18/3/09

ΑΙΩΝΙΑ Η ΜΝΗΜΗ ΑΥΤΟΥ...

Ὀδυσσέας Ἐλύτης

2 Νοεμβρίου 1911 - 18 Μαρτίου 1996





Τ γλσσα μο δωσαν λληνική.
τ
σπίτι φτωχικ στς μμουδις το μήρου...
Μονάχη
γνοια γλσσα μου στς μμουδις το μήρου...
κε σπάροι κα πέρκες
νεμόδαρτα ρήματα
ρεύματα πράσινα μ
ς στ γαλάζια
σα εδα στ σπλάχνα μου ν' νάβουνε
σφουγγάρια, μέδουσες
μ
τ πρτα λόγια τν Σειρήνων
στρακα ρόδινα μ τ πρτα μαρα ρίγη...
Μονάχη
γνοια γλσσα μου, μ τ πρτα μαρα ρίγη...
κε ρόδια, κυδώνια
θεο
μελαχροινοί, θεοι κ' ξάδελφοι
τ
λάδι δειάζοντας μς στ πελώρια κιούπια.
Κα
πνος π τ ρεμματι εωδιάζοντας
λυγαρι
κα σχνο
σπάρτο κα
πιπερόριζα
μ
τ πρτα πιπίσματα τν σπίνων
ψαλμ
δίες γλυκς μ τ πρτα-πρτα Δόξα Σοί...
Μονάχη
γνοια γλσσα μου, μ τ πρτα - πρτα Δόξα Σοι!..


κε δάφνες κα βάγια
θυμιατ
κα λιβάνισμα
τ
ς πάλες ελογώντας κα τ καριοφίλια
στ
χμα τ στρωμένο μ τ' μπελομάντιλα,
κν
σες, τσουγκρίσματα
κα
Χριστς νέστη
μ
τ πρτα σμπάρα τν λλήνων!
γάπες μυστικς μ τ πρτα λόγια του μνου...
Μονάχη
γνοια γλσσα μου, μ τ πρτα λόγια του Ὕμνου.