26/11/14

Μην περιμένεις να βρεις τον εαυτό σου για να ξεκινήσεις…



Περιμένεις μέρες, μήνες, χρόνια, σε ένα στημένο ραντεβού. Δεν ήρθε ακόμη. Δεν φάνηκε. Άργησε πολύ, τόσο που μάτωσαν τα μάτια στην αναμονή, τόσο που ράγισε η καρδιά στην προσμονή. 
Θα στο πω εγώ κι ας πονέσεις. Δεν θα έρθει… Μην περιμένεις...
Όχι γιατί σε απορρίπτει. Αλλά γιατί δεν μπορεί να έρθει. Δε στο υποσχέθηκε, ποτέ. Εσύ το φαντάστηκες, εσύ είχες ανάγκη να το πιστέψεις.  
Δεν θα έρθει ποτέ εκείνος ο εαυτός που περιμένεις χρόνια στο ραντεβού.
Δεν θα έρθει ποτέ η μέρα όπου θα εμφανιστεί εντός σου ένας εαυτός καλοντυμένος, τέλειος, άψογος, αναμάρτητος, αψεγάδιαστος. Όχι δεν θα ‘ρθει. Δεν μπορεί να έρθει, γιατί απλά δεν υπάρχει.
Το ξέρω, στο είπαν, το άκουσες, το ήθελες και εσύ κατά βάθος, σαν άλλοθι σαν δικαιολογία, για να μην ξεκινήσεις ποτέ το ταξίδι. Ίσως κάποιοι που παίζουν με τις καρδιές των άλλων, να στο υποσχέθηκαν.
Ξέχασε τους όλους. Και πάρε την απόφαση εσύ να τον βρεις. Εσύ να τον αγαπήσεις. Εσύ βαθιά να τον συγχωρήσεις. Έτσι όπως είναι, άσχημος, κουρασμένος, ταλαιπωρημένος, δυσκολεμένος και αμαρτωλός. Δώσε το φιλί της αποδοχής, όπως ο Χριστός σε κάθε μη αξιαγάπητο.
Ξεκίνα την διαδρομή, κι ας μην νιώθεις έτοιμος. Κι ας μην νιώθεις τέλειος, καλός και φοβερός.
Δεν σε κάνει άσχημο η πτώση αλλά η αλαζονεία της τελειότητας. Δεν σε κατακρίνει το λάθος, αλλά η εμμονή και επιμονή σε αυτό.
Μην περιμένεις πρώτα να νιώσεις για να δώσεις. Μην περιμένεις πρώτα να έρθει για να πας, μην περιμένεις να νιώσεις καλά και τέλεια για να ζήσεις.
Είναι ψέμα αυτό του νου σου. Μια φυγή του ψυχισμού σου. Ένα παιγνίδι του μυαλού σου.
Σώπασε με προσευχή και ελπίδα. Ξεκίνα να βαδίζεις.
«Μα δεν ξέρω το δρόμο…» θα πεις. Ας μην τον γνωρίζεις δεν χρειάζεται. Όταν περπατάς ανοίγονται οι δρόμοι και βλέπεις παντού να ξεπροβάλουν μονοπάτια.
Εσύ απλά μην περιμένεις να νιώσεις έτοιμος για να ξεκινήσεις, είναι παγίδα, ξεκίνα και ο δρόμος θα σε διδάξει.

π. Λίβυος


ΠΗΓΗ: http://plibyos.blogspot.gr

20/11/14

Εισόδια της Θεοτόκου


 Η αναφορά για το περιστατικό των Εισοδίων της Θεοτόκου δεν γίνεται σε κάποιο από τα βιβλία της Καινής Διαθήκης, αλλά σε δύο απόκρυφα Ευαγγέλια: το Πρωτευαγγέλιο του Ιακώβου (κεφ. 6-7) και το Ευαγγέλιο του Ψευδο-Ματθαίου. Σύμφωνα με αυτά, οι ευσεβείς γονείς της Θεοτόκου, Ιωακείμ και Άννα, έπειτα από εικοσαετή έγγαμο βίο, ήσαν άτεκνοι και παρακαλούσαν θερμά τον Θεό να τους χαρίσει ένα παιδί. Ο Θεός τους ανάγγειλε με Άγγελο ότι η επιθυμία τους θα εκπληρωθεί και η Άννα έμπλεη χαράς υποσχέθηκε να αφιερώσει το παιδί στον Θεό. Πράγματι, η Άννα έμεινε έγκυος και μετά από εννέα μήνες απέκτησε κόρη, τη Μαριάμ (Μαρία).


Όταν η Μαριάμ έγινε τριών ετών, οδηγήθηκε από τους γηραιούς γονείς της στο Ναό του Σολομώντος, προκειμένου να εκπληρωθεί το τάμα τους προς τον Θεό. Η Μαρία ανήλθε μόνη της τα 15 σκαλοπάτια που οδηγούσαν στον Ναό και παραδόθηκε από τους γονείς της στα χέρια του ιερέα Ζαχαρία. Αυτός την αγκάλιασε, την ευλόγησε και είπε: «Εμεγάλυνε ο Κύριος το όνομά σου σε όλες τις γενεές. Με σένα θα ευλογηθούν τα έθνη και ο Κύριος θα λυτρώση τους υιούς του Ισραήλ». Στη συνέχεια ανέβασε την τριετή Μαρία στο εσωτερικό του θυσιαστηρίου, όπου ο Θεός της πρόσφερε τη Χάρη του. Το νεαρό κορίτσι υπηρέτησε τον Ναό μέχρι τα 14 χρόνια του, οπότε αρραβωνιάστηκε τον Ιωσήφ και στη συνέχεια έγινε η μητέρα του Ιησού Χριστού.


Τα Εισόδια της Θεοτόκου καθιερώθηκαν ως εκκλησιαστική εορτή κατά τον 7ο αιώνα, πρώτα στην Ανατολή και πολύ αργότερα στη Δύση. Αναφορές υπάρχουν στα γραπτά του Αγίου Μάξιμου του Ομολογητού και των πατριαρχών Κωνσταντινουπόλεως Ταράσιου και Γερμανού. Με τα Εισόδια της Θεοτόκου συνδέεται και η βασιλική της Αγίας Μαρίας της Νέας, που χτίστηκε δίπλα στα ερείπια του Ναού του Σολομώντος και εγκαινιάστηκε στις 21 Νοεμβρίου 543 από τον βυζαντινό αυτοκράτορα Ιουστινιανό. Εξ αυτού του γεγονότος φαίνεται να επελέγη από την Εκκλησία ο εορτασμός των Εισοδίων της Θεοτόκου στις 21 Νοεμβρίου.




19/11/14

CALVARY (Γολγοθάς)





Σκη­νο­θε­σί­α-σε­νά­ριο: John Michael McDonagh

Παί­ζουν: Brendan Gleeson, Chris O' Dowd, Kelly Reilly 

5 βρα­βεύ­σεις, 2014 -120'



Κά­ποι­ος -που ο θε­α­τής δεν βλέ­πει το πρό­σω­πό του - ε­ξο­μο­λο­γεί­ται στον Κα­θο­λι­κό ι­ε­ρέ­α π. Τζέ­ημς (Brendan Gleeson) ό­τι ό­ταν ή­ταν μι­κρός εί­χε υ­πο­στεί κα­τ' ε­ξα­κο­λού­θη­ση βια­σμό α­πό έ­ναν παπά για πέν­τε χρό­νια και πως τώρα είναι αποφασισμένος να πάρει εκ­δί­κη­ση. «Δεν έ­χει νό­η­μα να σκο­τώ­σω έ­ναν κα­κό ι­ε­ρέ­α, θα σκο­τώ­σω ε­σέ­να ε­πει­δή εί­σαι α­θώ­ος», λέει, και  προαναγγέλει πως θα τον δολοφονήσει μί­α ε­βδο­μά­δα αργότερα...

Κα­τά την διά­ρκεια της ε­βδο­μά­δας ο ι­ε­ρέ­ας θα προ­σπα­θή­σει να έρ­θει σε ε­πα­φή με τους ε­νο­ρί­τες του χω­ριού. Ο θε­α­τής δι­α­πι­στώ­νει πως ο ι­ε­ρέ­ας εί­ναι όν­τως έ­νας κα­λός άν­θρω­πος που με­τά τον θά­να­το της γυ­ναί­κας του α­φι­ε­ρώ­θη­κε στην εκ­κλη­σί­α με α­γά­πη για τον συ­νάν­θρω­πο...

 
Η συνέχεια εδώ, στο ΑΡΧΑΓΓΕΛΩΝ ΤΑΙΝΙΟΡΑΜΑ

12/11/14

The second chance

 
USA 2006

Ο Ethan (Michael W. Smith) και ο Jake (Jeff Obafemi Carr) είναι δύο πάστορες αφοσιωμένοι στην διακονία τους. Προέρχονται από διαφορετικούς κόσμους. Ο πρώτος, δημοφιλής, εύπορος, γιός πετυχημένου ιερέα, τραγουδάει υπέροχα και παίζει πιάνο στην εκκλησία του που βρίσκεται στην "καλή" πλευρά της πόλης και ετοιμάζεται να παντρευτεί με την καλή του και να εγκατασταθεί στο νέο πολυτελές σπίτι του. Ο δεύτερος, πρώην κατάδικος, δοσμένος στην διακονία της φτωχογειτονιάς που βρίσκεται η παλιά εκκλησία του, ζει ανάμεσα σε ναρκομανείς και μέλη συμμοριών και πασχίζει να τους βοηθήσει να βγούν από το σκοτάδι...




11/11/14

Ένοχα σκοτάδια



Σταματήστε να ψάχνετε τον τέλειο εαυτό, τα τέλεια παιδικά χρόνια, τους τέλειους γονείς, τους τέλειους συζύγους και φίλους, τους τέλειους πνευματικούς και ψυχολόγους. Μην βασανίζεστε και μην βασανίζετε τους άλλους. Αποδεχθείτε την πραγματικότητα που είναι παράδοξη και ζήστε μαζί της. Χειρότερη από την αμαρτία, πιο σκοτεινή και αιμοβόρα, είναι η αλαζονεία της τελειότητας. Πρόσεξε, αδελφέ, γιατί πίσω από την δίψα σου για την τελειότητα ίσως να κρύβεται το πιο βάρβαρο προσωπείο σου. Τι ωφελεί να βρεις την «αρετή» χάνοντας την ανθρωπιά σου, την ησυχία και γλυκύτητα σου; Τι να την κάνεις την αλήθεια όταν θα έχεις χάσει την αγάπη;



Αποδέχομαι την ανθρωπινότητά μου και προσπαθώ μέσα από την θεραπευτική της Εκκλησίας να φωτίσω τα σκοτάδια εντός μου. Απαλά, ήσυχα, γλυκά και αγαπητικά. Ανοίγω ένα φως στο υπόγειο δεσμωτήριο του εσώτερου εαυτού μου και περιμένω. Κάθε μέρα, λίγο, ελάχιστα, αλλά σταθερά το Φως εισέρχεται και καθαρίζει.

Εάν ανοίξω απότομα τα παράθυρα θα τρομάξω, θα τρελαθώ από την ακαταστασία του δωματίου. Τι αράχνες, τι σκόνες, τι υγρασίες, τι ακαταστασία!!!

Θεέ μου, μη με αφήσεις να δω απότομα την καρδιά μου, δεν αντέχω όλη την Αλήθεια μου. Γι᾽ αυτό κάθε μέρα φεύγω, φεύγω με διάφορους τρόπους μακριά από την καρδιά μου. Φοράω μάσκες και παίζω ρόλους για να μην κοιτάξω μέσα μου.



Γι αυτό σου λέω, Θεέ μου, άνοιγε χαραμάδες, είσελθε ως φως ιλαρό εντός μου και αποκάλυψε τα συντρίμμια της υπάρξεώς μου. Μέχρι να καθαρίσει όλο το δωμάτιο. Δεν βιάζομαι, δεν ανυπομονώ, δεν αγχώνομαι. Εγώ θα περιμένω. Εσύ ξέρεις πως και πόσο θα χρειαστεί. Αφήνομαι στην ροή της ζωής, στα μαθήματα της ύπαρξης που θα φέρει η πρόνοιά Σου. Άλλωστε η αγάπη πάντα αργεί μια μέρα. Και το θαύμα σου χρόνια ικανά.


π. Λίβυος


9/11/14

Ἐ, αὐτός ὁ ἄλλος!


Καί νά θέλατε νά τόν ποφύγετε δέν μπορετε. Σς κολουθε παντο, πάει που πτε, κάνει ,τι κάνετε. χι μόνο ξέρει τί ποιε δεξιά σας λλά καί τί προτίθεται νά ποιήσει. Θά θέλατε κάποιες στιγμές πομόνωσης πό λους λλά πό ατόν εναι δύνατον. Πολλές φορές εναι πίστευτα φορτικός καί δέν τόν ντέχετε καθόλου. Τόν γνωρίζετε ξ κρας συλλήψεως λλά τότε δέν εχατε πίγνωση τς παρουσίας του. Στό πέρασμα το χρόνου σχέση σας γινε διάσπαστη. Μία σχέση ντιφατική: γάπη καί μσος, ποδοχή καί πόρριψη εναι καθημερινές καταστάσεις ξαιτίας τς διαιτερότητας το χαρακτήρα του. Κάποιες φορές εναι χαριτωμένος, εγενικός, προς, πραγματικά ξιαγάπητος. Ατές τίς φορές χαίρεστε πού τόν γνωρίζετε, τόν παρουσιάζετε στούς φίλους σας καί τόν περιφέρετε στούς κύκλους σας μέ περισσή περηφάνεια.  


λλοτε πάλι γίνεται τόσο δύστροπος πού ντρέπεστε γι’ ατόν. Γκρινιάζει γιά λα, ξάπτεται γιά σήμαντες φορμές, μιλ πότομα καί σκέφτεται μέ μπάθεια, διαφορε παντελς γιά τούς λλους καί νδιαφέρεται μόνο γιά τό δικό του συμφέρον. Τότε προσπαθετε νά παλύνετε τήν κατάσταση, νά ραιοποιήσετε τίς σχημοσύνες του, νίοτε καμώνεστε πώς δέν χετε καμία σχέση μαζί του λλά κανείς δέν σς πιστεύει.
Ατή λλοπρόσαλλη συμπεριφορά του (σως καί μία βαθύτερη ναζήτηση) τόν δήγησε κάποτε στήν πόρτα το ψυχολόγου, ποος νέσυρε μέ πιτυχία λες τίς τραυματικές μπειρίες τς παιδικς του λικίας, τά πωθημένα πού κρυβε καλά στό ποσυνείδητό του, τά συμπλέγματα πού καθόρισαν τήν διαμόρφωση το χαρακτήρα του. Παρ’ λο πού γνώση το παρελθόντος καί τς ψυχοσύνθεσής του τόν βοήθησε νά ξηγήσει πολλές ποφάσεις καί πράξεις του, δέν τόν βοήθησε νά καλύψει τό σωτερικό κενό πού νιωθε δ καί καιρό. τσι, ν καί κάθισε στόν ναπαυτικό καναπέ το ψυχολόγου, νάπαυση δέν βρκε.


ποφάσισε κόμα (μετά πό πολλή σκέψη καί μεγάλο δισταγμό εναι λήθεια) νά πάει σέ πνευματικό ερέα. Κουβέντιασαν γιά πολλά, γιά λη σχεδόν τήν ζωή του. ρχική του μηχανία γινε σιγά-σιγά νακούφιση καταθέτοντας σα τόν βάραιναν καί συνειδητοποίησε πώς πό δική του εθύνη ναυάγησαν σχέσεις καί σχέδια ζως καί μαθε σύν τ χρόν νά ναγνωρίζει τά λάθη του καί νά μετριάζει τά πάθη του. ερέας τόν συμβούλεψε νά νοιχθε στούς λλους, νά δημιουργήσει δεσμούς γνήσιους καί χι πιφανειακούς χρησιμοθηρικούς, πως συνήθιζε νά κάνει. Τόν προέτρεψε πίσης νά ξεφύγει πό τά στενά τομικά του ρια καί νά ναζητήσει τήν λήθεια πέρα πό τίς συμβάσεις το κόσμου τούτου. Το ποκάλυψε ναν λλο δρόμο καί τρόπο ζως πού δηγε πέρα πό τά φθαρτά καί πού δίνει αώνια προοπτική. Το φάνηκαν παράξενα ατά στήν ρχή λλά τόν εδατε νά προσπαθε νά τά κατανοήσει καί λίγο-λίγο νά λλάζει καί νά ρεμε. κόμα καί στά σφάλματά του ταν διαφορετικός. ξερε νά τά ναγνωρίζει καί νά τά μολογε μέ ελικρινή διάθεση νά μήν τά παναλάβει. Χαρήκατε κι σες πού πιτέλους πιθυμοσε μιά καινούργια ρχή.


Βέβαια ο ντάσεις μεταξύ σας δέν λείπουν μως, σχέση σας χει γίνει πιό οσιαστική καθώς χετε συμφωνήσει νά σέβεται νας τίς διαιτερότητες καί τήν μοναδικότητα το λλου καί νά ναζηττε τό ληθινό νόημα τν πραγμάτων.
Μά τόση ρα σς μιλ γι’ ατόν καί δέν σς επα τό νομά του. Εναι ΕΑΥΤΟΣ σας.

Χαίρετε!   

Δέσποινα Ζαμάνη - Κόλλια

8/11/14

Αρχαγγέλων Εορτή


Στην Αγία Γραφή συχνά γίνεται  λόγος για τους αγγέλους. Κατά τον Πρόκλο Κωνσταντινουπόλεως, το όνομα Μιχαήλ ερμηνεύεται ως «Δύναμις Θεού» και Γαβριήλ σημαίνει «άνθρωπος Θεού». Για το λόγο αυτό και ο Αρχάγγελος Γαβριήλ υπηρέτησε με μοναδικό τρόπο την ενσάρκωση του Θεανθρώπου.

Οι άγγελοι είναι δημιουργήματα του Θεού. Σε σχέση με τους ανθρώπους είναι ανώτεροι στη γνώση, απαλλαγμένοι από τα πάθη, άϋλοι και ασώματοι, όχι όμως απολύτως γιατί παντογνώστης, απαθής, άϋλος, ασώματος, πανταχού παρών είναι μόνον ο Θεός. Είναι δεύτερα φώτα νοερά, τα οποία λαμβάνουν το φωτισμό τους από το πρώτο και άναρχο φως, το Θεού. Στο χριστιανισμό είναι πνευματοϋλικές υπάρξεις λεπτόσωμες και επιτελούν το έργο της δόξας και του ύμνου του Θεού. Συχνά προς ωφελεία των ανθρώπων έρχονται σε επαφή με αυτούς. Στην παράδοση μας έχει σχηματιστεί η εικόνα της ύπαρξης των αγγέλων ως νεανίες με φτερά αλλά και ιεροπρέπεια, με τη μορφή ενός επουρανίου στρατεύματος.

Χωρίζονται και κατατάσσονται σε τάγματα με ξεχωριστά ονόματα. Τα εννέα αγγελικά τάγματα είναι: Άγγελοι, Αρχάγγελοι, Αρχές, Εξουσίες, Δυνάμεις, Θρόνοι, Κυριότητες, Χερουβείμ, Σεραφείμ. Γνωστότεροι από αυτούς είναι οι Αρχιστράτηγοι Αρχάγγελοι, Μιχαήλ και Γαβριήλ τους οποίους αποκαλούμε και Ταξιάρχες και είναι επικεφαλής των αγγελικών δυνάμεων.



3/11/14

Από την μετάνοια στην αυτομεμψία



Ομιλία με θέμα “Από την μετάνοια στην αυτομεμψία”, 
που πραγματοποιήθηκε στον Ιερό Ναό Ευαγγελιστρίας Πειραιώς
την Τετάρτη 29 Οκτωβρίου.



Πρόκειται για την πρώτη από τρεις ομιλίες με κεντρικό θέμα

"ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΡΗΜΟ ΤΩΝ ΑΒΒΑΔΩΝ ΣΤΟΝ 21ο ΑΙΩΝΑ"

Μια απόπειρα ερμηνείας των Πατέρων
μέσα από το Ευαγγέλιο και την Πατερική παράδοση
.
 

2/11/14

FRONTERA


 


USA, 2014, 103' , Δράμα

Κά­θε χρό­νο μι­σό ε­κα­τομ­μύ­ριο πα­ρά­νο­μοι λα­θρο­με­τα­νά­στες α­πό ό­λη την Λα­τι­νι­κή Α­με­ρι­κή περ­νούν α­πό τα σύ­νο­ρα του Με­ξι­κού στις Η.Π.Α. Πα­ρά τους φρά­χτες χι­λι­ο­μέ­τρων και τους χι­λιά­δες συ­νο­ρι­ο­φύ­λα­κες, φτω­χοί άν­θρω­ποι α­να­ζη­τούν μια κα­λύ­τε­ρη ζω­ή στην πά­λαι πο­τέ γη της ε­παγ­γε­λί­ας.


Στα σύ­νο­ρα Α­ρι­ζό­νας-Με­ξι­κού, ο Μιγ­κέλ (Michael Pena), έ­νας ερ­γα­τι­κός οι­κο­γε­νειά­ρχης κα­θώς περ­νά τα σύ­νο­ρα Με­ξι­κού-Α­ρι­ζό­νας πα­ρά­νο­μα για να βρει δου­λειά, συλ­λαμ­βά­νε­ται ά­δι­κά για τον θά­να­το της γυ­ναί­κας του πρώ­ην Σε­ρί­φη Ρό­υ (τον υ­πο­δύ­ε­ται ο υ­πέ­ρο­χος Ed Harris). Η έγ­κυ­ος σύ­ζυ­γος του Μιγ­κέλ πέ­φτει στα χέ­ρια δι­ε­φθαρ­μέ­νων Με­ξι­κα­νών που εκ­με­τα­λεύ­ον­ται το πέ­ρα­σμα των συ­νό­ρων, κα­θώς προ­σπα­θεί να βρε­θεί κον­τά του...


29/10/14

Ορ­θό­δο­ξη αυ­το­γνω­σί­α



φωτ: pcris


π. Χριστ­ό­δου­λος Μπί­θας

(Κείμενο από το περιοδικό "Αρχαγγέλων Λόγος", Φθινόπωρο 2014)


Η λέ­ξη "αυ­το­γνω­σί­α", α­κού­γε­ται πο­λύ με­τα­ξύ των νέ­ων αν­θρώ­πων τις τε­λευ­ταί­ες δε­κα­ε­τί­ες, και ι­δί­ως α­πό ό­σους έ­χουν υ­παρ­ξια­κές α­να­ζη­τή­σεις. Α­πό την δε­κα­ε­τί­α του ε­ξήν­τα σε ό­λη την Δύ­ση, η έν­νοι­α της "αυ­το­γνω­σί­ας" δι­α­δό­θη­κε ευ­ρύ­τα­τα μέ­σω των α­να­το­λι­κών θρη­σκει­ών που κα­τέ­κλυ­σαν τον δυ­τι­κό κό­σμο. Χι­λιά­δες νέ­οι που δεν έ­βρι­σκαν α­παν­τή­σεις στο νο­μι­κό πνεύ­μα των δυ­τι­κών εκ­κλη­σι­ών, στρά­φη­καν τό­τε σε δι­ά­φο­ρες αι­ρέ­σεις και πα­ρα­θρη­σκεί­ες για να α­να­κα­λύ­ψουν τον ε­αυ­τό τους. Τα τε­λευ­ταί­α χρό­νια, μά­λι­στα, με την ε­ξέ­λι­ξη της ψυ­χο­λο­γί­ας, λέ­ξεις ό­πως αυ­το­γνω­σί­α, αυ­το­ε­ξέ­τα­ση, αυ­το­α­νά­λυ­ση κλπ, μπή­καν για τα κα­λά στην κα­θη­με­ρι­νό­τη­τά μας.

Σή­με­ρα, ό­ταν α­πευ­θυν­θού­με σε έ­να νέ­ο άν­θρω­πο και τον ρω­τή­σου­με που πρέ­πει να στρα­φεί για να βο­η­θη­θεί να γνω­ρί­σει τον ε­αυ­τό του, θα μας α­παν­τή­σει σε με­γά­λο πο­σο­στό στην ψυ­χα­νά­λυ­ση η την ψυ­χο­λο­γί­α. Αν τους ρω­τή­σου­με για το κα­τά πό­σον στην Ορ­θό­δο­ξη Εκ­κλη­σί­α μπο­ρεί να βρουν α­παν­τή­σεις σχε­τι­κά με την αυ­το­γνω­σί­α, θα α­παν­τή­σουν με παρ­ρη­σί­α ό­τι δεν ι­σχύ­ει κά­τι τέ­τοι­ο, έ­νω άλ­λοι θα πουν ό­τι στην Εκ­κλη­σί­α μό­νο α­πα­γο­ρεύ­σεις μπο­ρείς να α­κού­σεις! Πα­ρό­μοι­ες α­παν­τή­σεις θα πά­ρου­με α­πό πολ­λούς συ­ναν­θρώ­πους μας ό­λων των η­λι­κι­ών. Μια προ­σω­πι­κή έ­ρευ­να που κά­να­με τα τε­λευ­ταί­α χρό­νια μας ε­πι­βε­βαί­ω­σε αυ­τή την πραγ­μα­τι­κό­τη­τα. Πολ­λοί α­πό ό­σους λέ­νε ό­τι πι­στεύ­ουν, α­παν­τούν στην ε­ρώ­τη­ση αυ­τή λέ­γον­τας πως στην Εκ­κλη­σί­α πη­γαί­νουν για να γί­νουν κα­λύ­τε­ροι άν­θρω­ποι, η να "η­ρε­μή­σουν", ε­νώ έ­να πο­σο­στό θρη­σκευ­ο­μέ­νων ι­σχυ­ρί­ζε­ται πως αρ­κεί η τή­ρη­ση των εν­το­λών και δεν χρει­ά­ζε­ται τί­πο­τε άλ­λο. Ό­λοι αυ­τοί οι α­δελ­φοί μας, α­γνο­ούν αλ­λά α­γνο­ούν πως η λέ­ξη "με­τά­νοι­α" στην ο­ποί­α μας κα­λεί ο Χρι­στός και οι Α­πό­στο­λοι, προ­ϋ­πο­θέ­τει την ε­πί­γνω­ση της α­μαρ­τί­ας μας, για­τί δι­α­φο­ρε­τι­κά δεν μπο­ρεί να υ­πάρ­ξει με­τά­νοι­α, δη­λα­δή με­τα­στρο­φή του νου μας. Δυ­στυ­χώς, ο υ­πο­βι­βα­σμός της ε­ξο­μο­λό­γη­σης σε μια τυ­πι­κή η νο­μι­κή δι­α­δι­κα­σί­α για πολ­λούς Ορ­θο­δό­ξους, τις τε­λευ­ταί­ες δε­κα­ε­τί­ες με­τα­τρέ­πει το μυ­στή­ριο α­πό "Μυ­στή­ριο της με­τα­νοί­ας" που προ­α­παι­τεί πνευ­μα­τι­κή αυ­το­ε­ξέ­τα­ση σε μια α­πλο­ϊ­κή ε­ξα­γό­ρευ­ση πρά­ξε­ων χω­ρίς εμ­βά­θυν­ση και συ­σκο­τί­ζει την πνευ­μα­τι­κή πο­ρεί­α...