29/4/15

Πνευματικές νουθεσίες

Του Αγίου Ισαάκ του Σύρου


Να ευφραίνεσαι μαζί με αυτούς πού ευφραίνονται και να κλαις μαζί με αυτούς πού κλαίνε. Αυτό φανερώνει την καθαρή σου καρδιά. Με τους αρρώστους αρρώστησε και συ. Με τους αμαρτωλούς να κλάψεις. Με αυτούς πού μετανοούν για τις αμαρτίες τους να χαρείς. Να είσαι φίλος με όλους τους ανθρώπους, αλλά και να συγκεντρώνεσαι στον εαυτό σου.

Να μην ελέγξεις κανέναν σαν να είσαι εσύ κάτι παραπάνω απ' αυτόν, ούτε να ονειδίσεις και να προσβάλεις άνθρωπο, ακόμη κι αυτούς πού έχουν πολύ κακό βίο και πολιτεία. Άπλωσε το φόρεμα της στοργής σου και σκέπασε αυτόν πού αμαρτάνει και αν δεν μπορέσεις να πάρεις επάνω σου τα αμαρτήματα του και την τιμωρία και την ντροπή του, τουλάχιστο κάνε υπομονή και μη τον ντροπιάζεις μπροστά σου, ή μπροστά στον κόσμο.

Όταν ανοίξεις το στόμα σου και μιλήσεις εναντίον κάποιου, να θεωρήσεις τον εαυτό σου νεκρό και άκαρπο για το Θεό εκείνη την ήμερα και ότι όλα τα καλά σου έργα πήγαν χαμένα, κι αν ακόμη έχεις τη γνώμη ότι ό λογισμός σου σε προέτρεψε να μιλήσεις με ειλικρίνεια και με σκοπό να βοηθήσεις. Ποια ανάγκη υπάρχει, αλήθεια, να γκρεμίσεις με τα λόγια σου το δικό σου πνευματικό σπίτι, για να διορθώσεις του αλλουνού;

Αν έχεις μέσα σου λύπη, για έναν άνθρωπο πού για κάποιο λόγο, σωματικά ή ψυχικά, είναι άρρωστος, εκείνη την ήμερα να θεωρείς τον εαυτό σου μάρτυρα και να αισθάνεσαι ότι έπαθες για το Χριστό και ότι αξιώθηκες να τον ομολογήσεις όπως οι ομολογητές. Θυμήσου βέβαια ότι ο Χριστός πέθανε για τους αμαρτωλούς και όχι γι' αυτούς πού πιστεύουν πώς είναι δίκαιοι. Κοίτα πόσο σπουδαίο είναι να φέρεσαι έτσι. Μεγάλο πράγμα είναι να λυπάται ή καρδιά σου για τους πονηρούς και να ευεργετείς τους αμαρτωλούς μάλλον παρά τους δικαίους.



25/4/15

Η μητέρα μου στην εκκλησία


Άλλαξε την μπόλια της η μητέρα μου κι ετοιμάστηκε
να πάει στην εκκλησία.
Καθαρή σαν αστέρι,
παρόλα τα μαύρα της, κατεβαίνει τα πέτρινα
σκαλοπάτια κοιτάζοντας την ευγένεια του ήλιου
και τις άσπρες πορτοκαλιές. Δεν ξέρει η μητέρα μου
τι είναι ο ήλιος. Τον φαντάζεται αγάπη
που ανατέλλει στον ουρανό — δεν ξέρει η μητέρα μου.

Δεν ξέρει αν ήτανε Σάββατο χτες,
δεν ξέρει αν αύριο είναι Δευτέρα.
Ωστόσο τις μέρες τις γνωρίζει καλά.
Η Κυριακή μυρίζει βασιλικό
κι η φωνή της καμπάνας είναι γλυκιά.
Δεν ξέρει πώς γίνεται. Γύρω της όλα
φαίνονται φρέσκα, δείχνουν αλλιώς.


Νικηφόρος Βρεττάκος



ΤΩΝ ΜΥΡΟΦΟΡΩΝ

Του π. Χριστόδουλου Μπίθα


Εἶναι περίεργο πῶς στίς δύσκολες στιγμές τῆς ζωῆς μας, οἱ χαρακτῆρες μας καί ἡ ψυχοσύνθεσή μας τόσο πολύ φανερώνοται, ἔτσι πού μπορεῖ νά ἐκπλησσόμεθα ἀπό τό πῶς μπορεῖ ἕνας ἄνθρωπος πού μέχρι χθές φαινόταν ἤρεμος, ἥσυχος, ἤ ἀντίθετα ἀποφασιστικός, νά εἶναι τώρα πανικοβλημένος. Καί ἀντίθετα κάποιος πού φαινόταν νά μήν συμμετέχει καί πολύ σέ ὅσα γίνονται, νά βγαίνει μπροστά καί νά δοξάζεται. Αὐτή τή συγκεκριμένη ἡμέρα πού ὁ Χριστός βρισκόταν στόν τάφο, ὅλοι ἐκεῖνοι πού Τοῦ ὑπόσχονταν ὅτι θά πέσουν καί στή φωτιά γιά Ἐκεῖνον, ὁ Πέτρος, ὁ Θωμᾶς, ὁ ἀγαπημένος Του Ἰωάννης, κάθονταν μέσα στό σπίτι καί κλαίγανε. Ἦταν διαλυμένοι. Δέν μποροῦσαν νά πιστέψουν ὅτι ὅλα τελείωσαν. Ὅτι ὁ δάσκαλος ἦταν νεκρός. Ὅτι ὁ προφήτης πού εἶχαν ἀκολουθήσει δέν ὑπῆρχε πιά. Κάποιες στιγμές μᾶλλον εἶχαν πιστέψει ὅτι εἶναι ὁ Μεσσίας, ὅτι εἶναι ὁ Θεός. Ὕστερα ἀπό αὐτό πού εἶδαν τά μάτια τους, ἀπογοητεύτηκαν. 

ΕΔΩ ΟΛΟΚΛΗΡΟ ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ

Ἡ Εἰρήνη, ὁ Ἰησοῦς καί τό πουλί


Καθόταν ο Ιησούς κοντά στό ποτάμι,
στη ρίζα ενός δέντρου
και περίμενε τη μητέρα του. Δίπλα στ’ αυτί του,
πάνω σ’ ένα κλαδί, πού η πνοή του φωτός
περισσότερο
παρά το αγεράκι το σάλευε ανάλαφρα,
κελάηδαγε, αμέριμνο, ένα πουλί.
Απ’ το ράμφος του έσταζαν διάφανες τρίλλιες
στο ποτάμι που κύλαγε. Χαμογελούσε ο Ιησούς.
Περιμένανε τη μητέρα του να τους φέρει
δυο δάχτυλα μαύρο ψωμί.

Η ζωή είναι όμορφη.

Νικηφόρος Βρεττάκος

23/4/15

Η Αγάπη


Ἐπιδιώκετε τὴν ἀγάπη. Ζητᾶτε καθημερινὰ ἀπὸ τὸ Θεὸ τὴν ἀγάπη. Μαζὶ μὲ τὴν ἀγάπη ἔρχεται καὶ ὅλο τὸ πλῆθος τῶν ἀγαθῶν καὶ τῶν ἀρετῶν. Ἀγαπᾶτε, γιὰ ν’ ἀγαπιέστε κι ἐσεῖς ἀπὸ τοὺς ἄλλους. Δῶστε στὸ Θεὸ ὅλη σας τὴν καρδιά, ὥστε νὰ μένετε στὴν ἀγάπη. «Ὅποιος ζεῖ μέσα στὴν ἀγάπη, ζεῖ μέσα στὸ Θεό, κι ὁ Θεὸς μέσα σ’ αὐτόν» (Α’ Ἰω. 4, 16).
Ὀφείλετε νὰ ἔχετε πολλὴ προσοχὴ στὶς μεταξύ σας σχέσεις καὶ νὰ σέβεστε ὁ ἕνας τὸν ἄλλον ὡς πρόσωπα ἱερά, ὡς εἰκόνες τοῦ Θεοῦ. Νὰ μὴν ἀποβλέπετε ποτὲ στὸ σῶμα ἢ στὴν ὀμορφιά του, ἀλλὰ στὴν ψυχή. Προσέχετε τὸ αἴσθημα τῆς ἀγάπης, γιατί, ὅταν ἡ καρδιὰ δὲν θερμαίνεται ἀπὸ τὴν καθαρὴ προσευχή, ἡ ἀγάπη κινδυνεύει νὰ γίνει σαρκικὴ καὶ ἀφύσικη, κινδυνεύει νὰ σκοτίσει τὸ νοῦ καὶ νὰ κατακάψει τὴν καρδιά.
Πρέπει νὰ ἐξετάζουμε καθημερινά, μήπως ἡ ἀγάπη μας δὲν ἀπορρέει ἀπὸ τὸ σύνδεσμο τῆς κοινῆς μας ἀγάπης πρὸς τὸ Χριστό, μήπως δὲν πηγάζει ἀπὸ τὸ πλήρωμα τῆς ἀγάπης μας πρὸς τὸν Κύριο. Αὐτὸς ποὺ ἀγρυπνεῖ νὰ διατηρήσει ἁγνὴ τὴν ἀγάπη, θὰ φυλαχθεῖ ἀπὸ τὶς παγίδες τοῦ πονηροῦ, ποὺ προσπαθεῖ σιγά- σιγὰ νὰ μετατρέψει τὴν χριστιανικὴ ἀγάπη σὲ ἀγάπη κοινὴ καὶ συναισθηματική.


Άγιος Νεκτάριος Πενταπόλεως

21/4/15

Τον θεό μπορείς να τον ξεμάθεις μόνο...


 Με αφορμή τα 100 χρόνια από τη γέννηση του σπουδαίου στοχαστή Ζήσιμου Λορεντζάτου, σταχυολόγηση  από το βιβλίο «Collectanea», εκδ. Δόμος. 
(Αναδημοσίευση από το Blog "Ιδιωτική οδός".)

 
 
 
542 Στη βραδινή προσευχή μου είδα χθες, ξαφνικά, τούτο που δεν είχα ξαναδεί: «ποιητήν ουρανού και γης ορατών τε πάντων…». Ως εδώ –είδα– μπορούν να ψάχνουν και να παλεύουν για την «αλήθεια» τους η φιλοσοφία ή η επιστήμη, μέσα στον πολυθαύμαστο κόσμο «ουρανού και γης», «ορατών τε πάντων». Aπό εκεί και πέρα, εκείνο που με συνέχει εμένα και με συντηρεί είναι το παραμικρό συμπλήρωμα «και αοράτων». Στον ποιητή και των δυο (τε άτονο) και όχι μοναχά του ενός, κατευθύνεται η προσευχή μου. 

852 Tο πρώτο πράμα στη ζωή μου είναι η ζωή. Έπειτα έρχονται τα άλλα όλα, η σκέψη, η δουλειά, τα ενδιαφέροντα, η απασχόληση με διάφορα προβλήματα ή ζητήματα, η διανόηση κοντολογίς ή τα γράμματα και οι τέχνες. Δεν μπορώ, δηλαδή, κάθε μέρα να βάζω, πρώτα από τη ζωή μου, την απασχόλησή μου με όσα διαβάζω σε βιβλία, με όσα γράφω ή αναπτύσσω ή διαλογίζομαι ή απασχολούμαι, επειδή τάχα κατέχω μιαν ιδιότητα άλλη από τη ζωή –και για μερικούς σπουδαιότερη– εκείνη του σκεφτόμενου ή του φιλόσοφου ή του κριτικού ή του ερευνητή ή του περιφερόμενου ομιλητή σε συναπαντήματα και συνέδρια. Δεν κάνω όπως άλλοι. Όμως στη ζωή μου μέσα υπάρχουν η θρησκεία και η αγάπη, οι μόνες δυνάμεις που αναταράζουν τα βάθη μας, καταπώς ωραία το σημείωνε από νωρίς στη ζωή τη δικιά του ο W. B. Yeats. Tα υπόλοιπα όλα ταράζουν λίγο την επιφάνεια και αυτό είναι όλο. («The only two powers that trouble the deeps are religion and love, the others make a little trouble upon the surface» – γύρω στο 1898, θαρρώ). 
 
1171 Zωή και θάνατος είναι τίποτα – μπροστά στην Aνάσταση.
Πού ’ναι το τέλος;
Εν αρχή ην ο Λόγος
εμείς στη μέση. Αλφαβητάρι, Ν. 1969. 23.

Μαθαίνω κάτι μοναχά σα θα το ιδώ χεροπιαστό μπροστά μου
Μα το θεό δε μας τον έμαθε κανείς [...]
Το θεό μπορείς να τον ξεμάθεις μόνο.
[«Έμαθα τον Όμηρο στην Αλβανία»], 17-18, 30. Μικρά Σύρτις, 1955. 34-35.
 

18/4/15

Ο άπιστος Θωμάς κι εμείς


Απομαγνητοφωνημενη ομιλία του π. Χριστοδούλου, 
στην Κυριακή του Θωμα.

Επικράτησε στην προφορική παράδοση να ονομάζεται ο Απόστολος Θωμάς άπιστος, εξαιτίας αυτής της φράσης που είπε ο Χριστός «να μην γίνεσαι άπιστος αλλά πιστός». Στην πραγματικότητα όμως, ο Θωμάς δεν έκανε τίποτε άλλο παρά να επαναλάβει με τον δικό του τρόπο αυτό που έκαναν και οι άλλοι μαθητές. Θυμόμαστε όλοι, ότι όταν οι γυναίκες, παρακινούμενες από τον συναισθηματισμό τους έτρεξαν στο μνήμα για να περιποιηθούν τον νεκρό Ιησού και βρήκαν άδειο το μνήμα κι όταν επέστρεψαν είπαν στους μαθητές τι έγινε κι εκείνοι δεν τις πίστεψαν.

Από τον θάνατο στην ζωή...



 Η Ανάσταση δεν εξαντλείται απλώς και μόνο σε μια νίκη επί του φυσικού θανάτου, αλλά σε μια μεταμόρφωση της ίδιας της ζωής.

Με την Ανάσταση δεν νικιέται ο θάνατος αλλά κερδίζει η ζωή.

Η ζωή στέκεται πλέον στην θέση που της αξίζει, δίχως να την απειλεί κανείς.

Η ανάσταση δεν έχει ανάγκη από ιστορικές αποδείξεις, γιατί σκοπός της δεν είναι να πείσει το μυαλό αλλά να πλατύνει την καρδιά. Η ανάσταση βιώνεται ως άνοιγμα της ύπαρξης στο αλλιώς, το μυστήριο που συνέχει την ζωή. Δεν είναι νοητική κατανόηση, μα άνοιγμα σε έναν άλλο κόσμο εντός και εκτός μας.

Δεν χρειάζεται να καταλάβεις την ανάσταση, μα να πιστέψεις σε έναν άλλο τρόπο ζωής.

Δεν χρειάζεται να καταλάβεις την ανάσταση, μα να ζήσεις με πάθος και ευχαριστία την ζωή. 

Η ανάσταση είναι άνοιγμα της ύπαρξης σε έναν άλλο τρόπο ζωής, πέραν των αισθήσεων. 

Ανασταίνομαι σημαίνει μαθαίνω να ζω με άλλο τρόπο το ίδιο το γεγονός της ζωής.Με την ανάσταση αλλάζει ο χρόνος, από εχθρός του ανθρώπου μετατρέπεται σε φίλος. Από βάρος σε ευκαιρία. Από απειλή σε μια δυνατότητα να χαρεί κανείς την δωρισμένη ζωή του, μετά του Θεού, των συνανθρώπων και της κτίσης ολόκληρης. Δεν λες πια «ουφ πέρασε και αυτή η μέρα, αλλά δόξα τω Θεώ έζησα κι αυτήν την μέρα».

Μετά την ανάσταση δεν υπάρχει χρόνος πριν και μετά θάνατο, αλλά μονάχα χρόνος μετανοίας και ζωής. Η ζωή, μας περιμένει να ζήσουμε εν Χριστώ και όχι ο θάνατος να μας αφανίσει.

Δεν φοβάμαι τον θάνατο κι γι αυτό πιστεύω στην ανάσταση, μα ποθώ την ζωή αφήνοντας την στα χέρια του Θεού.

Ανάσταση σημαίνει να χαμογελάς πάνω στο σταυρό ενώ οι πληγές σου αιμορραγούν.

Ανάσταση σημαίνει να ξυπνάς και να κοιμάσαι στην αγκαλιά Εκείνου που σε αγάπησε πολύ. Να νιώθεις μέσα στα μύχια της ύπαρξης σου, ότι ο Θεός σε αγαπά εως και πέρα του θανάτου. Αυτό είναι ζωή. Να πεθαίνεις και να ζεις γιατί αγάπησες πολύ. 



π.λίβυος 

11/4/15

ΑΡΑΤΕ ΠΥΛΑΣ


ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ!

Παρακολουθήστε μία δραματοποιημένη αφήγηση του διηγήματος του Αλέξανδρου Μωραϊτίδη με την ηθοποιό Μαρία Κάτσενου.

Παραγωγή: Ι. Ν. Παμμεγίστων Ταξιαρχών Μοσχάτου

4/4/15

Πρόγραμμα Ι. ακολουθιών Μ. Εβδομάδος του Ναού μας


ΚΥ­ΡΙΑ­ΚΗ  5, Τῶν Βα­ΐ­ων
Ὄρ­θρος Μεγ. Δευ­τέ­ρας, 19.00΄

Μ. ΔΕΥ­ΤΕ­ΡΑ 6, Προ­η­γι­α­σμέ­νη Θ. Λειτ., 07.30΄
Ὄρ­θρος Μεγ. Τρί­της, 19.00΄

Μ. ΤΡΙ­ΤΗ  7, Προ­η­γι­α­σμέ­νη Θ. Λειτ., 07.30΄
Ὄρ­θρος Μεγ. Τε­τάρ­της, 19.00΄

Μ. ΤΕ­ΤΑΡ­ΤΗ 8, Προ­η­γι­α­σμέ­νη Θ. Λειτ., 07.30΄
Ἱ. Εὐ­χέ­λαι­ον, 17.00΄
Ὄρ­θρος Μεγ. Πέμ­πτης, 19.00΄

Μ. ΠΕΜ­ΠΤΗ  9, Θ. Λειτουργία Μεγ. Βα­σι­λεί­ου, 07.30΄
Ὄρ­θρος τῆς ἀ­κο­λου­θί­ας τῶν Πα­θῶν, 18.30΄

Μ. ΠΑ­ΡΑ­ΣΚΕΥ­Η 10,  Με­γά­λαι ὧ­ραι - Ἑ­σπε­ρι­νός, 08.30΄     
Ὄρ­θρος Μεγ. Σαβ­βά­του, 19.00΄
Ἔ­ξο­δος ἐ­πι­τα­φί­ου, 21.00΄

Μ. ΣΑΒ­ΒΑ­ΤΟ 11, Θ. Λειτουργία Μεγ. Βα­σι­λεί­ου, 07.45΄
Παν­νυ­χίς, 23.00΄, Ὄρ­θρος Ἀ­να­στά­σε­ως                          
Θεία Λει­τουρ­γί­α, 24.00΄ -  02.00΄

Α­ΓΙΟΝ ΠΑ­ΣΧΑ 12,  Ἑ­σπε­ρι­νός τῆς Ἀ­γά­πης, 19.00΄

ΠΡΟΕΤΟΙΜΑΣΙΑ ΓΙΑ ΤΟ ΠΑΣΧΑ...




 

  ...Αν εί­σαι Σί­μων Κυ­ρη­ναί­ος, σή­κω­σε το σταυ­ρό και α­κο­λού­θη­σέ Τον. Αν σταυ­ρω­θείς μα­ζί Του ως λη­στής, γνώ­ρι­σε το Θε­ό σαν ευ­γνώ­μων δού­λος. Αν κι  Ἑ­κεῖ­νος λο­γι­ά­σθη­κε με τους α­νό­μους για χά­ρη σου και την α­μαρ­τί­α σου, γί­νε συ έν­νο­μος για χά­ρη Ε­κεί­νου. 

Προ­σκύ­νη­σε αυ­τόν που κρε­μά­σθη­κε στο σταυ­ρό για σέ­να, έ­στω κι αν κρέ­με­σαι κι ε­σύ. Κέρ­δι­σε κά­τι κι απ  τὴν κα­κί­α. Α­γό­ρα­σε τη σω­τη­ρί­α με το θά­να­το. Μπες με τον Ι­η­σού στον Πα­ρά­δει­σο, ώ­στε να μά­θεις α­πό τι έ­χεις ξε­πέ­σει. Δες τις ε­κεί ο­μορ­φι­ές.

 Ά­σε το λη­στή που γογ­γύ­ζει, να πε­θά­νει έ­ξω μα­ζί με τη βλα­σφη­μί­α του. Κι αν εί­σαι Ι­ω­σήφ ο α­πό Α­ρι­μα­θαί­ας, ζή­τη­σε το σώ­μα απ  τὸ σταυ­ρω­τή. Ας γί­νει δι­κό σου αυ­τό που κα­θά­ρι­σε τον κό­σμο.

 Κι αν εί­σαι Νι­κό­δη­μος, ο νυ­κτε­ρι­νός θε­ο­σε­βής, εν­τα­φί­α­σέ τον με μύ­ρα. Κι αν εί­σαι κά­ποι­α Μα­ρί­α, η η άλ­λη Μα­ρί­α, η η Σα­λώ­μη, η η Ι­ω­άν­να, δά­κρυ­σε πρω­ί-πρω­ΐ. Δες πρώ­τη την πέ­τρα ση­κω­μέ­νη, ί­σως δε και τους αγ­γέ­λους κι αυ­τόν τον ί­διο τον Ι­η­σού. 

Πες κά­τι, ά­κου­σε τη φω­νή. Αν α­κού­σεις «Μη μ  ἀγ­γί­ζεις», στά­σου μα­κριά, σε­βά­σου το Λό­γο, αλ­λά μη λυ­πη­θείς. Δι­ό­τι ξέ­ρει σε ποι­ούς θα φα­νε­ρω­θεί πρώ­τα. Κα­θι­έ­ρω­σε την Α­νά­στα­ση. Βο­ή­θη­σε την Εύ­α, που  πε­σε πρώ­τη, και πρώ­τη να χαι­ρε­τή­σει το Χρι­στό και να το α­να­κοι­νώ­σει στους μα­θη­τές. 

Γί­νε Πέ­τρος η Ι­ω­άν­νης. Σπεύ­σε στον τά­φο, τρέ­χον­τας μα­ζί η προ­πο­ρευ­ό­με­νος, συ­να­γω­νι­ζό­με­νος τον κα­λό συ­να­γω­νι­σμό. Κι αν σε προ­λά­βει στην τα­χύ­τη­τα, νί­κη­σε με το ζή­λο σου, ό­χι πα­ρα­σκύ­βον­τας στο μνη­μεί­ο, αλ­λά μπαί­νον­τας μέ­σα. 

Κι αν σαν Θω­μάς χω­ρι­σθείς απ  τοὺς συγ­κεν­τρω­μέ­νους μα­θη­τές, στους ο­ποί­ους εμ­φα­νί­ζε­ται ο Χρι­στός, ό­ταν τον δεις, μην α­πι­στή­σεις. Κι αν α­πι­στή­σεις, πί­στε­ψε σ  αὐ­τοὺς που στο λέ­νε. Κι αν ού­τε και σ  αὐ­τοὺς πι­στέ­ψεις, δεί­ξε εμ­πι­στο­σύ­νη στα ση­μά­δια των καρ­φι­ών. 

Αν κα­τε­βαί­νει στον Ά­δη, κα­τέ­βα μα­ζί Του. Γνώ­ρι­σε και τα ε­κεί μυ­στή­ρια του Χρι­στού, ποι­ό εί­ναι το σχέ­διο της δι­πλής κα­τα­βά­σε­ως, ποι­ός εί­ναι ο λό­γος της: α­πλώς σώ­ζει τους πάν­τες με την εμ­φά­νι­σή Του, η κι ε­κεί α­κό­μα αυ­τούς που τον πι­στεύ­ουν; [...]



Άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος - Λόγος με´ εις το Πάσχα (απόσπασμα), Μετάφραση: Πρωτ. Γεώργιος Δορμπαράκης, «Μιλάει ο Γρηγόριος Θεολόγος», εκδ. Αποστολικής Διακονίας, 1991.

3/4/15

Καλή και Ευλογημένη Μ. Εβδομάδα...

με κάλαντα του Λαζάρου, από το νέο CD του Ναού μας 
«Άγιος είσαι στη θωριά, Άγγελος στη Θεότη».
Στο τραγούδι η Αναστασία Χατζηπαύλου.




2/4/15

Άνοιξη στο Άγιον Όρος

Μοναδικές ανοιξιάτικες εικόνες από το Περιβόλι της Παναγίας μας


1/4/15

Το αλάτι της γης