29/11/10

Θαυμαστός ο Θεός εν τοις Αγίοις Αυτού!

Αγαπήσατε τον Χριστόν και μηδέν προτιμήστε της αγάπης Αυτού




Σήμερα γιορτάζουμε την κοίμησή του (2/12/1991). 
Είναι σίγουρα ο μεγάλος Άγιος του 21ου αιώνα. 
Απορούμε γιατί το Πατριαρχείο δεν προχωρά στην ανακήρυξη της Αγιότητάς του, 
αφού κανείς δεν τον έχει ξεχάσει, ύστερα από 19 χρόνια.
Μας λείπει στις μέρες μας ο λόγος του ο καθησυχαστικός
μέσα σ' αυτή την τρομολαγνεία που ζούμε...


Μια μέρα τον ρώτησα στο κελί του: “Γέροντα, πολύς λόγος γίνεται τελευταία για το 666, για την έλευση του αντιχρίστου, που πλησιάζει - μερικοί μάλιστα ισχυρίζονται ότι ήδη ήλθε, για το ηλεκτρονικό χάραγμα του δεξιού χεριού ή του μετώπου, για τη σύγκρουση Χριστού και αντίχριστου και τη συντριβή του τελευταίου, για τη Δευτέρα Παρουσία του Κυρίου. Εσείς τι λέτε γι’ αυτά;”.

Ο Γέροντας απάντησε: “Τι να πω; Εγώ δεν λέω ότι είδα την Παναγία, ότι θα γίνει πόλεμος και άλλα τέτοια. Ξέρω ότι θα έρθει ο αντίχριστος, ότι θα γίνει η Δευτέρα Παρουσία του Κυρίου, αλλά πότε δεν ξέρω. Αύριο; μετά χίλια χρόνια; δεν ξέρω. Όμως δεν ανησυχώ γι’ αυτό. Διότι ξέρω ότι η ώρα του θανάτου είναι για τον καθένα η Δευτέρα Παρουσία του Κυρίου. Και η ώρα αυτή είναι πολύ κοντά”. [Γ 290π.]

Το 666 και ο αντίχριστος

Μου είχε πει: “Πατέρα Αθανάσιε (με πήρε από το χέρι έτσι σφικτά), εγώ είμαι τυφλός τώρα, τα μάτια μου τα σωματικά δεν λειτουργούν, γιατί έχω καρκίνο στην υπόφυση, έχω όμως τα πνευματικά μάτια και βλέπω. Πριν φύγεις, θέλω να μου πεις. Τι είπε ο Γέροντας Αιμιλιανός για το 666 και τον αντίχριστο;”. Ήταν εκείνες τις μέρες μετά το Τσερνομπίλ. Ο κόσμος ήταν αναστατωμένος και πήγαινε κατά δεκάδες κάθε μέρα, ιδιαιτέρως στον πατέρα Πορφύριο που ήταν κοντά στην Αθήνα, και αναστατωμένοι τον ρωτούσαν: “Τι θα γίνει; Θα έρθει ο αντίχριστος να μας σφραγίσει με το 666;”.

Και με ρώτησε: “Για πες μου, παιδί μου, τι λέει ο Γέροντας Αιμιλιανός για το 666 και τον αντίχριστο;”. 

Του λέω:Γέροντα, μας είπε σε μια σύναξη προχθές να μην ανησυχούμε. Εμείς να ενδιαφερόμαστε να έχουμε μια ζωντανή σχέση με τον Χριστό και του αντιχρίστου να μην του δίνουμε πολλή σημασία, γιατί εκείνος θα γίνει το κέντρο της ζωής μας και όχι ο Χριστός”.


 Γέρων Αιμιλιανός Σιμωνοπετρίτης

Αμέσως χτύπησε τα χεράκια του στο κρεβάτι και είπε: “Τι λες παιδί μου, τι λες παιδί μου, δόξα σοι ο Θεός που βρήκα κι έναν πνευματικό να συμφωνεί μαζί μου. Ρε παιδί μου, αυτοί οι πνευματικοί, εδώ στον κόσμο, τι έχουν κάνει! Έχουν αναστατώσει τις ψυχές, δημιούργησαν ένα σωρό προβλήματα, οικογενειακά και ψυχολογικά με το 666. Δεν μπορεί ο κόσμος να κοιμηθεί και άρχισαν να παίρνουν ψυχοφάρμακα και υπνωτικά χαπάκια για να μπορούν να κοιμηθούν. Τι είναι αυτό το πράγμα; 

Δεν τα θέλει αυτά τα πράγματα ο Χριστός, παιδί μου. Και να σου πω κάτι;”. 

Του λέω: “Γέροντα, τι;” 

Μου λέει: “Για μας τους χριστιανούς, για μας όταν βιώνουμε το Χριστό δεν υπάρχει αντίχριστος. Δε μου λες; Εδώ που κάθομαι στο κρεβάτι μπορείς να καθίσεις εσύ;” . 

Του λέω: “Όχι, Γέροντα” . 

Μου λέει: “Γιατί;”. 

Του απάντησα: “Διότι, εάν καθίσω πάνω σας, θα σας πλακώσω”. 

Μου λέει: “Πότε μπορείς να καθίσεις;”. 

Του λέω: “Όταν φύγετε εσείς, Γέροντα, μπορώ να καθίσω εγώ”. 


 Μου λέει: “Ακριβώς, παιδί μου, έτσι συμβαίνει και με την ψυχή μας. Όταν έχουμε μέσα μας τον Χριστό μας, μπορεί να έρθει ο αντίχριστος; Μπορεί να μπει καμιά άλλη αντίθετη ύπαρξη μέσα στην ψυχή μας; Γι’ αυτό σήμερα, παιδί μου, δεν έχουμε τον Χριστό μέσα μας και γι’ αυτό ανησυχούμε για τον αντίχριστο. Όταν βάλουμε τον Χριστό μέσα μας, τα πάντα γίνονται Παράδεισος. Ο Χριστός είναι το παν κι έτσι πάντοτε, παιδί μου, να λες στους ανθρώπους, και τον αντίθετο δεν τον φοβόμαστε. [ ...] Γιατί, παιδί μου, τους πρώτους μάρτυρες τους είχαν βάλει στα θηρία κι έκαναν τον σταυρό τους και τα θηρία γινόντουσαν αρνάκια. Τους είχαν στη θάλασσα, έκαναν το σταυρό τους και η θάλασσα γινόταν γη και περπατούσαν. Τους είχαν μέσα στη φωτιά, έκαναν το σταυρό τους και η φωτιά γινόταν δροσιά. Ευλογημένο μου παιδί, τι είμαστε σήμερα εμείς; Πιστεύουμε στον Χριστό; Το σταυρό μας; Μα γιατί κατέβηκε ο Χριστός; Δεν κατέβηκε για να δυναμώσει την ασθένειά μας; Έτσι παιδί μου, να πεις και στον Γέροντα. Και συ να πεις στους ανθρώπους να μη φοβούνται τον αντίχριστο. Είμαστε παιδιά του Χριστού, είμαστε παιδιά της Εκκλησίας” .

Αυτό το πράγμα μου έκανε πάρα πολλή εντύπωση. Και μου πρόσθεσε: “Να σου πω κάτι;”. Λέω: “Γέροντα, παρακαλώ”. “Ο Πατριάρχης Δημήτριος πώς ήρθε στην Αθήνα;”. Του λέω: “με το αεροπλάνο”. “Ε, καλά, ξέρω πως ήρθε με το αεροπλάνο. Κολυμπώντας ήρθε ο άνθρωπος; Με τι ντοκουμέντα ήρθε;”. Του λέω: “Με διαβατήριο, Γέροντα”. -”Ελληνικό ή τουρκικό;”. Του λέω: “Δεν ξέρω”. -”Ε, μου κάνεις και τον σοφό. Με τουρκικό ήρθε. Και ποιο είναι το εθνόσημο της Τουρκίας, ξέρεις;”. Του λέω: “Δεν ξέρω, Γέροντα”. -”Ε, τότε το παράκανες, δεν ξέρεις το εθνόσημο της Τουρκίας; Είναι η ημισέληνος. Και ξέρεις πώς ονομάζεται η ημισέληνος από τους Πατέρες της Εκκλησίας μας, μετά που εμφανίστηκε ο Μωάμεθ;” Του λέω: “Όχι, Γέροντα”. -”Ε, να πάρω το πτυχίο σου και να το σχίσω. Τι θεολόγος είσαι εσύ;” [...] “Η ημισέληνος είναι σημείο του αντιχρίστου. Εάν είναι σημείο του αντιχρίστου η ημισέληνος και ο Πατριάρχης μας έχει στο διαβατήριό του το σημείο του αντίχριστου (και στις σφραγίδες τους, πόσες σφραγίδες βάζουν μέσα έξω;), πάει να πει ότι ο Πατριάρχης μας είναι αντίχριστος; Όχι, ρε παιδί μου, όχι ρε παιδί μου! Μην περιορίζουμε τόσο πολύ το Ευαγγελικό μήνυμα! Δεν είναι ο Χριστός τόσο στενόμυαλος όσο είμαστε εμείς οι άνθρωποι που θέλουμε να υπερασπιζόμαστε τα δικαιώματα. Έτσι να πεις στον Γέροντα και έτσι να λες στους ανθρωπους: ούτε τον αντίχριστο να φοβόμαστε ούτε το 666″.

(Ανθολόγιο Συμβουλών Γέροντος Πορφυρίου, σελ. 71, 72-75, δ΄ έκδ. 2003)

23/11/10

ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΚΑΡΤΑΣ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΗ...

 Πολλά γράφτηκαν και ειπώθηκαν ως εικασίες για το θέμα. Ιδού η δημόσια δέσμευση της κυβέρνησης, την οποία έλαβε υπ'όψιν της η Ι. Σύνοδος για να απαντήσει. Ελπίζουμε να είναι έτσι τα πράγματα και να τελειώσει το θέμα κάπου εδώ... 

 

 

Τεχνικά Χαρακτηριστικά της Κάρτας Πολίτη

 

Σύμφωνα με το σχεδιασμό που βρίσκεται σε εξέλιξη, η Κάρτα Πολίτη θα έχει τη μορφή και τις διαστάσεις καρτών που χρησιμοποιούμε ήδη στην καθημερινότητά μας, όπως η κάρτα ανάληψης μετρητών, ενώ στην επιφάνειά της θα αποτυπώνονται τα συνήθη στοιχεία ταυτοποίησης του κατόχου της και η φωτογραφία του. Παράλληλα, θα φέρει πλινθίο, μέσω του οποίου θα προσφέρεται, για όποιον πολίτη το επιθυμεί, η δυνατότητα ψηφιακής αυθεντικοποίησης κατά τη χρήση ηλεκτρονικών υπηρεσιών στο δημόσιο και τον ιδιωτικό τομέα, καθώς και η δυνατότητα παραγωγής ψηφιακής υπογραφής εγγράφων ενώ σε καμία φάση της προετοιμασίας δεν εντοπίζεται οποιαδήποτε  ανάγκη χρήσης γραμμωτού κώδικα (barcode) και για αυτό το λόγο δεν θα περιλαμβάνεται.


Η Κάρτα Πολίτη θα διαθέτει υψηλού επιπέδου χαρακτηριστικά ασφάλειας, σύμφωνα με διεθνώς αναγνωρισμένα πρότυπα. Ιδιαίτερη προσοχή και μέριμνα θα δοθεί στην ασφάλεια και την προστασία των προσωπικών δεδομένων του κατόχου, τόσο όσον αφορά την τήρηση και χρήση των στοιχείων, όσο και τις συναλλαγές του με τη Διοίκηση ή ιδιωτικούς φορείς. Για το σκοπό αυτό, οι τεχνικές προδιαγραφές της Κάρτας Πολίτη, καθώς και οι διαδικασίες έκδοσης και διαχείρισής της, θα είναι σύμφωνες με τα διεθνή επιστημονικά πρότυπα και θα υιοθετούν καλές πρακτικές ασφαλείας, ενώ, μόλις οριστικοποιηθούν, θα τεθούν σε διαβούλευση μαζί με το προσχέδιο νόμου για την Κάρτα Πολίτη.

Τα στοιχεία που θα αποτυπωθούν στην Κάρτα και η χρήση της θα είναι σύμφωνα με την ισχύουσα εθνική νομοθεσία για την προστασία των προσωπικών δεδομένων αλλά και με διεθνείς δεσμεύσεις της χώρας όσον αφορά τα ταξιδιωτικά έγγραφα. Τα στοιχεία αυτά θα αποτελέσουν αντικείμενο ειδικής διαβούλευσης με την Αρχή Προστασίας Δεδομένων Προσωπικού Χαρακτήρα. Δεν αποτελεί επιλογή μας η φόρτωση πληθώρας στοιχείων στο εσωτερικό της Κάρτας. Αντίθετα, σχεδιαστικό μας στόχο αποτελεί η ανάπτυξη μίας Κάρτας, η οποία θα περιέχει τα ελάχιστα απαιτούμενα στοιχεία και αυτά σε μορφή που θα προστατεύονται με απόλυτο και επιστημονικά άρτιο τρόπο τα προσωπικά δεδομένα των πολιτών. Καθώς μάλιστα φαίνεται ότι έχουν δημιουργηθεί και καλλιεργηθεί εσφαλμένες εντυπώσεις για το περιεχόμενο της Κάρτας, επισημαίνουμε ότι δεν είναι σε καμία περίπτωση στις προθέσεις μας να περιληφθούν στην Κάρτα δεδομένα υγείας ή άλλα ευαίσθητα δεδομένα και στοιχεία.



Όλα τα στοιχεία για το θέμα εδώ: Υπουργείο Εσωτερικών Αποκέντρωσης & Ηλεκτρονικής Διακυβέρνησης

17/11/10

Allahu Akbar !


Δεκατρείς χιλιάδες μουσουλμάνοι κατέκλυσαν χθες το πρωί τα Προπύλαια του Πανεπιστημίου Αθηνών και 11 ακόμη σημεία της Aττικής για να γιορτάσουν, για πρώτη φορά σε κεντρικούς ανοιχτούς δημόσιους χώρους, το μπαϊράμι. Ζωντανή υπενθύμιση της απουσίας ισλαμικού λατρευτικού χώρου στην Αθήνα ή επίδειξη δύναμης; Ειδικά για την τελετή στα Προπύλαια εκλήθη και προΐστατο ο εικονιζόμενος καθηγητής Μοχάμετ Ζακί Μπατάρ, από το Πανεπιστήμιο Αζχάρ της Αιγύπτου. (Καθημερινη 17/11)


Κοίταγε απορημένος ο Καποδίστριας που ονειρεύτηκε μια άλλη  Ελλάδα, συνέχεια της Ρωμιοσύνης, κι ο Κοραής  που ιδεαλιστικά γύρευε διαφωτισμό και μετακένωση για να ξεφύγουμε από την μαυρίλα της Τουρκοκρατίας, κι ο Κολοκοτρώνης από την Σταδίου έδειχνε προς τα εκεί έκπληκτος  (έχουν δει τόσα πολλά αποτρόπαια κι ανόητα κι από εμάς τους Νεοέλληνες τα τελευταία χρόνια από εκεί που βρίσκονται) και μοιάζανε όλοι μαραζωμένοι στα βάθρα τους. Όχι, δεν είμαστε ρατσιστές. Και κάθε ξένο χώρια, τον βλέπουμε ως πλησίον. Και τις ακραίες παρατάξεις όλων των χρωμάτων δεν τις συμπαθούμε καθόλου. Όμως...


Να αποκτήσουν τον δικό τους λατρευτικό χώρο; Ναί! Να έχουν δικαίωμα στην τέλεση της λατρείας τους; Ναί! Αλλά γιατί μάς φαίνεται ότι το πράγμα θα πάει και πέρα από αυτό; 

 
Μοιάζει τόσο θλιβερό κι επικίνδυνο στόν τόπο που οι κάτοικοί του αρνήθηκαν την παράδοσή τους και χάσανε την ταυτότητά τους. Μπροστά στο απειλητικό ριζοσπαστικό Ισλάμ, αλλά και στο μετριοπαθές που όμως αυξάνεται δραματικά, τόσο από γεννήσεις, όσο και από την ασταμάτητη μετανάστευση, μοιάζουμε χαμένοι κι ανυπεράσπιστοι...
  

15/11/10

Παρακμάζουμε γιατί έχουμε χάσει την επαφή με το παρελθόν μας !

Άλλος ένας σπουδαίος Έλληνας του εξωτερικού που δυστυχώς λίγοι γνωρίζουμε, καταθέτει πολύ ενδιαφέρουσες απόψεις για την Ελληνική πραγματικότητα και την εξωτερική μας πολιτική, σε συνέντευξή του στην εφημερίδα citypress. Διαβάστε...



Ο σερ (!) Βασίλειος Μαρκεζίνης, έφυγε ως Διδάκτωρ Νομικής του Πανεπιστημίου Αθηνών για την Αγγλία το 1969, τέσσερα χρόνια προτού ο πατέρας του, παλιός υπουργός των κυβερνήσεων Σοφούλη και Παπάγου, οριστεί πρωθυπουργός από το δικτατορικό καθεστώς. Αν ρωτήσετε τους καθηγητές της Νομικής, δεν πρέπει να θυμούνται άλλο φοιτητή που να πήρε το πτυχίο του με βαθμό 10!
Ανήσυχο πνεύμα, με ξεχωριστή καλλιέργεια και οξεία νομική σκέψη, απέκτησε δεύτερο διδακτορικό τίτλο από το Κέιμπριτζ. Στη συνέχεια δίδαξε στην Οξφόρδη (όπου ίδρυσε το Ινστιτούτο Ευρωπαϊκού και Συγκριτικού Δικαίου), στο UCL του Λονδίνου, στο Λάιντεν της Ολλανδίας και στο Τέξας, ενώ ταυτόχρονα συνέγραψε 34 βιβλία και 130 νομικά άρθρα.
Θεωρείται, μάλιστα, μέχρι τις μέρες μας παγκόσμια αυθεντία στο Συγκριτικό Δίκαιο. Διετέλεσε νομικός σύμβουλος του Χέλμουτ Κολ, του Ζακ Σιράκ και του Μπιλ Κλίντον, επιστημονικός σύμβουλος του προέδρου του Γαλλικού Ακυρωτικού Δικαστηρίου, ενώ φέρει τον τίτλο του επίτιμου νομικού συμβούλου της βασίλισσας της Αγγλίας! (Διαβάστε πλήρες και εντυπωσιακό βιογραφικό στο τέλος).

Κύριε Μαρκεζίνη εξηγήστε μας επιγραμματικά σε τι συνίσταται η «νέα εξωτερική πολιτική για την Ελλάδα», την οποία παρουσιάζετε στο ομώνυμο βιβλίο σας…


- Επί εξήντα και πλέον χρόνια η ελληνική εξωτερική πολιτική έχει ουσιαστικά παραμείνει αμετάβλητη, παρ’ ότι ο κόσμος μας έχει αλλάξει άρδην. Ειδικότερα, το τέλος του Ψυχρού Πολέμου σηματοδότησε μια ευκαιρία για νέες σχέσεις και επιχειρηματικές συμφωνίες, καθώς και για νέες μορφές συνεργασίας. Παρ’ ότι η κυβέρνηση κάνει (απεγνωσμένες) κινήσεις για να προσελκύσει επενδύσεις από την Κίνα ή τη Μέση Ανατολή, πολλά εξακολουθούν να βρίσκονται σε επίπεδο σχεδιασμού ή απλών ανακοινώσεων για λόγους δημοσιότητας. Επιπλέον, με όρους εξωτερικής πολιτικής, ακολουθούμε τις επιθυμίες των Αμερικανών, αξιολογώντας ανεπαρκώς τα πιθανά πλεονεκτήματα των στενότερων δεσμών με τη Ρωσία. Αυτή είναι η πολυδιάστατη πολιτική που πρεσβεύω – πολιτική που συνάδει με ό,τι ήδη κάνουν η Γαλλία και η Γερμανία.


 


Η μάχη για απεξάρτηση της εξωτερικής πολιτικής από τις ΗΠΑ, γράφετε, «δεν είναι τόσο εναντίον των Αμερικανών όσο εκείνων των Ελλήνων που λησμονούν ότι η πρωταρχική τους υποχρέωση είναι προς την πατρίδα τους». Ποιους εννοείτε; Πώς εξηγείτε τον φαινομενικά παράδοξο συνδυασμό, επί δεκαετίες, μιας απαρέγκλιτα φιλο-αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής και ενός έντονου αντι-αμερικανισμού που εντοπίζεται στην κοινή γνώμη;


- Ουδέποτε κατηγόρησα την Αμερική επειδή προωθεί τα συμφέροντά της. Εκφράζω απλώς τη λύπη μου που ορισμένοι Έλληνες πολιτικοί, επιχειρηματίες και δημοσιογράφοι δίνουν την εντύπωση ότι η σκέψη τους έχει διαμορφωθεί με μόνο γνώμονα την υποτακτικότητά τους προς την Αμερική. Εντούτοις, η κατονομασία ή η ενοχοποίηση προσώπων σπανίως αποτελεί εποικοδομητική λύση. Ζητώ, λοιπόν, από τους συμπατριώτες μου να επαγρυπνούν ως προς την προστασία των εθνικών συμφερόντων μας και να τιμωρήσουν (πολιτικά) όσους απεμπολούν την αυτονόητη αρχή ότι η ελληνική εξωτερική πολιτική διαμορφώνεται βάσει των ελληνικών συμφερόντων, τα οποία μπορεί ενίοτε να συγκλίνουν με τα συμφέροντα άλλων χωρών και όχι της Αμερικής.
Το δεύτερο μέρος της ερώτησής σας εμπεριέχει και την απάντηση, καθότι μιλάτε για έναν «φαινομενικά παράδοξο συνδυασμό». Όντως, περί αυτού πρόκειται: για μια φαινομενική διαφορά. Οι περισσότεροι Έλληνες συμπαθούν τους Αμερικανούς ως ανθρώπους, αλλά αποδοκιμάζουν τον σύγχρονο διεθνή επεκτατισμό τους, ο οποίος αποτελεί πραγματικότητα της σύγχρονης γεωπολιτικής και στηρίζεται από μικρές ομάδες συμφερόντων. Η διχοστασία που αναφέρατε είναι αρνητική για την Ελλάδα. Αδημονώ να έρθει η μέρα που θα επιτύχουμε μια εποικοδομητική σύνθεση.


Για ποιους λόγους τάσσεστε κατά της ένταξης της Τουρκίας στην Ε.Ε.; Είναι λόγοι περισσότερο εθνικοί ή ευρωπαϊκοί;


- Εξηγώ τους λόγους στο νέο μου βιβλίο. Η ιδέα της ένταξης της Τουρκίας στην Ευρώπη ήταν έξυπνη όταν επινοήθηκε, το 1999, διότι μας προφύλαξε από την κριτική και διευκόλυνε την εισδοχή της Κύπρου στην Ε.Ε. Έντεκα χρόνια αργότερα, όμως, η κίνηση αυτή μοιάζει, στην καλύτερη περίπτωση, βιαστική και, στη χειρότερη, ασύμβατη με τα σημερινά δεδομένα. Το λέω αυτό τόσο λόγω της τουρκικής στάσης απέναντι στην Ελλάδα, τον εναέριο χώρο της, τα νησιά της και τους θαλάσσιους πόρους της, όσο και λόγω των συστημικών διαφορών μεταξύ τουρκικών και ευρωπαϊκών ανθρώπινων δικαιωμάτων. Επίσης, προβλέπω –όπως άλλωστε και ο κ. Νταβούτογλου– μεγάλες δυσκολίες στις προσπάθειες συνδυασμού της τουρκικής επεκτατικής εξωτερικής πολιτικής με την αναδυόμενη εξωτερική πολιτική της Ευρώπης. Διερωτώμαι: γιατί δεν έχουμε χρησιμοποιήσει αυτά τα επιχειρήματα για να επιβραδύνουμε την πλήρη ένταξη της Τουρκίας στην Ε.Ε.; Μήπως οφείλεται κι αυτό σε απαράδεκτες πιέσεις από τις ΗΠΑ και την Αγγλία;



Πού αποδίδετε την πολύ μεγαλύτερη διορατικότητα που έχει δείξει, κατά την άποψή σας, η τουρκική πολιτική ηγεσία αλλά και οι γεωπολιτικοί ειδικοί της γείτονος σε σχέση με τους δικούς μας την τελευταία 25ετία;


- Κατ’ αρχάς, η Τουρκία έχει πίσω της μια μακρόχρονη και επιτυχημένη διπλωματική ιστορία, την οποία διαμόρφωσε μια αξιοκρατική, συνεκτική και επαγγελματική διπλωματική υπηρεσία, ανεπηρέαστη εν πολλοίς (όχι όμως πλήρως) από τις μικροπολιτικές παρεμβάσεις που συχνά διαπιστώνουμε στην Ελλάδα. Κατά δεύτερο λόγο, σε κρίσιμες στιγμές της ιστορίας της η Τουρκία είχε την τύχη να διοικείται από γνήσιους ηγέτες –όπως ήταν ο κ. Οζάλ, με άξιο διάδοχο τον κ. Ερντογάν– οι οποίοι αποφάσισαν να διαμορφώσουν το μέλλον της χώρας τους στηριζόμενοι στο παρελθόν της. Στην Ελλάδα και τα δύο αυτά στοιχεία έχουν σταθεί ισχνότατα, καθώς οι πολιτικοί μας ενδιαφέρονται πρωτίστως για τη διαιώνιση της εξουσίας τους και την αλληλοϋπονόμευση.


Οφείλουμε να αναφέρουμε μία ακόμη αιτία της παρακμής μας, η οποία σχετίζεται με μια γενική προσπάθεια αποδυνάμωσης ορισμένων συνιστωσών της εθνικής μας ταυτότητας, όπως είναι η παιδεία, η θρησκεία και η περηφάνια για την ιστορία μας. Συμφωνώ με τον κ. Νταβούτογλου όταν λέει ότι «μόνο οι κοινωνίες που κατέχουν μια πολύ ισχυρή αίσθηση του ανήκειν και της ταυτότητας, που οφείλεται στην κοινή αντίληψη του χρόνου και του χώρου, και μπορούν με αυτή την αίσθηση να κινητοποιήσουν τα ψυχολογικά, κοινωνιολογικά, πολιτικά και οικονομικά στοιχεία έχουν τη δυνατότητα να πραγματοποιούν στρατηγικά ανοίγματα ικανά να ανανεώνονται συνεχώς».


- Προτείνετε απεξάρτηση της Ευρώπης από τις ΗΠΑ και προσέγγιση της Ρωσίας. Δεν θεωρείτε ότι το χάσμα των αξιών και της πολιτικής κουλτούρας είναι πολύ μεγάλο για να υπάρξει συνεργασία με τη Μόσχα αντίστοιχου βάθους με αυτή με την Ουάσινγκτον;


Όχι, διότι η εν λόγω εξάρτηση διαρκώς συρρικνώνεται μόνη της. Στο πρόσφατο βιβλίο μου εξήγησα λ.χ. ότι η απομάκρυνση Ευρώπης και Αμερικής έχει επιταχυνθεί μετά το τέλος του Ψυχρού Πολέμου, κυρίως επειδή η Αμερική έχει εγκαταλείψει το μοντέλο της διπλωματίας «κοινής συναίνεσης», επιλέγοντας συχνά απερίσκεπτα τη χρήση στρατιωτικής τεχνολογίας. Κατά δεύτερο λόγο, η Αμερική, παρωθούμενη από την απληστία του επιχειρηματικού κατεστημένου της, έχει χρησιμοποιήσει τις «ανθρωπιστικές» στρατιωτικές επεμβάσεις ως δικαιολογία εξασφάλισης στρατηγικών και οικονομικών πλεονεκτημάτων. Κατά τρίτο λόγο, μετά τη χρηματοπιστωτική κρίση του 2007 –και δεν είμαι καθόλου βέβαιος εάν τα κύρια αίτια αυτής της κρίσης έχουν εξαλειφθεί– ο τρόπος αντιμετώπισης των συγκεκριμένων δομικών αδυναμιών (λ.χ. μέσω ενισχυμένης ρύθμισης της αγοράς) δεν είναι ο ίδιος μεταξύ Ευρώπης και Αμερικής. Η Ε.Ε. πρέπει να εξετάσει πολύ προσεκτικά αυτές τις τελευταίες εξελίξεις και, διατηρώντας ασφαλώς τις σχέσεις της με τις ΗΠΑ, να ενισχύσει τους πολιτικούς και οικονομικούς δεσμούς της με την Άπω Ανατολή, την Ινδία και τη Βραζιλία. Εάν ή μάλλον όταν αυτό γίνει πράξη, αναπόφευκτα θα περιοριστεί περαιτέρω η σύμπνοια με τις ΗΠΑ, αλλά –για τη χώρα μας τουλάχιστον– μια τέτοια ευρωπαϊκή εξέλιξη δεν είναι κατ’ ανάγκην κακή!

- Αναφέρεστε στις «δύο Αμερικές» για τις οποίες είχε μιλήσει ο γερουσιαστής Φούλμπραϊτ. Δεν πιστεύετε ότι, λόγω τόσο οικονομικών δυσκολιών όσο και ιδεολογικών προκείμενων, η κυβέρνηση Ομπάμα –όπως ήδη έχει δείξει– θα ακολουθήσει έναν πιο συναινετικό δρόμο στη γεωπολιτική;


Ο Ομπάμα ακολουθεί ήδη αυτόν το δρόμο, όπως αποδεικνύει το γεγονός ότι έχει εμποδίσει μέχρι τώρα το Ισραήλ να προκαλέσει σύρραξη με το Ιράν, η οποία θα έβλαπτε ανεπανόρθωτα μια παγκόσμια οικονομία που ήδη δυσκολεύεται να ορθοποδήσει. Υπονομεύεται όμως εντονότατα στο εσωτερικό της χώρας του, και το εβραϊκό λόμπι εκμεταλλεύεται αυτή την εσωτερική αδυναμία για να ανατρέψει την απόφαση του προέδρου να επιλύσει το παλαιστινιακό ζήτημα και να επιτύχει έναν ευρύτερο συμβιβασμό με τον ισλαμικό κόσμο και τη Ρωσία. Εγχώριες ομάδες πίεσης εμποδίζουν, κατά παράδοση, τους Αμερικανούς προέδρους να ασκήσουν την εξωτερική πολιτική τους. Η σημερινή κατάσταση αποτελεί απλώς ένα ακόμη παράδειγμα της συγκεκριμένης τακτικής.


Στον πρόλογο εκφράζετε την ελπίδα να εξαφανιστεί «όπως οι δεινόσαυροι» η γενιά των πολιτικών της μεταπολίτευσης και να τη διαδεχθεί μια νέα γενιά που θα εισέλθει στην πολιτική αφού θα έχει αποδείξει τις ικανότητές της αλλού. Πώς θα ξεπεραστεί όμως ο διάχυτος κυνισμός των νέων απέναντι στην πολιτική με τη στενή έννοια, την οποία έχουν δει να εξευτελίζεται τόσο ανελέητα τις τελευταίες δεκαετίες;


- Έγραφα πριν από δύο χρόνια ότι για μεγάλο ποσοστό των πολιτικών της μεταπολίτευσης έχει έρθει η «ημερομηνία λήξεώς» τους. Το εκλογικό σώμα πρέπει να «αποσύρει» αυτούς τους πολιτικούς με την πρώτη ευκαιρία, ασχέτως εάν είναι επιτυχημένοι ή αποτυχημένοι, συγκρατημένοι ή (πολιτικά και ενδεχομένως οικονομικά) άπληστοι.
Η «απόσυρσή» τους θα ενθάρρυνε τη συμμετοχή νέων ανθρώπων, που δικαίως νιώθουν απογοητευμένοι και παραμερισμένοι από την παλιά γενιά. Μακροπρόθεσμα, όμως, δεν αρκεί μόνον αυτό. Οφείλουμε λ.χ. να συνειδητοποιήσουμε ότι θα βοηθήσουμε τους νέους μας περισσότερο εάν το εκπαιδευτικό μας σύστημα δώσει έμφαση στην ποιότητα και όχι στην ποσότητα· εάν προσπαθήσουμε να τους εμπνεύσουμε χρησιμοποιώντας το πλούσιο ιστορικό παρελθόν μας· εάν τους πείσουμε ότι εφεξής η αξιοκρατία στους διορισμούς και στις προαγωγές θα αποτελεί τον κανόνα του δημόσιου βίου. To ζήτημα αυτό βρίσκεται στην καρδιά του ελληνικού προβλήματος: η βελτίωση ενός δυσλειτουργικού, άκρως κομματικοποιημένου και αναποτελεσματικού κράτους δεν προϋποθέτει απλώς να αναδειχθεί ένα νέο πολιτικό κατεστημένο, αλλά αυτό να διαθέτει και ένα σύγχρονο όραμα. Τίποτε σχετικό όμως δεν βλέπω στον ορίζοντα, καθώς οι εκπρόσωποι του παλιού κόσμου πασχίζουν να διατηρήσουν τον έλεγχο επί της διακυβέρνησης της χώρας. Εάν το καταφέρουν, όμως, η αλλαγή δεν θα έρθει με τρόπο ομαλό, σχεδιασμένο, αλλά, όπως συνεχώς τονίζω, θα ξεσπάσει στους δρόμους.


πηγή: http://www.citypress.gr/freesunday/index.html?action=article&article=33, Κυριακή, 14 Νοεμβρίου 2010


Ο Βασίλειος Μαρκεζίνης γεννήθηκε σε οικογένεια που, από την πλευρά του πατέρα του, για περισσότερο από δέκα γενεές, αρχικώς στη Βενετία και αργότερα στην Ελλάδα, συνδέθηκε με τον κόσμο των γραμμάτων και της πολιτικής. Έχει ανακηρυχθεί Διδάκτωρ της Νομικής από τη Νομική Σχολή του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών και, από τότε, Ph.D. και LL.D. από το Πανεπιστήμιο του Κέμπριτζ και DCL από το Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης. Έχει, επίσης, ανακηρυχθεί Επίτιμος Διδάκτωρ των Πανεπιστημίων των Παρισίων (Paris I, Sorbonne), Γάνδης, Μονάχου και Αθηνών. Έχει αναλάβει καθηγητικά αξιώματα και έχει διδάξει στα Πανεπιστήμια του Κέμπριτζ, του Λονδίνου και της Οξφόρδης, όπου ήταν καθηγητής του Συγκριτικού Δικαίου. Σήμερα κατέχει την έδρα Jamail Regents στο Πανεπιστήμιο του Τέξας στο Όστεν, ενώ έχει, επίσης, διδάξει επί πολλά χρόνια στις Νομικές Σχολές των Πανεπιστημίων Κορνέλ και Μίσιγκαν. Στο πρόσφατο παρελθόν είχε, επίσης, γίνει καθηγητής στο University College του Λονδίνου, στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης και στο Πανεπιστήμιο του Λέιντεν, στην Ολλανδία, όπου επί δεκαπέντε χρόνια κατείχε την έδρα του Αγγλο-Αμερικανικού Δικαίου, καίτοι με μερική απασχόληση. Στο παρελθόν, επίσης, κατείχε την έδρα Francqui στο Πανεπιστήμιο της Γάνδης. Έχει διδάξει και οργανώσει σεμινάρια σε είκοσι πέντε πανεπιστήμια σε τρεις ηπείρους.
Επιδιώκοντας τη μεγαλύτερη δυνατή συνεργασία και κατανόηση μεταξύ των διαφόρων νομικών συστημάτων Δικαίου, ο Sir Βασίλειος ίδρυσε (κατά χρονολογική σειρά): το Ινστιτούτο Αγγλο-Αμερικανικού Δικαίου στο Πανεπιστήμιο του Λέιντεν (το 1987, που εγκαινιάστηκε επισήμως υπό της Α.Β.Υ. του Πρίγκηπος της Ουαλίας), το Ινστιτούτο Ευρωπαϊκού και Συγκριτικού Δικαίου στο Πανεπιστήμιο
της Οξφόρδης (το 1995, που εγκαινιάστηκε επισήμως από τον Γερμανό αντικαγκελάριο Δρ. Κλάους Κίνκελ), το Ινστιτούτο Παγκοσμίου Δικαίου στο University College του Λονδίνου (2000) και το Ινστιτούτο Διεθνούς Δικαίου στο Πανεπιστήμιο του Τέξας στο Όστεν (2000). Στο τελευταίο φιλοξενείται ο ιστότοπός του, περιέχων μεταφρασμένες τις σπουδαιότερες γερμανικές και γαλλικές αποφάσεις. Συνέβαλε, ακόμη, στη δημιουργία του Κέντρου Έρευνας του Αμερικανικού Δικαίου, που εδράζεται στο Ανώτατο Γαλλικό Δικαστήριο (Cour de Cassation), κατά την περίοδο που υπηρετούσε ως Conseiller Scientifique του προέδρου του Δικαστηρίου, κ. Guy Canivet.
Στην καθηγητική του σταδιοδρομία, ο καθηγητής κ. Μαρκεζίνης έχει εκδώσει (ή συνεκδώσει) τριάντα επτά βιβλία και περισσότερα από εκατόν τριάντα νομικά άρθρα. Έχει, επίσης, γράψει πολιτικά άρθρα στις εφημερίδες Τhe Financial Times, The Guardian, Το Βήμα και Έθνος. Είναι μέλος του Gray’s Inn από το 1991, δικηγορών στο Δικηγορικό Γραφείο Essex Court Chambers, ενώ διορίστηκε από τη Βασίλισσα της Αγγλίας, με πρόταση του Πρωθυπουργού, Queen’s Counsel (Q.C.) το 1997 και ειδικεύεται σε διεθνείς υποθέσεις που σχετίζονται με το Δίκαιο των αδικοπραξιών.
Το διδακτικό και καθηγητικό του έργο έχει αναγνωριστεί διεθνώς διά της εκλογής του ως Εταίρου της Βρετανικής Ακαδημίας, Ξένου Εταίρου της Accademia dei Lincei της Ρώμης, της Βασιλικής Ακαδημίας Τεχνών και Επιστημών του Βελγίου, της Βασιλικής Ολλανδικής Ακαδημίας Τεχνών και Επιστημών του Άμστερνταμ και ως Αντεπιστέλλοντος Μέλους του Institute de France (Académie des Sciences Morales et Politiques) και της Ακαδημίας Αθηνών. Είναι, επίσης, μέλος της Ακαδημίας Αμερικανικού Δικαίου (American Law Institute).
Το 2005, του απενεμήθη ο τίτλος του «Sir» από τη Βασίλισσα της Αγγλίας για τις «υπηρεσίες του στις διεθνείς νομικές σχέσεις», ενώ το έργο του στο Ευρωπαϊκό Δίκαιο και η συμβολή του στην ευρωπαϊκή ολοκλήρωση έχει αναγνωριστεί διά της απονομής σ’ αυτόν, από τους προέδρους της Γερμανίας, της Γαλλίας και της Ιταλίας, ανωτάτων διακρίσεων, όπως τα Διάσημα του Ανώτερου Ταξιάρχη του Τάγματος της Αξίας της Γερμανίας και των Μεγαλοσταύρων του Τάγματος της Αξίας της Γαλλίας και του Τάγματος της Αξίας της Ιταλίας.

12/11/10

- Συγνώμη, δεν μπορώ να καταλάβω τι εννοείτε στην Ελλάδα ότι έχετε πτώχια. . .

Κυκλοφόρησε αρκετά τελευταία, το βάζουμε κι εμεις γιατί πρέπει όλοι να το δουν...

9/11/10

Μετά τη γιορτή...

ΔΙΑ ΤΟΥΣ ΑΓ­ΓΕ­ΛΟΥΣ
Α­γί­ου  Ι­ωάν­νου τοῦ Δα­μα­σκη­νού

 Ο Άγ­γε­λος εί­ναι ύ­παρ­ξις πνευ­μα­τι­κή, α­ει­κί­νη­τος, ε­λευ­θέ­ρα, α­σώ­μα­τος, που υ­πη­ρε­τεί τον Θε­όν, και κα­τά χά­ριν έ­χει λά­βει εις την φύ­σιν της την α­θα­να­σί­αν, που το σχή­μα και την κα­τά­στα­σιν αυ­τής της υ­πάρ­ξε­ως μό­νον ο Κτί­στης γνω­ρί­ζει. Και ο­νο­μά­ζε­ται α­σώ­μα­τος και ά­ϋ­λος εν σχέ­σει με η­μάς. Δι­ό­τι κά­θε τι που συγ­κρί­νε­ται με τον Θε­όν, εί­ναι δυ­σκί­νη­τον και υ­λι­κόν. ε­πει­δή μό­νον το Θεί­ον εί­ναι α­λη­θώς ά­ϋ­λον και α­σώ­μα­τον.


Εί­ναι λοι­πόν ο Άγ­γε­λος φύ­σις λο­γι­κή, πνευ­μα­τι­κή και ε­λευ­θέ­ρα, με­τα­βλη­τή σύμ­φω­να με την α­πό­φα­σίν της, δη­λα­δή με­τα­βλη­τή με την θέ­λη­σίν της. Δι­ό­τι κά­θε τι που έ­χει δη­μι­ουρ­γη­θή εί­ναι και με­τα­βλη­τόν, και μό­νον το α­δη­μι­ούρ­γη­τον εί­ναι α­με­τά­βλη­τον. Ε­πί­σης εί­ναι λο­γι­κόν και ε­λεύ­θε­ρον. Ε­πει­δή λοι­πόν ο άγ­γε­λος εί­ναι λο­γι­κή και πνευ­μα­τι­κή φύ­σις, εί­ναι ε­λευ­θέ­ρα. ε­πει­δή ό­μως εί­ναι φύ­σις που έ­χει δη­μι­ουρ­γη­θή, εί­ναι με­τα­βλη­τή, με δυ­να­τό­τη­τα να προ­ο­δεύ­η εις το α­γα­θόν, αλ­λά και να κα­τευ­θύ­νε­ται στο κα­κόν.
Δεν έ­χει την δυ­να­τό­τη­τα να με­τα­νο­ή­ση, δι­ό­τι εί­ναι α­σώ­μα­τος. Ο άν­θρω­πος μπο­ρεί να με­τα­νο­ή­σει λό­γω της α­σθε­νεί­ας του σώ­μα­τός του. Εί­ναι α­θά­να­τος ό­χι εκ φύ­σε­ως, αλ­λά κα­τά χά­ρινδι­ό­τι κά­θε τι που έ­χει αρ­χήν, έ­χει και τέ­λος σύμ­φω­να με τους φυ­σι­κούς νό­μους. Και μό­νον ο Θε­ός εί­ναι αι­ώ­νιος, η κα­λύ­τε­ρα πέ­ρα α­πό το αι­ώ­νιονδι­ό­τι ο Δη­μι­ουρ­γός του κό­σμου δεν ε­ξαρ­τά­ται α­πό τον χρό­νον, αλ­λά εί­ναι πέ­ραν α­πό τον χρό­νον. 

 
Οι άγ­γε­λοι εί­ναι δεύ­τε­ρα πνευ­μα­τι­κά φώ­τα, που παίρ­νουν τον φω­τι­σμόν α­πό το Πρώ­τον και Α­ναρ­χον Φως και δεν έ­χουν α­νάγ­κην α­πό γλώσ­σαν και α­κο­ήν, αλ­λά πλη­ρο­φο­ρούν­ται με­τα­ξύ των τα προ­σω­πι­κά δι­α­νο­ή­μα­τα και τας α­πο­φά­σεις των χω­ρίς τον προ­φο­ρι­κόν λό­γον.
Ε­δη­μι­ουρ­γή­θη­σαν ό­λοι οι Άγ­γε­λοι με την συ­νερ­γί­αν του Λό­γου, και έ­φθα­σαν εις την τε­λει­ό­τη­τα με τον α­για­σμόν α­πό το Ά­γιον Πνεύ­μα, και με­τέ­χουν εις τον φω­τι­σμόν και την χά­ριν α­νά­λο­γα με το α­ξί­ω­μα και το αγ­γε­λι­κόν των τάγ­μα. 
Εί­ναι πε­ρι­ο­ρι­σμέ­νοι εις τον χώ­ρον. δι­ό­τι, ό­ταν εί­ναι εις τον ου­ρα­νόν, δεν εί­ναι εις την γην, και ό­ταν α­πο­στέλ­λων­ται α­πό τον Θε­όν εις την γην, δεν πα­ρα­μέ­νουν εις τον ου­ρα­νόν. Και δεν πε­ρι­κλεί­ον­ται α­πό τεί­χη και θύ­ρας και κλεί­θρα και σφρα­γί­δες. δι­ό­τι εί­ναι α­κα­θό­ρι­στοι. Και λέ­γω ό­τι εί­ναι α­κα­θό­ρι­στοι, ε­πει­δή εμ­φα­νί­ζον­ται εις τους α­ξί­ους αν­θρώ­πους, εις τους ο­ποί­ους ο Θε­ός θα θε­λή­ση να πα­ρου­σια­σθούν, ό­χι ό­πως εί­ναι, αλ­λά με­τα­μορ­φω­μέ­νοι, με μορ­φήν που μπο­ρούν να τους βλέ­πουν οι άν­θρω­ποι.
Έ­πει­δή εί­ναι πνευ­μα­τι­κά όν­τα ευ­ρί­σκον­ται εις πνευ­μα­τι­κούς χώ­ρους, χω­ρίς να πε­ρι­ο­ρί­ζον­ται ό­πως τα σώ­μα­ταδι­ό­τι δεν παίρ­νουν σχή­μα σύμ­φω­να με τους φυ­σι­κούς νό­μους, ό­πως τα σώ­μα­τα, ού­τε έ­χουν τρε­ῑς δι­α­στά­σεις, αλ­λά με το να πα­ρου­σι­ά­ζον­ται και να ε­νερ­γούν πνευ­μα­τι­κώς, ό­που τυ­χόν πά­ρουν προ­στα­γήν, και να μην μπο­ρούν το ί­διον χρο­νι­κόν δι­ά­στη­μα να ευ­ρί­σκων­ται και να ε­νερ­γούν ε­δώ κι ε­κεί.

 
Δεν γνω­ρί­ζου­με αν εί­ναι οι Άγ­γε­λοι ί­σοι κα­τά την ου­σί­αν η αν δι­α­φέ­ρουν με­τα­ξύ των. Αυ­τό το γνω­ρί­ζει μό­νον ο Θε­ός που τους ε­δη­μι­ούρ­γη­σεν, ο ο­ποί­ος ό­λα τα γνω­ρί­ζει. Δι­α­φέ­ρουν ό­μως με­τα­ξύ των ως προς τον φω­τι­σμόν, η με­τέ­χουν εις τον φω­τι­σμόν και την θέ­σιν, δη­λα­δή η ευ­ρί­σκον­ται εις θέ­σιν δε­κτι­κήν του φω­τι­σμού, η με­τέ­χουν εις τον φω­τι­σμόν σύμ­φω­να με την θέ­σιν των και φω­τί­ζον­ται με­τα­ξύ των λό­γω της υ­πε­ρο­χής του αγ­γε­λι­κού των τάγ­μα­τος η της φύ­σε­ώς των. Και εί­ναι φα­νε­ρόν ό­τι αυ­τοί που υ­πε­ρέ­χουν με­τα­δί­δουν α­πό τον φω­τι­σμόν και την γνώ­σιν των εις αυ­τούς που υ­στε­ρούν.
Εί­ναι ι­κα­νοί και πρό­θυ­μοι εις την ε­κτέ­λε­σιν του Θεί­ου θε­λή­μα­τος, και πα­ρου­σι­ά­ζον­ται α­μέ­σως λό­γω της τα­χύ­τη­τος της φύ­σε­ώς των παν­τού, ό­που τυ­χόν προ­στά­ξει η Θεί­α Θέ­λη­σις, και δι­α­φυ­λάτ­τουν τα μέ­ρη της γης, και εί­ναι άρ­χον­τες των λα­ών και των χω­ρών ό­που τους ώ­ρι­σεν ο Δη­μι­ουρ­γός και τα­κτο­ποι­ούν τα αν­θρώ­πι­να και μας βο­η­θούν. 

Εί­ναι δυ­σκο­λο­κί­νη­τοι προς το κα­κόν και ό­χι α­κί­νη­τοιτώ­ρα ό­μως εί­ναι και α­κί­νη­τοι ό­χι εκ φύ­σε­ως, αλ­λά κα­τά χά­ριν και λό­γω της προ­ση­λώ­σε­ώς των εις το μό­νον α­γα­θόν. Βλέ­πουν τον Θε­όν κα­τά το μέ­τρον της δυ­να­τό­τη­τός των και έ­χουν αυ­τήν την θέ­αν ως τρο­φήν.
Δι­α­μέ­νουν εις τον ου­ρα­νόν και έ­χουν έ­να κα­λόν έρ­γον, να υ­μνούν τον Θε­όν και να υ­πη­ρε­τούν το θεί­ον θέ­λη­μά του. Και κα­θώς λέ­γει ο α­γι­ώ­τα­τος και ι­ε­ρώ­τα­τος Δι­ο­νύ­σιος ο Α­ρε­ο­πα­γί­της: « Ό­λη η Θε­ο­λο­γί­α, δη­λα­δή η θεί­α Γρα­φή, έ­χει ο­νο­μά­σει τας ου­ρα­νί­ους υ­πάρ­ξεις εν­νέ­α». Αυ­τάς ο θεί­ος δι­δά­σκα­λος δι­α­κρί­νει εις τρί­α συ­στή­μα­τα που το κα­θέ­να α­πο­τε­λεί τριά­δα. Και λέ­γει ό­τι «πρώ­τη τριας εί­ναι αυ­τή που πάν­το­τε εί­ναι γύ­ρω α­πό τον Θε­όν και εί­ναι έ­τοι­μη να ε­νω­θή με αυ­τόν α­μέ­σως, δη­λα­δή η τά­ξις των ε­ξα­πτε­ρύ­γων Σε­ρα­φείμ και των πο­λυ­όμ­μα­των Χε­ρου­βείμ και των α­γι­ω­τά­των Θρό­νων· δευ­τέ­ρα δε τά­ξις εί­ναι η τά­ξις των Κυ­ρι­ο­τή­των και των Δυ­νά­με­ων και των Ε­ξου­σι­ών και τρί­τη και τε­λευ­ταί­α εί­ναι η τά­ξις των Αρ­χών και των Αρ­χαγ­γέ­λων και των Αγ­γέ­λων».



6/11/10

ΓΙΟΡΤΑΖΟΥΜΕ !

4/11/10

ΤΟ ΝΕΟ ΜΑΣ BLOG !


Από καιρό το σκεφτόμασταν, καθώς ο αδελφός και συνεργάτης Μ.Ψ., άφηνε στην άκρη την ιδιότητά του ως ψυχίατρος κι άρχισε να μοιράζεται μαζί μας τους σινεφίλ στοχασμούς του μέσα από μια θεολογική ματιά. Να συγκεντρώσουμε δηλαδή τις κριτικές του και να δώσουμε βήμα και σε όσους άλλους θέλουν, να παρουσιάζουν με λίγα ή πολλά λόγια μια ταινία που τους άρεσε. Έτσι, γεννήθηκε το ΑΡΧΑΓΓΕΛΩΝ ΤΑΙΝΙΟΡΑΜΑ, που θα παρουσιάζει μόνο τις ταινίες που μας άρεσαν, μια και δεν έχει νόημα η αρνητική κριτική. Εν τω μεταξύ, ήδη οι συνεργάτες μας έγιναν τέσσερις...

Η κακή χρήση της εικόνας μάς έχει κατακλύσει και τα υποπροϊόντα της υποκουλτούρας μολύνουν την αισθητική και το μυαλό μας, κι έτσι είναι καλό να μοιραζόμαστε ό,τι μπορεί να μας αφυπνίζει, να μας ευαισθητιοποιεί και να μας ψυχαγωγεί. Μαζί με τις παρουσιάσεις, παραθέτουμε και άφθονη μουσική από τον κινηματογράφο για να παίζει ως υπόκρουση στον υπολογιστή σας. Καλή συνέχεια...

1/11/10

Το ότι το Βυζάντιο ήταν ελληνόφωνο έσωσε όλον τον ελληνικό πολιτισμό...

Ελένη Γλύκατζη-Αρβελέρ 

 

Συνέντευξη στον Νίκο Μπακουνάκη, με αφορμή το βιβλίο "Γιατί το Βυζάντιο"*



- Κυρία Αρβελέρ, γιατί μας ενδιαφέρει σήμερα τόσο πολύ το Βυζάντιο;
«Γιατί το Βυζάντιο είναι η ελληνική γλώσσα και η ορθοδοξία, δηλαδή τα δύο βασικά συστατικά της ελληνοσύνης. Βέβαια το Βυζάντιο ήταν μια πολυεθνική αυτοκρατορία, αλλά ήταν μια αυτοκρατορία ελληνόφωνη. Το ότι το Βυζάντιο ήταν ελληνόφωνο έσωσε όλον τον ελληνικό πολιτισμό. Οταν ο μεγάλος γάλλος ιστορικός Φερνάν Μπροντέλ έγραφε ότι δεν υπάρχουν Γάλλοι, υπάρχουν μόνο γαλλόφωνοι, και όποιος μιλάει γαλλικά είναι Γάλλος εννοούσε ότι η γλώσσα είναι η σύμπτυξη όλου του πολιτισμού και όλης της παράδοσης. Και το Βυζάντιο είναι ελληνόφωνο από τον 7ο αιώνα».

- Και γιατί επί δύο αιώνες στο σύγχρονο ελληνικό κράτος απωθήσαμε εντελώς το Βυζάντιο;
«Είμαστε οι μόνοι που δεν ελευθερώσαμε την κοιτίδα του γένους, την Κωνσταντινούπολη, και κάναμε πρωτεύουσα ένα λασποχώρι, όπως ήταν το 1830 η Αθήνα, ένα λασποχώρι με μερικές χιλιάδες σπίτια, από τα οποία πάρα πολλά ήταν χωρίς στέγη. Για να μην πούμε ότι η Αθήνα ήταν τότε αλβανοκρατούμενη, πράγμα που δεν έχει καμία σημασία, αλλά το λέω επίτηδες για τους εθνικίζοντες. Το ότι από μια ελληνόφωνη αυτοκρατορία φτάσαμε ύστερα από 400 χρόνια σκλαβιάς σε ένα πολιτικό μόρφωμα, το ελληνικό κράτος, το οποίο είναι “δευτερεύον”, για να μην πω τίποτε χειρότερο, αυτό δημιουργεί ένα είδος συμπλέγματος».


 - Δηλαδή απωθήσαμε το Βυζάντιο ψυχαναλυτικά;
«Αμα θέλετε, το λέτε κι έτσι. Σημασία έχει ότι από το λασποχώρι φτάσαμε απευθείας στον Περικλή, βάζοντας σε παρένθεση χίλια χρόνια της μόνης ελληνόφωνης αυτοκρατορίας».

- Σήμερα είναι ζωντανό το Βυζάντιο;
«Βεβαίως. Πάμε στην εκκλησία. Τι ακούμε; “Τη Υπερμάχω Στρατηγώ τα νικητήρια” ή “αλλά ρύσαι ημάς από του πονηρού”. Γυρνάμε στο σπίτι. Ο μπαμπάς λέγεται Παναγιώτης, η μάνα Βασιλική, υπάρχει το εικονοστάσι. Χρησιμοποιούμε βυζαντινές παροιμίες. Λέμε “έφαγε τον περίδρομο” επειδή το πινάκιο, το βαθύ πιάτο των Βυζαντινών, είχε γύρω γύρω ένα περιθώριο όπου ξεχείλιζε το φαγητό. ΄Η λέμε “τα παίζει στα δάχτυλα”, επειδή ακριβώς οι Βυζαντινοί μετρούσαν τα πάντα».

- Επομένως είναι μια συνέχεια οργανική…
«Είναι μια οργανική συνέχεια που εκφράζεται με τη λέξη ρωμιοσύνη. Αυτή η οργανική συνέχεια δεν είναι άλλη από τη ρωμιοσύνη…».

- Λέξη που σήμερα έχει κάτι το απαξιωτικό
«Πράγμα σκανδαλώδες, γιατί η λέξη “ρωμιός” είναι η μόνη που είναι αυτοκρατορική. Το Βυζάντιο ποτέ δεν αποκαλούσε τον εαυτό του Βυζάντιο. Οταν ο Ψελλός ή ακόμη και ο Μιχαήλ Χωνιάτης λένε “οι Βυζαντίου πολίτες” εννοούν τους Κωνσταντινουπολίτες. Δεν εννοούν τίποτε άλλο. “Εσείς οι Βυζαντίου πολίτες” γράφει ο Μιχαήλ Χωνιάτης από την Αθήνα, όπου ήρθε ως μητροπολίτης, στον αδελφό του στην Κωνσταντινούπολη. Διαμαρτύρεται ο Χωνιάτης στον αδελφό του, που ήταν πρωθυπουργός, γιατί οι τρυφεροί πολίτες της Κωνσταντινουπόλεως τον έστειλαν σε έναν τόπο όπου δεν έβρισκε ένα βιβλίο. Κι έπρεπε να πηγαίνει στο μοναστήρι της Κέας για να βρει».


 - Τους Ευρωπαίους τους αφορά ή πρέπει να τους αφορά το Βυζάντιο;
«Ακόμη περισσότερο. Γιατί τι είναι ο Ευρωπαίος; Οπως έλεγε ο Πολ Βαλερύ είναι αυτός που έχει υποστεί φιλοσοφικά την επίδραση της αρχαίας ορθολογιστικής σκέψης, που έχει ζήσει με την ιουδαϊκοχριστιανική πνευματικότητα κι έχει υποστεί την επίδραση της ρωμαϊκής διοίκησης και των ρωμαϊκών θεσμών. Αθήνα, Ιερουσαλήμ και Ρώμη. Χωρίς αυτά δεν υπάρχει Ευρώπη. Κι όλα αυτά τα τρία, συμπυκνωμένα μαζί, είναι το Βυζάντιο. Επομένως το Βυζάντιο είναι Ευρώπη, γιατί είναι ελληνόφωνο όπως η Αθήνα, χριστιανικό όπως η Ιερουσαλήμ κι έχει υιοθετήσει όλη τη ρωμαϊκή διοίκηση».

- Τότε γιατί αποκλειόταν το Βυζάντιο από την Ευρώπη και γενικότερα η ανατολική ορθόδοξη Ευρώπη;
«Οταν δημιουργείται η νεότερη έννοια της Ευρώπης οι Ελληνες έχουν διαγραφεί από τη σκέψη των Ευρωπαίων, λόγω της οθωμανικής κατάκτησης. Οταν ο Ρακίνας γράφει τη “Φαίδρα” ρωτάει τον γάλλο πρεσβευτή στην Υψηλή Πύλη κατά πού πέφτει η Ελλάδα. Ο πρώτος που λέει “we Εuropeans” είναι ο φιλόσοφος Μπέικον, τον 16ον αιώνα. Ο πρώτος πίνακας που παρουσιάζει τους λαούς της Ευρώπης είναι ένας πίνακας γερμανικός, στον οποίο φυσικά δεν υπάρχουν Ελληνες. Επειτα αυτή η Ευρώπη είναι όλη αντιορθόδοξη. Θεωρεί τους ανατολικούς σχισματικούς».

- Πώς εξηγείτε το ότι σήμερα υπάρχει μεγάλη ζήτηση για βυζαντινή τέχνη από όλα τα μεγάλα μουσεία της Νέας Υόρκης,του Λονδίνου,του Παρισιού; Μήπως ψάχνουν για εξωτισμό; Μήπως ως βυζαντινολόγος είστε εξωτική;
«Οχι, δεν είμαι καθόλου εξωτική. Απόδειξη ότι στη Γαλλία με είχαν βάλει πρόεδρο του μεγαλύτερου οργανισμού σύγχρονης τέχνης, του Μπομπούρ… Αυτό οφείλεται στο ότι η Ευρώπη σήμερα θέλει να δει ολόκληρη την οντότητά της. Πού συγκλίνει ολόκληρη η Ανατολική Ευρώπη; Στην ορθοδοξία, στο Βυζάντιο. Η Μόσχα ονομαζόταν “τρίτη Ρώμη”. Επομένως όλη η Ανατολική Ευρώπη που δεν μπορεί πια να αποκλειστεί από την Ευρώπη έχει μια συνοχή, την ορθοδοξία. Και πώς μπορεί να εκφραστεί αυτή η ορθοδοξία για όσους δεν ξέρουν ιστορία και ελληνικά; Μέσα από την εικόνα, τη βυζαντινή αγιογραφία. Οπως λέει ο Ζιροντού, μόνο μέσα σε ένα μουσείο δεν υπάρχουν αγράμματοι».


- Δηλαδή για πολιτικούς λόγους γίνονται αυτές οι εκθέσεις; Το θέμα της τέχνης δεν είναι σοβαρό;
«Πάρα πολύ σοβαρό. Γιατί η βυζαντινή αγιογραφία εκφράζει πολύ σύγχρονα πράγματα. Είναι πριν απ΄ όλα μια ζωγραφική ιδιοτήτων και όχι προσώπων, είναι ζωγραφική της αγιοσύνης και όχι του αγίου. Γι΄ αυτό ο αγιογράφος βάζει το όνομα του αγίου από κάτω. Η λέξη σού λέει ποιος είναι ο άγιος και όχι η ζωγραφική. Η απεικόνιση στη βυζαντινή αγιογραφία είναι η απεικόνιση του μοντερνισμού. Οι σουρεαλιστές είναι πολύ συγγενείς με τη βυζαντινή αγιογραφία. Αν πάρετε, για παράδειγμα, έναν Μαγκρίτ και αφαιρέσετε ας πούμε το σεξουαλικό στοιχείο, θα έχετε μια βυζαντινή εικόνα. Το ίδιο και με έναν Νταλί. Οι σουρεαλιστές έκαναν τέχνη την ονειρική τους αναγκαιότητα, δεν έβαλαν σε πρώτο πλάνο το πρόσωπο αλλά την έκφραση, την ιδιότητα του προσώπου».

- Ηξεραν οι σουρεαλιστές την τέχνη αυτή;
«Νομίζω πως όχι, αλλά δεν έχει σημασία. Για παράδειγμα, ο Μπρετόν σίγουρα δεν το ήξερε. Και θα σας πω κάτι πολύ χαρακτηριστικό. Το 1959 πήγα μαζί με τον Κλοντ Ρουά να δω τον Μπρετόν. Κάθονταν στο ίδιο σπίτι, ο ένας πάνω, ο άλλος κάτω. Κάποια στιγμή ρώτησα βλακωδώς τον Μπρετόν: Γιατί δεν έχετε πάει ποτέ και σεις στην Ελλάδα, έναν τόσο ωραίο τόπο; Μου απάντησε: Είμαστε υπό την κατοχή του ελληνικού πνεύματος εδώ και 2.500 χρόνια και θέλετε να πάω εγώ στην Ελλάδα. Του είπα: Ουδέποτε Ελληνας θα έκανε καλύτερο ύμνο για την ελληνική συνέχεια».
 Andre Breton

- Οι φοιτητές σας θεωρούν το Βυζάντιο κομμάτι της ιστορίας τους;
«Για ένα πράγμα θεωρώ τον εαυτό μου ευτυχισμένο, ότι από το 1967 μέχρι χθες δίδασκα Βυζάντιο σε 2.000 φοιτητές του πρώτου έτους. Οταν μου έλεγαν μα τι πάτε και διδάσκετε στο πρώτο έτος, εγώ έλεγα πηγαίνω γιατί εκεί χτίζονται τα πράγματα. Ελεγα στα παιδιά, ποιος έδινε τις πέτρες όταν λιθοβολούσαν τον Αγιο Στέφανο. Ο Σαούλ. Ποιος ήταν ο Σαούλ; Ο Παύλος. Μετά τους έλεγα τι έγραφε ο επίσκοπος Αχρίδος στον Πατριάρχη για τους Λατίνους. Καταλάβαιναν αμέσως ότι το Βυζάντιο ήταν δική τους ιστορία. Οτι είναι ένα κομμάτι της ευρωπαϊκής Ιστορίας».

- Σκεφτήκατε ποτέ να γράψετε ένα σχολικό εγχειρίδιο Βυζαντινής Ιστορίας για τους έλληνες μαθητές;
«Μου το είχε προτείνει κάποτε ο Αρσένης όταν ήταν υπουργός Παιδείας. Τέλος πάντων, αυτό είναι πικραμένη ιστορία. Οταν μου ζήτησαν λοιπόν να γράψω για το Βυζάντιο, λέω πώς θα πω στα παιδιά πως όταν ο Κωνσταντίνος Παλαιολόγος σκοτώνεται πάνω στις επάλξεις της πύλης του Ρωμανού, ο πατριάρχης Σχολάριος έχει τοιχοκολλήσει ανάθεμα εναντίον του… Δεν γίνεται να τα πεις εύκολα αυτά τα πράγματα. Γι΄ αυτό κι εγώ έγραψα μια σειρά ποιημάτων, τα οποία μοιάζουν με μαθήματα».

- Κυρία Αρβελέρ,αφού η ελληνοφωνία μας έρχεται από το Βυζάντιο γιατί στην εκπαίδευση δεν υπάρχουν βυζαντινά κείμενα;
«Αυτό είναι ένα μεγάλο θέμα. Σήμερα επικρατεί σχιζοφρένεια στη διδασκαλία της γλώσσας. Τα πράγματα διχοτομούνται σε νέα και αρχαία ελληνικά. Κανονικά η γλώσσα θα έπρεπε να διδάσκεται με έναν ενιαίο τρόπο. Να ξεκινούσαμε από το σήμερα, να πηγαίναμε προς τα πίσω στα κείμενα της Τουρκοκρατίας, μετά στα βυζαντινά, μετά στα πρώτα χριστιανικά κείμενα που είναι οι επιστολές του Παύλου και η Αποκάλυψη και στα αρχαία κείμενα.
Να μην ξεκινάμε ανάποδα. Τα παιδιά θα καταλαβαίνουν τι γίνεται προχωρώντας προς τα πίσω, θα βλέπουν ότι η ετυμολογία είναι η ίδια. Θα βλέπουν, για παράδειγμα, στα νοταριακά έγγραφα της Τουρκοκρατίας τις λέξεις πούλησα, αγόρασα, έκανα, έδειξα κ.λπ.».


- Στα βυζαντινά κείμενα τι θα βρουν;
«Εκεί θα βρουν για πρώτη φορά τον γλωσσικό διχασμό. Θα βρουν την ομιλούμενη γλώσσα, στηνοποία είναι γραμμένοι οι βίοι των αγίων. Ολα αυτά τα αγιολογικά κείμενα, επειδή αποτελούν τροφή για τους πιστούς, είναι γραμμένα σε γλώσσα λιτή. Είναι ουσιαστικά η προφορική γλώσσα.
Και θα βρουν και την αττικίζουσα γλώσσα που στην εξέλιξή της οδηγεί στη δική μας καθαρεύουσα. Θα συνειδητοποιήσουν λοιπόν ότι αυτή η γλωσσική συνύπαρξη είναι πολύ παλιά και επιπλέον είναι μια καθημερινή ιστορία, όπως ακριβώς συμβαίνει και τώρα… Μια φορά ένας πολιτικός μου είχε πει: Κυρία Αρβελέρ, δεν λέμε “σαν”. Το “σαν” σημαίνει δεν είσαι και κάνεις σαν. Πρέπει να λέμε “ως”. Ακούστε, του λέω. Καμιά μάνα δεν είπε στο παιδί της: σου μιλώ ως μάνα σου. Μιλώ σαν μάνα σου».

- Θα θέλατε να είσαστε ιστορικός άλλης περιόδου;
«Ποτέ. Βέβαια όταν ήμουν νέα ετοιμαζόμουν για σπουδές στο Πολυτεχνείο, μηχανολόγος. Τώρα που έρχονται διάφοροι γάλλοι συνάδελφοί σας και με ρωτούν τι άλλο θα ήθελα να κάνω, τους απαντώ “ποντίφεξ”, αυτός που φτιάχνει γέφυρες. Ο γεφυροποιός είναι ο βυζαντινολόγος. Δεν είναι άλλη επιστήμη».
- Γιατί;
«Είναι γεφυροποιός και χρονικά και γεωγραφικά και πολιτιστικά. Δεν μπορείς να είσαι
βυζαντινολόγος σήμερα αν δεν ξέρεις τι έκαναν οι Αραβες, τι έκαναν οι Ρώσοι, τι έκαναν οι Δυτικοί. Το Βυζάντιο είναι η γέφυρα μεταξύ Ασίας και Ευρώπης. Επίσης είναι η γέφυρα του ελληνισμού της ελληνιστικής εποχής και των νεότερων χρόνων».
- Το Βυζάντιο είναι μεσαίωνας;
«Καθόλου. Μεσαίωνας είναι η εποχή του ανταλλακτικού εμπορίου. Στο Βυζάντιο δεν υπήρχε ποτέ τέτοιο εμπόριο. Είχε το νόμισμα, έκανε αμέσως τη ρήτρα χρυσού. Επιπλέον είχε διοικητικούς θεσμούς. Αν ο αυτοκράτορας δεν έκανε συναυτοκράτορα κάποιον, δεν γινόταν τίποτε. Μπορούσε να κάνει συναυτοκράτορα όποιον ήθελε, ασχέτως αν τις περισσότερες φορές έκανε τον γιο του.
Δεν υπάρχει καν δυναστεία στο Βυζάντιο.
Εμείς λέμε, για παράδειγμα, η δυναστεία των Κομνηνών, αλλά αυτά είναι βλακώδη. Ο ελληνικός μεσαίωνας είναι η Τουρκοκρατία. Τα 400 χρόνιαΤουρκοκρατίας».

*Το Βήμα, Ν. Μπακουνάκης, Σάββατο 3 Απριλίου 2010