ΑΡΧΑΓΓΕΛΩΝ ΤΟΠΟΣ: Ανόητε άνθρωπε, μικρέ...

Θεέ μου, κάνε με...

Όλα αυτά τα αγαθά πού έχομε κάθε μέρα γύρω μας και τα νομίζομε τίποτα, ένα ζεστό κρεβάτι, ένα καθαρό φαγητό, νερό να πλυθούμε, ρούχα να φορέσαμε, φιλική συντροφιά, τους δικούς μας - Θεέ μου, κάνε με να καταλαβαίνω καθημερινά την αξία τους, να καταλαβαίνω το πόσο εύκολα μπορούν όλα αυτά να γίνουν άφαντα μέσα σε μια μέρα από μπροστά μου και να μεταμορφωθώ σε ένα βρωμερό, πειναλέο, κουρελιασμένο ανθρώπινο πλάσμα, πού άλλα ανθρώπινα (αυτό είναι το απίστευτο) πλάσματα το σπρώχνουν με τον υποκόπανο ή με κλοτσιές μέσα σε μπουντρούμια ή συρματοπλεγμένα στρατόπεδα, με μια ψωριασμένη κουβέρτα, ωσότου αρρωστήσει, σακατευτεί, ξεψυχήσει, παλαβώσει ή άποσκελετωθεί της πείνας... Θεέ μου, κάνε με να καταλαβαίνω καθημερινά και να τιμάω αυτά τα λίγα, ή πολλά, πού τα έχω σήμερα, ένα καθαρό κρεβάτι, μια γωνιά ζεστή, το ψωμί, το κρασί, το τραπέζι ετούτο με το χαρτί και το μολύβι... Θεέ μου, κάνε με.

Ζήσιμος Λορεντζάτος - Σύμμεικτο 558

9/6/11

Ανόητε άνθρωπε, μικρέ...

...που νομίζεις πως είσαι το κέντρο του κόσμου, αν μόνο μπορούσες να εννοήσεις την απεραντοσύνη του σύμπαντος, αν επέτρεπες για μια στιγμή στον εαυτό σου να αντιληφθεί πόσο ασήμαντος είσαι, πόσο θλιβερή είναι η κακία και η έπαρσή σου, πόσο ανόητος ο πολιτικός ή ο θρησκευτικός φανατισμός σου, πόσο γελοία η απόλυτότητά των ιδεολογημάτων σου, μπροστά στην απεραντοσύνη του σύμπαντος...ίσως να μπορούσες να αγαπήσεις λίγο παραπάνω τον εαυτό σου, τον πλησίον σου κα έτσι τελικά να νοιώσεις λίγο την αγάπη του Θεού...