21/3/08

ΣΥΓΧΩΡΗΣΗ (συνέχεια...)

Ο εὐαγγελικὲς περικοπὲς τῶν Κυριακῶν τοῦ Τριωδίου, χουν μεταξύ τους να κοιν σημεο: παρουσιάζουν τὴν μαρτία ὡς μαρτία νώπιον το Θεο. Βλέπουμε τν Τελώνη ν πηγαίνει στὸν ναό, γι ν ζητήσει συγνώμη κα ν πευθύνεται στν Θε λέγοντας: « Θες λάσθητί μοι τ μαρτωλ» (Λκ. 18, 13). Ἐνῶ ς Τελώνης ἁμάρτησε ἔναντι τῶν συνανθρώπων του, συγχώρηση ζητάει πρωτίστως π τν Θε στν χρο το ναο.

λλ κα σωτος: «μαρτον ες τν ορανν κα νώπιόν Σου κα οκέτι εμ ξιος κληθναι υός Σου» (Λκ. 15, 21.), λέει πρς τν πατέρα του. « πρτος ἔναντι τοῦ ὁποίου μάρτησα δν εσαι σύ, πατέρας μου, πο κατασπατάλησα τν περιουσία σου, λλ εναι Θες το ποίου κατέχρανα τν εκόνα, λέρωσα κα σπίλωσα τν τίμια εκόνα μ τν ποία περιποιήθηκε τν παρξη κα τν πόστασή μου».

Κα στν τρίτη παραβολή, τν παραβολ τς Κρίσεως, βλέπουμε τὸν διο τὸν Θε ν λέει: «πείνασα κα οκ δώκατέ μοι φαγεῖν, δίψησα κα οκ ποτίσατέ με» Λκ. 15, 21 – «ατ πο δν κάνατε στν συνάνθρωπό σας δν τ κάνατε σ μένα· στ πρόσωπο το δελφο εμαι γώ, ρα μαρτία σας εναι μαρτία πο νάγεται σ μένα».

Κα ο δικές μας μαρτίες, πο χουν σν βάση τους τν γωισμ κα τ φιλαυτία, τ φιληδονία, τ φιλοϋλία, τ φιλαργυρία, τν λισμό, τν πνευματική μας μυωπία, εναι μαρτίες σωτερικές, ἁμαρτίες πο τς ζομε μέσα μας κα μς τρνε τ σωθικά. Εναι μαρτίες πο καταστρέφουν κα καταβροχθίζουν τς σχέσεις μας μ τος συνανθρώπους κα τος δελφούς μας. Ἀποτελοῦν ὅλες μαζὶ τὴ μία μαρτία πο διαπράττουμε ἐνώπιον το Θεοῦ, ὁ ὁποῖος μᾶς βαλε τ σφραγίδα τς εκόνας Του, κα μᾶς δωσε τ δυνατότητα ν φτάσουμε μ τ χάρι Του στν μοίωσή Του. Κι ἐμεῖς ἀμαυρώσαμε κα τ κατ’ εκόνα κα τ καθ’ μοίωση. Κι τσι, ζομε σ ατ τ ζωώδη κατάσταση τῆς καθημερινότητάς μας. Δν μεταμορ­φώνεται αυτός μας, δν ναγεννται, δν ζε κάπως πι πνευματικά.

Στεκόμαστε λοιπν νώπιον το Θεο κα ζητομε αὐτὴ τ δεύτερη συγχώρηση. φο συμφιλιωθομε μ τος δελφούς μας, μ τος διπλανούς μας, κα ασθανθομε λιγάκι τι γκρεμίζονται τ τείχη ποὺ μᾶς χωρίζουν, προχωρομε στν λλη συμφιλίωση, τὴ συμφιλίωση μ τ πρόσωπο το Θεο κα Πατέρα μας. Ατ συμφιλίωση, ατ συγχώρηση βάζει τν Θε στν χρο τς ψυχς μας. Κι ἔτσι ρχίζουν ο σωτερικοί, οἱ πνευματικο ναστεναγμο τς ποκεκαλυμμένης λήθειάς Του μέσα στν καρδιά μας. τσι μπορομε κι μες ν Τν χουμε τν Θεό.


Ὑπάρχουν ἄλλα δύο «συν-» τῆς «συν-χώρησης». Λέγεται στ βιβλίο το Δευτερονομίου (κα περιγράφεται ναλυτικ ἀπὸ τὸν γιο Νικόδημο) πς σ ατ τν γώνα πο κάνουμε, ζητομε κα χουμε νάγκη π τν συμπαράσταση το διου το Θεο. δική μας ατηση συγνώμης π Ατν, Τν καθιστ «συνεκπολεμούντα» (Δευτ. 1, 30.) μαζί μας – ατς ν πολεμ γι μς κα ν φέρνει σ πέρας τν δικό μας γώνα.

Κι κόμη παραπάνω, ἔχουμε ἀνάγκη νὰ γινόμαστε «συμπορευόμενοι» μ Ατόν. χι ν συμπορεύεται Θες στν δικό μας γώνα –ατ εναι τ προηγούμενο– λλ ν συμπορευόμαστε μες στν δική Του πορεία κα δό. Τ βράδυ τῆς Κυριακῆς τν Βαΐων θ ψάλλουμε: «συμπο­ρευθμεν Ατ κα συσταυρωθμεν κα νεκρωθμεν δι’ Ατὸν τας το βίου δοναῖς». Ατ συγχώρηση πο θ ζητήσουμε π τν Θεό, θ μς δώσει μὲν τν ασθηση τι στν γώνα μας κα στν πορεία μας εναι κα Ατς συνοδοιπόρος, λλ ταυτόχρονα θ μς δηγήσει κα στ ν μπορέσουμε κι μες ν πορευθομε τ δική Του δό· ν συσταυρωθομε, ν ζήσουμε τ πάθος Του, γι ν μπορέσουμε ν συζήσουμε μαζί Του κα ν συναναστηθομε.

Νικόλαος Μεσογαίας, "Ἀπό τό καθ' ἡμέραν στό καθ' ὁμοίωσιν".