23/4/14

Εις Άδου Κάθοδος του Ιησού Χριστού


Αγ. Επιφανίου Κύπρου 


(…) Γιατί απέραντη σιωπή βασιλεύει σήμερα στη γη; μεγάλη σιωπή και πολλή ηρεμία. Μεγάλη σιωπή, γιατί ο βασιλεύς κοιμάται. Η γη φοβήθηκε και ησύχασε, γιατί ο Θεός με το σώμα κοιμήθηκε. Ο Θεός με το σώμα πέθανε και ο Άδης ετρόμαξε. Ο Θεός για λίγο κοιμήθηκε και αυτούς που κοιμόνταν αιώνες, από τον Άδη ανέστησε (…). Σήμερα σώζονται και αυτοί που ζουν επάνω στη γη και αυτοί που αιώνες τώρα βρίσκονται κάτω από τη γη. Σήμερα σώζεται όλος ο κόσμος, ορατός και αόρατος. Σήμερα είναι διπλή η παρουσία του Δεσπότου Χριστού. Διπλή ευσπλαχνία. Διπλή κατάβασις μαζί και συγκατάβασις. Διπλή φιλανθρωπία. Διπλή επίσκεψις στους ανθρώπους. Από τον ουρανό στη γη και από τη γη στα κατοχθόνια κατεβαίνει ο Χριστός. Οι πύλες του Άδου ανοίγονται. Χαρήτε όλοι εσείς που κοιμάσθε από τους πανάρχαιους αιώνες. (…).

20/4/14

ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ ΧΑΡΑ ΜΟΥ!

video


Όμορφη πού 'ναι η Λαμπρή απ' όλες τσι σκολάδες,
που βγάζουν την Aνάσταση μ' ολόχρυσες λαμπάδες
Έβγα να με δεις που ήρθα
τ' άστρι μ' έφερε τη νύχτα.

Όμορφη πού 'ναι η Λαμπρή με όλα τα ζουμπούλια
που σμίγουνε οι λέφτεροι μ' όλα κοπελούδια
Bιόλα μου και κατιφέ μου
δε σ' αλησμονώ ποτέ μου.

Όμορφη πού 'ναι η Λαμπρή φέρνει το καλοκαίρι
που λουλουδίζουν τα βουνά και χαίρεται τ' αγέρι.
Σένα πρέπει, σένα πρέπει
το γαρίφαλο στην τσέπη.

19/4/14

Αληθώς Ανέστη (Β΄)


Αγίου Ιωάννου Χρυστοστόμου 

Επί πλέον: Πίστευαν ότι θα πεθάνει μεν, αλλά θ' αναστηθεί κι όμως υπέφεραν τόσο. Αν δεν τον έβλεπαν Αναστημένο, πως δεν θα εξαφανίζονταν και δεν θα ζητούσαν ν' ανοίξει η γη να τους καταπιεί απ' την απελπισία τους για την απάτη κι απ' τη φρίκη για τα επερχόμενα; Θ' αντιμετώπιζαν τώρα την κατακραυγή για την αδιαντροπιά τους. Τι θα είχαν να πουν; Το πάθος το ήξερε όλος ο κόσμος: Τον κρέμασαν σε ψηλό ικρίωμα, ήταν μέρα μεσημέρι, μέσα στην πρωτεύουσα και στην πιο μεγάλη γιορτή που κανένας δεν ήταν δυνατό ν' απουσιάζει.

18/4/14

Αληθώς Ανέστη! (Α΄)


Διαβάστε την τεκμηριωμένη απάντηση που έδωσε ο άγιος Ιωάννης Χρυσόστομος τον 4ο αιώνα σε όσους δεν πιστεύουν στην Ανάσταση του Κυρίου.

Εδώ το πρώτο μέρος:

Άγ. Ιωάννης Χρυσόστομος


Η πλάνη πάντα αυτοκαταστρέφεται και, παρόλο που δεν το θέλει, στηρίζει σε όλα την αλήθεια. Πρόσεξε: Έπρεπε ν' αποδειχθεί ότι ο Χριστός πέθανε και τάφηκε και αναστήθηκε. Ε, λοιπόν όλα αυτά τα κατοχυρώνουν οι ίδιοι οι εχθροί! Εφ' όσον έφραξαν με τον βράχο και σφράγισαν και φρούρησαν τον τάφο, δεν ήταν δυνατό να γίνει καμιά κλοπή. Αφού όμως δεν έγινε κλοπή και εν τούτοις ο τάφος βρέθηκε άδειος, είναι ολοφάνερο και αναντίρρητο ότι αναστήθηκε. Είδες πως και μη θέλοντας στηρίζουν την αλήθεια;
 Αλλά και πότε θα τον έκλεβαν οι μαθηταί; Το Σάββατο; Μα αφού δεν επιτρεπόταν από τον νόμο να κυκλοφορήσουν. Κι αν υποθέσουμε ότι θα παραβίαζαν τον νόμο του Θεού, πώς θα τολμούσαν αυτοί οι τόσο δειλοί να βγουν έξω απ' το σπίτι; Και με ποιο θάρρος θα ριψοκινδύνευαν για ένα νεκρό; Προσμένοντας ποιάν ανταπόδοση; Ποιάν αμοιβή;
 

15/4/14

Τα τραύματα που μας θεράπευσαν...



«Τις δι­κές μας α­μαρ­τί­ες φορ­τώ­θη­κε, για χά­ρη δι­κή μας υ­πο­φέ­ρει. Κι’ ε­μείς εί­χα­με πι­στέ­ψει πως ο Θε­ός του ‘στει­λε τις πλη­γές και τους πό­νους. Αυ­τός ό­μως για τις δι­κές μας α­μαρ­τί­ες τραυ­μα­τί­στη­κε και για τις δι­κές μας α­νο­μί­ες βα­σα­νί­στη­κε. Αυ­τά που ε­μείς έ­πρε­πε να υ­πο­στού­με τα ‘πα­θε αυ­τός. Με τα δι­κά του τραύ­μα­τα ε­μείς θε­ρα­πευ­τή­κα­με. Σαν τα πρό­βα­τα ε­μείς οι άν­θρω­ποι πλα­νη­θή­κα­με κι ε­χά­σα­με το δρό­μο μας. Κι έ­τσι ο Κύ­ριος τον έ­στει­λε στο θά­να­το για τις δι­κές μας α­μαρ­τί­ες. Κι’ αυ­τός ε­νώ βα­σα­νι­ζό­ταν, δεν ά­νοι­γε το στό­μα του να δι­α­μαρ­τυ­ρη­θεί…. Σταυ­ρώ­θη­κε κι ο­δη­γή­θη­κε στον θά­να­το για τις α­νο­μί­ες του λα­ού, λέ­γει ο Κύ­ριος.»


Ησαΐας 53: 4-6, 10

14/4/14

Ο ΚΥΡ-ΜΑΝΩΛΑΚΗΣ (1891)




Έ­να υ­πέ­ρο­χο η­θο­γρα­φι­κό Πα­σχα­λι­νό δι­ή­γη­μα του Α­λέ­ξαν­δρου Μω­ρα­ϊ­τί­δη, εύ­θυ­μο και συ­νά­μα πε­ρι­γρα­φι­κό της Πα­σχα­λι­νής α­τμό­σφαι­ρας στην Σκιά­θο στα τέλη του 19ου αιώνα, αλ­λά και των εκ­κλη­σι­α­στι­κών συ­νη­θει­ών τα χρό­νια ε­κεί­να (και ό­χι μό­νο!). 

Για ό­σους (α­κό­μα δι­α­βά­ζουν)!

Ή­το πε­ρα­σμέ­νη η ώ­ρα. Το χω­ρί­ον ε­κοι­μά­το βα­θύν ύ­πνον παι­δί­ου, το ο­ποί­ον ύ­στε­ρον α­πό τό­σα τρε­ξί­μα­τα και παι­γνί­δια και γέ­λοι­α, α­πο­στα­μέ­νον, γέρ­νει εγ­γύς της ε­στί­ας του και α­πο­κοι­μά­ται. Τα νυ­κτο­πού­λια της α­νοί­ξε­ως, τα ο­ποί­α ε­στέ­να­ζον υ­πό τας κα­μά­ρας του κω­δω­νο­στα­σί­ου, θαρ­ρείς και συ­νε­πλή­ρουν τον α­να­σα­σμόν της κοι­μω­μέ­νης λευ­κής πο­λί­χνης. Και μό­νον είς θό­ρυ­βος η­κού­ε­το κα­τά μα­κρά δι­α­λείμ­μα­τα. Ο κρε­ο­πώ­λης, ο ά­γριος και εις την χα­ράν του, ο ο­ποί­ος σφά­ζων α­μνούς μέ­χρι της δύ­σε­ως του η­λί­ου δεν α­πηύ­δη­σε να φω­νά­ζη: «Α και να πά­με ς' τον μπαρ­μπέ­ρη!» κα­τά λά­θος, φαί­νε­ται, α­φού ε­ξε­πού­λη­σεν, ει­σελ­θών εις το γει­το­νι­κόν κα­πη­λεί­ον ά­να­ψε τα καν­τή­λια — Πά­σχα ξη­μέ­ρω­νε, βλέ­πε­τε, — και γε­μί­ζων μί­αν παμ­πά­λαι­αν κ' ε­σκω­ρι­α­σμέ­νην πι­στό­λαν, α­πό τον και­ρόν του Κα­ρα­τά­σου, ή­νοι­γε κρυ­φά-κρυ­φά την θύ­ραν του κα­πη­λεί­ου και προ­ε­ώρ­τα­ζε την Α­νά­στα­σιν, πυ­ρο­βο­λών κρα­τε­ρώς και ε­πι­μό­νως. Και πά­λιν α­στρα­πια­ίως έ­κλει­ε την θύ­ραν προς με­γά­λην α­πο­ρί­αν του γέ­ρον­τος δη­μαρ­χι­κού κλη­τή­ρος, ό­στις α­πό μα­κράν κά­τω α­κού­ων τον βα­ρύν πι­στο­λι­σμόν έ­σπευ­δε μέ­χρι του κα­πη­λεί­ου υ­πό­πτως, πλην βλέ­πων την θύ­ραν κε­κλει­σμέ­νην υ­πέ­στρε­φε, κά­μνων τον σταυ­ρόν του και θαυ­μά­ζων το γε­γο­νός.

— Να μπο­δί­σου­με, ε­μο­νο­λό­γει με την έρ­ρι­νον φω­νήν του, τους πι­στο­λι­σμούς και τους πυ­ρο­βο­λι­σμούς. Ά­ιν­τε τώ­ρα εμ­πό­δι­σέ τους, κυρ δή­μαρ­χε! Ο­ρί­στε! Αυ­τά εί­νε γραμ­μέ­να να γί­νουν­ται, έ­τσι αν­τάμ- πα­παν­τάμ, εξ αρ­χής και έκ­πα­λαι. Ο­ρί­στε! Οι πυ­ρο­βο­λι­σμοί πέ­φτουν μο­νά­χοι τους, κυρ-Δή­μαρ­χε! Εί­νε ο α­έ­ρας της Α­να­στά­σε­ως.





8/4/14

Κ ο ι ν ω ν ί α



                        Διψά η ψυχή και κορεσμό δεν έχει…
                        Σαν περιστέρι  βυζαντινού ψηφιδωτού,
                        «ὡς ἒλαφος διψῶσα ἐπί τάς πηγάς τῶν ὑδάτων» σκύβω
                        γουλιά γουλιά δρόσο να μαζέψω.
                        Σε βάθη φωτεινά πολύτιμο Μαργαρίτη βρίσκω
                        μα τη χαρά δεν ξέρω ακόμη χάρη να ονομάσω.
                        Ο Λόγος καταδέχεται να τον ψηλαφήσω
                        μα είναι κίνημα ψυχής
                        Δέσποτα της ζωής μου να τον αναγνωρίσω.

                                                        

                        Έναν ήλιο ανακαλύπτω στον πυρήνα μου
                        κάθε  που απεκδύομαι το χιτώνα της ψυχής μου,
                        το ρυπαρό.
                        Μα πόσο γρήγορα το λησμονώ… και τον ξαναφορώ.
                        Σε στιγμές ατίμητες ολόκληρη  με βλέπω,
                        και το ’νιωσα!                         
                        Γι’ αυτήν την αρτιότητα πάλαι ποτέ ήμουν πλασμένη…

                                                      

                        Κρατιέμαι ψυχή ψυχή με αυτούς που αδελφούς μου κράζω
                        κι είναι το «εσύ» ένα κυνήγι θησαυρού
                        εμένα να ονομάζω.
                        Το πλήθος στα μάτια μου έχει χρώματα,
                        κάμπος… που μοσχοβολά αρώματα.
                        Κοινή η τράπεζα που μοιραζόμαστε,                          
                        δείπνος και συμπόσιο και βασιλεία…
                       
                                                       

                        Νεουργείται ο παλαιός μου εαυτός,
                        ζω στο νυν, το αεί, στο χρόνο τον εκτός.
                        Κάθε φορά για πάντα…
                       

                       Ειρήνη Ζαμάνη
                           Άνοιξη 2014
                       
                       

6/4/14

Πολιτιστικό Κέντρο της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Αθηνών - "Κουκκίτσα" του Αλέξανδρου Μωραϊτίδη


Δείτε εδώ σε βίντεο 
όλη την εκδήλωση της ενορίας μας:

http://www.intv.gr/index.php?option=com_zoo&task=item&item_id=612&Itemid=82&category_id=4

Εκδήλωση του Ναού μας για τον λογοτέχνη Αλέξανδρο Μωραϊτίδη




Το Σάββατο 5 Απριλίου 2014 στο Πολιτιστικό Κέντρο της Αρχιεπισκοπής στο Ρουφ πραγματοποιήθηκε εκδήλωση αφιερωμένη στον λογοτέχνη Αλέξανδρο Μωραϊτίδη και περιελάμβανε δραματοποιημένη multimedia αφήγηση του διηγήματος του Αλέξανδρου Μωραϊτίδη «Κουκκίτσα», από μέλη της ενοριακής συντροφιάς του Ι. Ν. Παμμεγίστων Ταξιαρχών Μοσχάτου.

5/4/14

Red Dust (2004)


Red Dust (2004)  - ΝΑφρική, 106' 
Σκη­νο­θε­σί­α: Tom Hooper
Παί­ζουν: Hilary Swank, Chiwetel Ejiofor

Με αφορμή τον θάνατο του μεγάλου Νοτιοαφρικανού ηγέτη Nelson Mandela, ξεκινάμε ένα μικρό αφιέρωμα σε ταινίες σχετικές με το Appartheid και την προσπάθεια συμφιλίωσης λευκών και μαύρων στην Ν. Αφρική.

4/4/14

Coffee with Sister Vassa, Κυριακή της Σταυροπροσκυνήσεως


1/4/14

Παρουσίαση βιβλίου: Το μυστήριο της χαράς και της ευχαριστίας (Φωτογραφίες)



Tην Κυριακή 30 Μαρτίου 2014 στο πνευματικό κέντρο του Ιερού Ναού Παμμεγίστων Ταξιαρχών Μοσχάτου έγινε η επίσημη παρουσίαση του βιβλίου του π. Χριστοδούλου Μπίθα, με τίτλο "Το μυστήριο της χαράς και της ευχαριστίας. Αναζητώντας μία ορθόδοξη πορεία με πλοηγό το Ευαγγέλιο"