29/6/16

ΟΙ ΑΓΙΟΙ ΚΑΙ Η ΕΥΠΕΡΙΣΤΑΤΟΣ ΑΜΑΡΤΙΑ






Όταν ένας άνθρωπος φέρει στους ώμους του ένα βαρύ φορτίο, μία δοκιμασία, έναν σταυρό, οι υπόλοιποι συνηθίζουμε να λέμε ότι αυτός «αγίασε». Έχουμε ταυτίσει τους αγίους με εκείνους του ανθρώπους που κουβαλάνε φορτία και μάλιστα δυσβάσταχτα. Η αγιότητα θεωρείται σταυρός. Θεωρείται επιλογή των λίγων. Αυτών που δε θέλουν να ζήσουν τη χαρά της κοσμικής ζωής, αλλά οραματίζονται έναν κόσμο εκτός χρόνου και μετά θάνατον, στον οποίο ο Θεός που πιστεύουν θα τους δώσει ανάπαυση. Έτσι εμείς οι άνθρωποι τους τιμούμε ακριβώς διότι δε χάρηκαν σ’  αυτή τη ζωή, αλλά άφησαν τα πάντα για τον ουρανό.

25/6/16

Τα παιδιά της τελειότητας


Tης Κλαίρης Τζωρτζάκη

Κάνουν μπαλέτο ή πολεμικές τέχνες δυο-τρεις φορές την εβδομάδα. Ενδιάμεσα τένις, μαθήματα υπολογιστών, κολυμβητήριο. Στο νηπιαγωγείο είναι ήδη παιδιά θαύματα. Μαθαίνουν γραφή κι ανάγνωση στους πρώτους δύο μήνες. Γιατί οι δάσκαλοι είναι πολλοί. Κι όχι μόνο πρωινοί. Το μεσημέρι αναλαμβάνουν μαμάδες και μπαμπάδες και τα απογεύματα γιαγιάδες και παππούδες. »Έλα να δω τι έμαθες σήμερα».
Με τα πρώτα Α στους ελέγχους του δημοτικού γίνεται γιορτή. Φιλιά. Μπράβο. Αγκαλιές. Τηλέφωνα σε όλους τους συγγενείς, εσωτερικού κι εξωτερικού. »Σκίζει». Κι όσο σκίζει τόσο ξεσκίζεται. Να και η δεύτερη ξένη γλώσσα. Να και κανα ιδιαίτερο στην αριθμητική. »Γιατί τεμπελιάζεις; Τέλειωσες το διάβασμα; Τι θα πει βαριέσαι να πας για πιάνο;»
Το δράμα ξεκινά όταν μέσα στον έλεγχο τρυπώσει κανά Β. Και ήδη από τα σκαλιά του σχολείου, ακούγεται η ερώτηση – εφιάλτης για κάθε μαθητή: »Τ’ άλλα παιδάκια τι πήραν; Η Αδαμαντία γιατί είχε σε όλα Α; Είναι πιο έξυπνη από σένα;» Φυσικά, αυτός ο έλεγχος τριμήνου εξαφανίζεται. Η τηλεόραση κλειδώνει.
Το πάρκο απαγορεύεται. Όπως και τα τηλεφωνήματα στην απέναντι κολλητή μικρούλα. Σε ακραίες (ή όχι τόσο;) περιπτώσεις εμφανίζονται και οι άσπρες, κίτρινες και κόκκινες πεταλουδίτσες  της Αλίκης μετά το χαστούκι του Παπαμιχαήλ.


Τα παιδιά της τελειότητας δεν πηγαίνουν στις σχολικές εκδρομές. Κάθονται να διαβάσουν. Αν τυχόν γράψουν σε κάποιο διαγώνισμα του γυμνασίου κάτω από… 20 βάζουν τα κλάματα. Ντρέπονται να κοιτάξουν τους καθηγητές στα μάτια και κοκκινίζουν όταν τους μιλάνε άλλα παιδιά. Δεν κάνουν μεγάλες παρέες.
Και πολλά στα διαλείμματα είναι συνήθως μόνα τους. Σκυφτά. Τα καταλαβαίνεις ακόμα κι απ’ τον τρόπο που ντύνονται. Ή χτενίζονται. Τα παιδιά της τελειότητας δεν βγαίνουν τα Σάββατα. Ούτε μία βόλτα.
Κι είναι ήδη 14, 15, 16 χρόνων. Αυτά τα παιδιά σε λίγα χρόνια θα μπουν σε πανεπιστήμια. Κι όπως είναι το σύστημα κατά πάσα πιθανότητα θα φύγουν από το σπίτι. Θ’ αλλάξουν πόλη. Θ’ αλλάξουν ζωή. Τι όπλα θα κρατάνε στα χέρια τους; Βιβλία; Πουέντ; Ή μήπως το πυθαγόρειο θεώρημα;
Και κάποια απ’ αυτά, πριν από το τέλος θα κουραστούν. Θα κλατάρουν. Μόνο και μόνο επειδή δεν έχουν μάθει πώς να διαχειρίζονται το άγχος των εξετάσεων. Ή το ενδεχόμενο μιας αποτυχίας. Ή απλώς θα βαρεθούν, βρε αδελφέ. Παιδιά είναι.
Μαμά. Απέναντί σου βρίσκονται άνθρωποι. Μικροί. Αλλά άνθρωποι….
Ναι. Να μάθεις το παιδί σου να αγωνίζεται. Να το απομακρύνεις από την τεμπελιά. Να το εφοδιάζεις με τα απαραίτητα. Τα απαραίτητα όμως. Μόνο. Για όλα τ’ άλλα θα ‘χει όλη τη ζωή μπροστά του, να επιλέξει τι θα μάθει και τι όχι. Βγάλτο απ’το δωμάτιό του. Πιάσε το χέρι του. Δείξτου τον κόσμο. Μάθε το να παίζει. Με άλλα παιδιά. Πολλά παιδιά. Αγόρια. Κορίτσια. Μάθε το να είναι ξένοιαστο.
Το θυμάσαι αυτό; Δείξ’του εμπιστοσύνη. Το πιο σημαντικά πράγματα θα τα μάθει έξω από το σχολείο. Οι προσωπικότητες θέλουν πεζοδρόμια για να θωρακιστούν.
Και κάτι ακόμα.
Μάθε το να χάνει. Πώς; Άστο να χάνει. Να τρώει τα μούτρα του. Η ήττα είναι απαραίτητο σκαλοπάτι της νίκης. Μην ζητάς, από το παιδί σου την τελειότητα. Να εύχεσαι μόνο (κι εκεί να του κάνεις πολλά -πολλά ιδιαίτερα) να μπορεί να ξεπεράσει στη ζωή του, το γεγονός ότι ποτέ δεν θα είναι τέλειο.

Υ.Γ.: Θέλει κότσια αυτό. Κι εγώ δεν τα έχω πάντα.



18/6/16

ΕΣΧΑΤΟΣ ΕΧΘΡΟΣ ΚΑΤΑΡΓΕΙΤΑΙ Ο ΘΑΝΑΤΟΣ...






                                                                   Πρόλογος


 Οι άνθρωποι έχουμε το εξαιρετικά μοναδικό προνόμιο να γνωρίζουμε, οτι οπωσδήποτε κάποτε πρόκειται να πεθάνουμε.
Συνήθως όμως στις ενέργειές μας άλλοτε το ξεχνάμε,  και άλλοτε συνειδητά ή ασυνείδητα το απωθούμε.
Μερικοί μάλιστα αν αναγκαστούμε να μιλήσουμε για θέματα, που έχουν σχέση με τον θάνατό μας      “ κτυπάμε... ξύλο! “
Η αποδοχή του δικού μας μελλοντικού θανάτου δεν είναι καθόλου εύκολη, χρειάζεται ωρίμανση με μεγάλη εσωτερική διεργασία.
Κάποιοι άνθρωποι (όχι τυχαία)  είχαν την ξεχωριστή ευλογία να πληροφορηθούν, εκ θεϊκής αποκαλύψεως, την ημέρα της αναχωρήσεώς τους από αυτή την ζωή.
Είναι πάντα συγκλονιστική η περίπτωση ενός οσιακού τέλους.
Πάντως στην εκκλησία, σε κάθε θεία λειτουργία, παρακαλούμε, να είναι τα στερνά μας  ανώδυνα, ανεπαίσχυντα  και  ειρηνικά.



Αυτό το “ ειρηνικά ” θα αποπειραθούμε να το προσεγγίσουμε σκαλοπατιαστά
 με  4  ποιήματα/μελωδίες, σε  4  σκηνές,  
 παρμένες σπονδυλωτά, από 4 τελείως διαφορετικές οπτικές γωνίες.



 
Σκηνή πρώτη:  Παρμένη από ένα spiritual νέγρικο τραγούδι.


                        

  
  Ο γέρος νέγρο Τζο αναπολεί... το διάβα της ζωής που πέρασε... πάνω στη γη.                  
 Οι εικόνες που έζησε, προβάλλουν ζωντανές μπροστά του, η μία μετά την άλλη.
 
 Ας αφουγκραστούμε τον γαλήνιο μονόλογό του τώρα που νιώθει, πως πλησιάζει το τέλος.
 Ας σταθούμε δίπλα του, στον οραματισμό του για το πέρασμα... προς την αντίπερα όχθη…
 Ας ψηλαφίσουμε την ανταπόκρισή του στο κάλεσμα...

Απολαύστε το κείμενο στο πρωτότυπο, αλλά και στην ελεύθερη μεταφραστική προσέγγιση από τον φίλο και φιλόλογο Ανδρέα Α. μακαριστό πλέον.






Σκηνή δεύτερη: Σε μιά πλαγιά του Παρνασού, σε μιά κατασκήνωση, πριν πολλά χρόνια.




                          
Μιά ομάδα νεαρών κατασκηνωτών, με προσευχητική διάθεση, αποπειράται να βάλει, σε μιά ρωσική μελωδία, στίχους σχετικούς με το θέμα μας, φωτίζοντας απαλά και γαλήνια την διαδρομή προς την Ουράνια Πατρίδα.
                            
Στο λεκτικό μωσαϊκό που δημιουργήθηκε, πολλές ψηφίδες τοποθετήθηκαν με την επιλογή ενός πολυτάλαντου εφήβου (τότε)  Σταμάτη Σ. , ιατρού (κατόπιν), καταξιωμένου κληρικού  και αγιογράφου (σήμερα).
                            

Περπατώ μες στην νύχτα

Περπατώ μες στην νύχτα χαμένος
στο σκοτάδι,  αχ πού’ναι ο Θεός μου;
το χέρι σου, Κύριε, δος μου
τη χαρά, δες πως είμαι θλιμμένος.

Στων ματιών μου τα βάθη φαντάζει
υποψία μιας θείας γαλήνης,
του ναού σου τη θύρα μην κλείνεις,
θείο μύρο σου πάνω μου ας στάξει.

Νοσταλγός του γλυκού ουρανού σου
είμαι πρόσφυγας σ’ αυτή την χώρα
σε υμνώ που αγγίζει η ώρα
του γλυκού ερχομού σου Ιησού.


Σκηνή τρίτη:    Ο ποιητής Γεώργιος Δροσίνης με το βαθυστόχαστο και αθάνατο ποιημά του 
Τι λοιπόν;”  έχει την δική του οπτική θέα.




Τι λοιπόν;/ Γ. Δροσίνη 

Τι λοιπόν; Της ζωής μας το σύνορο
θα το δείχνει ένα ορθό κυπαρίσσι;
Κι απ' ό,τι είδαμε, ακούσαμε, αγγίξαμε
τάφου γη θα μας έχει χωρίσει;

Ό,τι αγγίζουμε, ακούμε και βλέπουμε,
τούτο
 μόνο Ζωή μας το λέμε;
Κι αυτό τρέμουμε μήπως το χάσουμε
και χαμένο στους τάφους το κλαίμε;

Σ' ό,τι αγγίζουμε, ακούμε και βλέπουμε
της ζωής μας ο κόσμος τελειώνει;
Τίποτε άλλο; Στερνό μας απόρριμα
το κορμί που σκορπιέται και λιώνει;

Κάτι ανέγγιχτο, ανάκουστο, αθώρητο
μήπως κάτω απ' τους τάφους ανθίζει
κι ό,τι μέσα μας κρύβεται αγνώριστο
μήπως πέρ' απ' το θάνατο αρχίζει;

Μήπως ό,τι θαρρούμε βασίλεμα
γλυκοχάραμ' αυγής είναι πέρα
κι αντί να 'ρθει μια νύχτ' αξημέρωτη
ξημερώνει μι' αβράδιαστη μέρα;

Μήπως είν' η αλήθεια στο θάνατο
κι η ζωή μήπως κρύβει την πλάνη;
¨Ο,τι λέμε πως ζει μήπως πέθανε
κι είν'
 αθάνατο ό,τι έχει πεθάνει;



Σκηνή τέταρτη:    Ο ποιητής Γ. Βερίτης (Αλέξανδρος Γκιάλας)  ξεκάθαρα και αταλάντευτα
                                   ομολογητικός, μας ξεπροβοδίζει στην θέα της Αναστάσιμης διάστασης 

  
 

Πασχαλινό  /  Γ. Βερίτη

Στο  στερνό  το  ξεψύχημα 
δειλινού  μυρωμένου
Κάποια  ρόδα  μαραίνονται, 
κάποια  ρόδα  πεθαίνουν.

Κι΄ένα  ρόδο  σκορπίζοντας 
τ' ανοιχτά  πέταλά  του
Κάποιο  φύλο  που  τούμεινε 
για  στερνό  στολισμά  του

το  τινάζει  και  κείνο 
και  το  ρίχνει  μπροστά  του
στο  κρυστάλλινο  φλοίσβισμα 
τ' αρυακιού του  δροσάτου.

-Που  τραβάς  ανθοπέταλο 
τη  ζωή  σου  να  σβήσεις;
-Πάω  να  φέρω  την  άνοιξη 
σ'ένα  κόσμο  άλλης  ζήσης

Μεσ' στης  γης  τα  κατάβαθα 
τον  Απρίλη  θα  φέρω,
θα  σκορπίσω  το  μήνυμα 
μιας  αλήθειας  που  ξέρω.

Μιας  αλήθειας  το  κήρυγμα 
το  τρανό  θα  κηρύξω
και  θα  πω  την  Ανάσταση 
στους  νεκρούς  που  θα  σμίξω.


Ε π ί λ ο γ ο ς

 



Η γέννηση και ο θάνατος,   διαγράφουν  γύρω μας αδιάκοπα,  κύκλους απανωτούς.

Η ειρήνη/γαλήνη του Χριστιανού μπροστά στον θάνατο πηγάζει από την βεβαιότητα 
της Εκκλησίας, που εκφράζεται θαυμάσια, απλά, λιτά, μεστά και απέριττα με την προσέγγιση του Αγίου Πορφυρίου, που όταν τον ρωτούσαν για τον θάνατο έλεγε ξεκάθαρα και αφοπλιστικά : 
Μα δεν υπάρχει θάνατος,  για όποιον είναι μέσα στην εκκλησία του Χριστού!
 
Έτσι όμως μας προκαλεί και συγχρόνως μας προσκαλεί στην ουράνια θέαση του κόσμου,  υπό το πρίσμα της αιωνιότητος (sub specie aeternitatis), και έτσι τελικά μας έφερε,

 με τον δικό του τρόπο (με μονοκοντυλιά) στην αρχή που ξεκινήσαμε : 

 ΕΣΧΑΤΟΣ ΕΧΘΡΟΣ ΚΑΤΑΡΓΕΙΤΑΙ Ο ΘΑΝΑΤΟΣ!

        Σπύρος Παυλίδης, Αναγνώστης






15/6/16

Είμαστε α γ ά π η




Ο Θεός είναι αγάπη. Κι εμείς επίσης είμαστε αγάπη, επειδή είμαστε πλασμένοι κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωση δική Του.
Η έλλογη ύπαρξή μας είναι ένας και μόνο πόθος, ένα και μόνο πάθος, η δίψα και η κραυγή για αγάπη.
Ό,τι δεν έχει νοθευτεί μέσα μας είναι αγάπη. Οντολογι­κά είμαστε αγάπη. Και ο Θεός, όπως κι εμείς, είναι μια κραυγή αγάπης, ένα απόλυτο πάθος και απόλυτη δίψα για αγάπη. Η αγάπη είναι ο λόγος της ύπαρξής μας.
Και αυτή η αγάπη του Θεού είναι ίδια με τη δική μας, και δεν έχει τέλος, όπως και η φωτιά της κολάσεως. Είναι μια δίψα που δεν μπορεί ποτέ να σβήσει, επειδή όσο πίνου­με τόσο πιο πολύ λαχταράμε.
Και μέσα στην ύπαρξή μας, μέσα σε όλες μας τις κινή­σεις, κρατάμε την ανάμνηση του Θεού στον οποίο έχουμε τη ρίζα μας, ακόμα κι όταν είμαστε πολύ μακριά Του. Είμαστε σαν πλάσματα της θάλασσας, που ακόμα κι όταν έχουν πια μεταφερθεί μακριά της, σε κάποιο εργαστήριο, κρατούν την ανάμνησή της και συνεχίζουν να κινούνται με τον ρυθμό των κυμάτων της.
Ο Πατέρας δεν γνωρίζει ανάπαυση μέχρι η κτίση, σαν τον άσωτο υιό, να επιστρέψει σ’ Εκείνον. Λαχταρά για μας με απέραντη νοσταλγία· και το Άγιο Πνεύμα είναι ο ανα­στεναγμός αυτής της λαχτάρας.


Ernesto Cardenal


14/6/16

Ένα θεατρικό αφήγημα...



  

Ένα θεατρικό αφήγημα με θέμα την μετάνοια παρουσίασαν μέλη της ενοριακής μας συντροφιάς στην θερινή εκδήλωση του Ναού μας. Την σκηνοθεσία έκανε η ηθοποιός Μαρία Κάτσενου και έπαιξαν οι: Τάσος Πασιαλής, Σπύρος Παυλίδης, Απόστολος Χατζηγιάννης, Δημήτρης Μασσαλής, Κώστας Καποκάκης, Παναγιώτης Πούλης, Σωτήρης Κόλλιας, Κλαίρη Δρυ. Αφηγητές: Ελένη Κουστένη, Ιφιγένεια Σάκκου, Μαρία Κάτσενου. Έπαιξε ούτι ο Βασίλης Μπόκος και τραγούδησε η Αναστασία Χατζηπαύλου.  Τους ευχαριστούμε όλους πολύ για τον χρόνο τους και την διακονία τους!