30/6/15

Ὁ Θεὸς μᾶς ἀγαπᾶ...


Σύγχυση μεγάλη ὑπάρχει. Μύλος γίνεται· εἶναι ζαλισμένοι οἱ ἄνθρωποι.
Ὁ κόσμος εἶναι ὅπως οἱ μέλισσες. Ἂν χτυπήσης τὴν κυψέλη, οἱ μέλισσες βγαίνουν ἔξω καὶ ἀρχίζουν «βούου…» καὶ γυρίζουν γύρω ἀπὸ τὴν κυψέλη ἀναστατωμένες. Ὕστερα ἡ κατεύθυνσή τους θὰ ἐξαρτηθῆ ἀπὸ τὸν ἄνεμο ποὺ θὰ φυσήξη. Ἂν φυσήξη βοριάς, θὰ πᾶνε μέσα. Ἔτσι καὶ τὸν κόσμο τὸν φυσάει… «Ἐθνικὸς Βοριάς», «Ἐθνικὸς Νοτιᾶς», καὶ εἶναι ὁ καημένος ζαλισμένος. Ὅμως, ἂν καὶ γίνεται τέτοιο βράσιμο, νιώθω μέσα μου μία παρηγοριά, μία σιγουριά.

Μπορεῖ νὰ ξεράθηκε ἡ ἐλιά, ἀλλὰ θὰ πετάξη νέα βλαστάρια. Ὑπάρχει…μία μερίδα Χριστιανῶν, στοὺς ὁποίους ἀναπαύεται ὁ Θεός. Ὑπάρχουν ἀκόμη οἱ ἄνθρωποι τοῦ Θεοῦ, οἱ ἄνθρωποι τῆς προσευχῆς, καὶ ὁ Καλὸς Θεὸς μᾶς ἀνέχεται, καὶ πάλι θὰ οἰκονομήση τὰ πράγματα. Αὐτοὶ οἱ ἄνθρωποι τῆς προσευχῆς μᾶς δίνουν ἐλπίδα.
Μὴ φοβάσθε. Περάσαμε σὰν ἔθνος τόσες μπόρες καὶ δὲν χαθήκαμε, καὶ θὰ φοβηθοῦμε τὴν θύελλα πού πάει νὰ ξεσπάση; Οὔτε καὶ τώρα θὰ χαθοῦμε. Ὁ Θεὸς μᾶς ἀγαπᾶ. Ὁ ἄνθρωπος ἔχει μέσα του κρυμμένη δύναμη γιὰ ὥρα ἀνάγκης. Θὰ εἶναι λίγα τὰ δύσκολα χρόνια. Μία μπόρα θὰ εἶναι.

Δὲν σᾶς τὰ λέω αὐτὰ γιὰ νὰ φοβηθῆτε, ἀλλὰ γιὰ νὰ ξέρετε ποῦ βρισκόμαστε… Γιὰ μας εἶναι μία μεγάλη εὐκαιρία, εἶναι πανηγύρι οἱ δυσκολίες, τὸ μαρτύριο. Νὰ εἶστε μὲ τὸν Χριστό, νὰ ζῆτε σύμφωνα μὲ τὶς Ἐντολές Του καὶ νὰ προσεύχεσθε, γιὰ νὰ ἔχετε θεῖες δυνάμεις καὶ νὰ μπορέσετε νὰ ἀντιμετωπίσετε τὶς δυσκολίες. Νὰ ἀφήσετε τὰ πάθη, γιὰ νὰ ἔρθη ἡ Θεία Χάρις. Ἡ ζωή μας νὰ εἶναι πιὸ μετρημένη. Νὰ ζοῦμε πιὸ πνευματικά. Νὰ εἴμαστε πιὸ ἀγαπημένοι. Νὰ βοηθοῦμε τοὺς πονεμένους, τοὺς φτωχοὺς μὲ ἀγάπη, μὲ πόνο, μὲ καλωσύνη. Νὰ προσευχώμαστε νὰ βγοῦν καλοὶ ἄνθρωποι.

Γέροντος Παϊσίου Ἁγιορείτου Λόγοι Β΄ «Πνευματικὴ ἀφύπνιση», ἔκδοσις Σουρωτὴ Θεσσαλονίκη


ΨΑΛΜΟΣ ΚΒ' (22)



Κύριος ποιμαίνει με και ουδέν με υστερήσει. εις τόπον χλόης εκεί με κατεσκήνωσεν, επί ύδατος αναπαύσεως εξέθρεψε με, την ψυχήν μου επέστρεψεν. 

ωδήγησε με επί τρίβους δικαιοσύνης ένεκεν του ονόματος αυτού. 
εάν γαρ και πορευθώ εν μέσω σκιας θανάτου, ου φοβηθήσομαι κακά, ότι Συ μετ' εμού ει.
 η ράβδος σου και η βακτηρία σου, αυταί με παρεκάλεσαν. ητοίμασας ενώπιόν μου τράπεζαν εξεναντίας των θλιβόντων με. 
ελίπανας εν ελαίω την κεφαλήν μου, και το ποτήριόν σου μεθύσκον με ωσεί κράτιστον. 
και το  έλεός σου καταδιώξει με πάσας τας ημέρας της ζωής μου, και το κατοικείν με εν οίκω Κυρίου εις μακρότητα ημερών.

27/6/15

Πρόσκληση σε βιβλιοπαρουσίαση


24/6/15

«Μείνε μαζί μας, βράδιασε» – Βιβλιοπαρουσίαση


Μεγάλες αναλήψεις καταθέσεων τις τελευταίες μέρες, μεγάλος ο φόβος. Ένα σκοτάδι διαχέεται και δεν έχει να κάνει με οικονομικά ποσά όσο με ηθική παρακμή. Μα να που ακόμη γίνονται καταθέσεις, καταθέσεις ψυχής που βοηθούν να αναθαρρήσει όστις διψά για ελπίδα.
Στην πρώτη του έντυπη κατάθεση (Συναπάντημα στη δύση, εκδόσεις Άθως 2012), ο π. Βασίλειος Χριστοδούλου μάς θύμισε πως ο ήλιος βασιλεύει στη δύση του και η ελπίδα ανέτειλε από το παράδειγμα ενός ιερέα της ελληνικής επαρχίας τον οποίο γνώρισε στη δύση της ζωής του. Το φως Χριστού που αναδυόταν στην απλότητά του συγκίνησε πρώτα εκείνον και κατόπιν εμάς. Τώρα, εν τω μέσω της νυκτός, δια του τίτλου του νέου του βιβλίου παρακινεί "Μείνε μαζί μας, βράδιασε" (εκδόσεις Γρηγόρη). 

Ο Κλεόπας κι ο Λουκάς απηύθυναν τον λόγο στον Χριστό στην προς Εμμαούς πορεία τους (ναι, εκείνην που οι παλιοί θυμόμαστε από τον πίνακα όπου τρεις περπατούσαν μέσα στο δάσος...). Μα η παράκληση είναι διαχρονική και εκπλήσσεται ευχάριστα ο αναγνώστης συνειδητοποιώντας πόσες αναλογίες υπάρχουν σε εκείνην την πορεία με το σήμερα. Βαθειά ποιητική ψυχή ο π. Βασίλειος, ερμηνεύει την σχετική ευαγγελική περικοπή που παιδιόθεν τον συγκινούσε με πολλές αναφορές σε λόγους των Πατέρων και σύγχρονων θεολόγων αλλά και αγαπημένων ποιητών και πεζογράφων, από τον Έλιοτ στον Ελύτη και από τον Λουδοβίκο στη Δημουλά, από τον Ντοστογιέφσκι στον Καζαντζάκη και τον Πεντζίκη. Το ευχάριστο ξάφνιασμα είναι διαρκές καθώς με τον ευαγγελικό λόγο φαίνεται να συνδιαλέγονται κείμενα που σε άλλα περιβάλλοντα γνωρίσαμε, που αισθητοποιούν όμως την ευαισθησία λογοτεχνών, την αγωνία της ψυχής που πάντα συγγενεύει με την Αλήθεια. 

Ωστόσο, η οικείωση Λογοτεχνίας και Θεολογίας δεν είναι αυτοσκοπός, ούτε καν το κατεξοχήν μέσο. Πορευόμενοι στις σελίδες του βιβλίου αφουγκραζόμαστε σκέψεις και δικές μας ή εξηγήσεις εμπειριών μας, συνειδητών ή υποσυνείδητα σημαντικών. Η ψυχή αναπαύεται στην απέραντη αγάπη Εκείνου, που δεν υποχρεώνει, που δεν ψυχαναγκάζει, που συνοδοιπορεί στην αδυναμία μας περιμένοντας ελεύθερα να Τον αναζητήσουμε, φέρνοντας χαρά και ειρήνη.
Ξεκίνησα να γράφω τι με συγκίνησε μα χάνεται στα μέρη το όλον. Είθε η καρδιά μας να μην είναι βραδυκίνητη, η απελπισία να μην είναι ο νεκροθάφτης των προσωπικών μας ικανοτήτων, είθε η σχέση με Εκείνον να εξελίσσεται καθώς μεγαλώνουμε, είθε λίγο παραπάνω να στηριζόμαστε στην Ανάστασή Του...

Καλοτάξιδο!!!

Ειρήνη Κουτρέτση
Φιλόλογος

23/6/15

Αντικατοπτρισμοί


Μα πώς να κολυμπήσω 
το χειμώνα
όταν αφαίρεσα τη θάλασσα
από το καλοκαίρι που πέρασε;
Πώς να αφεθώ στο γλυκό αεράκι
όταν αγκάλιασα τον ήλιο
και έγινα αποκαΐδι πάνω στο κύμα;
Η πιο επικίνδυνη συναλλαγή
μέσα στη σχέση:
να ανταλλάσσεις όνειρα
και το δικό σου να γλιστρά
μέσα από τα χέρια του συντρόφου σου.

"Κι αυτή θα ήταν όλη η ιστορία"
αν ένα γιασεμί δε χάιδευε τα διψασμένα μου μαλλιά.

Μα «αν δεν σκύψεις, κανείς δεν ανεβαίνει στην πλάτη σου». Αν δεν σκύψεις, αν δεν υποχωρήσεις, αν δεν εκχωρήσεις δικαιώματα.
Ο αληθινά ταπεινός δεν είναι αυτός που συγκαταβαίνει και υποχωρεί, αλλά αυτός που στην ελευθερία της αγάπης του υποχωρεί ο αρνητικός λογισμός. Κάθε φορά που νιώθω ότι κάποιος κοντινός μου άνθρωπος με παραβιάζει ψυχικά, είναι γιατί ο ίδιος μου του έχω εκχωρήσει ή του εκχωρώ δικαιώματα. Μα ο τόπος της ψυχής όταν έχουμε συνείδηση ότι είναι οικόπεδο δοσμένο, χαρισμένο στον Χριστό – ζω δε ουκέτι εγώ, ζη δε εν εμοί ο Χριστός- δεν μπορεί να δοθεί αλλού, παρά μόνο καταχρηστικά και επομένως να δημιουργήσει προβλήματα.
Ανεξαρτησία μέσα στην σχέση – συναισθήματα και θελήματα σε ανεξαρτησία από τις ψυχικές διαθέσεις και τα θελήματα του άλλου. Τότε και η επένδυση στις σχέσεις είναι πραγματικά ανιδιοτελής, γιατί στοχεύει μόνο στη χαρά της σχέσης, στην χαρά της ζωής εν κοινωνία. Κλαίω με το κλάμα του άλλου και χαίρομαι με την χαρά του, μα και το κλάμα και η χαρά δεν λιμνάζουν μέσα σε μια (οποιαδήποτε) δυαδική σχέση, όταν η αναφορά είναι προς τον μόνον Αγαπημένο - την πηγή της χαράς.

Τ. 


21/6/15

ΛΥΧΝΟΣ ΧΑΛΑΣΜΕΝΟΣ


Χάλασε ο δέκτης μου  και με καταδικάζει στο ασπρόμαυρο.
Το γαλάζιο μοιάζει με ξεθωριασμένη μουντζούρα
και το πράσινο έχασε την ικμάδα και τους χυμούς του.
Ρόδα και κυκλάμινα, παπαρούνες και γεράνια
ξεχωρίζουν μόνο απ’ τα περιγράμματα τώρα που
έγιναν η σκιά του εαυτού τους.
Του τόπου μου τα εδώδιμα δεν είναι στα μάτια μου χαρά
και το χρώμα τους που λείπει με πονά.
Το κυανό της θάλασσας δε βολτάρει απ’ το σμαραγδί
ίσαμε το χρυσαφί μιας σερενάτας μόνο
με αφήνει σ’ ένα εχθρικό μολυβί.
Κι ο ήλιος δεν ειν’ ασβεστοκάμινο ούτε ρήγας ούτε πυρφόρος
μα-αλίμονο!- μια πύλη του ερέβους.
Κι είναι η ανάμνηση της απούσας αίσθησης πιότερο που με πονά.
Λένε το χρώμα πως είναι ο τρόπος που το φως τα πράγματα συναντά.
Αλίμονο! Χάλασε ο δέκτης μου και με εξόρισα από το φως.

  Ειρήνη Ζαμάνη
Κυριακή 21-6-2015

19/6/15

Ἀπὸ τὸ Γεροντικό


Ἕνας ἀδελφὸς παρακαλοῦσε κι ἔλεγε:
- Ξέρω πὼς ἔχω πολὺ ἁμαρτήσει ἐνώπιόν Σου, Δέσποτα, καὶ πὼς εἶναι ἀναρίθμητα τὰ σφάλματά μου. Γι᾿ αὐτὸ καὶ δὲν τολμῶ νὰ Σοῦ ζητήσω νὰ μὲ συγχωρέσεις. Ἂν ὅμως εἶναι δυνατόν, συγχώρεσέ με γιὰ τὴν εὐσπλαγχνία Σου. Ἂν πάλι εἶναι ἀδύνατον, τουλάχιστον τιμώρησέ με στὴ ζωὴ αὐτὴ καὶ μὴ μὲ κολάσεις στὴν ἄλλη. Κι ἂν εἶναι καὶ τοῦτο ἀκόμη ἀδύνατον, στεῖλε μου ἐδῶ ἕνα μέρος τῆς τιμωρίας καὶ ἀλάφρωσέ μου ἐκεῖ τὴν κόλαση. Ἄρχισε μόνο ἀπὸ τώρα νὰ μὲ τιμωρεῖς. Ἀλλὰ τιμώρησέ με σπλαγχνικά, Δέσποτα.
Ἔτσι λοιπὸν μετανοοῦσε ἕναν ὁλόκληρο χρόνο κι αὐτὰ ἔλεγε μὲ δάκρυα ἱκετευτικά, ὁλόθερμα καὶ ὁλόψυχα, λιώνοντας καὶ τσακίζοντας σῶμα καὶ ψυχὴ μὲ νηστεία καὶ ἀγρυπνία καὶ ἄλλες κακουχίες.
Μιὰ μέρα καθὼς καθόταν καταγῆς, ὅπως συνήθιζε, θρηνώντας καὶ φωνάζοντας σπαραχτικά, ἀπὸ τὴν πολλή του λύπη, νύσταξε κι ἀποκοιμήθηκε.
Καὶ νά! Παρουσιάζεται μπροστά του ὁ Χριστὸς καὶ τοῦ λέει μὲ φωνὴ γεμάτη ἱλαρότητα:
- Τί ἔχεις, ἄνθρωπέ μου; Γιατί κλαῖς ἔτσι;
Ὁ ἀδελφὸς Τὸν ἀναγνώρισε καὶ ἀποκρίθηκε ἔντρομος:
- Γιατὶ ἔπεσα, Κύριε!
- Ἔ, σήκω!
- Δὲν μπορῶ, Δέσποτα, ἂν δὲν μοῦ δώσεις τὸ χέρι Σου!
Τότε Ἐκεῖνος ἅπλωσε τὸ χέρι Του, ἔπιασε τὸν ἀδελφὸ καὶ τὸν σήκωσε.
Μὰ κι ὅταν αὐτὸς σηκώθηκε, συνέχισε νὰ θρηνεῖ.
- Γιατί κλαῖς, ἄνθρωπέ μου; Γιατί εἶσαι λυπημένος; τοῦ ξαναλέει ὁ Κύριος μὲ ἁπαλὴ καὶ ἱλαρὴ πάλι φωνή.
- Δὲν θέλεις, Κύριε, νὰ κλαίω καὶ νὰ λυπᾶμαι, ἀπάντησε ὁ ἀδελφός, ποὺ τόσο πολὺ Σὲ πίκρανα, ἂν καὶ ἀπόλαυσα τόσα ἀγαθὰ ἀπὸ Σένα;
Ἐκεῖνος ἅπλωσε ξανὰ τὸ χέρι Του, τ᾿ ἀκούμπησε στὸ κεφάλι τοῦ ἀδελφοῦ καὶ τοῦ εἶπε:
- Μὴ λυπᾶσαι πιά. Γιατὶ ἂν ἔδωσα τὸ αἷμα μου γιὰ σένα, πολὺ περισσότερο θὰ δώσω συγχώρηση καὶ σὲ σένα καὶ σὲ κάθε ἄλλη ψυχὴ ποὺ γνήσια μετανοεῖ.
Μόλις συνῆλθε ὁ ἀδελφὸς ἀπὸ τὴν ὀπτασία, ἔνιωσε τὴν καρδιά του γεμάτη χαρά. Ἔτσι πληροφορήθηκε πὼς ὁ Θεὸς τὸν ἐλέησε. Κι ἀπὸ τότε ζοῦσε μὲ πολλὴ ταπείνωση, εὐχαριστώντας Τον.

16/6/15

Βιβλιοπαρουσίαση-Το μυστικό της εικόνας


Τα σημαντικά ιστορικά γεγονότα φωτίζονται αλλιώς όταν τα προσεγγίζει η καλή λογοτεχνία μέσα από προσωπικές ιστορίες, ακόμα και πλασματικές, που όμως σέβονται την αλήθεια. Αν ακριβώς έτσι ζωντανεύει και απομυθοποιεί την γαλλική επανάσταση το «Οι θεοί διψούν» του Ανατόλ Φρανς, ως προς την οκτωβριανή επανάσταση με συνεπήρε η αφήγηση της Όλγκας Λόσκι στο «Μυστικό της εικόνας» (εκδόσεις Μεταίχμιο, 2011). Πονά η σκιαγράφηση της πραγματικότητας, του ολετήριου μίσους που κατέλαβε εκατοντάδες ανθρώπους και έχει απήχηση ακόμα και σήμερα, μα υπάρχει και η άλλη όψη που εκπλήσσει ευχάριστα και αναπαύει. 

Το εξώφυλλο σε τίποτα δεν προϊδεάζει παρά μόνο ως προς το μυστήριο. Στο πίσω μέρος του αναγράφεται απλώς πως η συγγραφέας, Γαλλίδα ρωσικής καταγωγής, ειδικεύεται σε θέματα ορθοδοξίας και αγιογραφίας. Προφανώς, επιπλέον, έχει η ίδια ζωντανή πίστη. Για αυτό και γοητεύεται κανείς από το πως οι κεντρικοί ήρωές της, ένας αγιογράφος μοναχός σε ιστορικό μοναστήρι και μια πολύτεκνη μάνα άσημη, αλλά και άλλοι όπως ο ηγούμενος, παλεύουν όλοι εν Χριστώ. Η πίστη, η δίψα για την αλήθεια, η αμφιβολία, η μετάνοια, το παράδειγμα ζωής και αγάπης προσωποποιούνται μέσα στις σελίδες. Προσευχητική διάθεση αναδύεται και μεταδίδεται. Ο μοναχός προσπαθεί να ολοκληρώσει το έργο της ζωής του, μια εικόνα της Αναστάσεως, κι εκείνη ελπίζει πως θα επιστρέψει ο γιος της από το μέτωπο κι ετοιμάζεται για αυτό. Οι ζωές τους συμπλέκονται και εξελίσσονται παράλληλα, ενώ η πείνα και ο παραλογισμός θεριεύουν. Η πορεία είναι σταυροαναστάσιμη.

Ωραία γραφή, ενδιαφέρουσα υπόθεση, λόγος ορθόδοξης αναζήτησης και όχι κηρυγματικός. Συντροφεύει εξαιρετικά τους αναγνώστες και μακάρι, όπως ένας ήρωας αναφέρει, «… να μην αποστρέφουμε το βλέμμα μας από Εκείνον, κάθε φορά που η δυστυχία μας κάνει να μην πιστεύουμε στο έλεός Του» αλλά να συνειδητοποιούμε πως «… ο Χριστός με τράβηξε από το βάθος του πηγαδιού. Τώρα αν δεν έχω ακόμα βγει στο φως, φταίω εγώ ο ίδιος. Γνωρίζω ποιός είναι ο δρόμος. Αρκεί να τον ακολουθήσω».

10/6/15

ΚΥΡΙΑΚΗ 14 ΙΟΥΝΙΟΥ

...στις 11 το πρωί στό Ναό μας...




8/6/15

Προσκυνηματική εκδρομή στις Σπέτσες

4/6/15

Τῆς με­τα­νοί­ας ἄ­νοι­ξόν μοι πύ­λας, Ζω­ο­δό­τα…


Εἰ­ρή­νη Μο­να­χή


Ἀρχή Καλοκαιριοῦ λοιπόν! Γιά ἀκόμη μιά χρονιά ὁ Κύριος ἐπιτρέπει νά εἶμαι στήν γήινη κατάσταση καί νά μπορῶ νά βλέπω τήν ὑπέροχη δημιουργία Του, ζώντας σ’ ἕνα πανέμορφο Κυκλαδίτικο νησί ὅπου τό λευκό δένει ἀπολύτως μέ τό οὐράνιο θαλασσινό χρῶμα.

ΕΔΩ ΟΛΟΚΛΗΡΟ ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ

30/5/15

Ἡ πνοὴ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος


Τὸ Ἅγιο Πνεῦμα εἶναι ὁ Θεός, τὸ τρίτο πρόσωπο τῆς Ἁγίας Τριάδος, παντοδύναμο ὅπως ὁ Πατέρας καὶ ὁ Υἱός. Τὸ Ἅγιο Πνεῦμα ζωογονεῖ, ἐμψυχώνει καὶ ἐνδυναμώνει τὰ πλάσματα. Αὐτὸ δίνει στὰ ζῶα τὴ ζωή, στοὺς ἀνθρώπους τὸ νοῦ καὶ στοὺς χριστιανοὺς τὴν ἀνώτερη ζωή, τὴν πνευματική. Αὐτὸ φωτίζει τὸν ἄνθρωπο καὶ τὸν βοηθάει νὰ μπεῖ στὴ βασιλεία τῶν οὐρανῶν.
Τὸ Ἅγιο Πνεῦμα δίνεται στὸν καθένα μας ὄχι σύμφωνα μὲ τὴν ἀξία τῶν καλῶν ἔργων του, ἀλλὰ δωρεάν, σύμφωνα μὲ τὸ ἔλεος τοῦ Θεοῦ, γιὰ τὴ σωτηρία του.
Στὴ συνέχεια θὰ δοῦμε τί χαρίζει στὸν ἄνθρωπο τὸ Ἅγιο Πνεῦμα.