29/10/14

Ορ­θό­δο­ξη αυ­το­γνω­σί­α



φωτ: pcris


π. Χριστ­ό­δου­λος Μπί­θας

(Κείμενο από το περιοδικό "Αρχαγγέλων Λόγος", Φθινόπωρο 2014)


Η λέ­ξη "αυ­το­γνω­σί­α", α­κού­γε­ται πο­λύ με­τα­ξύ των νέ­ων αν­θρώ­πων τις τε­λευ­ταί­ες δε­κα­ε­τί­ες, και ι­δί­ως α­πό ό­σους έ­χουν υ­παρ­ξια­κές α­να­ζη­τή­σεις. Α­πό την δε­κα­ε­τί­α του ε­ξήν­τα σε ό­λη την Δύ­ση, η έν­νοι­α της "αυ­το­γνω­σί­ας" δι­α­δό­θη­κε ευ­ρύ­τα­τα μέ­σω των α­να­το­λι­κών θρη­σκει­ών που κα­τέ­κλυ­σαν τον δυ­τι­κό κό­σμο. Χι­λιά­δες νέ­οι που δεν έ­βρι­σκαν α­παν­τή­σεις στο νο­μι­κό πνεύ­μα των δυ­τι­κών εκ­κλη­σι­ών, στρά­φη­καν τό­τε σε δι­ά­φο­ρες αι­ρέ­σεις και πα­ρα­θρη­σκεί­ες για να α­να­κα­λύ­ψουν τον ε­αυ­τό τους. Τα τε­λευ­ταί­α χρό­νια, μά­λι­στα, με την ε­ξέ­λι­ξη της ψυ­χο­λο­γί­ας, λέ­ξεις ό­πως αυ­το­γνω­σί­α, αυ­το­ε­ξέ­τα­ση, αυ­το­α­νά­λυ­ση κλπ, μπή­καν για τα κα­λά στην κα­θη­με­ρι­νό­τη­τά μας.

Σή­με­ρα, ό­ταν α­πευ­θυν­θού­με σε έ­να νέ­ο άν­θρω­πο και τον ρω­τή­σου­με που πρέ­πει να στρα­φεί για να βο­η­θη­θεί να γνω­ρί­σει τον ε­αυ­τό του, θα μας α­παν­τή­σει σε με­γά­λο πο­σο­στό στην ψυ­χα­νά­λυ­ση η την ψυ­χο­λο­γί­α. Αν τους ρω­τή­σου­με για το κα­τά πό­σον στην Ορ­θό­δο­ξη Εκ­κλη­σί­α μπο­ρεί να βρουν α­παν­τή­σεις σχε­τι­κά με την αυ­το­γνω­σί­α, θα α­παν­τή­σουν με παρ­ρη­σί­α ό­τι δεν ι­σχύ­ει κά­τι τέ­τοι­ο, έ­νω άλ­λοι θα πουν ό­τι στην Εκ­κλη­σί­α μό­νο α­πα­γο­ρεύ­σεις μπο­ρείς να α­κού­σεις! Πα­ρό­μοι­ες α­παν­τή­σεις θα πά­ρου­με α­πό πολ­λούς συ­ναν­θρώ­πους μας ό­λων των η­λι­κι­ών. Μια προ­σω­πι­κή έ­ρευ­να που κά­να­με τα τε­λευ­ταί­α χρό­νια μας ε­πι­βε­βαί­ω­σε αυ­τή την πραγ­μα­τι­κό­τη­τα. Πολ­λοί α­πό ό­σους λέ­νε ό­τι πι­στεύ­ουν, α­παν­τούν στην ε­ρώ­τη­ση αυ­τή λέ­γον­τας πως στην Εκ­κλη­σί­α πη­γαί­νουν για να γί­νουν κα­λύ­τε­ροι άν­θρω­ποι, η να "η­ρε­μή­σουν", ε­νώ έ­να πο­σο­στό θρη­σκευ­ο­μέ­νων ι­σχυ­ρί­ζε­ται πως αρ­κεί η τή­ρη­ση των εν­το­λών και δεν χρει­ά­ζε­ται τί­πο­τε άλ­λο. Ό­λοι αυ­τοί οι α­δελ­φοί μας, α­γνο­ούν αλ­λά α­γνο­ούν πως η λέ­ξη "με­τά­νοι­α" στην ο­ποί­α μας κα­λεί ο Χρι­στός και οι Α­πό­στο­λοι, προ­ϋ­πο­θέ­τει την ε­πί­γνω­ση της α­μαρ­τί­ας μας, για­τί δι­α­φο­ρε­τι­κά δεν μπο­ρεί να υ­πάρ­ξει με­τά­νοι­α, δη­λα­δή με­τα­στρο­φή του νου μας. Δυ­στυ­χώς, ο υ­πο­βι­βα­σμός της ε­ξο­μο­λό­γη­σης σε μια τυ­πι­κή η νο­μι­κή δι­α­δι­κα­σί­α για πολ­λούς Ορ­θο­δό­ξους, τις τε­λευ­ταί­ες δε­κα­ε­τί­ες με­τα­τρέ­πει το μυ­στή­ριο α­πό "Μυ­στή­ριο της με­τα­νοί­ας" που προ­α­παι­τεί πνευ­μα­τι­κή αυ­το­ε­ξέ­τα­ση σε μια α­πλο­ϊ­κή ε­ξα­γό­ρευ­ση πρά­ξε­ων χω­ρίς εμ­βά­θυν­ση και συ­σκο­τί­ζει την πνευ­μα­τι­κή πο­ρεί­α...


23/10/14

Miele





Σκη­νο­θε­σί­α και συμ­με­το­χή στο σε­νά­ριο: Valeria Golino
Παί­ζουν: Jasmine Trinca, Carlo Cecchi

2013, 96', 20 βραβεύσεις

Πριν α­πό με­ρι­κά χρό­νια το δύ­σκο­λο θέ­μα της ευ­θα­να­σί­ας εἰ­χαν θί­ξει οι βρα­βευ­μέ­νες ται­νί­ες "Million Dollar Baby" (2004) του Clint Eastwood, το "Mar adentro" - Η Θά­λασ­σα Μέ­σα Μου (2004) του Α. Amenabar, κα­θώς και το  Amour (2012) του M. Hanneke

Και στις τρεις αυ­τές κα­λές ται­νί­ες μπαί­νει δρα­μα­τι­κά το θέ­μα: τι γί­νε­ται ό­ταν βλέ­που­με τον άν­θρω­πο που α­γα­πά­με να υ­πο­φέ­ρει α­πό α­νί­α­τη α­σθέ­νεια ή να έ­χει χά­σει το νου του; Στην εκ­κλη­σί­α θε­ω­ρού­με την αυ­το­κτο­νί­α α­μαρ­τί­α, αλ­λά τι γί­νε­ται με κά­ποι­ον που δεν πι­στεύ­ει; Πό­σο έ­χου­με δι­καί­ω­μα να του αρ­νη­θού­με την ε­πι­λο­γή να α­πο­φύ­γει τον Γολ­γο­θά του; Αν ε­μείς πού­με ό­τι πρέ­πει να υ­πο­φέ­ρει κά­ποι­ος για να σω­θεί αλ­λά πε­θά­νει α­με­τα­νό­η­τος και βα­σα­νι­σμέ­νος έ­χου­με ευ­θύ­νη; Εί­μα­στε συ­νυ­πεύ­θυ­νοι σε έγ­κλη­μα αν δε­χτού­με να τον βο­η­θή­σου­με στην πα­ρο­χή κά­ποι­ου φαρ­μά­κου; 

Τα ε­ρω­τή­μα­τα αυ­τά ί­σως εί­ναι εύ­κο­λο να α­παν­τη­θουν θε­τι­κά ή αρ­νη­τι­κά αν εί­μα­στε α­πο­στα­σι­ο­ποι­η­μέ­νοι, αλ­λά έ­χου­με α­να­ρω­τη­θεί ποτέ τι αι­σθά­νον­ται οι α­σθε­νείς και οι κον­τι­νοί τους;

Στην ται­νί­α "Miele", η πο­λυ­βρα­βευ­μέ­νη (52 βρα­βεύ­σεις) ελ­λη­νο­ϊ­τα­λί­δα η­θο­ποι­ός Valeria Golino...




20/10/14

Η ανηθικότητα των ηθικιστών


Ο η­θι­κι­σμός εί­ναι το καρ­κί­νω­μα της η­θι­κής γε­νι­κό­τε­ρα. Το «γράμ­μα» της η­θι­κο­λο­γί­ας νε­κρώ­νει το «πνεύ­μα» της ζω­ής των αν­θρώ­πων. Έ­τσι ο η­θι­κι­σμός σκο­τώ­νει το ή­θος, ε­πει­δή α­πο­λι­θώ­νει τη ζω­ή. Γι' αυ­τό τε­λι­κά η η­θι­κο­λο­γί­α α­ναι­ρεί την η­θι­κή. Άλ­λο εί­ναι το η­θι­κό γε­νι­κό­τε­ρα και εν­τε­λώς άλ­λο εί­ναι το η­θι­κι­στι­κό ή η­θι­κο­λο­γι­κό...



ΣΤΟ ΑΡΧΑΓΓΕΛΩΝ ΚΕΙΜΕΝΑ ΟΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ:


16/10/14

Ida

 




Πο­λω­νί­α, 2013 – 80΄
31 Βραβεύσεις!


Μια ι­δι­αί­τε­ρη ται­νί­α η­θι­κού προ­βλη­μα­τι­σμού, με πλη­θώ­ρα δι­α­κρί­σε­ων σε Ευ­ρώ­πη και Α­με­ρι­κή, α­πό τον σκη­νο­θέ­τη Paweł Pawlikowski, σε σε­νά­ριο του ι­δί­ου και της Rebecca Lenkiewicz.

Οι η­θο­ποι­οί Agata Trzebuchowska σαν Ida Lebenstein - α­δελ­φή Άν­να και Agata Kulesza σαν Wanda Gruz, θεί­α της Άν­νας, α­πο­τε­λούν έ­να πρω­τα­γω­νι­στι­κό δί­δυ­μο, που σί­γου­ρα δεν θα ξε­χα­στεί σύν­το­μα, ό­πως άλ­λω­στε και η ε­ξαι­ρε­τι­κή α­σπρό­μαυ­ρη φω­το­γρα­φί­α της ται­νί­ας.


 Η Άν­να εί­ναι μια δό­κι­μη μο­να­χή, που ορ­φα­νή α­πό μι­κρή με­γά­λω­σε στον χώ­ρο του  Μο­να­στη­ριού. Αυ­τό ή­ταν το σπί­τι της και οι μο­να­χές η οι­κο­γέ­νεια της. Α­κο­λου­θεί τον δρό­μο της με α­φο­σί­ω­ση στον Χρι­στό και θε­ω­ρεί δε­δο­μέ­νο το να α­φι­ε­ρώ­σει τη ζω­ή της στην Υ­πη­ρε­σί­α Του...