20/3/11

Πολλά δεινά που γίνονταν και θα γίνον­ται πάντα, όσο ή φύση του άνθρωπου θα μένει ή ίδια...

 
Οι περισσότεροι άνθρωποι προτιμούν να κάνουν κακό και να θεωρούνται έξυ­πνοι, παρά νά είναι καλοί και νά τους λέ­νε κουτούς. Αιτία όλων αυτών ήταν ή φιλαρχία που έχει ρίζα την πλεονεξία και την φιλοδοξία που έσπρωχναν τις φατρίες να αγωνίζονται με λύσσα. Οι αρχηγοί των κομμάτων, στις διάφορες πολιτείες, πρό­βαλλαν ωραία συνθήματα. Ισότητα τών πολιτών από την μια μεριά, σωφροσύνη της αριστοκρατικής διοίκησης από την άλλη. Προσποιούνταν έτσι ότι υπηρετούν την πολιτεία, ενώ πραγματικά ήθελαν νά ικανοποιήσουν προσωπικά συμφέροντα και αγωνίζονταν με κάθε τρόπο νά νική­σουν τους αντιπάλους τους».  
 
«"Έτσι οι εμφύλιοι σπαραγμοί έγιναν αίτια ν’ απλωθεί σ' όλο τον ελληνικό κό­σμο κάθε μορφή κακίας και το ήθος, που είναι κύριο γνώρισμα της ευγενικής ψυ­χής, κατάντησε νά είναι καταγέλαστο καί εξαφανίστηκε... Τις περισσότερες φορές επικρατούσαν οι διανοητικά κα­τώτεροι. Ο ανταγωνισμός δημιούργησε απόλυτη δυσπιστία και δέν υπήρχε τρό­πος που να μπορεί να την διαλύσει, ούτε εγγυήσεις ούτε όρκοι φοβεροί».

«Αυτά τά φοβερά έγιναν στην Κέρκυ­ρα. Άλλοι κινήθηκαν για να απαλλαγούν από την φτώχεια τους επιδιώκοντας νά πάρουν τις περιουσίες των άλλων. Άλλοι χτυπούσαν άγρια και αλύπητα αν­θρώπους της ίδιας τάξης, όχι από πλεονεξία, αλλά από το τυφλό πάθος του πρωτόγονου ανθρώπου. Ολόκληρη η ζωή της πολιτείας αναστατώθηκε και η ανθρώπινη φύση, η οποία κι όταν ακόμη υπάρχει ευνομία, έχει την τάση νά παρα­νομεί, ξεχείλισε, κι ανατρέποντας τους νόμους, έδειξε μέ ικανοποίηση όλη της τήν ασυγκράτητη έχθρα εναντίον κάθε εξουσίας. Αν προτίμησαν την άνομη εκ­δίκηση από την δικαιοσύνη, αν προτίμη­σαν την πλεονεξία από την ευνομία, τού­το συνέβηκε επειδή ο φθόνος είχε δια­βρώσει τήν ψυχή τους. Για να εκδικηθούν τους εχθρούς τους οι άνθρωποι, σε τέτοι­ες περιστάσεις, αγνοούν τους κανόνες ε­πάνω στους οποίους στηρίζονται οι κοι­νωνίες, κανόνες όμως επάνω στους οποί­ους μπορούν νά στηριχτούν για να σω­θούν αν βρεθούν στήν ανάγκη. Αλλά αδιαφορούν ξεχνώντας ότι, αν καταλύσουν όλους τους κανόνες, τότε και οι ίδιοι θα στερηθούν από τήν προστασία τους αν έρθει στιγμή πού θά τήν έχουν ανάγκη».


«Και θά είμαι ικανοποιημένος αν το έργο μου κριθεί ωφέλιμο από όσους θε­λήσουν να έχουν ακριβή γνώση των γε­γονότων που συνέβησαν και εκείνων που θά συμβούν στο μέλλον, τα οποία, από τήν πλευρά της ανθρώπινης φύσης, θά είναι όμοια ή πα­ραπλήσια. Έγραφα την ιστορία μου για να μείνει αιώνιο κτήμα».

...«Καί έπεσαν πάνω στις πόλεις, απ' τους εμφυλίους πολέμους, πολλά δεινά που γίνονταν και θα γίνον­ται πάντα, όσο ή φύση του άνθρωπου θα μένει ή ίδια, φοβερότερα η ηπιότερα και μέ διαφορετική μορφή, ανάλογα με την κάθε φορά μεταβολή των περιστάσεων .

ΘΟΥΚΥΔΙΔΟΥ ΙΣΤΟΡΙΑΙ