16/1/18

Ο Χριστός είναι η χαρά


Αγίου Πορφυρίου Καυσοκαλυβίτου


Ο Χριστός είναι η χαρά, το φως το αληθινό, η ευτυχία. Ο Χριστός είναι η ελπίδα μας. Η σχέση με τον Χριστό είναι αγάπη, είναι έρωτας, είναι ενθουσιασμός, είναι λαχτάρα του θείου. Ο Χριστός είναι το παν. Αυτός είναι η αγάπη μας, Αυτός ο έρωτάς μας. Είναι έρωτας αναφαίρετος ο έρωτας του Χριστού. Από κει πηγάζει η χαρά.

Η χαρά είναι ο ίδιος ο Χριστός. Είναι μία χαρά, που σε κάνει άλλο άνθρωπο. Είναι μία πνευματική τρέλα, αλλά εν Χριστώ. Σε μεθάει σαν το κρασί το ανόθευτο, αυτό το κρασί το πνευματικό. Όπως λέγει ο Δαβίδ: «ἐλίπανας ἐν ἐλαίῳ τὴν κεφαλήν μου, καὶ τὸ ποτήριόν σου μεθύσκον με ὡσεὶ κράτιστον» (Ψαλμ. ΚΒ’ 5). Ο πνευματικός οίνος είναι άκρατος, ανόθευτος, πολύ δυνατός κι όταν τον πίνεις, σε μεθάει. Αυτή η θεία μέθη είναι δώρο του Θεού, που δίδεται στους «καθαρούς τη καρδία» (Πρβλ. Ματθ. ε’ 8).

Όσο μπορείτε να νηστεύετε, όσες μετάνοιες μπορείτε να κάνετε, όσες αγρυπνίες θέλετε ν’ απολαμβάνετε, αλλά να είστε χαρούμενοι. Να έχετε τη χαρά του Χριστού. Είναι η χαρά που διαρκεί αιώνια, που έχει αιώνια ευφροσύνη. Είναι χαρά του Κυρίου μας, που δίνει την ασφαλή γαλήνη, τη γαλήνια τερπνότητα και την πάντερπνη ευδαιμονία. Η χαρά η πασίχαρη, που ξεπερνά κάθε χαρά. Ο Χριστός θέλει κι ευχαριστείται να σκορπάει τη χαρά, να πλουτίζει τους πιστούς Του με χαρά. Εύχομαι, «ἵνα ἡ χαρὰ ἡμῶν ᾖ πεπληρωμένη» (Α’ Ιω. α’ 4).

Αυτή είναι η θρησκεία μας. Εκεί πρέπει να πάμε. Ο Χριστός είναι ο Παράδεισος, παιδιά μου. Τι είναι Παράδεισος; Ο Χριστός είναι. Από δω αρχίζει ο Παράδεισος. Είναι ακριβώς το ίδιο, όσοι εδώ στη γη ζουν τον Χριστό, ζουν τον Παράδεισο. Έτσι είναι, που σάς το λέγω. Είναι σωστό, αληθινό αυτό, πιστέψτε με! Έργο μας είναι να προσπαθούμε να βρούμε έναν τρόπο να μπούμε μέσα στο φως του Χριστού. Δεν είναι να κάνει κανείς τα τυπικά. Η ουσία είναι να είμαστε μαζί με τον Χριστό. Να ξυπνήσει η ψυχή και ν’ αγαπήσει τον Χριστό, να γίνει αγία. Να επιδοθεί στο θείο έρωτα. Έτσι θα μάς αγαπήσει κι Εκείνος. Θα είναι τότε η χαρά αναφαίρετη. Αυτό θέλει πιο πολύ ο Χριστός, να μάς γεμίζει από χαρά, διότι είναι η πηγή της χαράς. Αυτή η χαρά είναι δώρο του Χριστού. Μέσα σ’ αυτή τη χαρά θα γνωρίσομε τον Χριστό. Δεν μπορούμε να Τον γνωρίσουμε, αν Εκείνος δεν μας γνωρίσει. Πώς το λέγει ο Δαβίδ; «ἐὰν μὴ Κύριος οἰκοδομήσῃ οἶκον, εἰς μάτην ἐκοπίασαν οἱ οἰκοδομοῦντες· ἐὰν μὴ Κύριος φυλάξῃ πόλιν, εἰς μάτην ἠγρύπνησεν ὁ φυλάσσων» (Ψαλμ. ΡΚΣΤ'[126] 1).

Αυτά η ψυχή μας θέλει να αποκτήσει. Αν προετοιμασθούμε ανάλογα, η χάρις θα μάς τα δώσει. Δεν είναι δύσκολο. Αν αποσπάσουμε την χάρι, όλα είναι εύκολα, χαρούμενα κι ευλογία Θεού. Η θεία χάρις διαρκώς κρούει την πόρτα της ψυχής μας και περιμένει ν’ ανοίξουμε, για να έλθει στην διψώσαν καρδίαν μας και να την πληρώσει. Το πλήρωμα είναι ο Χριστός, η Παναγία μας, η Αγία Τριάς. Τι ωραία πράγματα!

Άμα αγαπάεις, ζεις στην Ομόνοια και δεν ξέρεις ότι βρίσκεσαι στην Ομόνοια. Ούτε αυτοκίνητα βλέπεις, ούτε κόσμο βλέπεις, ούτε τίποτα. Είσαι μέσα σου με το πρόσωπο που αγαπάς. Το ζεις, το ευχαριστιέσαι, σ’ εμπνέει. Δεν είναι αληθινά αυτά; Σκεφθείτε αυτό το πρόσωπο που αγαπάτε να είναι ο Χριστός. Ο Χριστός στο νου σου, ο Χριστός στην καρδιά σου, ο Χριστός σ’ όλο σου το είναι, ο Χριστός παντού.

Ο Χριστός είναι η ζωή, η πηγή της ζωής, η πηγή της χαράς, η πηγή του φωτός του αληθινού, το παν. Όποιος αγαπάει τον Χριστό και τους άλλους, αυτός ζει τη ζωή. Ζωή χωρίς Χριστό είναι θάνατος, είναι κόλαση, δεν είναι ζωή. Αυτή είναι η κόλαση, η μη αγάπη. Ζωή είναι ο Χριστός. Η αγάπη είναι η ζωή του Χριστού. Ή θα είσαι στη ζωή ή στο θάνατο. Από σένα εξαρτάται να διαλέξεις.

Ένας να είναι ο στόχος μας, η αγάπη στον Χριστό, στην Εκκλησία, στον πλησίον. Η αγάπη, η λατρεία προς τον Θεό, η λαχτάρα, η ένωση με τον Χριστό και με την Εκκλησία είναι ο επί γης Παράδεισος. Η αγάπη στον Χριστό είναι κι αγάπη στον πλησίον, σ’ όλους, και στους εχθρούς. Ο χριστιανός πονάει για όλους, θέλει όλοι να σωθούν, όλοι να γευθούν τη Βασιλεία του Θεού. Αυτός είναι ο χριστιανισμός. Μέσω της αγάπης προς τον αδελφό θα κατορθώσουμε ν’ αγαπήσουμε τον Θεό. Ενώ το επιθυμούμε, ενώ το θέλουμε, ενώ είμαστε άξιοι, η θεία χάρις έρχεται μέσω του αδελφού. Όταν αγαπάμε τον αδελφό, αγαπάμε την Εκκλησία, άρα τον Χριστό. Μέσα στην Εκκλησία είμαστε κι εμείς. Άρα όταν αγαπάμε την Εκκλησία, αγαπάμε και τον εαυτό μας.

Πηγή: Γέροντος Πορφυρίου Καυσοκαλυβίτου, Βίος και Λόγοι, έκδ. Ιεράς Μονής Χρυσοπηγής, Χανιά: 2003.


15/1/18

Λουλούδια παντού


Κάθε μέρα σου πλέον, με το χαρμόσυνο άνοιγμα των βλεφάρων ως το ξανασφράγισμά τους υπό την επιβολή την ανακουφιστική της κόπωσης και του ύπνου, μια ολόκληρη, μικρογραφημένη ζωή. Μ' όλες τις χαρές, τις προσμονές, τις εκπλήξεις και τις ταλαιπωρίες της. Και με λουλούδια, κάθε φορά: λουλούδια στην γέννησή σου, λουλούδια στην βάπτισή σου και στην ονομαστική σου κάθε χρόνο γιορτή. Λουλούδια στον γάμο σου και λουλούδια για όσους αναπαύονται στα κοιμητήρια. Με λουλούδια στην αγκάλη σε περιμένει κι ο θάνατος. Δεν μπορεί να συναισθανθεί ο άνθρωπος την ευγένεια της ζωής αν, κάθε μέρα, δεν σταματήσει κάποια στιγμή το βλέμμα του επάνω σε λουλούδια. Λουλούδια χαρωπά, ανθοδέσμες πανηγυρικές, λουλούδια πικρά, στέφανα του γάμου, στέφανα του Μάη, στέφανα του τάφου — και ψηλά εκεί, στέφανα του Χριστού επάνω στον Τίμιο Σταυρό.

Κώστας Ε. Τσιρόπουλος

12/1/18

Ο κύκλος του 99


Ζούσε κάποτε, πριν πολλά χρόνια, ένας βασιλιάς πολύ θλιμμένος που είχε έναν υπηρέτη χαρούμενο και αισιόδοξο. Κάθε πρωί ξυπνούσε τον βασιλιά πηγαίνοντας του το πρόγευμα, τραγουδούσε χαρούμενα στιχάκια, του έκανε αστείους μορφασμούς. Στο κεφάτο πρόσωπό του υπήρχε πάντα ένα μεγάλο φωτεινό χαμόγελο, αλλά και όλη του η ζωή ήταν ήρεμη και ευτυχισμένη.

4/1/18

Χριστός ετέχθη!



Ετέχθη υμίν σήμερον Σωτήρ.  Λουκ. 2:11
Χριστός ετέχθη!

Όμως το ανθρώπινο περιβάλλον της γέννησης παγκόσμια και διαχρονικά επαναλαμβάνεται...
Τρείς κατηγορίες προσώπων υπάρχουν έκτοτε μέχρι και σήμερα.
Ο Ηρώδης,
που συνέλεξε μεθοδικά τις πληροφορίες των Γραφών, για να επιτεθεί, κινούμενος με τυφλή ιδιοτέλεια.
Οι Μάγοι,
οι επιστήμονες της εποχής, που κατά θεία οικονομία, πήραν την πληροφορία μέσω της επιστήμης τους
και προσήλθαν από μακριά, για να προσκυνήσουν το θείο Βρέφος και να προσφέρουν τα δώρα τους !
Οι ποιμένες,
οι άνθρωποι της δουλειάς και του μόχθου, που μόλις πληροφορήθηκαν το γεγονός,
άφησαν το ποίμνιο και έσπευσαν να προσκυνήσουν !

Κοντά όμως σε αυτά τα υπαρκτά πρόσωπα υπήρξε και μία 4η κατηγορία :
-Ένα απρόσωπο πλήθος, οι κάτοικοι της Βηθλεέμ.
Η κινητοποίση της απογραφής και οι προφητείες των Γραφών, καθόλου δεν τους προβλημάτισαν.
Ένα κοσμο-ιστορικό γεγονός συμβαίνει στο χώρο τους και εκείνοι το προσπερνούν αδιάφοροι...
Οι Βηθλεεμίτες,
μία απρόσωπη μάζα ατόμων, που αδιαφορούν, να προσεγγίσουν την κοσμοσωτήρια πληροφορία, ίσως άθελά τους (;)

Αλλά εκείνοι τότε
είχαν ισχυρό το ελαφρυντικό,  της πιθανής άγνοιας των πληροφοριών.

Εμείς όμως σήμερα,
με την εξέλιξη της τεχνολογίας, έχουμε πληροφορίες σαφώς γνωστές και προσβάσιμες.

Όλοι πλέον  ' παροικούμεν  χωροχρονικά ',  στο γεγονός της γεννήσεως
και τίθεται πλέον  κομβικό το ερώτημα στον καθένα μας προσωπικά:
Εγώ άραγε, σε ποιά κατηγορία ανήκω;

Θα προσεγγίσω εν πίστει το μυστήριο, για να προσκυνήσω
Αυτόν, που προσέλαβε την ανθρώπινη φύση και την ανύψωσε σε ασύλληπτα, για την ανθρώπινη διάνοια, ύψη...
 Αυτόν,  που  έγινε    άνθρωπος,   για να  κάνει   τον   άνθρωπο Θεό,
" μ ο ρ φ ω θ ε ί ς  το καθ΄ ημάς,   και το  πρόσλημμα   θ ε ώ σ α ς  ";
Ή θα προσπεράσω  με παράκαμψη,  αδιαφορώντας...

Στις προκλήσεις των καιρών, αν ο Χριστός ετέχθη, πόσο είμαι έτοιμος  να πω:
Σήμερον ο Σωτήρ ημών,
Αληθώς ετέχθη! …

Ο νέος χρόνος μόλις ανέτειλε.
-->
Αξίζει  να αναμετρηθούμε  με αυτή την Αλήθεια.

Σπύρος Παυλίδης

2/1/18

Ο βίος ως ιεροτελεστία


Κάποτε, βγαίνοντας κάποια Κυριακή από το ναό, μετά το πέρας της Θείας Λειτουργίας, αισθάνεσαι μέσα σε μια παράδοξη πνευματική διαύγεια, πώς συμμετείχες, στο μέτρο της αξιοσύνης σου, στην κορύφωση μιας ιεροτελεστίας πού δεν είναι μόνο η ζωή του Χριστού εν συνόψει αλλά ολόκληρος ο βίος όλων των ανθρώπων του κόσμου.

Από την ιερή στιγμή που ο άνθρωπος συλλαμβάνεται μέσα στην γαστέρα της γυναίκας (του πιο ιερού πλάσματος της Δημιουργίας όλης, της ακροτελεύτιας «λέξης» του Πλάστη), άρχεται η μυστηριώδης ιεροτελεστία της ζωής, η εγκυμοσύνη. Ο τοκετός συνιστά την εμφάνεια του θαύματος του ανθρώπου εν ζωή, την απαρχή της τελετουργίας της ύπαρξης όλης. Βρέφος-νήπιο-παιδί, σταθμοί αξιοθαύμαστοι μιας ιεροτελεστίας σώματος, νου, καρδιάς, ψυχής πού ανοίγουν ως άνθη μυστικά, έκπαγλα μέσα στον ελπιδοφόρο ήλιο της εφηβείας, στο πανανθρώπινο ξύπνημα, μέσα σε ανεκλάλητο θάμβος του υπάρχειν ως αγάπης. Και η αποκαλυπτική ετούτη ιεροτελεστία κορυφώνεται όταν το κάθετο φως της ζωής, και το κατάβαθο σκότος του μυστηρίου του ανθρώπου, τον οδηγήσουν στην ενηλικίωση. Ο άνθρωπος πλήρης, ισχυρός σε όραμα και σε πράξη, σε βούληση και χάρη, ο άνθρωπος-κληρονόμος του κόσμου στην ώρα της δικής του «Μεγάλης Εισόδου». Διδάχτηκε, εμάντευσε, κατανόησε, δοκίμασε και τώρα προχωρεί προς την κορύφωση του δικού του πάθους, που είναι το πανίερο πάθος του βίου ως μετοχής στο αδιάλειπτο θαύμα της Δημιουργίας όλης. Προχωρεί ολάνοιχτος προς την σεπτή μετάληψη των δώρων του Θεού: της γνώσης, του έρωτα, της χαράς, της λύπης, της φιλίας και της μοναξιάς, της ελπίδας και της απογοήτευσης, όλης εκείνης της κληρονομιάς που η Ιστορία σωριάζει ως αντίδωρα του υπάρχειν εμπρός στον κάθε άνθρωπο, σε μέτρα μυστηριώδη, σε ποσότητες απρόβλεπτες, ώρας θερισμού. Και από τα κατακόρυφα φώτα των εκπυρώσεων της ύπαρξης προχωρεί ο καθείς προς τα δικά του Ιερά Πάθη, με τον δικό του «σταυρό», προς τις πρώτες σκιές, προς τα απροσδόκητα ηλιογέρματα, τα ένδοξα και σπαραχτικά, πριν οι φθορές, οι θλίψεις, οι ανημπόριες και η σκουριά της ζωής τον ωθήσουν προς τις μεγάλες σκιές.

Εκεί, στο δειλινό όπου η ιερότητα του υπάρχειν και η τελετουργική του αποστολή μέσα στον κόσμο του αποκαλύπτονται ως δώρα πολύσημα, βαρυσήμαντα του βιωμένου χρόνου, ο άνθρωπος συνειδητοποιεί πώς ολόκληρη η διαδρομή του, η εμφανής και η κρύφια, μέσα στον περίεργο και μυστηριώδη ετούτο κόσμο που ψυχώνει ο έρως και ψύχει ο θάνατος, είναι μια ιεροτελεστία, μια αποκάλυψη και μαζί μια τέλεση μυστηρίων ανεκλάλητων, ανεξήγητων, θεσπέσιων και μαζί οδυνηρών.

Από την ιεροτελεστία ετούτη λείπουν οι αυθεντικές, απογυμνωτικές αιτίες αλλά παρέχεται δι' αυτής η χαρμόσυνη βεβαιότητα ζωής πού αρχίζει και περατώνεται ως θείος έρως: έρως για εδώ κι έρως για εκεί· έρως για φως κι έρως για σκότος· έρως για λόγο και έρως για σιγή.

Συνειδητοποιώντας ο καθείς ετούτη την απόκρυφη, καθημερινή βεβαιότητα, αίρεται προς μια κορύφωση τραγική του υπάρχειν: προς την ανάγκη συνομιλίας, ως σώματος, ως νου, ως καρδίας, ως ψυχής μ' Εκείνον πού εμπνεύστηκε τον βίο Του ως μια ιεροτελεστία και πού σφράγισε, και τον άνθρωπο και την Δημιουργία όλη, με σφραγίδες ιερές. Η ψαύση των σφραγίδων αυτών συνιστά σοφία του ανθρώπου, η θραύση τους, αποθέωση του ανθρώπου. Τότε πού η γη γίνεται ουρανός.

Κώστας Τσιρόπουλος
(1930-2017)

31/12/17

Η ζωή του Βασιλείου Καισαρείας




Γεννήθηκε από Άγιους γονείς το 330 μ.X. στην Καισάρεια της Καππαδοκίας. Ο πατέρας του Άγιου Βασίλειου ασκούσε το επάγγελμα του καθηγητή ρητορικής στη Καισάρεια της Καππαδοκίας και η μητέρα του Αγία Εμμέλεια ήταν απόγονος οικογένειας Ρωμαίων αξιωματούχων (ο πατέρας της είχε πεθάνει ως Χριστιανός μάρτυρας). Στην οικογένεια εκτός από το Βασίλειο υπήρχαν άλλα οκτώ ή εννέα παιδιά. Μεταξύ αυτών, ο Άγιος Γρηγόριος Νύσσης, ο Ναυκράτιος που έγινε ασκητής και θαυματουργός Άγιος, η Μακρίνα (Οσία Μακρίνα) και ο Πέτρος, Επίσκοπος Σεβαστείας, ενώ κάποιο φαίνεται να πέθανε σε βρεφική ηλικία.

Ο Βασίλειος μεταφέρθηκε από τη γιαγιά του Μακρίνα στο κτήμα των Αννήσων κοντά στον ποταμό Ίρι της Μικράς Ασίας, όπου ανατράφηκε από αυτήν μέχρι το θάνατό της και μετέπειτα από την πρωτότοκη αδερφή του Μακρίνα η οποία επηρέασε καθοριστικά τον μικρό Βασίλειο να στραφεί στην Χριστιανική πίστη. Την εγκύκλια παιδεία έλαβε από τον πατέρα του ενώ μετά την εκδημία του (γύρω στα 345) μετέβη στην Καισάρεια. Κατόπιν η ανάγκη του για περαιτέρω μόρφωση τον έφερε στην Κωνσταντινούπολη, όπου φοίτησε κοντά στο γνωστό δάσκαλο της εποχής Λιβάνιο και επακόλουθα στην Αθήνα (352).

Στην Αθήνα γνωρίστηκε με το Γρηγόριο από την Καππαδοκία, αναπτύσσοντας μία μεγάλη φιλία, εγγράφηκε στη σχολή του Χριστιανού φιλοσόφου Προαιρεσίου και παρακολούθησε τη διδασκαλία του καθώς και τη διδασκαλία άλλων φιλοσόφων όπως ο Ιμέριος.

Επέστρεψε στην πατρίδα του το καλοκαίρι του 356, εγκαταστάθηκε στην Καισάρεια και, συνεχίζοντας την παράδοση του πατέρα του, έγινε καθηγητής της ρητορικής. Το 358, επηρεασμένος από το θάνατο του αδερφού του μοναχού Ναυκρατίου, βαπτίζεται Χριστιανός, πιθανόν από τον επίσκοπο Διάνιο, και αποφασίζει να αφιερώσει τον εαυτό του στην ασκητική πολιτεία. Το φθινόπωρο του ίδιου έτους ξεκινά ένα οδοιπορικό σε γνωστά κέντρα ασκητισμού της Ανατολής, επιθυμώντας την ανεύρεση κατάλληλου τόπου διαμονής. Επέστρεψε το 359 στον Πόντο και για μικρό χρονικό διάστημα διέμεινε στην Αριανζό, κοντά στο φίλο του Γρηγόριο.

Τον Ιανουάριο του 360 φαίνεται να συμμετείχε, ως παρατηρητής εντεταλμένος από τον επίσκοπο Διάνιο, στην αρειανική Σύνοδο, που συνήλθε στην Κωνσταντινούπολη, για την έριδα μεταξύ Ομοουσιανών και Ομοιανών. Μετά την υπογραφή, από μέρους του Διανίου, του συμβόλου των Ομοιανών, ο Βασίλειος απογοητευμένος αποσύρθηκε στο ησυχαστήριο της αδερφής του εγκαινιάζοντας τη μνημειώδη αλληλογραφία του με το Γρηγόριο.

Το καλοκαίρι του 364 ο Ευσέβιος Καισαρείας τον χειροτόνησε πρεσβύτερο. Η μεγάλη δραστηριότητα και η μόρφωση του Βασιλείου προκάλεσαν τα ζηλόφθονα αισθήματα του Ευσεβίου γεγονός που οδήγησε τον πρώτο, για ακόμα μία φορά, να επιστρέψει στην πατρίδα του. Η μεσολάβηση, όμως, του Γρηγορίου επιφέρει εξομάλυνση των σχέσεων και την επιστροφή του Βασιλείου στην Καισάρεια. Μετά το θάνατο του Ευσεβίου, με τη συνδρομή του Ευσεβίου επισκόπου Σαμοσάτων και του Γρηγορίου επισκόπου Ναζιανζού, εκλέγεται διάδοχός του στην επισκοπική έδρα της Καισάρειας και αναλαμβάνει συν τω χρόνω, λόγω του κύρους της προσωπικότητάς του, την εξαρχία της Αρχιεπισκοπής του Πόντου.

Στον εκκλησιαστικό τομέα, ως επίσκοπος πλέον, ο Βασίλειος αντιμετώπισε την προσπάθεια του Αυτοκράτορα Ουάλη να επιβάλει τον Ομοιανισμό (ρεύμα του Αρειανισμού), όντας σε επιστολική επικοινωνία με το Μέγα Αθανάσιο, Πατριάρχη Αλεξανδρείας και τον Πάπα Ρώμης Δάμασο. Στην περιφέρεια της ποιμαντικής του ευθύνης είχε να αντιμετωπίσει την έντονη παρουσία του αρειανικού στοιχείου και άλλων χριστιανικών, μη ορθόδοξων, ομολογιών. Σε αυτό τον τομέα έδρασε και ως επίσκοπος, δηλαδή οργανωτικά, αλλά και με την αντιρρητική του γραμματεία. Μέσα από τις επιστολές του φαίνονται οι προσπάθειες που κατέβαλε για την ανάδειξη άξιων κληρικών στο ιερατείο, την καταπολέμηση της σιμωνίας των επισκόπων, την πιστή εφαρμογή των ιερών κανόνων από τους πιστούς καθώς και η ποιμαντική μέριμνα, που επέδειξε έναντι των αποκομμένων και περιθωριοποιημένων μελών της Εκκλησίας. Η όλη του δραστηριότητα επιφέρει τη βαθμιαία αναγνώρισή του ως κοινού έξαρχου ολόκληρου του ασιατικού θέματος της Αυτοκρατορίας.

Στην οικουμενική Εκκλησία ο Βασίλειος αναλαμβάνει τα πνευματικά ηνία από το Μέγα Αθανάσιο, ο οποίος βαθμιαία αποσύρεται από την ενεργό δράση λόγω γήρατος. Εργάζεται για την επικράτηση των ορθόδοξων χριστιανικών αρχών και υπερασπίζεται το δογματικό προσανατολισμό της Οικουμενικής Συνόδου της Νίκαιας. Προσπαθεί να βρίσκεται σε αλληλενέργεια με τα ορθόδοξα πατριαρχεία και ουσιαστικά υποκαθιστά και αντικαθιστά την αρειανίζουσα ιεραρχία του πολιτικού κέντρου της Αυτοκρατορίας. Σε αυτή την προσπάθεια συναντά την αδιάφορη ή προκατειλημμένη στάση των άλλων πατριαρχείων, γεγονός, που παρά την απογοήτευση που του επιφέρει δεν τον καταβάλει στη συνέχιση του αγώνα του.

Έργο ζωής και σημαντικό σταθμό στην πορεία του, αποτελεί η ίδρυση και λειτουργία ενός κοινωνικού φιλανθρωπικού συστήματος, του Πτωχοκομείου ή Βασιλειάδας. Εκεί διοχετεύει όλη την ποιμαντική του ευαισθησία, καθιστώντας την πρότυπο κέντρου περίθαλψης και φροντίδας των ασθενέστερων κοινωνικά ατόμων. Ουσιαστικά η Βασιλειάδα υπήρξε ένας πρότυπος οίκος για τη φροντίδα των ξένων, την ιατρική περίθαλψη των φτωχών άρρωστων και την επαγγελματική κατάρτιση των ανειδίκευτων. Καθίσταται η μήτρα ομοειδών οργανισμών που δημιουργήθηκαν σε άλλες επισκοπές και στάθηκε η σταθερή υπενθύμιση στους πλουσίους του προνομίου τους να διαθέτουν τον πλούτο τους με έναν αληθινά χριστιανικό τρόπο.

Καταπονημένος από την ευρεία δράση που ανέπτυξε σε πολλούς τομείς της χριστιανικής μαρτυρίας καθώς και την ασκητική ζωή, την οποία ακολουθούσε, ο Βασίλειος πεθαίνει την 1 Ιανουαρίου του 379 σε ηλικία 50 ετών. Ο θάνατός του βυθίζει στο πένθος όχι μόνο το ποίμνιό του αλλά και όλο το χριστιανικό κόσμο της Ανατολής. Στην κηδεία του συμμετέχουν Ιουδαίοι, πιστοί της εθνικής θρησκείας και ένα πλήθος ανομοιογενούς θρησκευτικής και εθνικής απόχρωσης. Η παρακαταθήκη του υπήρξε το τεράστιο σε μέγεθος και σημασία θεολογικό – δογματικό του έργο μαζί με τη συμβολή του στη λειτουργική και την πρωτότυπη ανθρωπιστική του δράση.

-->

27/12/17

Ἡ γενεαλογία τοῦ Χριστοῦ




 Metropolitan  Anthony Bloom

Κάθε χρόνο πρὶν τὰ Χριστούγεννα, διαβάζουμε ἀπὸ τὸ Εὐαγγέλιο τοῦ Ἀποστόλου Ματθαίου τὴν γενεαλογία τοῦ Χριστοῦ καὶ γιὰ χρόνια ἀναρωτιόμουνα, γιατί; Γιατί πρέπει νὰ διαβάζουμε ὅλα αὐτὰ τὰ ὀνόματα πού σημαίνουν τόσο λίγα πράγματα γιά μᾶς, ἐὰν δὲν σημαίνουν τίποτα; Καὶ τότε μοῦ ἔγινε αἰσθητὴ ἡ σημασία πού ἔχουν γιὰ μᾶς αὐτὰ τὰ ὀνόματα.

Τὸ πρῶτο στοιχεῖο εἶναι, ὅτι εἶναι οἱ ἄνθρωποι πού ἀπὸ τὶς οἰκογένειές τους προέρχεται ἡ ἀνθρώπινη φύση τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ Χριστοῦ. Εἶναι ὅλοι συγγενεῖς Του, καὶ αὐτὸ μᾶς εἶναι ἀρκετὸ γιὰ νὰ μᾶς προκαλοῦν βαθιὰ συγκίνηση: ὁ Χριστὸς εἶναι αἷμα τους, ἀνήκει στὴν οἰκογένειά τους. Ὁ καθένας τους ὅταν σκέφτεται τὴ Μητέρα τοῦ Θεοῦ, μπορεῖ νὰ πεῖ, «εἶναι παιδὶ τῆς οἰκογένειάς μας», καὶ γιὰ τὸν Χριστό, «καὶ Ἐκεῖνος εἶναι παιδὶ πού προέρχεται ἀπὸ τὴν οἰκογένειά μας, ἂν καὶ εἶναι ὁ Θεός, ὁ Σωτήρας μας, ἡ ἀληθινὴ Θεικὴ παρουσία ἀνάμεσά μας». Ἐπιπλέον, κάποια ὀνόματα ξεχωρίζουν: ὀνόματα Ἁγίων, ἡρώων τοῦ πνεύματος, καὶ ὀνόματα ἁμαρτωλῶν.

Ἀνάμεσά τους οἱ Ἅγιοι θὰ μποροῦσαν νὰ μᾶς διδάξουν τί σημαίνει νὰ πιστεύουμε· ὄχι ἁπλὰ νὰ ἔχουμε μία πίστη διανοητική, μία ἄποψη γιὰ τὸν κόσμο, πού συμπίπτει, στὸ βαθμὸ πού μπορεῖ, μὲ τὸ ὅραμα τοῦ Θεοῦ, ἀλλὰ μία πίστη πού σημαίνει μία πλήρη ἐμπιστοσύνη στὸν Θεό, μία πίστη χωρὶς ὅρια, πού σημαίνει ὅτι εἴμαστε ἕτοιμοι νὰ δώσουμε τὴ ζωή μας γι' αὐτὸ πού ἀντιπροσωπεύει, γι' αὐτὸ πού εἶναι, ἐξαιτίας τῆς γνώσης πού ἔχουμε γιὰ τὸν Θεό,. Ἂς σκεφτοῦμε τὸν Ἀβραὰμ τοῦ ὁποίου ἡ πίστη δοκιμάστηκε στὸ μέγιστο βαθμό. Πόσο δύσκολα προσφέρουμε στὸν Θεὸ κάτι δικό μας: Στὸν Ἀβραὰμ ζητήθηκε νὰ προσφέρει ὡς θυσία αἵματος τὸν γιό του, καὶ δὲν ἔχασε τὴν πίστη του ἀπέναντι στὸν Θεό. Καὶ ὁ Ἰσαάκ; Παραδόθηκε χωρὶς ἀντίσταση, ὡς δεῖγμα τέλειας ὑπακοῆς στὸν πατέρα του, καὶ μέσα ἀπ' αὐτὸν, στὸν Θεό.

25/12/17

Αντλώντας τη ζωή από τον έρωτα;


Τί είναι η ζωή και τί ο θάνατος; Ποια είναι η αλήθεια του ανθρώπου: το κορμί που βουλιάζει στη φθορά, στις ρυτίδες και στην ανημπόρια, ή το φως στο βλέμμα, το φως στο χαμόγελο, η ζεστασιά της στοργής στη φωνή, η μοναδική, ανόμοια και ανεπανάληπτη όψη της παρουσίας; Τί είναι αυτή η ετερότητα, πού από μόνη της συνιστά ελευθερία συγκλονιστική από την ουδέτερη ομοιομορφία, την εξομοίωση, την αναγκαιότητα της υποταγής στο γενικό και αδιαφοροποίητο; Τί είναι αυτό πού ξεχωρίζει το μελώδημα του ενός μουσουργού από το μελώδημα του άλλου, την ποίηση του ενός ποιητή από την ποίηση του άλλου, τί είναι ο λόγος του ζωγράφου μέσα από τη ζωγραφιά, του γλύπτη μέσα από τον πηλό και το μάρμαρο; Τί είναι πραγματικό στην ύπαρξη: η φαινόμενη οντότητα του κορμιού, πού καθημερινά αλλάζει και γλιστράει στη φθορά, ή η αδιάκοπη ετερότητα στη σχέση, αυτή που κάνει δυνατή τη γνώση, αφού δεν υπάρχει καμιά φανέρωση έξω από την εμπειρία της σχέσης και καμιά βεβαιότητα έξω από τον έρωτα;



Μέσα από τέτοια ερωτήματα γεννήθηκε η Γιορτή. Το μήνυμα απλώθηκε με την ταχύτητα της φωτιάς στη σιτοκαλαμιά μετά το θέρο. Η Γιορτή τότε ήταν ευαγγέλιο, πραγματικά ευφρόσυνο μήνυμα. Και το μήνυμα έλεγε: Χαρίστηκε στους ανθρώπους η δυνατότητα της νίκης καταπάνω στο θάνατο. Τώρα μπορείς να αντλείς την ύπαρξη όχι από τη φύση που βουλιάζει κάθε μέρα στη φθορά, αλλά από τη σχέση. Να υπάρχεις από τον έρωτα και για τον έρωτα. Τον τρόπο τον έδειξε ο μακρινός και απρόσιτος και ακατανόητος Θεός πού από έρωτα για κάθε ψυχή ανθρώπου έγινε άνθρωπος, βρέφος αδύναμο μέσα στο παχνί των αλόγων ζώων. Κι από τη στιγμή που ο Άχτιστος μπορεί να υπάρχει με τον τρόπο του κτιστού και θνητού, τότε και ο εφήμερος έχει πρόσβαση στον τρόπο της ύπαρξης του αιώνιου και αθάνατου. Έξω από χώρο, χρόνο, φθορά και θάνατο. ΄΄Ευφραίνεσθε λαοί, ουρανοί αγαλλιάσθε, σκιρτήσατε τα όρη Χριστού γεννηθέντος΄΄.
-->
Χρήστος Γιανναράς