23/3/17

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΗΣ ΣΤΑΥΡΟΠΡΟΣΚΥΝΗΣΕΩΣ




Τ' άστρα ζεσταίνονταν γύρω απ' τη φωτιά του ήλιου
κι οι άνθρωποι ψάχνανε με υψωμένες φούχτες
γιατί κάψανε όλα της χώρας τα ξύλα
αυτό το φετεινό βαρύ χειμώνα
δίχως ακόμη να ζεσταθούνε
κάψανε τους φράχτες, τα μολύβια, τις βέργες
το ξύλινο αλογάκι, τη σκάφη, το τραπέζι
τα παράθυρα, τις θύρες, τα ξυλοτάβανα
τα πινέλλα, τα γουδιά, τις μαχαιρολαβές
τις βάρκες
δεν έχουμε χαρτί
δεν έχουμε σκιά
δεν έχουμε δέντρα για πουλιά κι ελπίδες
μείναμε δίχως θυμάρι, ρίγανη και βότανα
και τέλος κάψαμε τον θαλασσί περιστερώνα
δίχως ακόμη να ζεσταθούμε
και τώρα τί θ' απογίνουμε
σαν θάλθει και το καλοκαίρι
δίχως δέντρα πού θα σταθούμε
δεν έχουμε ξύλο για φέρετρα
σκαπάνη για τάφο
τόπο για να κρυφτούμε
πάνε και τα κοντάρια απ' τα λάβαρα, τις σημαίες, τα εξαπτέρυγα
δίχως σεντούκια, δίχως κορνίζες
δίχως εικόνες, γέφυρες, χτένες, κατάρτια
πέρασε η νύχτα βαθειά μας με το χειμώνα
παρακαλώ σας — μη γίνουν όλα πλαστικά — για τον Θεό
αφήστε ένα κομμάτι ξύλο νάχουμε για δείγμα
αφήστε τον τίμιο και ζωοποιό σταυρό.

μοναχός Μωυσής αγιορείτης

22/3/17

Συνεύρεση

20/3/17

Η προσμονή μου και ο Ερχόμενος


H προσμονή του Θεού εκφράζεται με την νηστεία, με την κενή γαστέρα, με κάθε ασκητική πράξη. Αυτά καθ’ εαυτά δεν έχουν καμία αξία. Ποία σημασία έχει αν νηστεύω; Θα γινόμουν ένας δυαλιστής και θα χώριζα το πνεύμα από την σάρκα και θα ήθελα να δαμάσω την σάρκα, αν για μένα αυτή καθ’ εαυτή η νηστεία είχε την σημασία της. Η νηστεία έχει μία και μοναδική σημασία, την έκφραση της προσμονής του Θεού.
Το ίδιο ισχύει και για την προσευχή. Αν αυτή καθ’ εαυτή η προσευχή είχε σημασία, η ζωή μου θα ήταν η προσευχή, θα ήταν μία ανθρώπινη ενέργεια, μία τάσις και ανάβασις, δεν θα ήταν ο Θεός. Η προσευχή μου έχει σημασία, γιατί ακριβώς εκφράζει αυτή την προσμονή μου, το «λθέ καί σκήνωσον», το που είσαι, Θεέ μου.
Εν κατακλείδι, ο θάνατος γίνεται σιωπή, η σιωπή γίνεται αγω­νία της παρουσίας του Θεού, και αυτή δίνει την θέση της στην προσ­μονή, η οποία είναι τόσο ισχυρό βίωμα, ώστε για μένα είναι παρου­σία της αληθινής ζωής. Όταν κάτι το προσμένεις, το απολαμβάνεις σαν να το έχεις. Περιμένοντας κάποιον πού τον αγαπώ, πότε τον αγκαλιάζω, πότε τον φιλώ, πότε του μιλάω, πότε του εξηγώ, πότε του ζητώ να μου δείξει την αγάπη του. Τον έχω τόσο κοντά μου, τόσο δικό μου, τόσο οικείο· έχω ένα πολύ ισχυρό βίωμα.
Ο Θεός ήταν και είναι πάντοτε ο ερχόμενος. Οι Ιουδαίοι τον ένοιωθαν ως ερχόμενον μέσα στις ερήμους, στους πολέμους, στις επισκέψεις τους στον ναό, στον προσωπικό τους αγώνα· αδιαλείπτως τον ένοιωθαν ως ερχόμενον. Ταυτοχρόνως τον προσδοκούσαν ερχόμενον εις το πλήρωμα του χρόνου. Το πλήρωμα του χρόνου ήλθε, Εκείνος ήλθε, και όμως συνεχίζει να είναι ο ερχόμενος και συνάμα ο πανταχού παρών. Δεν υπάρχει τρύπα πού δεν είναι μέσα. Δεν υπάρχει ζωύφιο πού δεν τον περικλείει. Δεν υπάρχει ίχνος της ζωής μου, του χρόνου μου, της υποστάσεώς μου, πού δεν τον εμπεριέχει, και όμως Αυτός είναι ο ερχόμενος.


αρχιμ. Αιμιλιανός Σιμωνοπετρίτης

18/3/17

Συνάντηση σε πλάγιο ήχο



Έστησα σκηνικό ζωής
μες στο σκοτάδι ενός κελιού
και πέρασα έγκλειστους καιρούς
δάκρυα  στεγάζοντας καυτά
ψιθύρους, πόθους, στεναγμούς

αναζητώντας διακαώς
ένα έσω εσπερινό φως, ιλαρό
που ιερουργούσε μυστικά
στα έγκατα της σιωπής
και στης επιθυμίας τη φειδώ

και συναντούσε την καρδιά
μες στην Αιώνια Αγκαλιά
αντίδωρο του Ύψιστου
λάφυρο υπόσχεσης ιερό

στα δάκρυα του συντριμμού
στης μοναξιάς τη συντροφιά
στα αδιέξοδα του νου
και στα ναυάγια της ελπίδας

Ουράνια  Παρηγοριά...

Όλγα

13/3/17

Κάνοντας το Ευαγγέλιο πράξη


 Στα κείμενα των αρχαίων ασκητών της Αιγύ­πτου, βρίσκουμε τη διήγηση ενός απλού χωρι­κού πού φθάνει σ’ ένα μεγάλο αββά και τον ρωτάει: «Τί πρέπει να κάνω για να σωθώ;». Ο αββάς, που τότε ασκήτευε στην έρημο, του λέ­ει: «Γίνε μοναχός». «Και τί πάει να πει αυτό;», ξαναρώτησε ο επισκέπτης. «Τούτο σημαίνει ότι θα ζεις στην έρημο, δεν θα τρως όταν πεινάς ούτε θα πίνεις όταν το επιθυμείς, θα εργάζεσαι σκληρά, θα κοιμάσαι πάνω στη γη και θα προσεύχεσαι». Ο νεαρός επισκέπτης ανταπαντά: «Εγώ είμαι ένας φτωχός αγρότης, δεν έχω κοι­μηθεί ποτέ σε κρεβάτι, δεν έχω φάει ποτέ όταν πεινάω και πάντα δουλεύω πάνω από τις δυ­νάμεις μου. Ένα μόνο πράγμα δεν ξέρω να κά­νω: να προσεύχομαι...». Τότε ο άγιος αββάς του λέει: «Θα σε μάθω εγώ. Εσύ κάθισε δίπλα μου, θα πλέκουμε μαζί καλάθια, θα σου διαβάζω το ψαλτήρι δυνατά και συ θα το ξαναλές μετά από μένα». Και ξεκίνησε: «Μακάριος είναι εκείνος ο άνθρωπος πού δεν πορεύτηκε στη ζωή με συμβουλές ασεβών...». Ο μαθητής επανέ­λαβε μία, δυο, τρεις φορές, και μετά λέει: «Η μνήμη μου είναι αδύνατη. Άφησέ με να περπα­τήσω λίγο ξαναλέγοντας τούτα τα λόγια για να τα μάθω». Κι άρχισε να περπατάει, έφυγε πο­λύ μακριά και τελικά εξαφανίστηκε. Για πολ­λά χρόνια ο αββάς δεν τον ξαναείδε. Όταν μία μέρα τον συνάντησε στην έρημο, έσπευσε προς το μέρος του και τον ρώτησε: «Τί σόι μαθητής είσαι συ; Ένα χωρίο του ψαλμού σου έμαθα και συ εξαφανίστηκες. Τί στην ευχή έκανες όλον αυτό τον καιρό;». Και ο άλλος, ξεσπώντας σε λυγμούς, απάντησε: «Α, πάτερ! Να, εδώ και σαράντα χρόνια προσπαθώ να γίνω ο άνθρω­πος πού δεν πορεύεται σύμφωνα με τις συμ­βουλές των ασεβών...».
Να ένα παράδειγμα για σας. Αν μπορούσαμε να φτάσουμε στο τέρμα έστω κι ενός ευαγγελικού λόγου, θα είχαμε τη δυνατότητα να τον κάνουμε θεμέλιο στην αγιότητά μας.

Anthony Bloom


11/3/17

Η δυναμική της ενορίας...


Και πάλι ένα βίντεο με τον π. Χριστόδουλο 
από το διαδικτυακό κανάλι "Επί Ασπαλάθων"
 της ενορίας του Ι. Ν. Αγ. Αναργύρων Ηλιούπολης

10/3/17

Η ομορφιά θα σώσει τον κόσμο...



Μια ωραία προσπάθεια επικοινωνίας 
του Ι. Ν Αγίων Αναργύρων Hλιούπολης,
με το διαδικτυακό κανάλι "Επί Ασπαλάθων". 
Μιλά ο π. Χριστόδουλος Μπίθας.

9/3/17

Για τη γιορτή της γυναίκας....




Χαίρε γύναι που κρυφά
στην καρδιά σου
του Αιώνιου τους λόγους βαστάζεις
Χαίρε εσύ που στον κόρφο σου αρρήτως
τη ζωή επωάζεις
Χαίρε που κοιτάζεις μακριά,
πέρα απ της ύλης τα σήμαντρα
Χαίρε που η ματιά σου
της πίστης,
μεταθέτει τα σύμπαντα
Χαίρε εσύ που απ το αλάβαστρο
της συντριβής σου
το ακριβό του πόνου σου  μύρο
στου Ατιμήτου τα πόδια εκθλίβεις
Χαίρε η γη η απ αιώνος διψώσα
που απ το καύμα της μέρας
στην πηγή της Ζωής γονατίζεις
Χαίρε  ταπείνωσης ύψος
που του εγώ σου τη θέση
στα κυνάρια τα υπό της τραπέζης ορίζεις....

Χαίρε εσύ η αιώνια γυναίκα
η ερωμένη, η μαθήτρια, η μάνα ,
του Αοράτου η μούσα
εξορίας αιτία
κι επανόδου n γέφυρα
πικρός πτώσης καρπός
και πατρίδας γλυκιάς
το αγκάλιασμα
που το αιώνιο της πλάσης μας σχέδιο
στης μορφής σου
τα επώνυμα πρόσωπα
θεϊκά συνοψίζεις.....

 Όλγα