31/5/16

Η Άνοιξη του Ευαγγελίου




«ΕΠΑΡΑΤΕ τούς ὀφθαλμούς ὑμῶν καί θεάσασθε τάς χώρας ὅτι λευκαί εἰσί πρός θερισμόν ἤδη» (Ἰω. δ' 35).

Έτσι μιλά ο Σωτήρας στους μαθητές Του κοντά στο φρέαρ του Ιακώβ.
Ο Ιησούς, φαίνεται, άρχισε την δημόσια δράση Του κατά τα τέλη Φεβρουαρίου ή την αρχή του Μαρτίου. Οι πρώτες πνοές της πρώιμης άνοιξης της Γαλιλαίας έρ­χονταν μαζί μ’ αυτή την άνοιξη των ψυχών, που εξήγ­γελλε, που έφερνε ο Σωτήρας.
Υπάρχει κάτι σαν άνοιξη στο κατώφλι του Ευαγ­γελίου. Τα πρώτα λόγια του Ιησού, οι πρώτες Του συ­ναντήσεις, τα πρώτα Του καλέσματα αναδίνουν μια εα­ρινή ελπίδα και μια χλωρή επιφάνεια. Οι Γαλιλαιϊκές παραβολές μάς μιλούν για σπορά, για το σιτάρι που ψηλώνει, για θερισμούς που λευκάζουν, για δέντρα που μεγαλώνουν.
Αισθανόμαστε αυτή την ατμόσφαιρα; Ανοίγουμε την ψυχή μας σ' αυτές τιςπνοές;
Άνοιξη και νιότη. Αιώνια νιότη του Ευαγγελίου. Ο τρόπος να μένουμε πάντοτε νέοι, κι ας περνούν τα χρόνια, είναι να είμαστε ενωμένοι με τονΙησού. Κοντά Του δεν χάνουμε ποτέ την χάρη της νιότης, το άρωμα της άνοιξης.
Η νιότη είναι η ψυχική κατάσταση των πρώτων μα­θητών. Ενθουσιασμός νεανικών καρδιών που προσφέρον­ται. Αυτό δεν σημαίνει πώςπρέπει να μην ωριμάσουμε και να μην φτάσουμε την φυσική ανάπτυξή μας. Σημαίνει σφρίγος, δροσιά, παραμονή κοντά στις πηγές, συγχρο­νισμό με την άνοιξη των πραγμάτων, ικανότητα για α­φομοίωση και προσαρμογή, ενεργητικότητα: -πιο άνετη και πιο έντονη.
Το Ευαγγέλιο, μπορούμε να πούμε, ξεχειλίζει από νιάτα. Γιατί όποιον ο Θεός συγχωρεί και γιατρεύει ξαναγίνεται νέος. «Ἀνακαινισθήσεται ὡς ἀετοῦ ἡνεότης σου» (Ψλ. ργ', 5).

Lev Gillet