17/12/13

Χριστός γεννάται


Προετοιμάζεται ὁλόκληρη ἡ χριστιανοσύνη νὰ ἑορτάσει σὲ λίγες ἡμέρες «τὴν μητρόπολιν τῶν ἑορτῶν», τὸ ἱστορικὸ καὶ κοσμοχαρμόσυνο γεγονὸς τῆς Γεννήσεως τοῦ Θεανθρώπου. Ἑορταστικὴ ἀτμόσφαιρα ἐπικρατεῖ παντοῦ, ποὺ πολλὲς φορὲς λαμβάνει ἕναν εἰδυλλιακὸ χαρακτῆρα. Δίδεται ἡ εὐκαιρία στοὺς ἀνθρώπους νὰ ἀνταλλάξουν δῶρα, νὰ κάνουν ὁλιγοήμερες διακοπές, νὰ ἀπολαύσουν τὰ ὑλικὰ ἀγαθὰ καὶ νὰ διασκεδάσουν. Ἀσφαλῶς, τὰ ἔχει καὶ αὐτὰ ὁ ἄνθρωπος ἀνάγκη. Ὁ συνειδητὸς χριστιανός, ὅμως, δὲν πρέπει νὰ δώσει βαρύτητα μόνο σὲ αὐτά, γιατὶ θὰ προσδώσει στὰ Χριστούγεννα ἕναν ἐκκοσμικευμένο τρόπο, ξένον πρὸς τὶς χριστιανικές μας παραδόσεις καὶ τὰ ἑλληνοχριστιανικὰ ἤθη καὶ ἔθιμά μας. Μὲ τὴ Γέννηση τοῦ Θεανθρώπου, ἀρχίζει μιὰ καινούρια ζωὴ γιὰ τὸν ἄνθρωπο ποὺ θὰ ἀκολουθήσει τὸ Χριστὸ καὶ θὰ ζήσει μὲ ἕναν καινούριο τρόπο, ποὺ θὰ τὸν ὁδηγήσει στὴ σωτηρία καὶ στὴ λύτρωση. Γι´ αὐτὸ χαιρόμαστε ὡς χριστιανοί, γιατὶ ὁ Θεός γίνεται ἄνθρωπος («βρέφος ἐσπαργανωμένον») γιὰ νὰ σώσει τὸν πεπτωκότα ἄνθρωπο καὶ νὰ τὸν ὁδηγήσει στὴ θέωση, «ἐνηνθρώπισεν, ἵνα ἡμεῖς θεοποιηθῶμεν» (Μέγας Ἀθανάσιος). Στὸ πρόσωπό Του θὰ ἐπέλθει ἡ συμφιλίωση ἀνάμεσα στὸν ἄνθρωπο καὶ στὸ Θεό, ἡ ὁποία εἶχε διασαλευθεῖ μὲ τὴν πτώση τοῦ πρώτου ἀνθρώπου. Τὸ Θεῖο Βρέφος μᾶς χτυπᾶ τὴ θύρα τῆς ψυχῆς μας γιὰ νὰ εἰσέλθει καὶ νὰ κατοικήσει, ἀρκεῖ νὰ Τοῦ ἀνοίξουμε. Χρειάζεται, ὅμως, νὰ ἔχει προηγηθεῖ ἡ ἀγάπη γιὰ νὰ μείνει καὶ νὰ κατασκηνώσει μέσα μας. Ὁ Χριστός, κατὰ τὴν ἔκφραση ἑνὸς σύγχρονου θεολόγου καὶ στοχαστοῦ, «εἶναι ὁ ζητιάνος τῆς σωτηρίας μας, χτυπᾶ τὴν πόρτα τῆς καρδιᾶς μας καὶ μᾶς καλεῖ νὰ συνδειπνήσουμε στὸ τραπέζι τῆς Βασιλείας Του», μὲ τὸ σῶμα καὶ τὸ αἷμά Του νὰ μᾶς θρέψει καὶ νὰ μᾶς ἀναγεννήσει. Τότε, πραγματικά, θὰ νοιώσουμε Χριστούγεννα καὶ ἡ Γέννηση τοῦ Χριστοῦ θὰ ἀποβεῖ ἀναγέννηση δική μας.

Πρωτ. Χρῖστος Κυριακόπουλος