29/5/09

29 ΜΑΪΟΥ 1453

Θεόφιλος: " Κωνσταντίνος ο Αυτοκράτωρ των Ελληνορωμαίων, εξέρχεται άτρομος εις την μάχην..."


.... Οι Ελληνες μόλις διέτρεξε η φήμη πως έπεσε η Πόλη, άλλοι άρχισαν να τρέχουν προς το λιμάνι στα πλοία των Βενετσιάνων και των Γενοβέζων και καθώς ορμούσαν πολλοί πάνω στα πλοία βιαστικά και με ακαταστασία χάνονταν, γιατί βούλιαζαν τα πλοία. Και έγινε εκείνο που συνήθως γίνεται σε τέτοιες καταστάσεις. Με θόρυβο, φωνές και χωρίς καμιά τάξη έτρεχαν να σωθεί ο καθένας μέσα σε σύγχυση...

.... Ένα μεγάλο πλήθος άνδρες και γυναίκες, που όλο και μεγάλωνε από τους κυνηγημένους, στράφηκε προς τον πιο μεγάλο ναό της Πόλης, που ονομάζεται Αγια Σοφιά. Μαζεύτηκαν εδώ άνδρες, γυναίκες και παιδιά. Σε λίγο όμως πιάστηκαν από τους Τούρκους χωρίς αντίσταση. Πολλοί άνδρες σκοτώθηκαν μέσα στο ναό από τους Τούρκους. Αλλοι πάλι σ' άλλα μέρη της Πόλης πήραν τους δρόμους χωρίς να ξέρουν για που. Σε λίγο άλλοι σκοτώθηκαν, άλλοι πιάστηκαν και πολλοί όμως από τους Ελληνες φάνηκαν γενναίοι° αντιστάθηκαν και σκοτώθηκαν, για να μη δουν τις γυναίκες και τα παιδιά τους σκλάβους....Σε όλη την Πόλη τίποτε άλλο δεν έβλεπες παρά αυτούς που σκότωναν και αυτούς που σκοτώνονταν, αυτούς που κυνηγούσαν και κείνους που έφευγαν".


(Λαόνικος Χαλκοκονδύλης, " Απόδειξις ιστοριών").


Χάρτης της (συρρικνωμένης) Αυτοκρατορίας την εποχή της άλωσης.

. . .

Στις 29 Μαίου του 1453 ένας Πολιτισμός σαρώθηκε αμετάκλητα. Είχε αφήσει μια ένδοξη Κληρονομιά στα γράμματα και στην Τέχνη.

Είχε βγάλει χώρες ολόκληρες από την βαρβαρότητα και είχε δώσει σε άλλες την εκλέπτυνση των ηθών. Η δύναμη του και η ευφυία του προστάτεψαν πολλούς αιώνες την Χριστιανοσύνη.

Για 11 αιώνες η Κωνσταντινούπολις ήταν το κέντρο ενός κόσμου φωτός...


Αναπαράσταση της Πόλης τον καιρό της Αυτοκρατορίας.


Το ζωηρό πνεύμα, τα ενδιαφέροντα και η αγάπη για την ομορφιά των Ελλήνων, η υπερήφανη ισχύς και η ικανότητα των Ρωμαίων, η υπερβατική ορμή των Χριστιανών της Ανατολής, που είχαν ενωθεί σε ένα ρευστό ευπαθές σύνολο όλα τώρα αποκοιμήθηκαν. Η Κωνσταντινούπολις έγινε η έδρα της θηριωδίας, της αμάθειας, της μεγαλόπρεπης ακαλαισθησίας...


Η Αγ. Σοφία τον 18ο αιώνα


Η Δυτική Ευρώπη με προγονικές αναμνήσεις ζηλοτυπίας προς τον Βυζαντινό Πολιτισμό με τους πνευματικούς της συμβούλους να καταγγέλλουν τους Ορθοδόξους ως αμαρτωλούς σχισματικούς και με μια κατατρίχουσα αίσθηση ενοχής επειδή εγκατέλειψε την Πόλη, προτίμησε να αγνοήση το Βυζάντιο. Δεν μπορούσε όμως να διαγράψη το χρέος που όφειλε στους ΄Ελληνας. Θεώρησε όμως ότι ήτανε υποχρεωμένη μόνο στην κλασσική εποχή. Οι Φιλέλληνες που ήρθαν να πάρουν μέρος στον πόλεμο της ανεξαρτησίας (1821) μιλούσαν για τον Θεμιστοκλή και τον Περικλή, αλλά ποτέ για τον Κωνσταντίνο τον Παλαιολόγο.


Από το βιβλίο του ΣΤΗΒΕΝ ΡΑΝΣΙΜΑΝ «ΒΥΖΑΝΤΙΝΟΣ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ»


26/5/09

ΠΗΓΑ ΣΕ ΜΑΓΙΣΣΕΣ ΣΕ ΧΑΡΤΟΡΙΧΤΡΕΣ...


Λιβάνι για το μάτι, μοσχολίβανο μαύρο (!) Αγίου Κυπριανού (!!!) για την γλωσσοφαγιά (δεν καλοφαίνεται στην δεξιά πλευρά της φωτογραφίας). Κι ο κόσμος τα αγοράζει. Τα πλασάρουν μέντιουμ και μάγοι, τα συστήνουν και κάποιοι παπάδες (ελπίζουμε μόνο παλαιοημερολογίτες).

Ακατήχητοι, δεισιδαίμονες και προληπτικοί ζητάμε μαγικές λύσεις στα προβλήματά μας, δεν θέλουμε να δούμε τις ευθύνες μας, πιστεύουμε στους πλάνους που μας πουλάνε ψευδοπροφητείες και μελλοντολογίες και υπόσχονται πως με εξορκισμούς θα διορθωθούν όλα. Πλουτίσανε οι "βιομηχανίες" εξορκισμών κι αποκτήσανε φήμη μεγάλη μεταξύ των αδαών. Μιλιούνια προσέρχονται στο γνωστό μοναστήρι στην Φυλή, ακόμα και όσοι δεν έχουν σχέση με το παλαιό ημερολόγιο, για μια γρήγορη διευθέτηση των προβλημάτων τους.

Κατά καιρούς όλο κι εμφανίζεται κάποιος "χαρισματικός" γέροντας που σαγηνεύει τα πλήθη, πλανώντας τον κόσμο με δήθεν προοράσεις. Τρέχουν οι άνθρωποι να πάρουν χρησμούς, να ζήσουν το υπερφυσικό. Αγνοούν τον λόγο του Κυρίου: "όστις θέλει πίσω μου ελθείν...", αγνοούν την γλυκύτητα των Αγίων, δεν ξέρουν τον Λόγο τους, θέλουν μόνο ψέμματα. Σταματήστε να ασχολείστε με το κακό, εκλιπαρούσε ο Άγιος γέροντας Πορφύριος. Μιλήστε για το καλό για τον Χριστό, για την Αγάπη Του...
Φαίνεται απίστευτο πως σήμερα πουλάνε οι Λιακόπουλοι και οι άλλοι πλάνοι. Προφητείες, εξωγήινοι, μυστικές οργανώσεις, αρχαίοι έλληνες, όλα με την σέσουλα, να ικανοποιηθεί η αρρωστημένη περιέργεια, να ξορκιστούν οι φόβοι, να αποκαλυφθούν οι μυστικές συνωμοσίες, να μαθευτεί το μέλλον.

Μάθαμε (από πρώτο χέρι) πως σε κάποιο μοναστήρι ο ηγούμενος βάζει τους μοναχούς να διαβάζουν το βιβλίο του Λιακόπουλου με τις "προφητείες" του π. Παϊσίου, όπου ο τηλεπροφήτης σχολιάζει όπως αυτός νομίζει τα λεγόμενα του γέροντα (την εγκυρότητα των οποίων δεν μπορούμε να ελέγξουμε). Τρομοκρατημένοι οι μοναχοί, φοβίζουν και τον κόσμο που πηγαίνει στο μοναστήρι για να βρει παρηγοριά.


Μοιάζει απίστευτο πως τόσοι πολλοί άνθρωποι είναι έτοιμοι να πλανηθούν, δεν ενδιαφέρονται για την αλήθεια, δεν έχουν καμία αναζήτηση, αλλά ψάχνουν έτοιμες κι ανώδυνες λύσεις. Μόνο που αυτές οι λύσεις οδηγούν κατευθείαν στο ψεύδος, τον φόβο και τον φανατισμό.

Έτσι λοιπόν φαίνεται πως εκπληρώνεται η προφητεία του Πατροκοσμά: "Θα έρθει ώρα που οι τρελοί θα λένε τους γνωστικούς τρελούς"...
(αφού ερμηνεύει προφητείες ο κ. Λιακόπουλος, γιατί όχι κι εμείς;).

Θ. Β.

25/5/09

Το αποπροσανατολισμένο περιστέρι

Τσαγκαροδεύτερα, 9:05’ π.μ. Ένα περιστέρι έχει εγκλωβιστεί στο διάδρομο. Απέξω η κίνηση στη Σκουφά πυκνώνει κι απέναντι κόσμος άρχισε να μπαινοβγαίνει στον επιβλητικό ναό. Μέσα σε δυο αίθουσες του Α’ ορόφου είκοσι μορφές θαμπωμένα όμορφες στίλβουν από νιότη μα στύβουν το μυαλό για το απόσταγμα της ύλης…

Πανελλαδικώς εξεταζόμενο μάθημα: Βιολογία, ήτοι λόγος περί βίου. Τι ζωή κι αυτή…

Μέσα Μαΐου κι οι δεκαοκτάρηδες αποχαιρετούν τα μαθητικά τους χρόνια υποβαλλόμενοι σε μια τελετή υπανθρωπίας…

Είμαι για πρώτη φορά και τελευταία στιγμή κληθείσα ως επιτηρήτρια στις Πανελλαδικές. Βέβαια, προς το παρόν φυλώ το διάδρομο αλλ’ όποτε οι όντως επιτηρητές θέλουν να καπνίσουν, τους αντικαθιστώ.

Στα ζαλισμένα μάτια, στα κουρασμένα πρόσωπα των υποψηφίων βλέπω τη Νίκη, τη Στέλλα, την Αγγελική. Τις παρακολούθησα τέσσερα χρόνια τώρα καθώς διαμορφώνονταν στο σχολείο, από παιδιά έγιναν γυναίκες. Τόσο διαφορετικές μεταξύ τους κι όμως πόσο εξίσου ευάλωτες τέτοια ώρα στο δικό τους Εξεταστικό Κέντρο...

Τον τελευταίο χρόνο, ομολογουμένως, είχαν χαθεί από προσώπου γης. Διάβασμα, φροντιστήριο, επαναλήψεις. «Δεν είσαι άνθρωπος, είσαι υποψήφιος», αντηχούν στο νου τα λόγια του φροντιστή μου, καλή του ώρα. Ξαναθυμάμαι τα δικά μου… Μια δεκαετία πέρασε από τότε που με ηρεμιστικά το βράδυ και τόνους γλυκόζης και βιταμινούχα το πρωί περνούσα την ίδια δοκιμασία. Τι κατάλαβα;

Πάντως σίγουρα δεν είναι μονόδρομος. Ο επιτηρητής επιστρέφει αλλά ζήλεψε κι η άλλη κυρία, οπότε της παραδίδει τον αναπτήρα και παραμένω στην τάξη. Διαβάζω τα ονόματα των εξεταζομένων. Πόσο διαφορετικά να μεγάλωσε ο καθένας… Τι να κουβαλά και τι θα το κάνει τώρα που βγαίνει πια απ’ το προαύλιο, που από Σεπτέμβρη θα βλέπει την πρωινή πόλη στη ζωή της κι όχι τους συμμαθητές και τους καθηγητές του οκταώρου…

Μια ευχή, Κύριε, γι’ αυτά τα παιδιά, για τους γονείς τους, για όσους καθόμασταν σε διπλανά θρανία. Δώσε αντοχή στον αγώνα, γαλήνη στις νικηφόρες μάχες και στοχασμό στις ήττες. Όπου κλείνει μια πόρτα, ανοίγει μια άλλη.

9:46’ π.μ. Το περιστέρι δεν φαίνεται πουθενά. Βρήκε μισάνοιχτη την μπαλκονόπορτα κι έφυγε;


Ειρήνη Σωτηρίου


20/5/09

ΚΑΛΗ ΕΠΙΤΥΧΙΑ !

Εξετάσεις, αγωνία, άγχος. Κυριεύουν τα παιδιά μας αυτή την περίοδο, λες και αυτές οι εξετάσεις θα καθορίσουν την προσωπική τους ταυτότητα, την επαγγελματική τους αποκατάσταση, την κοινωνική τους καταξίωση. Εικονική πραγματικότητα μέσα στην οποία εμείς οι ίδιοι οι γονείς θέλουμε να βάλουμε τα παιδιά μας για την δική μας καταξίωση περισσότερο...



Το φουντωτό Εγώ μας να φουντώσει λίγο ακόμα. Εντάξει δεν λέω, να έχουν επιτυχία τα παιδιά μας. Να προσπαθήσουν όσο μπορούν, γιατί πρέπει να καταλάβουν ότι η προσπάθεια μετράει ανεξάρτητα από το αποτέλεσμα. Να καταλάβουν ότι η γνώση βοηθάει στο να εμβαθύνει η σκέψη μας. Δεν χρειάζεται πίεση. Αρκετή έχουν όλο το χρόνο. Τόση ώστε να μην έχουν καθόλου χρόνο.

Ομως πού πραγματικά πρέπει να πετύχουν; Να σπάσουν το γυάλινο κλουβί του μικρόκοσμου τους, αφήνοντας τον υπολογιστή και τα διάφορα ηλεκτρονικά παιχνίδια που τους "κλέβουν" από τον διπλανό τους. Να μπορούν να νιώθουν συμπόνοια και να χαρίζουν ένα δάκρυ στον φίλο τον ξένο, αυτόν που "δεν πάνε", αλλά και για τον εαυτό τους, αφού πρώτα κατανοήσουν ότι "στραβά αρμενίζουνε". Οπως όλοι μας εξάλλου...


Δύσκολες αυτές οι εξετάσεις, αλλά ουσιαστικές. Και για μένα που εύκολα τα γράφω δύσκολα τα ακολουθώ - και ζητώ συγνώμη γι' αυτό. Οι εξετάσεις αυτής της περιόδου θα περάσουν. Οι εξετάσεις οι δύσκολες, αυτές της ζωής και της αγάπης, είναι καθημερινές...

Εύχομαι καλή επιτυχία σε όλους. Καλή δύναμη...

Μια μητέρα με τ' όνομα Σταυρούλα

14/5/09

Η ΠΟΡΕΙΑ ΠΡΟΣ ΤΟΥΣ ΕΜΜΑΟΥΣ


π. Βασιλείου Γοντικάκη, προηγουμένου Ι. Μ. Ιβήρων


Σήμερα, θα μιλήσουμε για τον θάνατο και μου ήρθε στο νου η αγωνία, αν θέλετε και η απογοήτευση των μαθητών μετά τον θάνατο του Χριστού και ο φόβος τους. Για αυτό θα ήθελα να σας υπενθυμίσω την προς Εμμαούς πορεία. Θα το πω με δύο λόγια μιας και είναι γνωστή η πορεία: Δύο μαθητές, τρεις μέρες μετά τον θάνατο του Κυρίου, προχωρούν εις Εμμαούς, συζητούν μεταξύ τους για τον Ιησού, αγωνιούν, μιλούν για τα γεγονότα. Έρχεται ο Χριστός, χωρίς να τον αναγνωρίσουν, και τους ερμηνεύει τις γραφές. Εν τέλει Τον αγαπούν αυτόν τον Συνοδοιπόρο. Του λένε “μείνε μαζί μας”. Μένει. Φτάνουν στο τραπέζι και στην κλάση του άρτου Τον γνωρίζουν. Τότε Αυτός γίνεται άφαντος, εκείνοι γεμίζουν χαρά και προχωρούν προς τα Ιεροσόλυμα.



Oι δύο μαθητές, λοιπόν, μιλούσαν και συζητούσαν για τον Χριστό. Και εκείνος παρουσιάστηκε δίπλα τους να συμπορεύεται. “Οι δε οφθαλμοί αυτών εκρατούντο του μη επιγνώναι αυτόν”. Τα μάτια τους ήταν ακόμα κλειστά και δεν Τον γνώρισαν. Νομίζω ένα μεγάλο πράγμα είναι το εξής: ο Χριστός είναι η οδός και είναι και ο αληθινός Συνοδοιπόρος μας. Κι αν τυχόν αγωνιούμε, αν συζητάμε, αν ψάχνουμε, αν βαδίζουμε, αν τυχόν για κάπου πάμε, Αυτός είναι μαζί μας. Μα, λέει κάποιος: “δεν Τον ξέρουμε”. Αλλά πρέπει να ξέρουμε ένα πράγμα: μαζί με την αγωνία μας και Αυτός συμπορεύεται. Και ας μην Τον διακρίνουμε. O Χριστός, στη συνέχεια, δεν θέλει να τους κάνει διδασκαλία, αλλά θέλει να τους δώσει τη δυνατότητα να πουν αυτά που έχουν μέσα τους. Γι’ αυτό προσποιείται άγνοια και μάλιστα επιμένει. Τότε «του εξηγούν» για τον Ιησού τον Ναζωραίο τον οποίο παρέδωσαν “οι άρχοντες ημών εις κρίμα θανάτου” και Tον σταύρωσαν. Στη συνέχεια λένε κι οι δυο τους τον πόνο τους: «Εμείς ελπίζαμε ότι αυτός θα λύτρωνε το Ισραήλ. Αλλά ήδη πέρασαν τρεις μέρες αφού έγιναν αυτά, αφού Τον σταύρωσαν και δεν είδαμε ακόμη τίποτε που να στηρίξει τις ελπίδες μας. Μας παραξένεψαν μερικές γυναίκες από τη δική μας συντροφιά, γιατί πήγαν πρωί στο μνημείο και λένε ότι δεν βρήκαν το σώμα Του. Ήλθαν και μας είπαν ότι είδαν οπτασία αγγέλων κι ότι οι άγγελοι λένε ότι ζει. Και πήγαν και μερικοί από μας στο μνημείο και το βρήκαν έτσι όπως είπαν οι γυναίκες, “Αυτόν δε ουκ είδον”».


Η Συνέχεια εδώ στο ΑΡΧΑΓΓΕΛΩΝ ΚΕΙΜΕΝΑ.


11/5/09

ΜΙΑ ΑΛΛΗ ΠΡΟΤΑΣΗ

Μετά την εκπομπή που κάναμε την προηγούμενη Πέμπτη για τις εισαγωγικές εξετάσεις στα ΑΕΙ, επικοινώνησε μαζί μας ο κ. Περικλής Τσέκερης, αναπληρωτής καθηγητής στο τμήμα Φυσικής του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων για να μας ενημερώσει σχετικά με μια πρόταση επιλογής που έχει εκπονήσει σχετικά με τον τρόπο εισαγωγής στα ΑΕΙ, μαζί με τον κ. Γ. Δημολιάτη, επίκουρο καθηγητή της Ιατρικής σχολής των Ιωαννίνων.




Επειδή η πρόταση έχει ενδιαφέρον, την αναδημοσιεύουμε και ίσως μελλοντικά αφιερώσουμε και μια εκπομπή για τις πιθανές λύσεις από τον γόρδιο δεσμό των επάρατων (!) πανελλαδικών".


ΠΡΟΤΑΣΗ ΕΠΙΛΟΓΗΣ ΓΙΑ ΤΑ ΑΕI (στην εποχή του διαδικτύου)


Βασικά σημεία της πρότασης

  1. Κατάργηση των εισαγωγικών εξετάσεων για τα ΑΕΙ μετά το Λύκειο.
  2. Διδασκαλία πανελλαδικά των μαθημάτων του Α έτους από το διαδίκτυο. Για κάθε μάθημα θα υπάρχει ένας ή περισσότεροι διδάσκοντες, επιλεγμένοι από το Διδακτικό προσωπικό των Πανεπιστημίων. Μέσω του διαδικτύου θα μπορούν να στέλνουν και τις απορίες τους οι υποψήφιοι και με το ίδιο μέσο θα απαντούν οι διδάσκοντες, όχι ίσως ατομικά στον καθένα που ρωτά, αλλά στα πλαίσια των επόμενων μαθημάτων. Επειδή τα σχετικά μηνύματα θάναι χιλιάδες, θα μπορούν να ομαδοποιούνται από κατάλληλα καταρτισμένο προσωπικό πριν δοθούν στους διδάσκοντες.
  3. Εξετάσεις στη διδαχθείσα ύλη στο τέλος του κάθε εξαμήνου με τον τρόπο που γίνονται σήμερα οι πανελλαδικές εξετάσεις. Οι διορθωτές μπορεί να είναι Πανεπιστημιακοί ή/και καθηγητές Μέσης Εκπαίδευσης. Οι επιτυχόντες στις εξετάσεις, σε όλα τα απαιτούμενα για κάθε ομάδα Τμημάτων μαθήματα, ακολουθούν τη σημερινή διαδικασία επιλογής (κατάθεση μηχανογραφικού με τις προτιμήσεις των) και ανάλογα με τις επιδόσεις των κατατάσσονται στο Β έτος του αντίστοιχου Τμήματος.

Μπορεί να δοθεί και δεύτερη εξεταστική περίοδος πριν την έναρξη του εκάστοτε ακαδημαϊκού έτους (τέλη Αυγούστου μέχρι μέσα Σεπτεμβρίου) για όσους έχουν αποτύχει σε κάποια μαθήματα ή θέλουν να βελτιώσουν κάποιους βαθμούς τους . Οι προβιβάσιμοι βαθμοί κατοχυρώνονται για ένα ή δύο το πολύ ακαδημαϊκά έτη. Αν μέχρι τότε ένας υποψήφιος δεν έχει καταφέρει να εγγραφεί σε κάποιο Τμήμα, θα πρέπει να δώσει εξετάσεις ξανά σε όσα τουλάχιστον μαθήματα έχει λήξει η κατοχύρωσή τους.



Η ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΕΔΩ ΣΤΟ " ΑΡΧΑΓΓΕΛΩΝ ΚΕΙΜΕΝΑ"



5/5/09

ΤΑ ΠΤΩΜΑΤΑ ΑΝΗΚΟΥΝ ΣΤΑ ΚΟΙΜΗΤΗΡΙΑ

Στην Ελλάδα, μια χώρα με πανάρχαια ταφικά έθιμα, ελάχιστοι αντέδρασαν για την "τυμβωρυχία". Σύμφωνα με επίσημα στοιχεία, 100.000 επισκέπτες, μεταξύ των οποίων πάνω από 40.000 μαθητές και φοιτητές είδαν την αποτρόπαια έκθεση. Παρακολουθήσαμε τα ρεπορτάζ, κακώς δεν γράψαμε κάτι. Αντί δικού μας σχολίου, αναδημοσιεύουμε ένα εύστοχο άρθρο με τίτλο "Βεβήλωση και συμπόνοια¨", της Μ. Κατσουνάκη από την Καθημερινή.



"O νόμος λέει πως τα πτώματα ανήκουν στα κοιμητήρια", δήλωσε ο Γάλλος δικαστής Λουί Μαρί Ρενγκάρ στις αρχές της περασμένης εβδομάδας. Εδωσε στους διοργανωτές προθεσμία 24 ωρών για να αποσύρουν τα εκθέματα, ορίζοντας πρόστιμο 20.000 ευρώ για κάθε ημέρα καθυστέρησης.



Ο άνεμος έπαψε να είναι ούριος για το θεαματικό ταξίδι των «Bodies». Τα εκ Κίνας παρασκευασμένα πτώματα μπορεί να παρουσιάζονται σε δεκάδες ανά την υφήλιο πόλεις (και στην Αθήνα, στην «Τεχνόπολη»), συγκεντρώνοντας περισσότερους από 30 εκατ. επισκέπτες, στη Γαλλία όμως οι πόρτες έκλεισαν απρόσμενα. Οργανώσεις υπέρ των ανθρωπίνων δικαιωμάτων αντέδρασαν στη χώρα του Διαφωτισμού, οδηγώντας τους αρμοδίους στα δικαστήρια. Ενας εξ αυτών, ο επιχειρηματίας Πασκάλ Μπερναντέν, προτίθεται να εφεσιβάλει την απόφαση με το επιχείρημα ότι «δεν πρόκειται για καλλιτεχνική αλλά για ανατομική, εκπαιδευτική έκθεση».



Οι επικρίσεις που προκάλεσε η επινόηση του δρος Γκύντερ φον Χάγκενς και τα ερωτήματα που τη συνοδεύουν (μήπως είναι πτώματα Κινέζων κρατουμένων που έχουν βασανιστεί ή εκτελεστεί;) έχουν σκιάσει την έκπληξη και τον εντυπωσιασμό για την πρόοδο της επιστήμης και την ευρηματικότητα του ανθρώπινου νου. Ο Γάλλος ψυχαναλυτής Σαρλ Μελμάν (σχετικό άρθρο του είχε αναδημοσιευθεί στην «Κ») υπογραμμίζει: «Η σαρωτική επιτυχία της έκθεσης έρχεται να αποδείξει ότι η σαγήνη της δεν οφείλεται τόσο στην επιθυμία επιμόρφωσης ή στον θαυμασμό της “εσωτερικής ωραιότητας”, όσο στην καινούργια διαστροφή που γεννιέται. Η τεχνική διαδικασία που αξιοποιείται από τον “καλλιτέχνη” δίνει την ευκαιρία (με πλήρη ατιμωρησία και με τα καλύτερα προσχήματα) για μια ηδονοβλεπτική απόλαυση του θανάτου, κάτι που ήταν σαφώς απαγορευμένο όσο και ανέφικτο στο παρελθόν».



Η «αυθεντικότητα» είναι το ισχυρό εμπορικό επιχείρημα. Με τη μέθοδο της «πολυμερούς συντήρησης» υπάρχει ακόμη και μια υπόμνηση έκφρασης στα πρόσωπα των εκθεμάτων. Βεβιασμένης, είναι η αλήθεια, επίκτητης, με διεσταλμένο, ακινητοποιημένο βλέμμα, που «χωράει» όλες τις ερμηνείες, σε κακοπαιγμένη εκδοχή. Χαρά που συγγενεύει με τρόμο, ζωτικότητα που παραπέμπει σε εγκλωβισμένο φόβο ή απορία. Ο άνθρωπος με μυς και νευρώνες «ανθισμένους», έτσι ώστε να παραπέμπουν σε υβριδική κατασκευή, κάτι ανάμεσα σε πτηνό και θαλάσσιο είδος. Οι πόζες, στην προσπάθειά τους να εκθειάσουν το ανθρώπινο σώμα και το υπέρτατο θαύμα της λειτουργίας του, καταλήγουν να είναι αφύσικα κωμικές, γκροτέσκες μιμήσεις ενός διαπλανητικού τσίρκου.


Η σύληση των τάφων βιωνόταν πάντα σαν αποτρόπαια πράξη, σαν υπέρτατη προσβολή, όπως και η παράδοση του νεκρού στους γύπες και στα όρνια. Η μη ταφή (καύσιμο του Tρωικού Πολέμου και της σοφόκλειας «Αντιγόνης») μπορούσε να προκαλέσει συρράξεις και νέους θανάτους.




Στη γιαπωνέζικη ταινία «Αναχωρήσεις», που προβλήθηκε πρόσφατα (δικαίως βραβευμένη με Οσκαρ), αποθεώνεται η τέχνη του κατευόδιου. Το τελετουργικό της προετοιμασίας της σορού για το «τελευταίο ταξίδι» –ενώπιον του οικογενειακού περιβάλλοντος– δεν είναι μόνο μια απόλυτη εικαστική δημιουργία, αλλά ένδειξη σεβασμού, τρυφερότητας, συγχώρησης, συμφιλίωσης. Μια τελετή αποχαιρετισμού, μια τελευταία υπόκλιση της ζωής στο άγνωστο, αλλά καθόλου εχθρικό, καθόλου επιθετικό, υπερπέραν. Ο νεαρός τσελίστας που εγκαταλείπει τις μουσικές φιλοδοξίες του για να εργαστεί σε ένα γραφείο κηδειών, «ετοιμάζοντας τους αποθανόντες για την αναχώρηση», αφιερώνεται με πάθος στη δουλειά του. Εξελίσσεται σε βιρτουόζο, προσφέροντας στους οικείους ένα τελευταίο χαμόγελο, δάκρυα θεραπευτικά στον πόνο της απώλειας. Εξασφαλίζει στα πρόσωπα των νεκρών την αξιοπρέπεια ενός ήρεμου, φιλικού περάσματος. Προσφέρει την τέχνη του, που είναι παρηγορητική και για τούτο υψηλή. Εχει τη δύναμη να κάνει την οδύνη περισσότερο υποφερτή, να αμβλύνει αντιθέσεις, να γράφει τον καλύτερο επίλογο, τον αρμονικότερο εξόδιο ύμνο.



Ο νεκρός στα «Bodies» πλαστικοποιείται βυθιζόμενος σε υγρή σιλικόνη· στις «Αναχωρήσεις» ετοιμάζεται για να διαβεί την πύλη. Και στις δύο τέχνες το σώμα είναι το έκθεμα. Μόνο που στην πρώτη προκαλεί ανατριχίλα και περιέργεια, ενώ στη δεύτερη λύτρωση και ανακούφιση.


Mαρία Kατσουνάκη
, ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 26-04-09


ΠΡΟΣΟΧΗ: Η ΕΚΠΟΜΠΗ ΜΑΣ ΣΤΟΝ ΣΤΑΘΜΟ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ
ΜΕΤΑΦΕΡΘΗΚΕ ΣΤΙΣ 6 μ.μ. (ΚΑΘΕ ΠΕΜΠΤΗ)