31/10/13

Διαβάζοντας…


 

Απόψε διάβασα για τους νεομάρτυρες του Μπερτιάνσκ, δεύτερη συνέχεια –μετά το: «εχθρός του λαού»- για τις απίστευτες διώξεις και τα ανελέητα βασανιστήρια εναντίον καθημερινών ανθρώπων και προπάντων ιερέων, που βίωναν μέχρι το τελευταίο κύτταρο της ψυχοσωματικής ύπαρξής τους την Πίστη στον Χριστό!


Τις διώξεις και τα φοβερά βασανιστήρια, τις έκαναν εκείνοι που «ευαγγελίζονταν ισότητα, δικαιοσύνη, ελευθερία» και έφτασαν να θέλουν να διορθώσουν! τα σφάλματα του Διοκλητιανού και των άλλων διωκτών του Χριστιανισμού με πιο έξυπνες και αποτελεσματικές διώξεις… και τελικά φανερώθηκε για άλλη μια φορά, ότι η ανθρώπινη δικαιοσύνη μπορεί να εξελιχθεί στη χειρότερη μορφή βίας…

Διαβάζοντας όλα αυτά που υπέμειναν οι άγιοι αυτοί νεομάρτυρες -άξιοι συνεχιστές των αρχαίων μαρτύρων της Εκκλησίας μας- ένοιωσα πόνο και θλίψη για τον εαυτό μου…


Έχω την μεγάλη τιμή να είμαι μέλος της Εκκλησίας του Χριστού μας και ένιωσα ψεύτικη χριστιανή, μέσα στην ασφάλεια της καθημερινής μου βιωτής που λέει ότι πιστεύει, χωρίς όμως πραγματικά ζόρια… που και στο άκουσμα μικρού μέρους διωγμών ελαφριάς μορφής, λυγίζω και φοβάμαι…


Ελέησόν με, Κύριε, πρόσθεσέ μου πίστη-εμπιστοσύνη σε Σένα!
Βοήθει μου τη απιστία και ολιγοπιστία!


Ζωή Π.

28/10/13

Ρινηλατώντας την ευωδία της πίστης


Απογοήτευση, γκρίνια, βία, ψέμμα, υποκρισία, απελπισία, οργή, η απεχθής οσμή της αμαρτίας. Ο εγωισμός, μπούκωμα ψυχικό, που φράζει την οξυγονούχο αρετή της εκούσιας ταπείνωσης. Ωστόσο δεν είναι φαινόμενο τωρινό. Πάντα έτσι ήταν. Όμως δεν είναι τόσο το διηνεκές της αμαρτίας, όσο το βάρος της που συνθλίβει την ψυχή. Αυτή, που είναι πλασμένη να αγάλλεται, βρίθει δυσωδίας, όταν εμμένει να αστοχεί



Και από την άλλη, άρωμα τερπνό και ανεκτίμητο εκείνο το αλειμμένο στα πόδια του Χριστού, προοικονομία της Ανάστασής Του. Ο μυροβλήτης Άγιος Δημήτριος και τόσοι άλλοι, οι μυρόβλητες εικόνες, σημάδια της θείας χάριτος και της ανθρώπινης συνέργειας. Χέρι αγαπημένο φέρνει μοσχοθυμίαμα από το Περιβόλι της Παναγίας. Γαρδένια, γαρύφαλλο, σπάρτα, τα αρώματα της φύσης, που καίγονται προσφορά μηδαμινή στον προσφέροντα τα πάντα τοις πάσι. Αρώματα, που ταξιδεύουν στην τσιμεντένια πόλη για να ευφράνουν τις τσιμεντένιες από έλλειψη αγάπης και γλυκύτητας καρδιές μας.


Έστω και έτσι όμως, φανερώνουν πως κάπου -και παντού αν το επιθυμήσουμε- φυσά ένας αλλιώτικος αέρας, κοντινότερος στο κατά φύση των ανθρώπων και των πραγμάτων. Λιβάνι οσφραίνεται στις εκκλησιές και ο ταπεινός επαίτης του θείου ελέους και ξέρει καλά πως η συγχώρεση μυρίζει δάκρυα και μετάνοια, η πίστη ελευθερία κι αγάπη



Δέσποινα Ζαμάνη-Κόλλια