30/7/16

ΜΕ ΤΟ ΚΑΛΟ ΚΙ Ο ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ...


Ευαγγελισμός της Θεοτόκου.
Βημόθυρα. Άσπρο Καστοριάς (Αποζάρι), 17ος αι.,
Βυζαντινό Μουσειῖο Καστοριάς



Η Παναγία είναι το πνευματικό στόλισμα της ορθοδοξίας. Για μας τους Έλληνες είναι η πονεμένη μητέρα, η παρηγορήτρια κ' η προστάτρια που μας παραστέκεται σε κάθε περίσταση. Σε κάθε μέρος της Ελλάδας είναι χτισμένες αμέτρητες εκκλησίες και μοναστήρια, παλάτια αυτηνής της ταπεινής βασίλισσας, κι ένα σωρό ρημοκκλήσια, μέσα στα βουνά, στους κάμπους και στα νησιά, μοσκοβολησμένα από την παρθενική και πνευματική ευωδία της. Μεσα στο καθένα απ' αυτά βρίσκεται το παλιό και σεβάσμιο εικόνισμά της με το μελαχρινό και χρυσοκέρινο πρόσωπό της, που το βρέχουνε ολοένα τα δάκρυα του βασανισμένου λαού μας, γιατί δεν έχουμε άλλη να μας βοηθήσει, παρεκτός από την Παναγία, «άλλην γαρ ουκ έχομεν αμαρτωλοί προς Θεον εν κινδύνοις και θλίψεσιν αεί μεσιτείαν, οι κατακαμπτόμενοι υπό πταισμάτων πολλών».

Το κάλλος της Παναγίας δεν είναι κάλλος σαρκικό, αλλά πνευματικό, γιατί εκεί που υπάρχει ο πόνος κι η αγιότητα, υπάρχει μονάχα κάλλος πνευματικό. Το σαρκικό κάλλος φέρνει σαρκική έξαψη, ενώ το πνευματικό κάλλος φέρνει κατάνυξη, σεβασμό κι αγνή αγάπη. Αυτό το κάλλος έχει η Παναγία. Κι αυτό το κάλλος είναι αποτυπωμένο στα ελληνικά εικονίσματά της που τα κάνανε άνθρωποι ευσεβείς όπου νηστεύανε και ψέλνανε και βρισκότανε σε συντριβή καρδίας και σε πνευματική καθαρότητα. Στην όψη της Παναγίας έχει τυπωθεί αυτό το μυστικό κάλλος που τραβά σαν μαγνήτης τις ευσεβείς ψυχές και τις ησυχάζει και τις παρηγορά.


Φώτη Κοντογλου, Παναγία και Υπεραγία, εκδ. Αρμός


25/7/16

Η ΕΛΠΙΔΑ ΤΗΣ ΛΙΝΕΤ





                                             Μια παρουσίαση βιβλίου από τήν Ειρήνη Ζαμάνη

 Ήταν πριν τρία χρόνια  που ανέγνωσα το βιβλίο «Η ΕΛΠΙΔΑ ΤΗΣ ΛΙΝΕΤ» (εκδ. Ακρίτας), όταν διαβάζοντας και την τελευταία του σελίδα αυτοδεσμεύθηκα να δώσω συνέχεια , να διαδώσω τη μαρτυρία ζωής και θανάτου αυτής της φωτεινής ύπαρξης. Μια ελάχιστη οφειλή για μια γυναίκα που έζησε μια πλήρη ζωή από αγάπη για την όντως Ζωή. Με συγκλόνισε  η απόλυτη αγάπη που ένιωσε και την μοιράστηκε.   Μα ποια ήταν η Λινέτ;


Μια χαριτωμένη Αμερικάνα που από τα παιδικά της χρόνια έμαθε να διακονεί ούσα ένα από τα πέντε παιδιά των ιεραποστόλων γονιών της. Μαζί τους παιδί δέκα χρόνια στην ιεραποστολή της Ουγκάντα  κι όλη της η ζωή μαθητεύουσα στο λόγο του Θεού φλόγισαν την ψυχή της με το πόθο να «μαθητεύση πάντα τα έθνη». Η ιεραποστολική της κλίση συνάντησε την καλλιτεχνική, καθώς νωρίς  ανακάλυψε το  τάλαντό της  στα εικαστικά και σε κάθε δημιουργική έκφανση: χειροτεχνία, τραγούδι, μουσική. Πολλαπλασίασε αυτά τα τάλαντα με ειδίκευση στη γραφιστική και παράλληλες  θεολογικές σπουδές , μια γερή αρματωσιά για την αποστολή που ακόμη αγνοούσε...




22/7/16

Ἐνα ποιήμα...



  


    Οφειλή
 
Θέλω ένα κεφάλι παιδιού να σκύψω να φιλήσω…
Μπρος στο φως του για  τα σκοτάδια να λογοδοτήσω αλλά…
τι μου φταίει η αθωότητα με του κόσμου το ζόφο να την  μαγαρίσω;
Τις τρυφερές πατούσες τους
κόκκινα ρυάκια βάλαμε
να διασχίσουν,
τις τρυφερές παλάμες τους
όπλο βάλαμε να κρατήσουν.
Το κοχύλι στο αυτί τους
σπάσαμε
με φανατισμό και μίσος,
σαν φωνάξαμε.
Και των ματιών τους το γαλαξία
θαμπώσαμε
κάθε φορά που την απύθμενη ασχήμια
να δουν
αναγκάσαμε.

Κι όμως…
Έχουν ακόμη πάνω τους
την αστερόσκονη της αιωνιότητας,
του Παραδείσου  τη νοσταλγία
κι ακόμα περισσότερο,
αυτό που είναι πολύ
για το λίγο του κόσμου.

Πρέπει ένα κεφάλι παιδιού να σκύψω  να φιλήσω
κι ένα «συγνώμη»
να ψιθυρίσω.
                                                                                                                          

Ειρήνη Ζαμάνη,
 2016,  απάνθρωπος  Ιούλης