31/3/16

Αυτοί που έχουν καταλάβει λίγο βαθύτερα τα πνευματικά πράγματα, νιώθουν άρχοντες!





 

Αυτοί που έχουν καταλάβει λίγο βαθύτερα τα πνευματικά πράγματα, νιώθουν άρχοντες. Οι μόνοι άνθρωποι που είναι υγιείς στην Ελλάδα σήμερα είναι όσοι, ως χριστιανοί ορθόδοξοι, έχουν εμβαθύνει στο θέμα αυτό και νιώθουν ευτυχισμένοι και εξακολουθούν να έχουν αισιοδοξία.

  
Δεν μιλώ γι’ αυτούς που έχουν θωρακιστεί ψυχολογικά. Αυτοί ούτως ή άλλως δεν μας ενδιαφέρουν, γιατί δεν λαμβάνουν μέρος στην ιστορία. Ούτε βέβαια και αυτοί που θεωρούν ότι ως ορθόδοξοι είναι ενάντια και έξω και απέναντι σε όλους, αν και υπάρχουν και μερικοί διανοούμενοι, στον δημόσιο χώρο που είναι καταγγελτικοί και λένε ότι φταίει η Δύση για όλα κτλ… Και αυτό το σύμπτωμα καταθλιπτικό είναι, απλά η κατάθλιψη για να μη σε κυριαρχήσει την πετάς λιγάκι στον άλλο ! Από την άλλη αυτό ψυχολογικά είναι καλύτερο από το να θεωρείς τον εαυτό σου τον μοναδικό υπεύθυνο και να μην έχεις καμία διέξοδο από το να γίνεις ο άλλος.

π. Νικόλαος Λουδοβίκος, από  συνέντευξη που δόθηκε στην Huffington Post 
στα πλαίσια του αφιερώματος “Η ελληνική ταυτότητα σήμερα“.

  

30/3/16

ΣΥΝΕΠΙΒΑΤΕΣ III


Λίγο πριν κατέβω σε είδα
 στη γωνιά του βαγονιού
καθισμένο στο αυτοσχέδιο καρεκλάκι
που σου ’φτιαχναν
τα γόνατα του πατέρα σου.
Ήσουν μικρούλης
κι όλα σου φαίνονταν ψηλά:
Οι συνεπιβάτες, οι φράχτες…
Η παιδικότητά σου άνθισε,
σαν ο καλός κύριος
 σου έδωσε τα διαπιστευτήριά του
μ’ ένα γλειφιτζούρι.
Ο κόσμος ήρθε  και πάλι στα μέτρα σου.
Την επομένη
ένα άλλο παιδί σαν κι εσένα
δεν άπλωσε να πάρει το κέρμα.
Βλέπεις,
η παλάμη του τρυφερή δεν ήξερε
το μέταλλο
παρά μόνο
το τόπι και τη γη.


                                                                  Ειρήνη Ζαμάνη

26/3/16

Πνευ­μα­τι­κή ζω­ή καί κα­θη­με­ρι­νό­τη­τα


Ἡ πνευ­μα­τι­κή ζω­ή εἶ­ναι ζω­ή γιά ὅ­λους ἤ γιά λί­γους ἐ­κλε­κτούς; Μπο­ρεῖ νά ἀ­φο­ρᾶ ἀν­θρώ­πους τῆς κα­θη­με­ρι­νό­τη­τας, ἁ­πλούς ἤ ἀ­πευ­θύ­νε­ται μό­νο σέ ὅ­σους ἀ­φι­ε­ρώ­νουν τήν ὕ­παρ­ξή τους ἀ­πο­κλει­στι­κά καί μό­νο στόν Θε­ό; Γί­νε­ται νά ζεῖς πνευ­μα­τι­κά ὅ­ταν τό μυα­λό σου βα­σα­νί­ζουν βι­ο­τι­κές μέ­ρι­μνες καί ἡ ψυ­χή σου βα­ραί­νει ἀ­πό τόν μό­χθο καί ἀ­πό μιά ἀ­φό­ρη­τη ρου­τί­να; Ὑ­πάρ­χει πνευ­μα­τι­κή ζω­ή ὅ­ταν δέν ἔ­χεις χρό­νο νά με­λε­τή­σεις οὔ­τε τήν Ἁγία Γρα­φή, ὅ­ταν δέν βρί­σκεις ἕ­ναν ἐ­λά­χι­στο χρό­νο ἡ­συ­χί­ας νά στο­χα­στεῖς γιά νά μπο­ρέ­σεις ἔ­στω νά ἐ­πι­θυ­μή­σεις τήν συ­νάν­τη­ση μα­ζί Του; Κι ὅ­ταν γιά πρα­κτι­κούς λό­γους δέν μπο­ρεῖς νά βρε­θεῖς οὔ­τε στό μυ­στή­ριο τῆς Θεί­ας Εὐχαριστίας πα­ρά μό­νο τά τε­λευ­ταῖ­α λε­πτά;


25/3/16

Μια παρέλαση…


                               
                                              Ένα γαλάζιο γελαστό
                                              σαν από άφθαρτη ημέρα,
                                              τ’ άνθη της νεραντζιάς
                                              να μυρώνουν τον αττικό αέρα.

                                             Ο ήλιος να συναντά
                                             εφάμιλλο λευκό στη φουστανέλα,
                                             δόξας θάμβος σκιά θανάτου
                                             μιαν ιδέα.

                                             Εκεί ψηλά, αλόγατα κι
                                             ανήσυχοι ιππείς
                                             σκύβουν να δουν
                                             τη λεωφόρο ζωφόρο.

                                             Κι ακόμα ψηλότερα
                                             ο αϊ-Γιώργης
                                             πρόμαχος.
                                             Όποτε μέσα  κι έξω μου
                                             με δράκοντες πολεμώ,
                                             της φυλής μου χούϊ,
                                             στρατηγό και γκόλφι μου
                                             να τονε καλώ.

                                                                                            Ειρήνη Ζαμάνη
                                                                                       

                                             

                                             

24/3/16

Αλληλέγγυοι εκ του υστερήματός μας...



 
...Κατά τα τελευταία χρόνια υπήρξε στη χώρα ένα τέτοιο κενό; Και το γεμίζουν μήπως σήμερα οι ζωές των ξένων; Ενα είναι βέβαιο: ότι θα ήταν κρίμα όλη η ενέργεια, όλο το εθνικό δυναμικό να απορροφηθεί σε μια επιχείρηση συμπόνοιας επειδή δεν θα είχε άλλες διεξόδους. Εκτός από το να στήνει αντίσκηνα για αλλοδαπούς, η χώρα πρέπει να ξαναστήσει κι ένα σπιτικό για εκείνη που να τους χωράει όλους. Διαφορετικά δεν θα αντέξει να 'ναι για πολύ αλτρουίστρια. Ας θυμηθούμε τον Θησέα στις «Ικέτιδες» του Ευριπίδη. Ισως να μην ήταν τόσο γενναιόδωρος προς τους κατατρεγμένους αν δεν είχε λόγους για να επαινέσει την πόλη του για τα επιτεύγματά της.


Βασίλης Καραποστόλης, συγγραφέας, καθηγητής στο Τµήµα Επικοινωνίας και ΜΜΕ του Πανεπιστηµίου Αθηνών


22/3/16

Ευθύνη ανάληψης μιας πορείας


"Καὶ εἶπεν αὐτῷ Ναθαναήλ· ἐκ Ναζαρὲτ δύναταί τι ἀγαθὸν εἶναι; λέγει αὐτῷ Φίλιππος·ἔρχου καὶ ἴδε". (Ιω. α΄ 47)

Τά πρῶτα λόγια τοῦ Ἰησοῦ στήν ἀρχική συνάντησή Του μέ τούς μαθητές, δέν εἶναι κάποια διδασκαλία ἤ προσπάθεια ἐξήγησης τῆς ἀποστολῆς Του. Εἶναι λόγος προτρεπτικός σέ πορεία καί ἐμπιστοσύνη: «δεῦρο ἀκολούθει μοι».  Ὅπως ἀποκτοῦμε γνώση γιά τή ζωή ὄχι μέσα ἀπό μαθητικά ἐγχειρίδια, ἀλλά διανύοντας τόν δρόμο τῶν ἐτῶν, ἀποκομίζοντας καθ’ ὁδόν τίς ἐμπειρίες τοῦ βίου, κάτι ἀνάλογο συμβαίνει καί μέ τήν ἐν Χριστῷ ζωή μας. Ὁ Χριστός γινώσκεται στήν εὐθύνη ἀνάληψης μιᾶς πορείας, στήν ἀπόφαση περπατήματος μιᾶς ὁδοῦ.

Πρέπει νά ἀνοίξουμε τό βῆμα σ’ αὐτό τό μονοπάτι, νά συντονιστοῦμε σ’ αὐτόν τόν τρόπο ζωῆς καί μετά θ’ ἀρχίσουμε ν’ ἀντιλαμβανόμαστε μόνοι μας. Ὅσο παραμένουμε ἔξω, δέν μποροῦμε νά κατανοήσουμε σωστά.[...] Ἀλλά ὁδηγίες πού ἔδωσαν ἄλλοι ποτέ δέν μποροῦν νά μᾶς μεταδώσουν πῶς εἶναι στήν πραγματικότητα ἡ ὁδός, δέν μποροῦν νά εἶναι ὑποκατάστατο γιά τήν ἄμεση, τήν προσωπική ἐμπειρία.

Ὁ Χριστός δέν θά εἶναι ποτέ τό ὁριστικό φτάσιμο, θά εἶναι πάντα ἡ χαρά τοῦ ταξιδιοῦ, ἡ ἔκπληξη τῆς ἐναλλαγῆς τῶν τοπίων. Τό φτάσιμο θά σήμαινε καί τό τέλος, τήν ὁλοκλήρωση, τήν ἀνυπαρξία τοῦ ἐπέκεινα. Ὁ Χριστός εἶναι ἡ«ἀτέλεστη τελειότητα». Κάθε τέλος Τόν περιορίζει, Τόν ἐξαντλεῖ, Τόν καθιστᾶ πεπερασμένο. Ὁ Χριστός εἶναι ἡ ὁδός, ἀκριβῶς γιά νά μήν αἰσθάνεται ὁ ἄνθρωπος πουθενά βολεμένος καί ἐπαρκής. Γιά νά μήν σβήσει ποτέ ἡ δίψα γιά τό παραπέρα, γιά τό ἑπόμενο, γιά τό ἀκόμα πιό οὐσιαστικό.

π. Βασίλειος Χριστοδούλου, 
από το βιβλίο: «Μείνε μαζί μας, βράδιασε»


19/3/16

ΣΥΝΕΠΙΒΑΤΕΣ II

                                                       
    
Έμοιαζε να ‘ ναι καθημερινό το ραντεβού στην πύλη της νέας μέρας.
Ο Αυγερινός πάλι σας βρήκε να περνάτε τη μπουκαπόρτα
και να βάζετε τη ζωή σας στις ράγες.
Συναντηθήκαμε στο βαγόνι και λίγο με μπέρδεψε η όψη σας:
Το ίδιο αστοί σαν εμάς μα… φευ! ανέστιοι!
Τυλιγμένοι σε χοντρά πανωφόρια
φρόντισε ο χειμώνας να μας εξισώσει.
Η αίσθηση της παρουσίας σας σφοδρή
στο αγουροξυπνημένο άστυ μα
δε θα κρατήσει για πολύ
αισθάνομαι.

                                                                                                                              

Ειρήνη,  αρχές 2016

16/3/16

Ο άγιος Πορφύριος λέει την "ευχή"


14/3/16

Καλή Σαρακοστή!


Κύριε και Δέσποτα της ζωής μου,

πνεύμα αργίας, περιεργίας,
φιλαρχίας, και αργολογίας μη μοι δως.

Πνεύμα δε σωφροσύνης, ταπεινοφροσύνης,

υπομονής, και αγάπης χάρισέ μοι τω σω δούλω.

Ναι Κύριε Βασιλεύ,

δώρησαί μοι του οράν τα εμά πταίσματα,
και μη κατακρίνειν τον αδελφόν μου
ότι ευλογητός ει εις τους αιώνας των αιώνων.

Αμήν.

(Ποίημα Εφραίμ του Σύρου)


12/3/16

Κυριακή της Συγγνώμης


Μόλις είχε σουρουπώσει. Ο παππούς μου φόρεσε τα καλά του, γυάλισε για μια ακόμη φορά τα παπούτσια του, κοιτάχτηκε στον καθρέφτη και μου είπε:
-Έλα Κωνσταντίνε, αρχίζει ο εσπερινός της συγγνώμης, πάμε, δεν ακούς την καμπάνα, έλα στην Εκκλησία;
-Τι λες, ρε παππού, τα έχεις χαμένα; Βραδιάζει. Εκκλησία πήγαμε σήμερα το πρωί, πάλι θα πάμε;
-Μάλλον δεν θα έχεις ακούσει ποτέ για τον Εσπερινό της Συγγνώμης…
-Εσπερινός της Συγγνώμης; Τι είναι αυτό;
-Έλα μαζί μου και θα δεις.

11/3/16

Τι είδους είναι η Πρώτη και Εσχάτη Αλήθεια;





 
Τι είδους είναι η Πρώτη και Εσχάτη Αλήθεια, η τα πάντα περιπτυσσομένη και αιώνια αναλλοίωτη;

 Ιδού το μόνο ερώτημα του οποίου «εστί χρεία» (βλ. Λουκ. ι΄ 42). Κατά το μέτρο  με το οποίο υφιστάμεθα στην επίγεια μας υπάρξη αποτυχίες, διαψεύσεις των ελπίδων μας, προσβολές, απώλειες αγαπημένων προσώπων, τα οποία αρπάζονται από τον θάνατο στο άγνωστο του «μηδενός», κατά το μέτρο με το οποίο ζούμε την πτώση πολλών ειδώλων της γης – επιστήμης, φιλοσοφίας, τέχνης, ανθρωπισμού, πολιτικής –, αυξάνει μέσα μας η ανέκφραστη δια του λόγου προσδοκία εκείνου, το οποίο παραμένει αμετάθετο...

Γέρων Σωφρόνιος του Έσσεξ

9/3/16

«Πρόσωπο με πρόσωπο»


Εικόνα {Ξενοφών Μπόκος} από τον Ι. Ν. Παμ. Ταξιαρχών



Βλεπόμαστε πρόσωπο με πρόσωπο,
Κύριε. Τόσο είσαι κοντά μου.
Όταν ανοίγω το παράθυρο, όποια
ώρα κι αν είναι, βλεπόμαστε.
Έχω τα μάτια μου κ’έχεις κ’Εσύ
όλου του γύρω μας κόσμου
τα μάτια. Τα λουλούδια με βλέπουν.
Κάθε που αγκαλιάζω έναν
άνθρωπο, Κύριε, θαρρώ
πως κρεμιέμαι από το λαιμό Σου.

Από τη συλλογὴ τοῦ Νικηφόρου Βρεττάκου «Ἡλιακὸς Λύχνος»

7/3/16

Η Αγάπη στην Κόλαση


Εγώ σας λέω, πως οι κολαζόμενοι στη γέενα, τιμωρούνται με το μαστίγιο της αγάπης του Θεού. Ω, πόσο πικρή υπάρχει η τιμωρία της αγάπης του Θεού! Εκείνοι δηλαδή που αισθά­νονται ότι πλήγωσαν την αγάπη του Θεού, έχουν την μεγαλύτερη κόλαση, διότι η λύπη η οποία πληγώνει την καρδιά για την αμαρτία που έγινε εναντίον της αγάπης του Θεού, είναι δριμύτερη κάθε άλλης κολάσεως. Είναι άτοπο να νομίζει κάποιος, ότι οι αμαρ­τωλοί στη κόλαση στερούνται της αγάπης του Θεού· διότι η αγάπη του Θεού, αφού είναι απόγονος της γνώσεως του προσώπου Του, δίνεται ανεξαιρέτως σε όλους, ενεργεί όμως δια της δύναμης της φύσης της κατά δύο τρόπους, τους μεν αμαρτωλούς κολάζει, τους δε δικαίους ευφραίνει· και αυτή είναι κατά τη γνώμη μου η κόλαση, δηλαδή η μεταμέλεια· αλλά οι ψυχές των παιδιών του Θεού μεθύουν από την γλυκύτητά της.
Ποιος άραγε είναι ικανός να υμνήσει την δόξα του Θεού, ο Οποίος ανασταίνει ακόμα και εκείνον που Τον καταφρονεί και Τον βλαστημά; Ανακαινίζει την παράλογη χοϊκή φύση, κάνοντάς την συνετή. Τον νου που διασκορπάται και τις αισθήσεις που τρέχουν αχαλιναγώγητες εδώ κι εκεί τις περιμαζεύει με σκέψη λογική. Κι όμως, ο αμαρτωλός δεν μπορεί να καταλάβει την ανάσταση που του ’χει δωρηθεί. Που είναι λοιπόν η γέεννα, που μπορεί να μας λυπήσει; Που είναι η κόλαση, η οποία από παντού μας τρομοκρατεί και νικά δήθεν την βαθειά χαρά της αγάπης του Θεού; Και τι είναι η γέεννα μπροστά στην ένδοξη ανάσταση με την οποία ο Θεός θα μας αναστήσει, ντύνοντας το φθαρτό τούτο σώμα μας με αφθαρσία και εγείροντας από τον Άδη τον παραπεσόντα άνθρωπο;
Και να λοιπόν Κύριε, τα κύματα της αγάπης Σου πλημμύρισαν το νου μου και μ’ αναγκάζουν να σιωπήσω, γιατί δεν μου ’μεινε πλέον σκέψη ικανή για να Σ’ ευχαριστήσω.

Αββάς Ισαάκ ο Σύρος  


4/3/16

Ομολογία εγκλήματος (Βίντεο)



Την Δευτέρα 29 Φεβρουαρίου, μέλη της συντροφιάς μας παρουσίασαν το αφήγημα του Λέοντος Τολστόι «Ομολογία εγκλήματος», συνδυασμένο με εικόνες και μουσική. Ερμήνευσαν οι Απόστολος Χ''γιά­ννης, Ελένη Κουστένη, Σπύρος Παυλίδης και Μαρία Κάτσενου (η οποία έκανε και την διδασκαλία) και προλόγισε ο π. Χριστόδουλος αναφερόμενος στον μεγάλο Ρώσο συγγραφέα.


3/3/16

Εξ' αφορμής της Μεγάλης Συνόδου της Ορθοδόξου Εκκλησίας

 


 Αρχιμ. Βασίλειος (Γοντικάκης) Ιβηρίτης

Τώρα και πολλές δεκαετίες γίνεται λόγος για μια μεγάλη Σύνοδο που ετοιμάζεται. Κάποιοι λένε να μην γίνη. Άλλοι προβληματίζονται για το πως πρέπει να ονομαστεί ή ποιά είναι τα θέματα που πρέπει να αντιμετωπίσει


Το χρέος το μεγάλο και άγιο των Ορθοδόξων δεν είναι να κάνωμε απλώς κάτι αλλά να φανερώσωμε τον πλούτο της χάριτος που λειτουργικά ζούμε μέσα στην Εκκλησία. Αυτό μένει αμετάθετο, έστω και αν ταράσσεται η οικουμένη και μετατίθενται όρη εις καρδίαν θαλασσών. 


 Η Ορθόδοξη Εκκλησία έχει τη συνείδησι της μίας Αγίας, Καθολικής και Αποστολικής Εκκλησίας. Αυτό δεν είναι απλώς ισχυρισμός, αλλά μια ευλογία που προέρχεται από την σταυρική θυσία του Θεανθρώπου που καταλήγει στην Ανάστασι. Και από την θυσία των αγίων που ακολουθούν το παράδειγμά του. Αποτελούν το σώμα του. Και συγκροτούν την Εκκλησία, ως την μικρά ζύμη που ουρανώνει το γεώδες ημών φύραμα.