20/6/08

ΟΙ ΠΑΛΙΟΙ ΜΑΣ ΦΙΛΟΙ ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ ΦΥΓΑΝ...

Πρόσωπα ἀγαπημένα πού μοιραστήκαμε στιγμές μοναδικές, ὄνειρα καί φιλοδοξίες, χαρές καί λύπες...

Φίλοι καλοί πού ζήσαμε στιγμές πολλές, εὐχάριστες καί δυσάρεστες, πού πιστέψαμε πώς γιά πάντα θά ζούσαμε μαζί...

Φίλοι πού μαζί τους φτιάχναμε καί γκρεμίζαμε τόν κόσμο, μέσα στήν ἀφέλεια τῆς νιότης μας...

Ἄλλοι ἔφυγαν σέ ταξίδι μακρινό δίχως ἐπιστροφή...

Ἄλλοι χαμένοι στά τέσσερα σημεῖα τοῦ ὁρίζοντα, ἀνταλλάσουμε ἀραιά καί πού τηλεφωνήματα γιά εὐχές...

Ἄλλων χάσαμε τά ἴχνη, πώς νά' ναι ἄραγε τώρα;

Γιά ἄλλους μαθαίνουμε τά νέα ἀπό τρίτους...


Κι ἄλλους τούς συναντᾶμε τυχαία στόν δρόμο, κι ὅλο λέμε "νά τά ποῦμε καμμιά φορά", μά ποτέ δέν βρισκόμαστε...

Οἱ παλιοί μας φίλοι γιά πάντα φύγαν, μά δέν χάθηκαν. Τούς κουβαλᾶμε στήν μνήμη μας, εἶναι κομμάτι ἀπό τήν ζωή μας, χωρίς αὐτούς ὁ βίος μας θά' ταν λειψός καί μοναχικός. Οὔτε ἕνα λεπτό δέν πῆγε χαμένο, ἀκόμα κι οἱ κακές στιγμές γνώση κι ἐμπειρία ζωῆς ἔγιναν, διδαχθήκαμε ἀπ' αὐτές τήν ἀνεπάρκειά μας στήν ἀγάπη.
Οἱ παλιοί μας φίλοι γιά πάντα φύγαν καί τώρα καταλαβαίνουμε τό γιατί. Εἴμαστε ἀδύναμοι καί ἀνόητοι οἱ ἄνθρωποι καί δέν ξέρουμε ν' ἀγαπᾶμε. Δέν ξέρουμε ποιοί εἴμαστε καί ἔτσι δέν καταλαβαίνουμε τούς ἄλλους, τούς παρεξηγοῦμε, τούς καταπιέζουμε, τούς στενοχωροῦμε.

Καί πάνω ἀπ' ὅλα, ἡ τυφλότητά μας μᾶς κάνει στό διάβα τοῦ χρόνου νά νεκρωνόμαστε πνευματικά, πολλοί ἀλλάζουμε πρός τό χειρότερο καί δέν ἀντέχει ὁ ἕνας τόν ἄλλο...

Οἱ παλιοί μας φίλοι γιά πάντα φύγαν, ὅμως ἐμεῖς τούς μνημονεύουμε σέ κάθε Θεία Λειτουργία, κι ἔτσι πάλι ζοῦμε μαζί τους, μέ τρόπο μυστικό τούτη τήν φορά. Και εὐχαριστοῦμε τόν Θεό γιά τούς καινούργιους φίλους, ὅσους μᾶς ἔδωσε, ἐλπίζοντας πώς αὐτούς θά τούς χαιρόμαστε συνοδοιπορώντας, μέχρι τό τέλος...

14/6/08

ΝΑ ΛΗΣΤΕΨΟΥΜΕ ΤΗΝ ΑΓΑΠΗ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ !


Μια συνέντευξη με τον π. Ανανία Κουστένη


- Τι γνώμη έχετε για τον Ρωμανό τον Μελωδό, τους ύμνους του οποίου αποδόσατε στη νεοελληνική γλώσσα;


«Ενας λυρικός ποταμός θεϊκής αγάπης ξεχύνεται μέσα απ' του Ρωμανού τ' αριστουργήματα. Παινεύει με τέλειο τρόπο, με νέο ποιητικό ρυθμό και με τη ζωντανή γλώσσα της εποχής του τον Αφέντη το Χριστό, την Κυρά την Παναγία και τους Αγίους της Εκκλησίας. Αναφέρεται ακόμα και σε κάποια γεγονότα της Θείας Γραφής, αλλά και της εποχής του (6ος μ.Χ. αιώνας).

Ο Ρωμανός είναι μια αποκάλυψη. Στο διάβα των αιώνων εμέθυσε πολλούς. Μεγάλος μάστορας του λόγου και άγιος του Θεού. Ανθρωπος αγάπης και ταπείνωσης. Καθώς διαβάζουμε τους Υμνους του, νιώθουμε στ' αλήθεια πως μας πιάνει απ' το χεράκι και πολύ απαλά και στοργικά μάς πηγαίνει εκεί που θέλει. Κι εμείς χαιρόμαστε κι αφηνόμαστε σ' εκείνον. Και τρυγάμε αχάλαστες χαρές κι αλλάζει λίγο λίγο η ζωή μας».


- Η γνώση και η πίστη συγκρούονται;

«Σπουδαία πράγματα και τα δύο. Θεία δώρα. Η Πτώση του ανθρώπου έφερε αυτή τη σχέση αντίθεσης. Η πίστη είναι η μέγιστη γνώση, είναι η λογική του Θεού. Η γνώση του ανθρώπου είναι κι αυτή ένα θείο δώρο. Μπαίνοντας όμως το κακό, δυσκολεύει τον άνθρωπο. Κι αντί να ισχύει όπως λέμε στα μαθηματικά η αρχή της συμπληρωματικής διαφοράς, το ένα να συμπληρώνει το άλλο, ισχύει η αρχή της αντιθέσεως. Αυτή είναι και η αμαρτία. Τι είναι αμαρτία; Απουσία Θεού. Αμα φύγει ο Θεός από την ψυχή του ανθρώπου και από τη ζωή, ο άνθρωπος δυσκολεύεται. Και τα δώρα που του έδωσε ο Θεός τα χρησιμοποιεί στραβά πολλές φορές».


9/6/08

ΕΝΑΣ "ΚΑΒΟΥΡΑΣ" ΚΑΡΑΔΟΚΕΙ...

Τρεις λέξεις, ένα κείμενο για αυτές. Η πρώτη ως αρκτικόλεξο ρόλων, η δεύτερη ως ακριβής μετάφραση του αρχαίου όρου που κρύβουν τα υπογραμμισμένα, η τρίτη ενσαρκώνει τον φοβο που η πίστη στον Θεό καλείται να διασκορπίσει, την παγίδα που στήθηκε και με καταπίνει.

Είναι άνθρωποι που δεν έχουν συνήθως φρύδια, που επιλέγουν ευφάνταστα καπέλα ή φαινομενικά όμορφα χτενίσματα. Μέσα στο πολύβουο πλήθος της μεγαλούπολης δεν περνούν απαρατήρητοι απλώς σπεύδω να τους ξεχάσω. Ίσως δεν κυκλοφορούν και αρκετά. Πλέον θα αρκεί να μνημονεύσω τον άγιο Σάββα για να τους θυμηθώ συνειρμικά. Βλέπετε, όταν μεγαλώνεις κλεισμένος στον μικρόκοσμό σου, όταν η μητέρα σου φτηνά την γλίτωσε με επέμβαση και κάποιες ακτινοβολίες, όταν θρηνείς τον πατέρα σου που έφυγε ακαριαία από δυστύχημα, η «επάρατος» σού φαίνεται απόμακρα άγνωστη ώσπου να χτυπήσει σφοδρά κάποιον αγαπημένο σου. Τότε σκέψεις και λέξεις στροβιλίζονται στο μυαλό σου δεμένες με την αμφιβολία. Τέσσερεις ρόλοι, ένας στροβιλισμός, πόσες εναλλαγές;

1. Επισκέπτης: Όταν, λένε, περνάς από Νοσοκομείο να κάνεις δυο φορές τον σταυρό σου, μια για αυτούς που είναι μέσα και μια για εσένα που δεν είσαι εκεί. Δεν ξέρω αν οι ασθένειες χωρούν ιεράρχηση, αν έχει νόημα να τις χωρίζουμε βάσει πόνου. Σήμερα, πάντως, αυτή μου φαίνεται πιο δυσβάσταχτη. Ασθένεια και πόνος να άλλες δυο λέξεις που κατεξοχήν πληγώνουν την ψυχή και τραυματίζουν την αυτάρκειά μας. Να είναι για καλό;

2. Νοσηλευτής: Σταυροκοπιέμαι, λοιπόν, έξω από τα νοσοκομεία και μέσα συνειδητοποιώ πόσο δύσκολα είναι τα ιατρικά και παραϊατρικά επαγγέλματα. Τι αποθέματα ψυχής πρέπει να έχεις για να δίνεις καθημερινά κουράγιο, να μην μεταφέρεις το βαρύ κλίμα στο σπίτι σου, για να διατηρείς την ανθρώπινη ματιά σου στους άλλους… Σ’ έναν τέτοιο χώρο δοκιμάστηκε ο γέροντας Πορφύριος και τόσοι άλλοι, έτσι αγίασαν οι άγιοι Ανάργυροι, ο άγιος Παντελεήμονας.

3. Ασθενής: Και μια ωραία πρωία βγαίνουν κάποιες εξετάσεις και η ζωή σου φυραίνει, γυρίζει ανάποδα. Να ξέρεις ή να μην ξέρεις; Δυο φορές δύσκολα είναι τα πράγματα όταν είσαι ασθενής του ΙΚΑ κι όχι του Δημοσίου. Πολίτης δεύτερης κατηγορίας, μα δεν θα επεκταθώ. Και πάλι καλά που άμα τη διαγνώσει καρκίνου τα φάρμακα χορηγούνται δωρεάν, ενώ έχεις δικαίωμα και σε κρεβάτι με αερόστρωμα… Τι να πεις; Εν κλίνη νυν ασθενών κατάκειμαι και ουκ έστιν ίασις τη σαρκί μου, αλλ’ η Θεόν και Σωτήρα του κόσμου και τον λυτήρα των όλων κυήσασα, σου δέομαι της αγαθής, εκ φθοράς των παθών μου ρυσθήναι με.

4. Συγγενής: Πόσο δύσκολο, αλήθεια, είναι να βλέπεις τον άνθρωπό σου να σιγοσβήνει χωρίς να μπορείς να τον βοηθήσεις; Πόσο πλανήθηκα νομίζοντας πως με τις δικές μου δυνάμεις μπορώ να στηρίξω τους άλλους; Πόσο θεομάχησα επειδή δεν έγινε αυτό που θα λόγιζα ως θαύμα σ’ εμάς; Και καλά να έχεις συμπαραστάτες και καλούς γιατρούς. Όταν χτυπάς στο αδιαπέραστο τζάμι της αδιαφορίας; Και καλά να φαίνεται ο άνθρωπός σου πως μετανοεί. Σκέφτεσαι πως έγινε για την πρόοδό του. Αν γκρινιάζει όμως, αν δεν υποφέρει τον πόνο; Θα γκρίνιαζε ούτως ή άλλως; Θα κριθεί διαφορετικά; Θα ήταν καλύτερη η ευθανασία; Όταν είσαι έξω από τον χορό, καταδικάζεις απροβλημάτιστα όσους την επιζητούν στον αφόρητο πόνο. Αλλιώς;

Πάντα ματαιότης τα ανθρώπινα. Είτε πλούσιος και φτασμένος, είτε κακότροπος ή πολύ δοκιμασμένος, ο «κάβουρας» καραδοκεί. Τι να τα κάνεις όλα; Να πανικοβληθείς βλέποντας τους άλλους να υποφέρουν; Να ψάχνεσαι μην έρθει η σειρά σου; Ασφαλώς και πιστεύοντας στο Θεό δεν συνάπτεις συμφωνία μακροημέρευσης. Ασφαλώς και ο φόβος φυλά τα έρμα και οι εξετάσεις προληπτικά σώζουν ζωές, μα πού πήγε η εμπιστοσύνη στον Δημιουργό και Εσταυρωμένο, πού είναι η χαρά της Αναστάσεως; Η πίστη δοκιμάζεται, η χλιαρότητα ελλοχεύει και… Κύριε, βοήθει μοι τη απιστία! Πόσο έμαθα να χαίρομαι περισσότερο την κάθε στιγμή μου, να γκρινιάζω και να αγχώνομαι λιγότερο για τα επουσιώδη;

Τις όμορφες στιγμές ο Χάρος δεν τις παίρνει, οι άλλες μας προϊδεάζουν για την κόλαση μα στέκουν και ευκαιρία μετανοίας. Για τις ζωές μας… Χριστός ανέστη!

ΕΙΡΗΝΗ Κ.

3/6/08

ΧΡΥΣΟ ΤΟ ΗΛΙΟΒΑΣΙΛΕΜΑ ΤΗΝ ΟΨΗ ΜΑΣ ΠΥΡΩΝΕΙ...

Τί νόημα ἄραγε νά ἔχουν τά ταξίδια ἄν εἶναι μοναχικά; Τί ὀμορφιά νά ἔχουν τά τοπία ὅταν εἶναι ἄδεια ἀπό ἀγαπημένα πρόσωπα;

Πόσο ρομαντισμό μπορεῖ νά ἔχουν οἱ νύχτες ἄν περιδιαβαίνεις μονάχος στούς δρόμους;

Πόσο ἐντυπωσιακό μπορεῖ νά εἶναι ἕνα ἡλιοβασίλεμα, χωρἰς μάτια ἀγαπημένα νά τό μοιράζονται ;

Πόσο μπορεῖς νά ἀπολαύσεις ἕνα βιβλίο, ἄν δέν μπορεῖς μετά νά τό συζητήσεις μέ κάποιον;

Πόσο ἔρημα μοῦ φαίνονται ὁ κάμπος καί τό πέλαγος, χωρίς ψυχές ἀνθρώπων νά τά ζωντανεύουν;


Ἐρημιά γύρω μας κι ἐντός μας, χωρίς τήν χαρά τῆς συνοδοιπορίας.



Ἀναζητοῦμε πρόσωπα γιά νά μοιραστοῦμε τήν χαρά τῆς διαδρομῆς...


Μιά ματιά, μιά κουβέντα, ἕνα χαμόγελο ἀγαπημένου προσώπου...

Χρυσό τό ἡλιοβασίλεμα τήν ὄψη μας πυρώνει, λέει ὁ ποιητής κι ὅλα ἀποκτοῦν πάλι νόημα καί λούζονται στό φῶς. Ἔχουμε ἀνάγκη φίλους κι ἀδελφούς νά μοιραστοῦμε τήν χαρά καί τήν λύπη μας, σκέψεις καί συναισθήματα, ὄνειρα καί ἐπιθυμίες. Μά πάνω ἀπ' ὅλα ἔχουμε ἀνάγκη Ἐκεῖνον πού καταλύει κάθε μοναξιά καί πού ὁ γλυκός Του λόγος στόν πλησίον μᾶς ὁδηγεῖ, καί προτρέπει νά γίνουμε κοινότητες προσώπων κι ὄχι ἄτομα πού ζοῦν ἰδιωτικά σα νά'ναι ἐξορισμένα...

φωτό: Χ.Μ.