13/7/17

Αντικαθιστώντας τον Θεό




Μια από τις αγαπημένες μου ιστορίες είναι αυτή που μιλάει για εκείνον τον εξέχοντα εφημέριο, ο οποίος συνά­ντησε τυχαία στον δρόμο έναν πιστό από το εκκλησίασμά του και του είπε: «Δεν σε έχω δει τις τελευταίες εβδομάδες στο Ναό. Είσαι καλά;». Ο άνδρας απάντησε: «Καλά είμαι. Πήγαινα, όμως, και λάτρευα τον Θεό σε μια άλλη μικρή ενορία στην άλλη άκρη της πόλης». Ο εφημέριος είπε: «Νιώθω πραγματικά έκπληκτος που το ακούω. Τον ξέρω τον ιερέα αυτής της ενορίας. Είναι ένας αρκε­τά καλός άνθρωπος, δεν είναι, όμως, τόσο καλός, όσο εγώ, ούτε στη μελέτη της Βίβλου ούτε στο κήρυγμα. Δεν έχει τις δικές μου ηγετικές ικανότητες. Τι θα μπορούσες, άραγε να κερδίσεις εγκαταλείποντας τη δική μου ενορία και λατρεύοντας τον Θεό στη δική του;». Τότε ο πιστός του απάντησε: «Όλα αυτά είναι πολύ αληθινά, διαθέτει, όμως, άλλα χαρίσματα. Για παράδειγμα, μπορεί να διαβάζει τη σκέψη και μου μαθαίνει να τη διαβάζω κι εγώ. Θα σου δείξω. Σκέψου κάτι. Συγκεντρώσου σε αυτό. Θα διαβάσω τη σκέψη σου και θα σου πω τι σκεφτόσουν». Ο ιερέας συγκεντρώθηκε για μερικές στιγμές και τότε ο πιστός ρίσκαρε την εξής απάντηση: «Σκεφτόσουν τον στίχο των Ψαλμών: «Έχω επίγνωση ότι ο Κύριος είναι πάντα παρών κοντά μου, καθώς στα δεξιά μου στέκεται, για να μην κλονιστώ» (Ψαλμός 15, 8)». Ο εφημέριος αναφώνησε: «Χα, κά­νεις λάθος! Καθόλου δεν σκεφτόμουν αυτό». Τότε ο πιστός του απάντησε: «Ναι, το ξέρω ότι δεν σκεφτόσουν αυτό, γι' αυτό και δεν εκκλησιάζομαι πλέον μαζί σου».

Harold S. Kushner

Η πρώτη εξομολόγηση

«Θυσία τῷ Θεῷ πνεῦμα συντετριμμένον».
Θυμάμαι τι μου συνέβη, όταν για πρώτη φορά με αληθινή συντριβή για τις αμαρτίες μου πήγα στην εξομολόγηση. Όλη η ζωή που έζησα ορθώθηκε μπροστά μου ως αδικία από την αρχή ως το τέλος. Όταν συνάντησα τον ιερέα, δεν μπορούσα να μιλήσω καθόλου από τη θλίψη, τα δάκρυα, τον καρδιακό πόνο, αλλά μόνον έκλαιγα. Και πιστέψτε με, πριν ακόμη αρχίσω να μιλώ για τις αμαρτίες μου, ο Ίδιος ο Κύριος «ἐξῆλθε πρός συνάντησίν μου» και έπεσε στον τράχηλό μου και με κατεφίλησε, και ήμουν γι’ Αυτόν αγαπητός, χωρίς να περιμένει από μένα πότε θα πω «συγχώρησον», όπως και στην παραβολή ο άσωτος υιός είπε, «συγχώρησον, Πά­τερ, ἥμαρτον εἰς τόν οὐρανόν καί ἐνώπιόν Σου», όταν ήδη ο Πατέρας τον δέχθηκε στην αγκαλιά Του.
Κατηγορούσα τον εαυτό μου σε όλα. Ο Κύριος όμως δεν πρόφερε ούτε ένα λόγο μομφής· μόνο χαιρόταν «ὅτι ὁ υἱός αὐτός ἀπολωλώς ἧν καί εὑρέθη, νεκρός ἧν καί ἀνέστη».
Τί νύχτα ήταν εκείνη! Μου είναι αδύνατο να τη διηγηθώ. Πόσο μας αγαπά ό Κύριος!

Γέροντας Σωφρόνιος Σαχάρωφ

26/6/17

Κοιτάζοντας



Κάποιες φορές αισθανόμαστε τον Θεό να μας κοιτά­ζει με προσήλωση, με τρόπο άπειρο, με μια ένταση άπειρη, στεριωμένη πάνω σ' ολόκληρη την αιωνιότητα. Άλλες στιγμές αισθανόμαστε ότι κοιτάμε εμείς τον Θεό, ανοίγοντας διάπλατα τα μάτια της ψυχής μας, βάζοντας σ’ αυτή την ενατένιση ολόκληρο τον εαυτό μας, ολόκληρη την ψυχή μας· και το δικό Του κοίταγμα συναντιέται με το δικό μας και συμπορεύονται, σαν να ήταν Εκείνος μέσα στα μάτια μας ο αγαπών με τον αγαπώμενο μαζί. Σε άλλες στιγμές η μικρή ψυχή νιώθει τον Θεό να την αγκαλιάζει ή αισθάνεται την ίδια να αγκαλιάζει τον Θεό. Κάποιες φορές αδράχνει αέρα, αλλά κάποιες άλλες νιώθει μια βέβαιη επα­φή με τον Θεό. Κάποιες φορές είναι το απαλότερο χάδι που αναστατώνει την ψυχή και το δέρμα με μια εξαίσιαταραχή (διότι «αν το σώμα δεν είναι η ψυχή, τότε τί είναι η ψυχή;»). Κάποιες φορές όλο μας το είναι σπαρταράει από λαχτάρα, γινόμαστε ένας ατόφιος πόθος, αγαπώντας με κάθε χτύπο της καρδιάς και κάθε ανάσα, με κάθε κύτταρο και κάθε αδένα μας, με κάθε όργανο του σώματός μας, παλλόμενοι με μια αγάπη που πηγαίνει πάνω-κάτω, πάνω-κάτω.

Η ψυχή είναι θηλυκή και κάποιες φορές αρέσκεται να ακκίζεται λίγο με την παρουσία του Θεού. Γνωρίζει ότι αγαπιέται και ότι μπορεί να Τον γοητεύει και να Τον τιθασεύ­ει. Κάποιες φορές είναι ακόμα και τυραννική, γνωρίζοντας ότι Εκείνος της έχει παραδοθεί, και ότι αυτή έχει δύναμη πάνω Του, αλλά και γνωρίζοντας ότι κι αυτή επίσης Του έχει παραδοθεί και ότι βρίσκεται στα χέρια Του.

Και τα βράδια κοιμάται χαμογελώντας, γνωρίζοντας με σιγουριά ότι ο αγαπημένος της την αγαπά και τη νοιάζεται. Κάποιες φορές ξυπνά μέσα στη νύχτα νιώθοντας ότι τη φίλησε και πώς το πρόσωπό Του είναι κοντά στο δικό της.


Ernesto Cardenal

Εν ετέρα μορφή




Όλα  τα σοβαρά μου
της ζωής συναπαντήματα
που ήταν κλήρος ορισμένος
να γευτώ

ήταν πάντα άλλα
από εκείνα που περίμενα,
με ετερόκλητης  μορφής σχηματισμό...

Πάντα με άλλο πρόσωπο ερχότανε
καθένα  στων καιρών
το ραντεβού

ποτέ μ' εκείνο
που  η καρδιά μου έγνεφε
ούτε μ' αυτό
που σχηματίζονταν στον νου...

Κι άφηνε πίσω του
ένα ένα όπως έφευγε
τον ίδιο γρίφο
το ίδιο επίμονο ερώτημα
τον ίδιο του μυαλού βασανισμό:

πού ήταν αυτός
που μόνο λίγο έβλεπα
που λίγο ψηλαφούσα
σαν τυφλός
που σαν σκιά
το πρόσωπό του έδειχνε
και πάλι βυθιζόταν στο κενό...

Ώσπου μέσα απ' την επανάληψη κατάλαβα
ότι η ζωή μου όλη
ήταν μια συνάντηση

με Εκείνον
που κρυβόταν συνεχώς
πίσω απ' το "εν ετέρα μορφή"
γνωστό του τέχνασμα
όπως το διαμόρφωνε ο καιρός

μέχρι να διδαχτεί η καρδιά μου
η  απαίδευτη
σε μια δια βίου μαθητεία συνεχώς

να διακρίνει
πίσω απ' τα πρόσωπα
τους δρόμους
και τα πράγματα

Αυτόν που είναι
ο πάντοτε Ερχόμενος
για να τον συναντήσει
μες στο φως...


Όλγα

21/6/17

Χωρίς σχόλιο...




Ό­πως α­να­κοί­νω­σε η Υ­πα­τη Αρ­μο­στεί­α του ΟΗΕ, το 2016 οι πρό­σφυ­γες και οι ε­σω­τε­ρι­κά ε­κτο­πι­σμέ­νοι έ­φτα­σαν τα 65,6 ε­κα­τομ­μύ­ρια. Κά­θε τρί­α δευ­τε­ρό­λε­πτα έ­νας α­κό­μα άν­θρω­πος αναγκάζεται να εγκαταλείψει τον τόπο του λόγω πο­λέ­μων, δι­ώ­ξεων κι  α­πό την ακραία φτώ­χεια. Ας το θυμόμαστε αυτό τις ώρες που γκρινιάζουμε για τις δυσκολίες της ελληνικής πραγματικότητας...

20/6/17

Αιωνιότητα και παρόν




Εκείνο το Μεγάλο Σάββατο στο Παρίσι, στε­κόμουν στο μπαλκόνι του δωματίου μου πριν πάω στην εκκλησία. Είδα ένα αυτοκίνητο να περνά, και υπήρξε μια γρήγορη, εκτυφλωτική αντανάκλαση του ήλιου σ' ένα από τα παράθυρά του. Όλα όσα αισθάνθηκα και έμαθα για το Μεγάλο Σάββατο, και σ' όλη αυτή την ημέρα, για την ουσία του Χριστιανισμού, όλα όσα έχω προσπαθήσει να πω ή να γράψω, αποτελούσαν πάντοτε την εσωτερική ανάγκη να μεταδώσω στον εαυτό μου και στους άλ­λους αυτό πού ξέσπασε, αυτό πού φωτίστηκε και αποκαλύφθη­κε μέσα μου εκείνη τη στιγμή.

Όταν μιλά κανείς για την αιωνιό­τητα, μιλά γι' αυτό. Αιωνιότητα δεν είναι η άρνηση του χρόνου, αλλά η απόλυτη ολοκλήρωση, σύναξη και αποκατάστασή του. Αιώνια ζωή δεν είναι ό,τι αρχίζει μετά την πρόσκαιρη ζωή· είναι η αιώνια παρουσία της καθολικότητας της ζωής.

Ο Χριστιανισμός είναι μια ευλογημένη ανάμνηση, είναι όντως η κατάκτηση όλου του διασπασμένου χρόνου, είναι η εμπειρία της αιωνιότητας, εδώ και τώρα. Όλες οι θρησκείες και οι πνευματι­κότητες πού τείνουν να εκμηδενίσουν τον χρόνο είναι ψευδείς θρη­σκείες και ψευδοπνευματικότητες.

Λαμπρή, ηλιόλουστη, ανοιξιάτικη μέρα. Φαίνεται σαν να τραγουδά η ίδια η μέρα: «Ἐν σοί μόνον ἀγαλλόμεθα

π. Αλέξανδρος Σμέμαν


18/6/17

Επί τον τύπον των ήλων



Διατρέχω τον καιρό μου
γυρεύοντας σημάδια
υπαινιγμούς και ίχνη
μίας αλλότριας κτίσης
πέρα απ' τα σύνορα
του νου μου τα στενά

μ' ένα καινούριο βλέμμα
που ξεπερνά της όρασης
την  καθεστηκυία τάξη
μία ακτίνα
που θεάται τα κρυφά

και μια καρδιά
που επιλεκτικά
στο θόρυβο
του κόσμου αυτού κωφεύει
κι αναγνωρίζει μόνο
την κρύφια της ψυχής
ντοπιολαλιά

όταν τα πάντα
ξαναγίνονται καινούργια
μεσ' απ της πίστης
την πανίσχυρη ματιά....

Όλγα


12/6/17

Τα άγια τοις αγίοις




Ίσως δεν υπάρχει πιο αποκαλυπτικό σημείο της ζωής του χριστιανού του τί είναι αγιότητα, από την εκφώνηση του ιερέως, όταν υψώνει το Τίμιο Σώμα λίγο πριν από τη Θεία Κοινωνία: «τά ἅγια τοῖς ἁγίοις», δηλαδή το Σώμα του Χριστού και το Αίμα Του είναι άγια και προσφέρονται στους «αγίους», τα μέλη της Εκκλησίας προς κοινωνίαν.

Η απάντηση του λαού στην εκφώνηση αυτή είναι συγκλονιστική: «εἷς ἅγιος, εἷς Κύριος, Ἰησοῦς Χριστός, εἰς δόξαν Θεοῦ Πατρός». Ένας είναι μόνον άγιος, ο Χριστός -εμείς είμαστε αμαρτωλοί- και η αγιότητά Του, στην οποία καλούμαστε να συμμετάσχουμε και εμείς οι αμαρτωλοί, δεν αποβλέπει σε τίποτε άλλο από τη δόξα του Θεού (΄΄εἰς δόξαν Θεοῦ Πατρός΄΄), Την ώρα εκείνη η Εκκλησία βιώνει την αγιότητα στο αποκορύφωμά της. Με την ομολογία «εἷς ἅγιος», κάθε αρετή μας και κάθε αξία μας εκμηδενίζονται μπροστά στην αγιότητα του μόνου αγίου. Αυτό δεν σημαίνει ότι πρέπει να προσερχόμαστε στη Θ. Κοινωνία χωρίς προπαρασκευή και αγώνα για την άξια προσέλευσή μας. Σημαίνει όμως ότι όσο και αν προετοιμαστούμε, δεν γινόμαστε άγιοι προτού κοινωνήσουμε.

Η αγιότητα δεν προηγείται της ευχαριστιακής κοινωνίας, αλλ' έπεται. Αν είμαστε άγιοι πριν κοινωνήσουμε, τότε προς τί η Θ. Κοινωνία; Μόνον η μετοχή στην αγιότητα του Θεού μάς αγιάζει, και αυτό είναι πού μας προσφέρει η Θ. Κοινωνία.

Ιωάννης Ζηζιούλας

Μητροπολίτης Περγάμου