11/12/17

Η αξία των νόμων και διατάξεων



Εκεί όπου πνέει το πνεύμα της αγάπης εκεί δεν απομένει χώρος για νομικούς κανονισμούς. Η μείωση της αγάπης, η εμφάνιση παραβά­σεων εναντίον της αγάπης αυτής μάς τοποθετεί μπροστά στην ανάγκη να θέσουμε φραγμούς στην εγκληματικότητα. [...]
Κάθε εξωτερικός «τύπος» είναι κατώτερος από το σχέδιο του Θεού για τον άνθρωπο. Οι Πατέρες, οι θεμελιωτές του μοναχισμού, οδηγούσαν τους μαθητές τους προς την τελειότητα με τυπικά και κανόνες, χωρίς ποτέ να διαφεύγει την προσοχή τους ότι «το Σάββατον δια τον άνθρωπον εγένετο, ουχ ο άνθρωπος δια το Σάββατον ώστε Κύριος εστίν ο Υιός του ανθρώπου και του Σαββάτου». Ό,τι λέχθηκε για το Σάββατο αφορά κάθε είδος ιδρυμάτων, τυπικών και παρομοίων προς αυτά εξωτερικών μορφών οργανώσεως, ιδιαίτερα όταν αυτά απολυτοποιούνται στη συνείδηση των ανθρώπων.
Οι θεσμοί είναι απαραίτητοι στην αρχή. Όταν όμως διαρκούν ως το τέλος της ζωής, γίνονται εμπόδιο για την πνευματική ανάπτυξη ως την πλήρη πραγμάτωση της θείας εικόνας, ως την εξομοίωση με τον Χριστό.
Ακόμη και στην Ορθόδοξη Εκκλησία μας είναι δυνατόν κάποτε να παρατηρήσουμε στην πράξη ότι ο άνθρωπος βρίσκεται μειωμένος μπροστά στο «Σάββατο». Ενόσω ήταν ζωντανοί οι Πατέρες, την οφειλόμενη προσαρμογή των τυπικών την εξασφάλιζαν οι ίδιοι. Στις μάζες δεν έχει ακόμη υπερνικηθεί η πρωτόγονη συνείδηση. Πόσος χρόνος θα χρειαστεί στην ανθρωπότητα, για να υπερπηδήσει τον φραγμό αυτό, ώστε να εισέλθει στη Βασιλεία της ελευθερίας των «τέκνων του Θεού», για τα οποία ο μοναδικός νόμος του αιωνίου είναι τους συνίσταται στην αμετάθετη παραμονή στην Πατρική Αγάπη;

Αρχιμ. Σωφρόνιος (Σαχάρωφ)


9/12/17

H θεοπρομήτωρ Άννα


H παράδοσις μας πληροφορεῖ ὅτι ἡ θεοπρομήτωρ Ἄννα ἀπέθανε εἰς ἡλικίαν 69 ἐτῶν καὶ ὁ Ἰωακεὶμ 80. 
Ἡ Θεοτόκος ἦταν 11 ἐτῶν ὅταν ἔμεινε ὀρφανὴ καὶ ἀπὸ τοὺς δυὸ γονεῖς της. 
Βρισκόταν ἀκόμη στὸν Ναὸ τῶν Ἱεροσολύμων.

Στὸν ἑορταστικὸ κύκλο τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, ἡ Ἁγία Ἄννα ἔχει μία ἰδιαίτερα τιμητικὴ θέση. 
Τρεῖς φορὲς τὸν χρόνο ἑορτάζεται ἡ μνήμη της: 
α) Στὶς 9 Σεπτεμβρίου, μαζὺ μὲ τὸν θεοπροπάτορα Ἰωακείμ, τὴν ἑπομένη τῶν γενεθλίων τῆς Θεοτόκου, γιὰ νὰ τιμηθοῦν οἱ γεννήτορες τῆς Ὑπεραγίας Μητρὸς τοῦ Κυρίου, 
β) Στὶς 9 Δεκεμβρίου ἑορτάζεται «ἡ παρ᾿ ἐλπίδα σύλληψις», τῆς Ἁγίας Ἄννης, καὶ 
γ) Στὶς 25 Ἰουλίου ἑορτάζεται ἡ ὁσία κοίμησίς της.

Ἄξιον σημειώσεως εἶναι ὅτι εἰς τὸ Ἅγιον Ὄρος, τὸ περιβόλι ὅπως λέγεται, τῆς Παναγίας ἔχει καὶ ἡ Ἁγία Ἄννα μία ξεχωριστὴ θέση τιμῆς. 
Στὸ ὄνομά της τιμᾶται ἡ μεγαλύτερη καὶ ἀρχαιότερη ἐκεῖ Σκήτη. 

Ἀριθμεῖ 50 περίπου ἀσκητικὲς καλύβες, τὸ δὲ Κυριακό, ποὺ εἶναι μεγαλοπρεπέστατος Ναὸς πυκνὰ ἁγιογραφημένος, εἶναι ἀφιερωμένος στὴ "Γιαγιά", ὅπως χαϊδευτικὰ ἀποκαλοῦν οἱ ἁγιορείτες τὴν Ἁγία Ἄννα.

5/12/17

The Promise (2017)

4/12/17

Η πνευματική ζωή




Η πνευματική ζωή είναι ενδιαφέρουσα, επειδή είναι επικίνδυνη. Ανά πάσα στιγμή μπορεί να γίνουν οι έσχατοι πρώτοι, και οι πρώτοι έσχατοι.
Μεγάλοι δεν είναι οι θορυβοποιοί που προβάλλονται ως πνευματικοί ηγέτες ή προφήτες, για να καταπλήξουν και να καταπνίξουν τον κόσμο. Μεγάλοι είναι οι ταπεινοί και «ανύπαρκτοι», πού έχουν δεχθεί την παράκληση του Πνεύματος και αποτελούν την παρηγοριά όλου του κόσμου. Τους αρκεί η Χάρις. Και αυτήν εκπέμπουν αενάως, με ακτινοβολία πού τρέφεται ακατάπαυστα από τη συντριβή της καρδίας και την αίσθηση πού έχουν ότι μολύνουν τον τόπο με την παρουσία τους. Ενώ αυτοί οι ίδιοι είναι ευλογία για όλη τη δημιουργία και όταν ζουν και αφού παρέλθουν, γιατί το Πνεύμα το Άγιο δίδει νόημα και λόγο στην παρουσία και την απουσία τους.
Αντίθετα, μόλις πιστέψεις ότι κάτι είσαι στην αρετή ή στη γνώση, τότε τα χάνεις όλα και γίνεσαι αφορμή μολύνσεως, άσχετα αν νομίζεις εσύ –ή και κάποιοι άλλοι- ότι είσαι υπόδειγμα αρετής και ανανεώσεως της πνευματικής ζωής.
Αυτό που έχουν οι Άγιοι δεν είναι τα ανθρώπινα ταλέντα ή προτερήματα: σοφίας, ρητορικής ή ποιήσεως. Αλλά ότι όλα αυτά τα αγίασαν προσφέροντάς τα στον Θεό. Και δι’ αυτών φανερώνεται η Χάρις πού παρηγορεί και θεώνει τον άνθρωπο.

Αρχιμ. Βασίλειος Ιβηρίτης


3/12/17

Ο Αθανάσιος Λεμεσού μιλάει για τον Άγιο Πορφύριο


29/11/17

Βι­βλι­ο­πα­ρου­σί­α­ση

"Λα­τί­νοι και Ορ­θό­δο­ξοι στη Magna Graecia του 13ου αι­ώ­να"

 

Βι­βλι­ο­πα­ρου­σί­α­ση α­πό τον πρωτ. Χρι­στό­δου­λο Μπί­θα

               

 


            Έ­να υ­πέ­ρο­χο τα­ξί­δι στο χρό­νο και μια γνω­ρι­μί­α με έ­ναν ξε­χω­ρι­στό Ορ­θό­δο­ξο λό­γιο μο­να­χό μάς υ­πό­σχε­ται το βι­βλί­ο του Σω­τη­ρί­ου Ν. Κόλ­λια "Λα­τί­νοι και Ορ­θό­δο­ξοι στη Magna Graecia του 13ου αι­ώ­να" (εκδ. Γρη­γό­ρη), το ο­ποί­ο προ­λο­γί­ζε­ται με ε­παι­νε­τι­κά λό­για α­πό τον  σπου­δαί­ο θε­ο­λό­γο και ι­στο­ρι­κό π. Γε­ώρ­γιο Με­ταλ­λη­νό.

28/11/17

Με τα λόγια του αγίου Ιακώβου


27/11/17

Αγιοκατάταξη του Γέροντος Ιακώβου Τσαλίκη


Ἀνακοινωθέν Οικουμενικού Πατραρχείου (27/11/2017)
Συνῆλθεν, ὑπό τήν προεδρίαν τῆς Α. Θ. Παναγιότητος, ἡ Ἁγία καί Ἱερά Σύνοδος εἰς τήν τακτικήν συνεδρίαν αὐτῆς σήμερον, Δευτέραν, 27ην Νοεμβρίου 2017, πρός ἐξέτασιν τῶν ἐν τῇ ἡμερησίᾳ διατάξει ἀναγεγραμμένων θεμάτων.
Κατ᾿ αὐτήν, ἡ Ἁγία καί Ἱερά Σύνοδος ὁμοφώνως ἀποδεχθεῖσα εἰσήγησιν τῆς Κανονικῆς Ἐπιτροπῆς ἀνέγραψεν εἰς τό Ἁγιολόγιον τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας τόν μακαριστόν Ἀρχιμανδρίτην Ἰάκωβον Τσαλίκην, ἐκ Λιβισίου Μικρᾶς Ἀσίας, Ἡγούμενον τῆς ἐν Β. Εὐβοίᾳ Ἱερᾶς Μονῆς Ὁσίου Δαυΐβ τοῦ Γέροντος, τῆς μνήμης αὐτοῦ ὁρισθείσης διά τήν 22αν Νοεμβρίου ἑκάστου ἔτους.
Ἐν τοῖς Πατριαρχείοις, τῇ 27ῃ Νοεμβρίου 2017

Ἐκ τῆς Ἀρχιγραμματείας τῆς Ἁγίας καί Ἱερᾶς Συνόδου

Μια γειτονιά επικίνδυνη



Πρέπει να ομολογήσομε ωστόσο, ότι το μίσος κατά της πολυτέλειας δεν είναι πολύ δικαιολογημένο· το μίσος αυτό, φέρνει και το μίσος στην τέχνη. Για τους ιερωμένους όμως, η πολυτέλεια, έξω από τις τελετές και τις επί­σημες παραστάσεις, δε στέκει. Δείχνει συνήθειες όχι και πολύ ελεητικές. Ι­ερωμένος μέσα σε πλούτη, είναι πράγμα αντιφατικό. Ο λειτουργός πρέπει να στέκεται πλάι στους φτωχούς. Μπορεί κανείς να ’χει αδιάκοπα μπροστά του χειροπιαστές, μέρα και νύχτα, όλες τις απελπισίες, τις δυστυχίες, τις ανέχειες, χωρίς ο ίδιος να ’χει απάνω του λίγη από την άγια αυτή φτώχεια, ακριβώς όπως ο εργάτης λίγη από τη σκόνη της δουλειάς του; Μπορεί να φανταστεί κανείς έναν άνθρωπο κοντά στο καμίνι και να μη ζεσταίνεται; Μπορεί να σκεφτεί έναν εργάτη, πού εργάζεται νυχτόμερα κοντά στη φωτιά και δεν του έχει καεί ούτε τρίχα, δεν του έχει μαυρίσει νύχι, δεν έχει ούτε στα­γόνα ιδρώτα στο πρόσωπο; Το πρώτο σημάδι της φιλανθρωπίας σ’ έναν ιερωμένο, προ παντός σ’ έναν επίσκοπο, είναι η φτώχεια.
[...]
Οι μαθητές της θεολογικής σχολής της επισκοπής του, καταλάβαιναν τόσο πολύ πώς ήταν αδύνατο να προκόψουν κοντά του, ώστε μόλις τέλειωναν, τους έδινε συστατικά στους αρχιεπισκόπους άλλης περιοχής και έφευγαν γρήγορα. Γιατί πρέπει, κανείς τελοσπάντων να πάει μπροστά. Ένας άγιος, πού ζει με τόση απλότητα, είναι γειτονιά επικίνδυνη· μπορεί να σας μεταδώσει μια φτώχεια αθεράπευτη, μια αγκύλωση των αρθρώσεων πολύ βλαβερή για την επιτυχία, και γενικά να σας κολλήσει μια αυταπάρνηση μεγαλύτερη απ' όσο πρέπει. Για τούτο, μπροστά σ’ αυτή την ψωριασμένη αρετή, το ’βαζαν στα πόδια. Έτσι ο επίσκοπος Μυριήλ απόμεινε ολομόναχος.

Βίκτωρ Ουγκώ
΄΄Οι Άθλιοι΄΄


24/11/17

Ένα νέο βιβλίο!




Μό­λις κυ­κλο­φό­ρη­σε α­πό τις εκ­δό­σεις Γρη­γό­ρη το βι­βλί­ο του Σω­τη­ρί­ου Ν. Κόλ­λια, Λα­τί­νοι και Ορ­θό­δο­ξοι στη Magna Graecia του 13ου αι­ώ­να, με προ­λε­γό­με­να του Πρωτ. Γε­ωρ­γί­ου Δ. Με­ταλ­λη­νού


Στο βι­βλί­ο συμ­πλέ­κε­ται στο διά­βα της ι­στο­ρί­ας ο χώ­ρος της Κα­τω Ι­τα­λί­ας με μια πό­λη, το Ό­τραν­το (Υ­δρούς), με έ­ναν μο­να­χό, τον Νι­κό­λα­ο και με μια μο­νή, τη μο­νή του Α­γί­ου Νι­κο­λά­ου Κα­σού­λων στην Α­που­λί­α, δι­α­τρα­νώ­νον­τας πως ελ­λη­νι­σμός και Ορ­θο­δο­ξί­α πα­ρέ­με­ναν ζων­τα­νά στοι­χεί­α της Δύ­σης του­λά­χι­στον μέ­χρι τον 15ο αι­ώ­να.