Δεν ξέρω, μα δεν έμεινε καθόλου σκοτάδι. Ο ήλιος χύθηκε μέσα μου από χίλιες πληγές. Και τούτη τη λευκότητα που σε περιβάλλω δε θα τη βρεις ούτε στις Άλπεις, γιατί αυτός ο αγέρας στριφογυρνά ως εκεί ψηλά και το χιόνι λερώνεται. Και στο λευκό τριαντάφυλλο βρίσκεις μια ιδέα σκόνης. Το τέλειο θαύμα θα το βρεις μοναχά μες στον άνθρωπο: λευκές εκτάσεις που ακτινοβολούν αληθινά στο σύμπαν και υπερέχουν. Το πιο καθαρό πράγμα λοιπόν της δημιουργίας δεν είναι το λυκόφως, ούτε ο ουρανός που καθρεφτίζεται μες στο ποτάμι, ούτε ο ήλιος πάνω στης μηλιάς τ ἄνθη. Είναι η αγάπη. (1)
Δάκρυσα καθώς χαράματα μύρισα την ευωδία τού καλοκαιριού κάτω από τα αρμυρίκια, εκατοντάδες τζιτζίκια να συνοδεύουν τις αναμνήσεις μου...
Συνειρμός στα χρόνια της εφηβείας, τότε που η ελπίδα δημιουργούσε ψευδαισθήσεις για μια υπέροχη ζωή, καθώς η ευεξία του καλοκαιριού πλημμύριζε τις αισθήσεις με αισιοδοξία...
Το μέλλον που ονειρευτήκαμε είναι τώρα παρελθόν και παρόν. Γλυκιά η ανάμνηση από τόσα καλοκαίρια, ήλιος, θάλασσα, πρόσωπα χαρούμενα με φόντο την ξεγνοιασιά που φέρνει το Αιγαίο και το μελτέμι...
Η ζωή μάς χαρίστηκε όμορφη μέσα στα καλοκαίρια μας, χαρές και λύπες, μοιρασμένη χαρά διπλή χαρά, μοιρασμένη λύπη μισή λύπη. Δόξα τω Θεώ...
"Ελαιώνες κι αμπέλια μακριά ως τη θάλασσα
Κόκκινες ψαρόβαρκες πιο μακριά ως τη θύμηση
Έλυτρα χρυσά του Αυγούστου στον μεσημεριάτικο ύπνο
Με φύκια ή όστρακα. Κι εκείνο το σκάφος
Φρεσκοβγαλμένο, πράσινο, που διαβάζει ακόμη στην ειρήνη
Ουκ οιδατε οτι ναος θεου εστε και το πνευμα του θεου οικει εν υμιν;
ει τις τον ναον του θεου φθειρει, φθερει τουτον ο θεος· ο γαρ ναος του θεου αγιος εστιν, οιτινες εστε υμεις. (Α', Κορ. γ', 17)
Και βέβαια ο Θεός δεν τιμωρεί κανέναν, όσο όμως είμαστε μακριά από την αλήθειά Του, όσο η ζωή μας στερείται νοήματος, τόσο προσπαθούμε μέσα από προσωπεία, ιδεατούς εαυτούς, χίμαιρες και ψεύτικους παράδεισους να επιβιώσουμε και έτσι πεθαίνουμε κάθε μέρα, είμαστε νεκροί πριν τον θάνατο.
Όσο για εκείνους που γοητεύονται από τις μάσκες μας, αλίμονο, γιατί κι εκείνοι το τίποτε, το ψέμα είναι που θαυμάζουν, στο ψέμα επενδύουν, πρότυπα κούφια ακολουθούν. Ο Θεός να τους φωτίσει να διψάσουν για τα καίρια, τα ουσιώδη της ζωής...
ΑΓΑΠΗ, εάν σε ονομάζω Αγάπη, εάν ανακαλύπτω σε σένα την Αγάπη χωρίς όρια, δεν θέλω διόλου μ.' αυτό τον τρόπο να θεοποιήσω ένα "αίσθημα".
Η Αγάπη χωρίς όρια δεν είναι συναίσθημα αγάπης, ένα συναίσθημα ανθρώπινο και υποκειμενικό.
Αγάπη μου, δεν είσαι μια μεταφυσική ιδιότης, δεν είσαι μια ψυχολογική εμπειρία, δεν είσαι μια ηθική προσταγή. Δεν είσαι μια απρόσωπη ουσία, μια σκιά πού περνά, μια εικόνα πού χλωμιάζει.
Αγάπη χωρίς όρια, είσαι ο υπέρτατος Ζών, ο Ζων Θεός. Έρχομαι σε σένα σαν στον Πρώτον Αγαπώντα. Έρχομαι σε σένα σαν στον παθιασμένο Εραστή (έναν Εραστή πού δεν μπορεί να υποστεί κανένα πάθος, αλλά έχει μέσα του στον υπέρτατο βαθμό την ενεργητική ορμή του πάθους). Έρχομαι σε σένα σαν σ' έναν Εραστή, από τον οποίο απορρέει κάθε αγάπη.
Ο Πολυαγαπημένος μου έρχεται σε μένα. Και ακριβώς επειδή έρχεται προς εμένα, μπορώ κι εγώ να πάω σ' αυτόν. Ακούω το θόρυβο των βημάτων του. Ακούω τη φωνή του.
Έρχεται, Έρχεται για πάντα...
Ευχαριστούμε τον π. Β. για τα κείμενα του μακαριστούπ.LevGillet
ΟΠΟΙΟΣ κι αν είσαι, λέει ο Κύριος - Αγάπη, σε σένα αυτή τη στιγμή ακουμπάει το χέρι μου.Αυτή η κίνηση θέλει να σου πει ότι σε αγαπώ και σε καλώ με τ' όνομά σου.Ποτέ δεν έπαψα να σε αγαπώ, να σου μιλώ, να σε φωνάζω με τ' όνομά σου. Άλλοτε μέσα στη σιωπή και στη μοναξιά. Άλλοτε εκεί όπου κι άλλοι ήταν συγκεντρωμένοι στο όνομά μου.
Αυτή τη φωνή πολλές φορές δεν την κατάλαβες, διότι δεν άκουγες. Άλλοτε πάλι την έπιανες, άλλα μ' ένα τρόπο αόριστο και συγκεχυμένο. Μερικές φορές πλησίαζες να μου δώσεις την απάντηση της αποδοχής. Άλλες φορές μου έδωσες αυτή την απάντηση, αλλά χωρίς μόνιμη συνέπεια. Σταματούσες στη συγκίνηση του να μ' ακούς. Οπισθοχωρούσες μπροστά στην απόφαση.Ποτέ ακόμη δεν πήρες την αποφασιστική στάση ν' ακούς, ολοκληρωτικά και απόλυτα, την Αγάπη.
Να πού και τώρα έρχομαι σε σένα. Θέλω ξανά να σου μιλήσω. Σε θέλω ολόκληρον. Το επαναλαμβάνω, η Αγάπη σε θέλει μ' ένα τρόπο ολοκληρωτικό και απόλυτο.Θα σου μιλήσω μυστικά, εμπιστευτικά, στην καρδιά. Βάζω το στόμα μου πολύ κοντά στ' αυτί σου. Άκουσε αυτό που τα χείλη μου θα σου πουν με χαμηλή φωνή, αυτό πού θέλουν να ψιθυρίσουν για σένα.
Είμαι η Αγάπη, ο Κύριός σου. Θέλεις να μπεις στη ζωή της Αγάπης;Δεν πρόκειται για μια ατμόσφαιρα χλιαρής τρυφερότητος. Πρόκειται να μπεις μεσ΄ τη φλόγα της Αγάπης.Εδώ είναι η αληθινή επιστροφή, η επιστροφή στην πυρακτωμένη Αγάπη.
Θέλεις να γίνεις άλλος από εκείνον πού ήσουν, από εκείνον πού είσαι; θέλεις να είσαι και να υπάρχεις για τους άλλους και πρώτα για κείνον τον Άλλον και μαζί με αυτόν τον Άλλον, απ' τον οποίον κάθε ον έχει την ύπαρξη; Θέλεις να είσαι ο παγκόσμιος αδελφός, ο αδελφός του σύμπαντος;
Άκουσε αυτό που η Αγάπη μου θα ήθελε να σου πει...
Παιδί μου, δεν έχεις γνωρίσει τι είσαι. Δεν γνωρίζεις ακόμη τον εαυτό σου. θέλω να πω: δεν έχεις αληθινά νοιώσει τον εαυτό σου σαν αντικείμενο της Αγάπης μου. Και στη συνέχεια δεν έχεις γνωρίσει τι είσαι για μένα και όλες τις δυνατότητες πού είναι μέσα σου.
Ξύπνα απ' αυτό τον ύπνο και από τα κακά όνειρα. Δεν βλέπεις από τον εαυτό σου, σε μερικές ώρες αλήθειας, παρά τις αποτυχίες και τις ήττες, τις πτώσεις, τις σκουριές, ίσως και τα εγκλήματα. Αλλά όλα αυτά δεν είσαι συ. Δεν είναι το αληθινό σου «εγώ», το «εγώ» σου το πιο βαθύ.
Κάτω απ' όλα αυτά, πίσω απ' όλα αυτά, κάτω από την αμαρτία σου, πίσω από όλες τις παραβάσεις και όλες τις ελλείψεις, εγώ βλέπωε σ έ ν α.
Σε βλέπω και σε αγαπώ. Αγαπώ εσένα τον ίδιον. Όχι το κακό που κάνεις, αυτό το κακό που δεν πρέπει κανείς ούτε ν’ αγνοεί, ούτε να αρνείται, ούτε να ελαφρύνει (το μαύρο μπορεί να είναι άσπρο). Αλλά από κάτω, σ΄ ένα μεγάλο βάθος, βλέπω κάτι άλλο, πού ζει ακόμη.
Οι μάσκες που φοράς, οι μεταμφιέσεις πού παίρνεις, μπορούν βέβαια vα σε κρύψουν στα μάτια των άλλων κι' ακόμη στα δικά σου τα μάτια. Όμως δεν μπορούν vα σε κρύψουν από μένα. Σε κυνηγάω μέχρις εκεί που κανένας ποτέ δεν σε κυνήγησε.
Αυτό το βλέμμα, το βλέμμα σου, πού δεν είναι πια καθαρό, και η ξαναμμένη ασθμαίνουσα ενοχή σου για ό,τι έντονο, και όλοι οι άστατοι σπασμοί σου και η σκληρότης σου και η φιλαργυρία της καρδιάς σου, όλα αυτά τα ξεχωρίζω από σένα. Τα κόβω από σένα. Τα πετάω μακρυά σου.
Άκουσε. Κανένας δεν σε καταλαβαίνει αληθινά. Εγώ όμως σε καταλαβαίνω, θα μπορούσα να πω για σένα πράγματα τόσο μεγάλα, τόσο ωραία! Για σένα θα μπορούσα να τα πω: όχι γι' αυτό το «συ», που η δύναμη του σκότους τόσες φορές αποπλάνησε, αλλά για το «συ» όπως το επεθύμησα να είναι, για το «συ» που είναι για μένα σκέψη και διάθεση αγάπης.
Γίνε αισθητά αυτό που είσαι μεσ' στη σκέψη μου. Γίνε η υπέρτατη πραγματικότητα του εαυτού σου. Ενεργοποίησε τις δυνάμεις που έβαλα μέσα σου.
Δεν υπάρχει, σε κανέναν άνδρα και σε καμιά γυναίκα, καμιά δυνατότητα εσωτερικής ομορφιάς και καλωσύνης πού να μην υπάρχει και σε σένα. Δεν υπάρχει κανένα θεϊκό δώρο, το οποίο δεν μπορείς να επιδιώξεις, θα τα αποκτήσεις όλα μαζί, αν αγαπάς μαζί με μένα και κοντά σε μένα.
Ό,τι κι αν έκανες στο παρελθόν σου, εγώ σπάζω τα δεσμά σου. Κι αν εγώ σπάζω τα δεσμά σου, ποιος σε εμποδίζει να σηκωθείς και να βαδίσεις;
Δεν είναι λογοτεχνική απόπειρα, αλλά λόγια βγαλμένα από την καρδιά, που κανονικά θά τά έλεγα στον πατέρα μου, μα δυστυχώς έφυγε. Δύσκολο να με συμπονέσετε, ελπίζω τουλάχιστον αερίζοντάς τα να μπορέσω ως τις επόμενες εκλογές να απεμπλακώ... Κ. Γ.
Πού είσαι, μπαμπά, να δεις τι γίνεται…
Αύριο είναι Ψυχοσάββατο και η μαμά δεν θα πάει απόψε στον Εσπερινό. Βλέπεις, πρέπει να στηρίξει την προεκλογική συγκέντρωση της παράταξης. Για σένα το κάνει. Γιατί από ψηλά, λέει, θα βλέπεις και θα έχεις έγνοια για το αποτέλεσμα.
Εννοείται, βέβαια, πως ούτε κόλλυβα και πρόσφορο έφτιαξε γιατί είναι γρουσουζιά επειδή παντρεύτηκα τελευταία. Πήρε πρόσφορο από τον φούρνο και το πήγε στην εκκλησία. Κανόνισε και με τη θεία που θα φτιάξει κόλλυβα στο χωριό να μνημονεύσει κι εσένα. Έδωσε και το όνομά σου στον παπά. Μόνο το δικό σου, λες κι αν έβαζε και του θείου ή του παππού, θα καταμεριζόταν η ευχή υπέρ αναπαύσεως και δεν θα έφτανε για όλους.
Μπέρδεμα, μπαμπά. Αλλά εντάξει, τη μαμά την ξέρεις, η συμπεριφορά της συχνά - πυκνά είναι τραγελαφική. Το πρόβλημα είναι μ’ εμένα. Παρότι μάλλιασε η γλώσσα μου να της λέω πως ο «μπαμπάς πλέον είναι γνώστης της αληθείας, οι μικροπολιτικές και οι τηλεπροφήτες δεν τον αγγίζουν», νιώθω κι εγώ πως θα σε προδώσω αν δεν ψηφίσω την παράταξη που χρόνια υποστήριζες.
Ταλαιπωριέμαι, μπαμπά, τις τελευταίες μέρες πολύ. Γαλουχήθηκα έτσι που συνειδητοποιώ ότι η κομματική ιδιότητα αποτελεί πια στοιχείο της ταυτότητάς μου. Δύσκολα ξεπερνιέται. Το συναίσθημα νικά τη λογική. Ακόμα κι οι πελατειακές σχέσεις μού φαίνονται δικαιολογημένες. Τι, δεν θα ψηφίσω αυτόν που διόρισε τον αδερφό μου; Όσο ανάξιος κι αν είναι, του το οφείλω (;). Ποιός όμως απ' όλους αυτούς το αξίζει πραγματικά;
Πού είσαι, μπαμπά, να ‘δεις τι γίνεται… Σήμερα σού ‘φτιαξα κόλλυβα. Μού ΄παν να βάλω και κουφέτα για στόλισμα. Δεν αγόρασα, έβαλα εκείνα του γάμου μου που δεν πρόλαβες να δοκιμάσεις. Ο Θεός να σε αναπαύει!
Το ακόλουθο κείμενο, γραμμένο από τον λόγιο μοναχό Ιωσήφ Βρυέννιο(*) μερικά χρόνια πριν από την άλωση, περιγράφει την πνευματική και ηθική κατάσταση των κατοίκων της Κωνσταντινούπολης και τους λόγους της επικείμενης συμφοράς τους. Βέβαια, ο Θεός δεν τιμωρεί, αλλά είναι η δική μας αστοχία που προκαλεί την αυτοτιμωρία μας. Η Πόλη έπεσε το 1204 εξ αιτίας της δικής μας διχόνοιας και υπέστη την χαριστική βολή από τους Τούρκους ύστερα από δυόμιση αιώνες παρακμής. Απ' ότι βλέπουμε θα μπορούσε να είχε γραφτεί και σήμερα. Πάντως όση παρακμή κι αν υπάρχει γύρω μας, ας μην ξεχνάμε πως το Ευαγγέλιο μας καλεί σε μια ζωή ευχαριστίας και χαράς, ό,τι κι αν συμβαίνει γύρω μας. Οι απόστολοι κήρυξαν τον λόγο Του σε εποχές πολύ δύσκολες...
"Αν η εικόνα των τιμωριών, που μας επιβάλλει ο Θεός, προκαλεί αμηχανία και σύγχυση, ας αναλογισθούμε τους παραλογισμούς μας και τότε θα εκπλαγούμε γιατί ακόμη δε μας κτύπησε κεραυνός. Δεν υπάρχει καμιά μορφή διαστροφής που να μην έχουμε διαπράξει σ΄όλη μας τη ζωή. Αυτές δε είναι οι αποδείξεις:
Βαπτιστήκαμε άλλοι δι' απλής και άλλοι δια τριπλής κατάδυσης, και έγινε επίκληση του ονόματος της Αγίας Τριάδας, σε άλλους μία και σε άλλους τρεις φορές.
Οι περισσότεροι από μας όχι απλώς αγνοούμε τι σημαίνει να είσαι Χριστιανός, αλλά και πως ακόμη να κάνουμε το σταυρό μας ή, κι αν ακόμη το γνωρίζουμε, ντρεπόμαστε να τον κάνουμε. Η άφεση των αμαρτιών και η κοινωνία των Θείων δώρων προσφέρονται με την ανταλλαγή δώρων.
Είμαστε ανίκανοι να υπερασπιστούμε το όνομα του Θεού όταν αυτό βλασφημείται, όταν θα έπρεπε να πεθάνουμε γι' Αυτόν.
Αποδίδουμε το κοινό όνομα των έχθρων του σταυρού ο ένας στον άλλο, και το έχουμε συνέχεια στα χείλη μας. Καθημερινά αναθεματίζουμε και καταριόμαστε τους εαυτούς μας και τους άλλους. Χωρίς δισταγμό κάνουμε όρκους και συνέχεια ψευδορκούμε στο φοβερό και ιερό όνομα του Σωτήρα και Θεού μας, και αυτό χωρίς να υπάρχει καμιά ανάγκη.
Παραπονιόμαστε στο Θεό είτε βρέχει είτε δε βρέχει, είτε χάνει κρύο είτε κάνει ζέστη, πως δίνει πλούτο στον ένα και αφήνει τον άλλο φτωχό, πως πνέει νοτιάς ή έρχεται καταιγίδα από το βοριά και εντελώς απλά μεταμορφωνόμαστε σε αδιάλλακτους δικαστές του Θεού.
Πολλοί από μας αδιάντροπα βλασφημούν την Ορθόδοξη πίστη, το Σταυρό, το Νόμο, τους αγίους, τον ίδιο το Θεό, όταν ακόμη κι ένας άπιστος δε θα το έκανε τόσο πολύ. Θέτουμε σε κίνηση τις άγιες εικόνες και προφασιζόμαστε πως διαβάζουμε το μέλλον μέσα απ ΄αυτές τις κινήσεις. Οι περισσότερες από τις αμαρτίες μας είναι ανεξομολόγητες, κι έτσι είναι και ασυγχώρητες.
Ερευνώντας όλα τα μέλη του σώματός μας τα θέτουμε στην υπηρεσία του εχθρού: μήπως δεν προλέγουμε το μέλλον από τη φαγούρα των χεριών ή της μύτης, από το πέταγμα του βλεφάρου, από το βούισμα του αυτιού, εν συντομία απ΄ όλα τα φυσικά φαινόμενα των οργάνων του σώματος μας; Διακρίνουμε σημάδια στις απαντήσεις και στους χαιρετισμούς των ανθρώπων. Προσέχουμε τις κραυγές των οικόσιτων πτηνών, το πέταγμα και τις κραυγές των κοράκων, και ανακαλύπτουμε οιωνούς σ’ όλα αυτά. Αυταπατώμαστε όταν πιστεύουμε στους αστρολόγους, πως η ύπαρξή μας δηλαδή κατευθύνεται από τις Ώρες, την Τύχη, τις Μοίρες, την Ειμαρμένη τα σημάδια του Ζωδιακού κύκλου και των πλανητών. Είμαστε βέβαιοι πως οι Νηρηίδες ζουν στη θάλασσα και πως Στοιχειά υπάρχουν παντού... Μερικοί από μας λατρεύουν και χαιρετίζουν τη νέα σελήνη. Εορτάζουμε τις Καλένδες, φοράμε τα δαχτυλίδια του Άρη, στολίζουμε τα σπίτια μας με μαγιοστέφανα... Προσέχουμε τα όνειρα και πιστεύουμε πως μας λένε το μέλλον. Κρεμάμε φυλαχτά στο λαιμό μας εξασκούμε τη μαντεία. Καταφεύγουμε καθημερινά σε μάγους, μάντεις, γύφτους, εξορκιστές αναζητούμε στη μαγεία τη θεραπεία κάθε ασθένειας και διαβάζουμε μαγικά σε ανθρώπους και ζώα. Με ξόρκια προσπαθούμε να αυξήσουμε τη γονιμότητα των χωραφιών μας, την ανάπτυξη και υγεία των κοπαδιών μας, να επιτύχουμε στο κυνήγι, να έχουμε άφθονο τρύγο.
Απομακρυνόμαστε ακόμη πιο πολύ από την αρετή ψάχνοντας συνεχώς το κακό. Η φιλία απωθήθηκε και η κακεντρέχεια πήρε τη θέση της. 0 αδελφός εκμεταλλεύεται τον αδελφό, ο κάθε φίλος ακολουθεί το δρόμο τής προδοσίας.. Δεν υπάρχει έλεος, ούτε συμπάθεια μόνο μίσος και αναίδεια.
Οι κύριοί μας είναι άδικοι, αυτοί που μας κυβερνούν αρπακτικοί, οι δικαστές μας διεφθαρμένοι, οι διαιτητές μας ψεύτες, οι πολίτες απατεώνες, οι επαρχιώτες χωρίς κρίση και οι πάντες εν γένει ευτελείς. Οι παρθένες μας είναι πιο προκλητικές και από τις πόρνες, οι χήρες είναι περίεργες χωρίς λόγο, οι παντρεμένες κοροϊδεύουν μια πίστη που οι ίδιες δε φυλάσσουν, οι νέοι είναι χαμένοι στην ακολασία, οι γέροι παραδομένοι στο πιοτό, οι πρεσβυτέρες προσβάλλουν τη θέση τους, οι ιερείς έχουν ξεχάσει το Θεό, οι μονάχοι ξέφυγαν τελείως από το σωστό δρόμο, οι άνθρωποι στον κόσμο είναι τόσο χαμένοι ώστε με τα λόγια μεν να δίνουν την εξωτερική εμφάνιση της ευσέβειας, ενώ μέσα τους να αρνούνται κάθε αρετή. Έχουμε πρόσωπο πόρνης και αμαρτωλού.
Είναι τέτοια η σκληρότητα της καρδιάς μας, η λησμονιά μας, η τύφλα μας, ώστε να μην πιστεύουμε πλέον πως διαπράττουμε πράξεις κακίας ότι υποφέρουμε απ’ αυτές, όταν στην πραγματικότητα είμαστε οι εκτελεστές τους και τα θύματα τους... Αυτές και άλλες είναι οι αμαρτίες που μας καθιστούν άξιους των τιμωριών, με τις οποίες o Θεός μας επισκέπτεται ως πληρωμή γι΄αυτά τα λάθη και άλλες ίσης βαρύτητας κακοήθειες. Έτσι ο Θεός τιμωρεί το λαό Του.
* * *
(*) Ο μοναχός και λόγιος Ιωσήφ Βρυέννιος διέθετε μεγάλη μόρφωση και εξασκούσε επιρροή στα τελευταία χρόνια της Αυτοκρατορίας στην Κωνσταντινούπολη. Γεννήθηκε περί το 1350 μ.Χ. και κοιμήθηκε περί το 1431, μόλις επτά χρόνια πριν συνέλθη η Σύνοδος στην Φερράρα για να συζητήση για την ένωση των Εκκλησιών. Μια ανώνυμη μαρτυρία τον χαρακτηρίζει «πατέρα κοινόν εν πάσι της πίστεως», αφού τον συμβουλεύονταν ο Πατριάρχης Ιωσήφ και ο αυτοκράτορας Ιωάννης Η’ Παλαιολόγος. Ήταν «διδάσκαλος της Ιεράς των χριστιανών θεολογίας…. και διδάσκαλος των Επιστημών εκ Βασιλέως κεχειροτονημένος». Ήταν επίσημος ιεροκήρυξ του Πατριαρχείου. Διορίσθηκε «διδάσκαλος των διδασκάλων», δηλαδή πρύτανις της Πατριαρχικής Σχολής Κωνσταντινουπόλεως. Ήταν γνώστης της ελληνικής και ιταλικής γλώσσας. Ο άγιος Μάρκος Εφέσου ο Ευγενικός και ο Γεννάδιος Σχολάριος, πρώτος Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως μετά την Άλωση, και οι δύο ομολογητές της πίστεως, ήταν μαθητές του.
Θεόφιλος: " Κωνσταντίνος ο Αυτοκράτωρ των Ελληνορωμαίων, εξέρχεται άτρομος εις την μάχην..."
.... Οι Ελληνες μόλις διέτρεξε η φήμη πως έπεσε η Πόλη, άλλοι άρχισαν να τρέχουν προς το λιμάνι στα πλοία των Βενετσιάνων και των Γενοβέζων και καθώς ορμούσαν πολλοί πάνω στα πλοία βιαστικά και με ακαταστασία χάνονταν, γιατί βούλιαζαν τα πλοία. Και έγινε εκείνο που συνήθως γίνεται σε τέτοιες καταστάσεις. Με θόρυβο, φωνές και χωρίς καμιά τάξη έτρεχαν να σωθεί ο καθένας μέσα σε σύγχυση...
.... Ένα μεγάλο πλήθος άνδρες και γυναίκες, που όλο και μεγάλωνε από τους κυνηγημένους, στράφηκε προς τον πιο μεγάλο ναό της Πόλης, που ονομάζεται Αγια Σοφιά. Μαζεύτηκαν εδώ άνδρες, γυναίκες και παιδιά. Σε λίγο όμως πιάστηκαν από τους Τούρκους χωρίς αντίσταση. Πολλοί άνδρες σκοτώθηκαν μέσα στο ναό από τους Τούρκους. Αλλοι πάλι σ' άλλα μέρη της Πόλης πήραν τους δρόμους χωρίς να ξέρουν για που. Σε λίγο άλλοι σκοτώθηκαν, άλλοι πιάστηκαν και πολλοί όμως από τους Ελληνες φάνηκαν γενναίοι° αντιστάθηκαν και σκοτώθηκαν, για να μη δουν τις γυναίκες και τα παιδιά τους σκλάβους....Σε όλη την Πόλη τίποτε άλλο δεν έβλεπες παρά αυτούς που σκότωναν και αυτούς που σκοτώνονταν, αυτούς που κυνηγούσαν και κείνους που έφευγαν".
(Λαόνικος Χαλκοκονδύλης, " Απόδειξις ιστοριών").
Χάρτης της (συρρικνωμένης) Αυτοκρατορίας την εποχή της άλωσης.
. . .
Στις 29 Μαίου του 1453 ένας Πολιτισμός σαρώθηκε αμετάκλητα. Είχε αφήσει μια ένδοξη Κληρονομιά στα γράμματα και στην Τέχνη.
Είχε βγάλει χώρες ολόκληρες από την βαρβαρότητα και είχε δώσει σε άλλες την εκλέπτυνση των ηθών. Η δύναμη του και η ευφυία του προστάτεψαν πολλούς αιώνες την Χριστιανοσύνη.
Για 11 αιώνες η Κωνσταντινούπολις ήταν το κέντρο ενός κόσμου φωτός...
Αναπαράσταση της Πόλης τον καιρό της Αυτοκρατορίας.
Το ζωηρό πνεύμα, τα ενδιαφέροντα και η αγάπη για την ομορφιά των Ελλήνων, η υπερήφανη ισχύς και η ικανότητα των Ρωμαίων, η υπερβατική ορμή των Χριστιανών της Ανατολής, που είχαν ενωθεί σε ένα ρευστό ευπαθές σύνολο όλα τώρα αποκοιμήθηκαν. Η Κωνσταντινούπολις έγινε η έδρα της θηριωδίας, της αμάθειας, της μεγαλόπρεπης ακαλαισθησίας...
Η Αγ. Σοφία τον 18ο αιώνα
Η Δυτική Ευρώπη με προγονικές αναμνήσεις ζηλοτυπίας προς τον Βυζαντινό Πολιτισμό με τους πνευματικούς της συμβούλους να καταγγέλλουν τους Ορθοδόξους ως αμαρτωλούς σχισματικούς και με μια κατατρίχουσα αίσθηση ενοχής επειδή εγκατέλειψε την Πόλη, προτίμησε να αγνοήση το Βυζάντιο. Δεν μπορούσε όμως να διαγράψη το χρέος που όφειλε στους ΄Ελληνας. Θεώρησε όμως ότι ήτανε υποχρεωμένη μόνο στην κλασσική εποχή. Οι Φιλέλληνες που ήρθαν να πάρουν μέρος στον πόλεμο της ανεξαρτησίας (1821) μιλούσαν για τον Θεμιστοκλή και τον Περικλή, αλλά ποτέ για τον Κωνσταντίνο τον Παλαιολόγο.
Από το βιβλίο του ΣΤΗΒΕΝ ΡΑΝΣΙΜΑΝ «ΒΥΖΑΝΤΙΝΟΣ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ»
Λιβάνι για το μάτι, μοσχολίβανο μαύρο (!) Αγίου Κυπριανού (!!!) για την γλωσσοφαγιά (δεν καλοφαίνεται στην δεξιά πλευρά της φωτογραφίας). Κι ο κόσμος τα αγοράζει. Τα πλασάρουν μέντιουμ και μάγοι, τα συστήνουν και κάποιοι παπάδες (ελπίζουμε μόνο παλαιοημερολογίτες).
Ακατήχητοι, δεισιδαίμονες και προληπτικοί ζητάμε μαγικές λύσεις στα προβλήματά μας, δεν θέλουμε να δούμε τις ευθύνες μας, πιστεύουμε στους πλάνους που μας πουλάνε ψευδοπροφητείες και μελλοντολογίες και υπόσχονται πως με εξορκισμούς θα διορθωθούν όλα. Πλουτίσανε οι "βιομηχανίες" εξορκισμών κι αποκτήσανε φήμη μεγάλη μεταξύ των αδαών. Μιλιούνια προσέρχονται στο γνωστό μοναστήρι στην Φυλή, ακόμα και όσοι δεν έχουν σχέση με το παλαιό ημερολόγιο, για μια γρήγορη διευθέτηση των προβλημάτων τους.
Κατά καιρούς όλο κι εμφανίζεται κάποιος "χαρισματικός" γέροντας που σαγηνεύει τα πλήθη, πλανώντας τον κόσμο με δήθεν προοράσεις. Τρέχουν οι άνθρωποι να πάρουν χρησμούς, να ζήσουν το υπερφυσικό. Αγνοούν τον λόγο του Κυρίου: "όστις θέλει πίσω μου ελθείν...", αγνοούν την γλυκύτητα των Αγίων, δεν ξέρουν τον Λόγο τους, θέλουν μόνο ψέμματα. Σταματήστε να ασχολείστε με το κακό, εκλιπαρούσε ο Άγιος γέροντας Πορφύριος. Μιλήστε για το καλό για τον Χριστό, για την Αγάπη Του...
Φαίνεται απίστευτο πως σήμερα πουλάνε οι Λιακόπουλοι και οι άλλοι πλάνοι. Προφητείες, εξωγήινοι, μυστικές οργανώσεις, αρχαίοι έλληνες, όλα με την σέσουλα, να ικανοποιηθεί η αρρωστημένη περιέργεια, να ξορκιστούν οι φόβοι, να αποκαλυφθούν οι μυστικές συνωμοσίες, να μαθευτεί το μέλλον.
Μάθαμε (από πρώτο χέρι) πως σε κάποιο μοναστήρι ο ηγούμενος βάζει τους μοναχούς να διαβάζουν το βιβλίο του Λιακόπουλου με τις "προφητείες" του π. Παϊσίου, όπου ο τηλεπροφήτης σχολιάζει όπως αυτός νομίζει τα λεγόμενα του γέροντα (την εγκυρότητα των οποίων δεν μπορούμε να ελέγξουμε). Τρομοκρατημένοι οι μοναχοί, φοβίζουν και τον κόσμο που πηγαίνει στο μοναστήρι για να βρει παρηγοριά.
Μοιάζει απίστευτο πως τόσοι πολλοί άνθρωποι είναι έτοιμοι να πλανηθούν, δεν ενδιαφέρονται για την αλήθεια, δεν έχουν καμία αναζήτηση, αλλά ψάχνουν έτοιμες κι ανώδυνες λύσεις. Μόνο που αυτές οι λύσεις οδηγούν κατευθείαν στο ψεύδος, τον φόβο και τον φανατισμό.
Έτσι λοιπόν φαίνεται πως εκπληρώνεται η προφητεία του Πατροκοσμά: "Θα έρθει ώρα που οι τρελοί θα λένε τους γνωστικούς τρελούς"... (αφού ερμηνεύει προφητείες ο κ. Λιακόπουλος, γιατί όχι κι εμείς;).
Τσαγκαροδεύτερα, 9:05’ π.μ. Ένα περιστέρι έχει εγκλωβιστεί στο διάδρομο. Απέξω η κίνηση στη Σκουφά πυκνώνει κι απέναντι κόσμος άρχισε να μπαινοβγαίνει στον επιβλητικό ναό. Μέσα σε δυο αίθουσες του Α’ ορόφου είκοσι μορφές θαμπωμένα όμορφες στίλβουν από νιότη μα στύβουν το μυαλό για το απόσταγμα της ύλης…
Πανελλαδικώς εξεταζόμενο μάθημα: Βιολογία, ήτοι λόγος περί βίου. Τι ζωή κι αυτή…
Μέσα Μαΐου κι οι δεκαοκτάρηδες αποχαιρετούν τα μαθητικά τους χρόνια υποβαλλόμενοι σε μια τελετή υπανθρωπίας…
Είμαι για πρώτη φορά και τελευταία στιγμή κληθείσα ως επιτηρήτρια στις Πανελλαδικές. Βέβαια, προς το παρόν φυλώ το διάδρομο αλλ’ όποτε οι όντως επιτηρητές θέλουν να καπνίσουν, τους αντικαθιστώ.
Στα ζαλισμένα μάτια, στα κουρασμένα πρόσωπα των υποψηφίων βλέπω τη Νίκη, τη Στέλλα, την Αγγελική. Τις παρακολούθησα τέσσερα χρόνια τώρα καθώς διαμορφώνονταν στο σχολείο, από παιδιά έγιναν γυναίκες. Τόσο διαφορετικές μεταξύ τους κι όμως πόσο εξίσου ευάλωτες τέτοια ώρα στο δικό τους Εξεταστικό Κέντρο...
Τον τελευταίο χρόνο, ομολογουμένως, είχαν χαθεί από προσώπου γης. Διάβασμα, φροντιστήριο, επαναλήψεις. «Δεν είσαι άνθρωπος, είσαι υποψήφιος», αντηχούν στο νου τα λόγια του φροντιστή μου, καλή του ώρα. Ξαναθυμάμαι τα δικά μου… Μια δεκαετία πέρασε από τότε που με ηρεμιστικά το βράδυ και τόνους γλυκόζης και βιταμινούχα το πρωί περνούσα την ίδια δοκιμασία. Τι κατάλαβα;
Πάντως σίγουρα δεν είναι μονόδρομος. Ο επιτηρητής επιστρέφει αλλά ζήλεψε κι η άλλη κυρία, οπότε της παραδίδει τον αναπτήρα και παραμένω στην τάξη. Διαβάζω τα ονόματα των εξεταζομένων. Πόσο διαφορετικά να μεγάλωσε ο καθένας… Τι να κουβαλά και τι θα το κάνει τώρα που βγαίνει πια απ’ το προαύλιο, που από Σεπτέμβρη θα βλέπει την πρωινή πόλη στη ζωή της κι όχι τους συμμαθητές και τους καθηγητές του οκταώρου…
Μια ευχή, Κύριε, γι’ αυτά τα παιδιά, για τους γονείς τους, για όσους καθόμασταν σε διπλανά θρανία. Δώσε αντοχή στον αγώνα, γαλήνη στις νικηφόρες μάχες και στοχασμό στις ήττες. Όπου κλείνει μια πόρτα, ανοίγει μια άλλη.
9:46’ π.μ. Το περιστέρι δεν φαίνεται πουθενά. Βρήκε μισάνοιχτη την μπαλκονόπορτα κι έφυγε;
