24/10/16

Ο σκοπός και η κλήση του ανθρώπου


Η έντονη αγάπη, εξαγνισμένη από την αληθινή άσκηση τοποθετείται σαν προορισμός του ανθρώπου. Η οντολογική τρυφερότητα των μεγάλων πνευματικών (άγιος Ισαάκ, άγιος Μακάριος) προς κάθε δημι­ούργημα μέχρι των ερπετών και ακόμη μέχρι των δαιμόνων, συνοδεύε­ται από ένα εικονογραφικό τρόπο να θεωρήσουμε τον κόσμο, να φα­νερώσουμε με διαύγεια τη θεία σκέψη, να διαπεράσουμε το κοσμικό όστρακο μέχρι τον πυρήνα, κομιστή αισθήσεως. Είναι από αυτή την πηγή πού έρχεται η χαρούμενη κοσμικότης της Ορθοδοξίας, η αδιά­σειστη αισιοδοξία της, η ανώτατη εκτίμηση της ανθρώπινης υπάρξεως: Μετά το Θεό, θεωρεί κάθε άνθρωπο σαν Θεό.
Ο θείος Δάσκαλος, λέγει ο άγιος Μάξιμος, με ένα ευχαριστιακό τρόπο τρέφει τους ανθρώπους από τη γνώση στον έσχατο προορισμό του κόσμου. Σαν μια απέραντη παραβολή, ο κόσμος προσφέρει μια ανάγνωση της θείας ποιήσεως, πού έχει εγγραφεί μέσα στη σάρκα του. Οι εικόνες των ευαγγελικών παραβολών, ή η κοσμική ύλη των μυστηρί­ων δεν είναι τυχαίες. Τα πλέον απλά πράγματα είναι ομοιόμορφα σε ένα πολύ καθορισμένο προορισμό. Το πάν είναι εικόνα, πανομοιότης, μετο­χή στην οικονομία της σωτηρίας, το πάν είναι ψαλμωδία και δοξολογία. Στο τέλος τα πράγματα δεν είναι πια τα έπιπλα του κατέργου μας αλ­λά εκείνα του ναού μας, λέγει ο Paul Claudel.
Τα δώρα και τα χαρίσματα προσδιορίζουν την κλήση του ανθρώ­που: να καλλιεργήσει το άπειρο πεδίο του κόσμου, να εγκαινιάσει όλες τις αρχές των τεχνών και των επιστημών για να διαμορφώσει την αν­θρώπινη ύπαρξη που έχει συστήσει ο Θεός.


Παύλος Ευδοκίμωφ