30/3/14

Κυριακή Σταυροπροσκυνήσεως


Ομιλία του π. Χριστοδούλου Μπίθα την Κυριακή της Σταυροπροσκυνήσεως:

https://www.youtube.com/watch?v=6TzqQgbcuGQ

26/3/14

Παρουσίαση Βιβλίου


Οι δύο Σταυροί



Σα να υπάρχουν δύο τελείως διαφορετικοί θάνατοι: αυτός που εμπεριέχει την ελπίδα της Ανάστασης και αυτός που δεν μπορεί να χωρέσει καμιά έννοια ελπίδας. Σαν δυο σταυροί και οι δυο κοντά στον Σταυρό του Χριστού. Ο ένας αντλεί κουράγιο και αποκτά προσμονή βλέποντας τον Εσταυρωμένο και ο άλλος ενισχύει την προσωπική του πεποίθηση ότι «τίποτα δεν αλλάζει».


Πόσους τέτοιους ανέλπιδους μικρούς θανάτους ζούμε καθημερινά! Και αρκετές φορές δεν τους συνειδητοποιούμε, γιατί ήδη έχουμε θάψει και θρηνήσει τον εαυτό μας. Η πιο συνηθισμένη «ασθένεια» του σύγχρονου ανθρώπου: η κατάθλιψη. Να βλέπεις μόνο αδιέξοδα. Κατά τη γνώμη μου - και τη γνώμη κάποιων επαγγελματιών ψυχικής υγείας – δεν είναι ότι σου λείπουν τα όνειρα και η δύναμη να τα ακολουθήσεις. Απλά η δύναμη αυτή έχει πάρει λάθος κατεύθυνση.

Σας θυμίζω μερικά στοιχεία φυσικής από το Γυμνάσιο και αφήστε το νου να κάνει παραλληλισμούς με την ψυχική μας ζωή:
«Στη φύση, οι δυνάμεις εμφανίζονται πάντα ανά ζεύγη.
Δεν υπάρχουν κάποια σώματα που μόνο ασκούν δυνάμεις και κάποια άλλα που μόνο δέχονται δυνάμεις. Οι δυνάμεις εμφανίζονται πάντοτε ανά δύο μεταξύ δύο σωμάτων.
Το σώμα Α ασκεί δύναμη στο σώμα Β και ταυτόχρονα

Το σώμα Β ασκεί δύναμη στο σώμα Α

Θα λέμε ότι τα σώματα αλληλεπιδρούν.

Κατηγορίες δυνάμεων: οι δυνάμεις επαφής (οι οποίες ασκούνται όταν ένα σώμα βρίσκεται σε επαφή με κάποιο άλλο) και οι δυνάμεις από απόσταση».

Στη φύση, λοιπόν, δεν μπορεί κανείς να πει «αχ! Τι έχω πάθει!» λες και είναι αμέτοχος σε αυτό που του συμβαίνει. Το έχει αφήσει να συμβεί, το έχει δεχτεί, για κάποιο λόγο δεν μπορεί να κινηθεί προς άλλη κατεύθυνση. Ποιες δυνάμεις επαφής ή από απόσταση τον επηρεάζουν; Συχνά χάνεται στο «γιατί;» μου συμβαίνει αυτό και «ποιος;» φταίει.  Μια πιο χρήσιμη διαπίστωση θα ήταν ίσως, κατά τους στίχους και του ποιητή, «νιώθω τόση πίεση από έξω και από μέσα που μόνο κάτω ή πάνω μπορώ να στραφώ»... και αν το κάτω σημαίνει θάνατος χωρίς ελπίδα, μια κατεύθυνση μου μένει μονάχα... να θέλω να ζήσω!


«Ο γρ χομεν ρχιερέα μ δυνάμενον συμπαθσαι τας σθενείαις μν» ακούμε δια στόματος Αποστόλου Παύλου, ακριβώς την Κυριακή της Σταυροπροσκυνήσεως. Σα να μας λέει διαλέξτε ποιο σταυρό θα σηκώσετε, αυτόν που οδηγεί στο θάνατο ή αυτόν που οδηγεί στην ΟΝΤΩΣ ΖΩΗ!

Ν. Α.

24/3/14

Η Προσευχή του Διάκου την παραμονή της μάχης της Αλαμάνας


                        Αριστοτέλης Βαλαωρίτης


                   

Ήτανε νύχτα. Τα βουνά, οι λαγκαδιές, τα δένδρα,
οι βρύσες, τ' αγριολούλουδα, ο ουρανός, τ' αγέρι,
στέκουν βουβά ν' ακούσουνε την προσευχή του Διάκου.
« Όταν η μαύρ' η μάνα μου, εμπρός σε μιαν εικόνα,
Πλάστη μου, μ' εγονάτιζε με σταυρωτά τα χέρια
καί μώλεγε να δεηθώ για κειούς, που το χειμώνα
σα λύκοι ετρέχαν στα βουνά με χιόνια, μ' αγριοκαίρια,
για να μη ζούνε στο ζυγό, ένιωθα τη φωνή μου
να ξεψυχάη στα χείλη μου, εσπάραζε η καρδιά μου,
μου ετρέμανε τα γόνατα, σα νά 'θελε η ψυχή μου
να φύγη με τη δέηση από τα σωθικά μου.
Ύστερα μούλεγε κρυφά να Σου ζητώ τη χάρη
και να μ'αξιώσης μια φορά ένα σπαθί να ζώσω
και να μην έρθη ο θάνατος να μ'εύρη να με πάρη,
πρίν πολεμήσω ελεύθερος, για Σέ πριν το ματώσω.
Πατέρα παντοδύναμε, άκουσες την ευχή μου•
μου φύτεψες μέσ' στην καρδιά αγάπη, πίστη, ελπίδα,
έδωκες μια αχτίδα Σου αθέρα στο σπαθί μου
και μού'πες: Τώρα πέθανε για Με, για την Πατρίδα.
Έτοιμος είμαι, Πλάστη μου! Λίγες στιγμές ακόμα
και σβηώνται τ' άστρα Σου για με. Για με θα σκοτειδιάση
τ' όμορφο γλυκοχάραμα. Θα μου κλειστή το στόμα,
που εκελαηδούσε στα βουνά, στη ρεματιά, στη βρύση•  

                             

θα μαραθούν τα πεύκα μου. Αραχνιασμέν' η λύρα,
που μου ήταν αδερφοποιητή κι όπου μ' εμέ στη φτέρη
αγκαλιασμένη επλάγιαζε, τώρα θα μείνη στείρα
καί στ' άψυχο κουφάρι της θα να βογγάη τ' αγέρι.
Όλα τ' αφήνω με χαρά, χωρίς ν' αναστενάξω.
Και τό'χω περηφάνεια μου, που εδιάλεξες εμένα
αυτήν την έρμη την ποριά με το κορμί να φράξω.
Ευχαριστώ Σε, Πλάστη μου! Δε θα χαθούν σπαρμένα
και δε θα μείνουν άκαρπα τ' άχαρα κόκκαλά μου.
Ευλόγησέ τηνε τη γη, οπού θα μ' αγκαλιάση
και στοίχειωσε κάθε σπειρί από τα χώματα μου,
να γένη αδιάβατο βουνό το μνήμα του Θανάση.
Θέ μου! ξημέρωσέ τηνε την αυριανή τη μέρα!
Θα μας θυμάτ' η Αρβανιτιά και θα την τρώ' η ζήλεια.
Θα χλιμιντράνε τ' άλογα, θα καίνε τον αγέρα
με τ' άγρια τα χνώτα τους γκέκικα καριοφίλια,
θα γίνουν πάλι τα Θερμιά λαίμαργη καταβόθρα.
Χιλιάδες ήρθαν θερισταί και Χάρος οργοτόμος,
μουγκρίζουν, φοβερίζουνε, πως δε θα μείνη λώθρα
σ' αυτήν τη δύστυχη τη γη, φωτιά, δρεπάνι, τρόμος.
Κι εμείς θα πάμε με χαρά σ' αυτόν τον καταρράχτη.
Επάνωθέ μας θά'σαι Σύ, και τα πατήματα μας
θα νά'χουνε για στήριγμα τη φοβερή τη στάχτη,
πώμεινε σπίθ'ακοίμητη βαθιά στα σωθικά μας.
Δυνάμωσέ μας, Πλάστη μου! Για ν' ακουστή στη Δύση,
πως δεν απονεκρώθηκε και πως θ' ανθοβολήση
τώρα με τα Μαγιάπριλα ή δουλωμένη χώρα.
Ευλογημέν' η ώρα!»
Έσκυψ' ο Διάκος ως τη γη, έσφιξε με τα χείλη
κι εφίλησε γλυκά γλυκά το πατρικό του χώμα.
Έβραζε μέσα του η καρδιά και στα ματόκλαδά του
καθάριο, φωτοστόλουστο, ξεφύτρωσ' ένα δάκρυ...
Χαρά στο χόρτο πώλαχε να πιη σε τέτοια βρύση.
Πλαγιάζει ο λεονταρόψυχος! Τα νιάτα, η θωριά του,
τ' αστέρια βλέπουν με χαρά και κάπου κάπου αφήνουν
κρυφά το θόλο τ' ουρανού για να διαβούν σιμά του.
Μοσχοβολάει τριγύρω του και τον σφιχταγκαλιάζει
στον κόρφο της η άνοιξη, σα νά'τανε παιδί της•
Χαρούμενα τα λούλουδα φιλούν το μέτωπο του.
χάνει με μιας την ασχημιά και την ταπεινοσύνη
ο έρμος ο αζώηρος, η ποταπή η λαψάνα,
γλυκαίνει το χαμαίδρυο, στου χαμαιλειού τη ρίζα
αποκοιμιέται ο θάνατος και το περιπλοκάδι,
που πάντα κρύβεται δειλό και τ' άπλερο κορμί του
αλλού στυλώνει το φτωχό, δυναμωμένο τώρα
τρελλό, περηφανεύεται και θέλει να κλαρώση
στ'ανδρειωμένο μέτωπο για ν' ακουστή πως ήταν
στη φοβερή παραμονή μια τρίχ' απ' τα μαλλιά του.

Πλαγιάζει ο λιονταρόψυχος! Του ύπνου του οι ώραις
όσο κι'αν φύγουν γρήγορα, μεσότοιχο θα γένουν
ν'αποστομώσουν το θολό, τ' αγριωμένο κύμα
του χρόνου που μας έπνιξε. Μ' εκείνην την ρανίδα
πώσταξ' από τα μάτια του θα ξεπλυθή η μαυράδα,
που ελέρωνε της μοίρας μας το νεκρικό δεφτέρι.
Ο Διάκος στο κρεββάτι του, ζωσμένος τη φλοκάτη,
σαν αητός μες στη φωλιά, ολάκερο ένα γένος
έκλωθ' εκείνην την βραδιά. Όταν προβάλ'η μέρα,
θα νάβγουν τ' αητόπουλα με τροχισμένα νύχια,
με θεριεμμένα τα φτερά, ν'αρχίσουν το κυνήγι...
Πλάστη μεγαλοδύναμε! Αξίωσέ μας όλους,
πριν μας σκεπάση η μαύρη γη, στα δουλωμένα πλάγια
να κοιμηθούμε μια νυχτιά τον ύπνο του Θανάση!

                                

22/3/14

Ο δρόμος της θυσίας


του Ιωάννη Καραβιδόπουλου




Στο μέσον της περιόδου της Μ. Τεσσαρακο­στής προβάλλει η Εκκλησία μας κατά την Γ΄ Κυριακή των νηστειών τον Σταυρό του Χριστού για να τον προσκυνήσουν οι πιστοί και να συνεχίσουν έτσι ενισχυμένοι τον πνευματικό αγώνα, που θα τους φέρει στη Μ. Εβδομάδα και το Πάσχα, διαβάζει δε κατά την ημέρα αυτή την περικο­πή με τα ακόλουθα λόγια που ο Χριστού απηύθυνε προς τους μαθητές του μόλις προανήγγειλε προς αυτούς τον επικείμενο σταυρικό του θάνατο: «'Οποιος θέλει να με ακολουθήσει, ας απαρνηθεί τον εαυτό του, ας σηκώσει το σταυρό του κι ας με ακολουθεί. 

18/3/14

Για να ευχαριστούμε...


Για την κάθε μέρα που μας δόθηκε να ζούμε με ειρήνη ένα ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ!

17/3/14

ΜΙΑ ΣΠΟΥΔΑΙΑ ΕΚΔΗΛΩΣΗ

http://gallery.mailchimp.com/c89dbd603b84e89ae1d59f0aa/images/_.14.jpg

15/3/14

Άγιος Γρηγόριος Παλαμάς



O Άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς είναι ένας από τους μεγαλύτερους Πατέρες και διδασκάλους
της μυστικής και νηπτικής θεολογίας και της δογματικής αλήθειας της Ορθόδοξης
Εκκλησίας.
Καταγόταν από αριστοκρατική και πλούσια γενιά. Οι γονείς του προέρχονταν από την Μ.
Ασία. Με την προσπέλαση όμως των Τούρκων στα Βυζαντινά εδάφη, αναγκάστηκαν να
εγκαταλείψουν την πατρίδα τους και να εγκατασταθούν στην Κωνσταντινούπολη. Ο
Γρηγόριος γεννήθηκε το 1296 μ.Χ. και μεγάλωσε στην αυτοκρατορική αυλή. Πολύ νωρίς, σε
ηλικία μόλις επτά ετών, έμεινε ορφανός από πατέρα, αλλά παρέμεινε κάτω από την
προστασία και την προσωπική επίβλεψη του αυτοκράτορα.

14/3/14

Ύμνος της αγάπης



Η δύναμη χωρίς την αγάπη σε κάνει επιθετικό
Η τιμή χωρίς την αγάπη σε κάνει ψηλομύτη
Το καθήκον χωρίς την αγάπη σε κάνει κακόκεφο
Η ευθύνη χωρίς την αγάπη σε κάνει αδίστακτο
Η δικαιοσύνη χωρίς την αγάπη σε κάνει σκληρό
Η αλήθεια χωρίς την αγάπη σε κάνει κριτικό
Η ανατροφή χωρίς την αγάπη σε κάνει ατίθασο
Η εξυπνάδα χωρίς την αγάπη σε κάνει πονηρό
Η ευγένεια χωρίς την αγάπη σε κάνει υποκριτή
Η τάξη χωρίς την αγάπη σε κάνει σχολαστικό
Η γνώση χωρίς την αγάπη σε κάνει τυραννικό
Η περιουσία χωρίς την αγάπη σε κάνει τσιγκούνη
Η πίστη χωρίς την αγάπη σε κάνει φανατικό
Αλίμονο σε κείνους που τσιγκουνεύονται την αγάπη
Αυτοί φταίνε, όταν ο κόσμος αυτοδηλητηριασθεί
Τι είδους, λοιπόν, ζωή κάνεις, όταν δεν μπορείς
Να αγαπήσεις;

13/3/14

Συνάντηση


                        Η ψυχή μου παντιέρα
                        σ’ αγέρι - νεράντζι κυματίζει.
                        Λεπτό ανθάκι σε φως πλατύτερο.
                        Τα έργα των ανθρώπων αργότερα
                        σκοτάδι θα γνωρίσουν.
                        Άνοιξη…

                          


                        Φλέβες πράσινες,
                        τριγμοί στα κλώνια.
                        Φουσκώνω και συστέλλομαι,
                        συστέλλομαι και φουσκώνω.

                         


                         Γλυκό γλυκό γρατζούνισμα
                         η κατάνυξη κι εγώ
                         σωπαίνω.

                     


                        Την Παναγιά πάω να χαιρετίσω.

                                                                    Ε. Ζ.

12/3/14

''Καφές με την Αδελφή Βάσσα''


Παρακολουθήστε το νέο επεισόδιο της διαδικτυακής εκπομπής ''Καφές με την Αδελφή Βάσσα'' με θέμα την πρώτη Κυριακή των Νηστειών.
Πατήστε επάνω στο εικονίδιο του YOUTUBE και επιλέξτε τους ελληνικούς υπότιτλους.

10/3/14

ΠΡΟΒΟΛΗ ΤΑΙΝΙΑΣ ΣΤΟ ΡΟΥΦ




ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ




Η Κι­νη­μα­το­γρα­φι­κή Λέ­σχη της Ι.Αρ­χι­ε­πι­σκο­πής Α­θη­νών α­να­κοι­νώ­νει την ε­πό­με­νη προ­βο­λή ται­νί­ας για τον μή­να Μάρ­τιο στο Πο­λι­τι­στι­κό Κέν­τρο της Ι.Αρ­χι­ε­πι­σκο­πής, η ο­ποί­α θα πραγ­μα­το­ποι­η­θεί την Πέμ­πτη 13.3.14 και ώ­ρα 19:00 με την ται­νί­α των Ζαν Πι­έρ και Λυκ Νταρ­ντέν «Το παι­δί και το πο­δή­λα­το».



Η ται­νί­α προ­λο­γί­ζε­ται α­πό τον σκη­νο­θέ­τη και κλη­ρι­κό της Αρ­χι­ε­πι­σκο­πής Α­θη­νών π. Πέ­τρο Μι­νώ­πε­τρο και έ­πε­ται της προ­βο­λής έ­νας πρώ­τος σχο­λια­σμός, ως α­φορ­μή για συ­ζή­τη­ση με το κοι­νό, α­πό τον δι­δά­κτο­ρα θε­ο­λο­γί­ας και φι­λό­λο­γο Δι­ο­νύ­σιο Σκλή­ρη, και τον Δι­ευ­θυν­τή του Πο­λι­τι­στι­κού Κέν­τρου της Αρ­χι­ε­πι­σκο­πής π. Βα­σί­λει­ο Χρι­στο­δού­λου.



Στό­χος μας δεν εί­ναι α­πλώς η προ­βο­λή μιας ται­νί­ας, αλ­λά η ε­λεύ­θε­ρη πρό­σβα­ση των αν­θρώ­πων σε έ­να ποι­ο­τι­κό κι­νη­μα­το­γρά­φο πολ­λα­πλών α­να­γνώ­σε­ων και βέ­βαι­α η δη­μι­ουρ­γί­α ε­νός συν­τρο­φι­κού κλί­μα­τος για συ­ζή­τη­ση και προ­βλη­μα­τι­σμό με α­φορ­μή το ε­κά­στο­τε κι­νη­μα­το­γρα­φι­κό έρ­γο.



Εί­σο­δος ε­λεύ­θε­ρη


8/3/14

Χριστιανός Ὀρθόδοξος εἶναι…



Χριστιανός Ὀρθόδοξος εἶναι ὅποιος κηρύττει Θεό τόν Πατέρα, Θεό τόν Υἱό καί Θεό τό Ἅγιο Πνεῦμα καί πιστεύει στήν ἐνσάρκωση καί τήν Ἀνάσταση τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ.
Χριστιανός Ὀρθόδοξος εἶναι ὅποιος δέχεται τό λόγο καί τή διδασκαλία τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ ὅπως αὐτή περιγράφεται μέσα στό Εὐαγγέλιο καί δέχεται τίς διδασκαλίες τῶν Πατέρων τῆς Ἐκκλησίας μας καί τά δόγματά της ὅπως αὐτά ἔχουν διατυπωθεῖ ἀπό τίς Οἰκουμενικές Συνόδους.
Χριστιανός Ὀρθόδοξος εἶναι ὅποιος σέβεται τήν Ἱερά Παράδοση τῆς μίας, ἁγίας, καθολικῆς καί ἀποστολικῆς Ἐκκλησίας.
Χριστιανός Ὀρθόδοξος εἶναι ὅποιος εἶναι βαπτισμένος στό ὄνομα τῆς ὁμοουσίου καί ἀδιαιρέτου Τριάδος καί δέν ἀφήνει τό βάπτισμα πού ἔλαβε ἀνενεργό ἀλλά τό ἐνεργοποιεῖ στή ζωή του καθώς ὡριμάζει. 
Χριστιανός Ὀρθόδοξος εἶναι ὅποιος κατηχεῖται, μελετάει συνεχῶς τό Εὐαγγέλιο, διδάσκεται τό λόγο τοῦ Χριστοῦ, ἑρμηνεύει ὀρθά τίς ἁγίες Γραφές καί βρίσκεται μέχρι τό τέλος τῆς ζωῆς του σέ διαρκή μαθητεία.

6/3/14

Τό Ἅ­γιο Πνεῦ­μα καί τά δῶ­ρα πού μᾶς πα­ρέ­χει

Δί­δε­ται λοι­πόν πραγ­μα­τι­κά το Ἅ­γιο Πνεῦ­μα σέ με­ρι­κούς μέν γιά νά μπο­ρέ­σουν νά εὐ­ερ­γε­τή­σουν τούς ἄλ­λους καί, ὅ­πως λέ­γει ὁ Παῦ­λος, νά οἰ­κο­δο­μή­σουν τήν Ἐκ­κλη­σί­α, προ­λέ­γον­τας γιά τό μέλ­λον, φα­νε­ρώ­νον­τας μυ­στή­ρια, ἀ­παλ­λάσ­σον­τας ἀ­πό νό­σους μέ λό­γο, σέ ἄλ­λους δέ γιά νά γί­νουν οἱ ἴ­διοι κα­λύ­τε­ροι, λάμ­πον­τας μέ ὑ­περ­βο­λή εὐ­σε­βεί­ας ἤ σω­φρο­σύ­νης ἤ ἀ­γά­πης ἤ τα­πει­νο­σύ­νης. Δι­ό­τι εἶ­ναι δυ­να­τό νά σω­φρο­νή­ση κα­νείς χρη­σι­μο­ποι­ών­τας τόν λο­γι­σμό καί τό ἦ­θος, νά ἀ­σκή­ση τόν χα­ρα­κτῆ­ρα σέ δι­και­ο­σύ­νη, νά προ­σευ­χη­θῆ καί νά ἀ­γα­πή­ση, νά γί­νῃ κα­θ’ ὅ­λα σπου­δαῖ­ος· ἀλ­λά εἶ­ναι ἐ­πί­σης δυ­να­τό καί ἀ­πό τόν Θε­ό κι­νού­με­νος νά νι­κή­ση μέ τήν γνώ­μη τά πά­θη, νά κα­τα­στῇ φι­λάν­θρω­πος καί δί­και­ος, καί νά ἐ­πι­δεί­ξει τήν ἄλ­λη φι­λο­σο­φί­α….

Τό μυ­στή­ριο λοι­πόν σ’ ὅ­λους τούς μυ­ου­μέ­νους προ­σφέ­ρει τά ἀ­γα­θά του. Δέν ἔ­χουν ὅ­μως ὅ­λοι ἀν­τί­λη­ψη τῶν δώ­ρων καί ζῆ­λο γιά τόν πλοῦ­το, ὥ­στε νά χρη­σι­μο­ποι­ή­σουν τά δο­σμέ­να.   




 Ἅγ. Νι­κό­λα­ος Κα­βά­σι­λας
Πε­ρί τῆς ἐν Χρι­στῷ Ζω­ῆς, Λό­γος 3 - Ε.Π.Ε. σ. 401, 403.