19/2/10

ΤΗΝ ΕΥΧΗ ΣΑΣ ΝΑ' ΧΟΥΜΕ !


Δόξα τῷ Θεῷ προλάβαμε μερικούς! Εὐλογημένα γεροντάκια, ἄνθρωποι μιᾶς ἄλλης ἐποχῆς, ἑνός ἄλλου ἤθους, πού ἐμεῖς θά πρέπει νά ἰδρώσουμε πολύ γιά νά ἀπόκτήσουμε. Ἄνθρωποι τῆς ὑπακοῆς καί τῆς πλήρους ἀποταγῆς, δέν ἔβγαιναν ἀπό τό περιβόλι τῆς Παναγίας παρά μόνο γιά νά πᾶνε στό νοσοκομεῖο, ἄν τό 'καναν κι αὐτό.

Λεβέντες καί σκληροτράχηλοι, δουλευτάδες καί λιτοδίαιτοι, ζοῦσαν μέ τήν ἄκρα εὐσέβειά τους καί μέ τήν ἀγάπη στήν Παναγία. "Δέν ξέραμε ἀπό πολλά θεωρητικά" μᾶς ἔλεγε ἕνας γέροντας στήν Ἁγία Ἄννα, "ἀλλά κάναμε ὑπακοή, ἄσκηση καί ἐργόχειρο, κι ὅταν πέθαινε κάποιος, λέγανε οἱ ἄλλοι, αὐτός ἀγίασε".

Κάποτε στήν Κερασιά παραπονεθήκαμε (ἐμεῖς ἤ δῆθεν εὐσεβεῖς) σ' ἕνα γεροντάκι γιά κάποιους μοναχούς - ἀμόναχους που' χαμε δεῖ. Καί κεῖνος μᾶς ἀπάντησε: " Μά παιδάκια μου, τό περιβόλι τῆς Παναγίας μας ἔχει ἀπ' ὅλα τά λουλούδια. Ὅλοι ἔχουν τήν θέση τους ἐδῶ. Ἐσεῖς μήν κρίνετε κανέναν, γιατί δέν ξέρετε αὔριο τί μετάνοια θά'χει".

Ἅγια γεροντάκια, λυπόμαστε πού δέν γεννηθήκαμε νωρίτερα νά σᾶς γνωρίσουμε πιό καλά. Ἀρκούμαστε στίς ἱστορίες τῶν μεγαλυτέρων, παρακαλοῦμε τόν Θεό νά μᾶς δώσει τήν πίστη σας καί τήν μετάνοιά σας. Τήν εὐχή σας νά' χουμε...