπορείτε να διαβάσετε τα πολυτονισμένα κείμενα, μπορείτε όσοι έχετε την έκδοση Android 4.3 ή ανώτερη και εγκαθιστώντας τον Mozila Firefox στη συσκευή σας ως Browser να διαβάζετε κανονικά τα πολυτονικά κείμενα. 
Συνεπώς:
Κατεβάζετε από το Play Store το Mozila Firefox και μέσω αυτού του Browser μπορείτε να διαβάζετε οποιοδήποτε κείμενο υπάρχει στο διαδίκτυο που είναι γραμμένο σε πολυτονικό. Απαραίτητη προϋπόθεση να έχετε την έκδοση Android 4.3 και πάνω. Όσοι χρησιμοποιείτε συσκευές Apple δεν έχετε κάνενα πρόβλημα.

28/7/14

Welcome, 2009

23/7/14

ΑΠΟ ΤΟ ΙΣΡΑΗΛ ΜΕ ΑΓΑΠΗ


                              

                                      Η άκρη της κοτσίδας σου
                                      ακουμπούσε στη ρουκέτα
                                      την ώρα που έγραφες
                                      «από το Ισραήλ με αγάπη».

                                     Αν ήταν τόπι που περνούσε
                                     το φράκτη,
                                     παιχνίδι θα’ ταν η γραφή
                                     και πρόσκληση
                                     η πρόκληση.


                                     Μα…
                                     η μύτη της ρουκέτας θα γίνει
                                     μολύβι
                                     που κόκκινα θα γράψει
                                     «από το Ισραήλ με αγάπη».


                                     Κι από απέναντι
                                     κάποιο άλλο παιδί
                                     τις πέτρες θα σηκώσει,
                                     στο χέρι θα τις σφίγξει και
                                     « στο Ισραήλ με αγάπη!»
                                     θα φωνάξει.


                                    Αχ…αυτοί οι μεγάλοι
                                    πάντα να σας χαλάνε το παιχνίδι!
                                    Το μολύβι θα σκάρωνε
                                    ζωάκια, δεντράκια και σπιτάκια
                                    κι οι πέτρες θα φτιάχνανε
                                    καστράκια
                                    και στης λωρίδας τη θάλασσα
                                    ψαράκια.

                                                                                          Ειρήνη Ζαμάνη, 23-7-2014