26/12/08

ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΩΣ ΘΕΟΣ, Ο ΘΕΟΣ ΩΣ ΠΑΙΔΙ

Το παιδί ως Θεός, ο Θεός ως παιδί... Γιατί δημιουργείται αυτή η ζωηρή συγκίνηση την περίοδο των Χριστουγέννων όταν οι άνθρωποι, ακόμη και αυτοί με χλιαρή πίστη ή ακόμη και οι άθεοι, παρατηρούν αυτό το μοναδικό, ασύγκριτο θέαμα της νεαρής μητέρας να κρατά το παιδί στην αγκαλιά της, και γύρω τους οι «Μάγοι οι από Ανατολών», οι ποιμένες, δροσεροί από τη νυχτερινή τους σκοπιά στους αγρούς, τα ζώα, ο ανοιχτός ουρανός, ο αστέρας;

Γιατί είμαστε τόσο βέβαιοι, αλλά και συνεχώς ανακαλύπτουμε, πώς σ’ αυτόν το θλιβερό πλανήτη μας δεν υπάρχει τίποτε ομορφότερο και πιο χαρμόσυνο απ’ αυτό το θέαμα, που το πέρασμα των αιώνων αποδείχτηκε ανίκανο να ξεριζώσει από τη μνήμη μας; Επιστρέφουμε σ’ αυτό το θέαμα οποτεδήποτε δεν έχουμε άλλο καταφύγιο, οποτεδήποτε έχουμε βάσανα στη ζωή, και αναζητούμε αυτό που θα μάς ελευθερώσει.

Όμως στην ευαγγελική διήγηση για τη γέννηση του Ιησού Χριστού, η μητέρα και το παιδί δε λένε ούτε μία λέξη, ωσάν οι λέξεις να είναι περιττές, επειδή καμιά λέξη δεν μπορεί να ερμηνεύσει, να ορίσει ή να εκφράσει το νόημα όσων έλαβαν μέρος και εκπληρώθηκαν εκείνη τη νύχτα. Και παρ’ όλα αυτά χρησιμοποιούμε λέξεις εδώ, όχι για να εξηγήσουμε ή να ερμηνεύσουμε, αλλά επειδή, όπως η Γραφή λέει, «εκ γάρ του περισσεύματος της καρδίας το στόμα λαλεί» (Ματθ. 12, 34). Είναι αδύνατο κάποιος, που ξεχειλίζει η καρδιά του, να μη μοιραστεί με άλλους τα βιώματά του.

Οι λέξεις «παιδίον» και «Θεός» είναι οι πλέον αποκαλυπτικές για το μυστήριο των Χριστουγέννων. Κατά κάποιο τρόπο, είναι ένα μυστήριο που απευθύνεται στο παιδί που συνεχίζει να ζει μυστικά μέσα σε κάθε ενήλικα, στο παιδί που συνεχίζει να ακούει ό,τι ο ενήλικας έχει πάψει να ακούει, και που ανταποκρίνεται με μια χαρά, που ο ενήλικας, μέσα στον γήινο, υπερώριμο, κουρασμένο και κυνικό κόσμο που ζει, αδυνατεί να νιώσει. Μάλιστα, τα Χριστούγεννα είναι μια γιορτή για τα παιδιά, όχι μόνο εξαιτίας του χριστουγεννιάτικου δένδρου που διακοσμόμουμε και φωτίζουμε, αλλά μ’ έναν πολύ βαθύτερο τρόπο, και μόνο τα παιδιά δεν ξαφνιάζονται για το ότι, όταν ο Θεός κατέρχεται στη γη, έρχεται ως παιδί.

Αυτή η εικόνα του Θεού ως παιδιού συνεχίζει να λάμπει μέσα από τις εικόνες και τα αναρίθμητα έργα τέχνης, φανερώνοντας πώς ό,τι είναι ουσιαστικότερο και πλέον χαρμόσυνο στο Χριστιανισμό βρίσκεται ακριβώς εδώ, σ’ αυτήν την αιώνια παιδικότητα του Θεού. Οι ενήλικες, ακόμη και αυτοί που «συμπαθούν περισσότερο τα θρησκευτικά θέματα», περιμένουν και προσδοκούν από τη θρησκεία να δώσει εξηγήσεις και αναλύσεις, τη θέλουν έξυπνη και σοβαρή. Οι αντίπαλοι της είναι εξίσου σοβαροί, και, τελικά, τόσο βαρετοί, καθώς αντιμετωπίζουν τη θρησκεία μ’ ένα χαλάζι από «ορθολογικές» σφαίρες. Στην κοινωνία μας δεν υπάρχει καμιά φράση που να μεταφέρει καλύτερα την περιφρόνησή μας από το να χαρακτηρίσουμε κάτι λέγοντας πώς «είναι παιδιάστικο». Μ’ άλλα λόγια, δεν είναι για τους ενήλικες, τους έξυπνους και σοβαρούς. Έτσι τα παιδιά μεγαλώνουν και γίνονται εξίσου σοβαρά και βαρετά. Ο Χριστός όμως είπε, «γέννησθε ως τα παιδία» (Ματθ. 18,3).

Τι σημαίνει αυτό; Τι λείπει από τους ενήλικες, ή καλύτερα, τι έχει στραγγαλισθεί, καταπνιγεί, εκμηδενισθεί από ένα παχύ στρώμα ενηλικιότητας; Δεν είναι πάνω απ’ όλα αυτή η ικανότητα, η τόσο χαρακτηριστική των παιδιών, να θαυμάζουν, να αγαλλιούν και το πιο σπουδαίο να είναι γνήσια στη χαρά και στη λύπη; Η ενηλικίωση στραγγαλίζει επίσης την ικανότητα να εμπιστεύεσαι, να αυτοεγκαταλείπεσαι, να αφήνεσαι τελείως στην αγάπη και να πιστεύεις με όλη σου την ύπαρξη. Τελικά τα παιδιά παίρνουν στα σοβαρά ό,τι οι ενήλικες δεν μπορούν πλέον να αποδεχθούν: τα όνειρα, αυτά που διασπούν την καθημερινή μας εμπειρία και την κυνική μας καχυποψία, αυτό το βαθύ μυστήριο του κόσμου και καθετί που αποκαλύπτεται στους αγίους, στα παιδιά και στους ποιητές.

Έτσι μόνο όταν εισχωρήσουμε στο παιδί που ζει κρυμμένο μέσα μας, μπορούμε να κάνουμε δικό μας το χαρμόσυνο μυστήριο του Θεού που έρχεται προς εμάς «ως παιδίον». Το παιδί δε διαθέτει ούτε κύρος ούτε εξουσία, όμως η απουσία ακριβώς του κύρους το αναδεικνύει σε βασιλιά, πηγή της βαθιάς του δύναμης είναι η ανικανότητα να υπερασπιστεί τον εαυτό του και η τρωτότητά του. Το παιδί σ’ αυτή τη μακρινή σπηλιά της Βηθλεέμ δεν έχει επιθυμία ώστε να το φοβόμαστε, εισέρχεται στις καρδιές μας χωρίς να μας εκφοβίζει, χωρίς να επιδεικνύει το κύρος και τη δύναμή του, αλλά μόνο με την αγάπη. Μάς δίνεται ως παιδί, και μόνο ως παιδιά μπορούμε με τη σειρά μας να το αγαπήσουμε και να δοθούμε σ’ αυτό. Ο κόσμος κυβερνάται από τη δύναμη και την εξουσία, μάς απελευθερώνει απ’ όλα αυτά. Το μόνο που επιθυμεί από μας είναι η αγάπη μας, που προσφέρεται με ελευθερία και χαρά, το μόνο που επιθυμεί από μας είναι να του δώσουμε την καρδιά μας. Και τη δίνουμε σ’ ένα ανυπεράσπιστο παιδί, που εμπνέει όμως τεράστια εμπιστοσύνη.

Με τη γιορτή των Χριστουγέννων η Εκκλησία μάς αποκαλύπτει ένα μυστήριο χαράς: το μυστήριο μιάς ελεύθερα προσφερόμενης αγάπης που δεν επιβάλλεται σε κανένα. Μιας αγάπης ικανής να δει, να αναγνωρίσει και να αγαπήσει το Θεό στο πρόσωπο του θείου Παιδιού, και να γίνει έτσι δώρο μιας νέας ζωής.

π. Αλέξανδρος Σμέμαν (+), Εορτολόγιο

22/12/08

Νά'χω κάνει τήν καλύβα μου ἐκκλησιά...



Σέ ἕνα κόσμο πεζό, ἄχαρο καί μανιοκαταθλιπτικά αὐτοκαταστροφικό, μόνο οἱ ἅγιοι κι οἱ ποιητές μποροῦν νά μᾶς ἐμπνεύσουν. Λόγος βάλσαμο, ἀπό τήν εὐαίσθητη ψυχή τοῦ Νικηφόρου Βρεττάκου, πού ἔζησε τό μετακατοχικό ἀλληλοφάγωμα καί πληγώθηκε καί ξεχείλισε ἡ δημιουργία ἀπό τήν καρδιά του.

ΚΑΛΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ !

20/12/08

ΘΕΛΗΜΕΝΗ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΑΠΟΔΟΜΗΣΗ...



ΚΑΤΑΡΡΕΥΣΗ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥ ΣΥΣΤΗΜΑΤΟΣ

18/12/08

Finis Graeciae


Κι όμως, το κείμενο έχει γραφτεί το 1986!
Δυστυχώς ήταν πολύ προφητικό.


Δεν ακούσατε τίποτα για τον τρελό εκείνο άνθρωπο, που μέρα-μεσημέρι άναψε ένα λαδοφάναρο κι έτρεχε στην αγορά φωνάζοντας ασταμάτητα: Ψάχνω για την Ελλάδα! Ψάχνω για την Ελλάδα! Όσοι ήταν εκεί μαζεμένοι, που ποτέ τους δεν πίστεψαν στην Ελλάδα, ούτε και την σκέφτονταν πια, έστω κι αν λέγονταν Έλληνες, ξέσπασαν σε γέλιο δυνατό. Μπας και χάθηκε η Ελλάδα; είπε ο ένας. Μήπως μας παίζει κρυφτούλι; πρόσθεσε άλλος. Ή πήρε το πλοίο κι έφυγε; κάγχασε τρίτος. Λες να μας φοβάται και κρύφτηκε; Τότε ο τρέλος πήδησε ανάμεσά τους, τους κεραύνωσε με τη ματιά του και φώναξε: Πού είναι η Ελλάδα - θα σας το πω εγώ! Τη σκοτώσαμε, εσείς κι εγώ. Εμείς όλοι είμαστε οι φονιάδες της. Δεν νιώθετε γύρω σας το κενό; Δεν σας περονιάζει η παγωνιά που είσαστε χωρίς πατρίδα; Δεν ακούτε λοιπόν τίποτα από τον σαματά που κάνουν οι νεκροθάφτες θάβοντας την Ελλάδα; Δεν σας χτύπησε η μπόχα της σήψης; Σαπίζουν κι οι πατρίδες. Η Ελλάδα πέθανε, η Ελλάδα θα μείνει νεκρή!


Εκεί σώπασε ο τρελός άνθρωπος και κοίταξε τους γύρω του που είχαν βουβαθεί. Τότε πέταξε το φανάρι του στο χώμα και τό’ κανε κομμάτια. Έρχομαι πρόωρα, είπε. Δεν είμαι στον κατάλληλο καιρό. Αυτό το τεράστιο γεγονός που σας αναγγέλλω είναι ακόμα στο δρόμο και βαδίζει - δεν έφτασε ακόμα στα αυτιά των ανθρώπων. Η αστραπή και η βροντή χρειάζονται χρόνο, το φως των άστρων θέλει καιρό για να φτάσει σε μας, οι πράξεις χρειάζονται χρόνο, έστω κι αν έχουνε διαπραχθεί, για να γίνουν ορατές και ακουστές. Αυτή η πράξη - ο θάνατος της Ελλάδας - είναι για τους Έλληνες ακόμα πολύ μακρινή. Κι όμως οι ίδιοι την έχουν διαπράξει.


Δεν έχει σημασία αν ο τρελός ξεπήδησε από τις σελίδες του Νίτσε σε άλλη εποχή και για ν’ αναγγείλει άλλο γεγονός. Σημασία έχει πως μόνο ένας τρελός άνθρωπος βγαίνει καταμεσίς στην αγορά να πει τέτοιες αλήθειες. Και πρέπει οπωσδήποτε να τον πάρουμε για τρελό, διαφορετικά ο πανικός θα ξαπλωθεί σαν επιδημία - οι άνθρωποι δεν αντέχουμε πάρα πολλή πραγματικότητα. Γύρω μας η καθημερινότητα κυλάει ομαλά, την μπόχα της αποσύνθεσης την παίρνουμε σε δόσεις μικρές πολλά χρόνια τώρα, τη συνηθίσαμε. Τους νεκροθάφτες, τους έχουμε κι αυτούς από πολλά χρόνια εξωραΐσει, είναι υπάλληλοι τελετών, θάβουν τελετουργικά την πατρίδα. Το χρήμα κυκλοφορεί άφθονο στην αγορά, συντηρεί πολυάριθμα μαγαζιά με πανάκριβα είδη, τα νυχτερινά κέντρα γεμίζουν. Γιατί να πιστέψουμε ότι το κράτος έχει μπει στη διαδικασία της πτώχευσης, ότι δεν έχει χρήματα ούτε και για τις στοιχειώδεις υποχρεώσεις του. Τα λόγια του τρελού ανθρώπου μας αγγίζουν μόνο εξωτερικά, σαν χειμωνιάτικο κρύο.

Η συνέχεια εδώ, στο ΑΡΧΑΓΓΕΛΩΝ ΚΕΙΜΕΝΑ

14/12/08

ΜΙΑ ΒΟΛΤΑ ΣΤΟ ΚΕΝΤΡΟ

Λάβαμε ένα μέηλ ἀπό ἀναγνώστη μας καί νομίζουμε πώς ἀξίζει νά ἀνεβάσουμε τό κείμενό του σάν κανονική ἀνάρτηση.



Κατέβηκα μιά βόλτα στό κέντρο. Ὄχι γιά ψώνια αὐτή τήν φορά, ἀλλά γιά νά μετρήσω τίς πληγές τῆς πόλης. Λυπᾶμαι καί ντρέπομαι. Ὑπῆρξα ξέρετε καί γώ κάποτε «μαχητής» στούς δρόμους. Τότε πού νόμιζα πώς ὁ κόσμος ἀλλάζει μέ φωνές καί βία, πρίν καταλάβω ὅτι ὁ κόσμος ἀλλάζει μόνο μέσα ἀπό τά δικά μας μάτια, ὅταν ὀμορφύνει ἡ ψυχή μας καί βρεῖ εἰρήνη. Τότε, ἄν ἀλλάξουμε ἐμεῖς, ἀλλάζουν μαζί μας κι ἄλλοι.


Πρίν ἀπό πολλά χρόνια, βρέθηκα στά ὀδοφράγματα, τότε πού οἱ ἀστυνομικοί ἦταν πραγματικά βίαιοι κι ὄχι τρομαγμένοι καί λουφατζῆδες ὅπως σήμερα, τότε πού τό κράτος ἦταν ὄντως ἄγριο κι ὄχι μιά ξεχαρβαλωμένη κι ἀκυβέρνητη πολιτεία ὅπως σήμερα. Πετάξαμε καί μεῖς πέτρες στούς «μπάτσους», ἀλλά ποτέ δέν σκεφτήκαμε νά καταστρέψουμε τήν δημόσια περιουσία, γιατί ξέραμε πώς τήν πληρώνει ὁ λαός. Κάναμε καί μεῖς καταλήψεις στά πανεπιστήμια, ἀλλά ποτέ δέν μᾶς πέρασε ἀπό τό νοῦ νά σπάσουμε τίποτα, γιατί νοιώθαμε πώς ἦταν δικοί μας οἱ χῶροι αὐτοί.


Δυστυχῶς, βλέπω τούς παλιούς μου «συντρόφους», πολιτικούς πιά διαφόρων κομμάτων νά κάνουν λαϊκίστικες καί δημαγωγικές δηλώσεις, τούς βλέπω μεγαλοδημοσιογράφους νά μένουν στά βόρεια προάστεια καί νά σχίζουν δῆθεν τά ἰμάτιά τους γιά τόν λαό. Μαζί μέ αὐτούς πολλοί συνομήλικοί μου ζοῦν μιά μαζική παραίσθηση, λές καί τό πρόβλημα τῆς κοινωνίας σήμερα εἶναι ἡ ἀστυνομία καί τό κράτος (σιγά τό ἄγριο κράτος) τῆς δεξιᾶς. Τούς βλέπω νά «τρελαίνονται» γιά τό πανεπιστημιακό ἂσυλο, ἀλλά νά ἀδιαφοροῦν γιά τίς σχολές πού ἔχουν γίνει στέκια τοξικομανῶν καί περιθωριακῶν. Τούς βλέπω νά ἔχουν μετατρέψει τήν αὐθόρμητη ἐξέγερση τοῦ Πολυτεχνείου τοῦ 73, σέ φολκλορική φιέστα βολεμένων γιάπηδων.


Γιά ποιά ὀργή τῆς νεολαίας ρέ παιδιά; Χαβαλές, ἐκτόνωση ἀπό τό σάπιο ἐκπαιδευτικό σύστημα καί τήν ὑποκρισία σας, καί βία πού διδάχτηκαν ἀπό τίς ἀμερικάνικες σκουπιδοταινίες καί τά σκληρά χαζοπαιχνίδια πού παίζουν. Ἐσεῖς τούς ξεσηκώνετε μέ τίς δηλώσεις σας καί μέ τά πολιτικά σας παιχνίδια, ἐσεῖς πού μέσα στήν φαντασία σας παριστάνετε τούς σωτῆρες, βολεμένοι πιά κι ἀποκατεστημένοι καλά. Κι οἱ μαθητές κατέβηκαν στούς δρόμους πολεμῶντας τούς ἀνεμόμυλους πού ἐσεῖς τούς κτίσατε. Κι ἀντί νά κραυγάζουν γιά εἰρήνη καί ἀγάπη, τούς μάθατε νά πετᾶνε πέτρες καί νά διαδηλώνουν μέ τυφλή βία.


Ὅσο γιά τούς δῆθεν ἀναρχικούς, μπάχαλους τούς φωνάζουν οἱ μικροί, περιθωριακοί εἶναι, κανείς δέν τούς ἔλεγξε ποτέ, δουλειά τους κάνουν, μόνο βρέ «σύντροφοι» πλάτη τούς κάνετε μέ τήν στάση σας, τούς ἀφήνετε νά ἀλωνίζουν. Κι οἱ κυβερνῶντες ἀνίκανοι νά ἐλέγξουν. νά ἀστυνομεύσουν, νά προστατέψουν. Σκεφτεῖτε, πολεμᾶτε τό κράτος καί κράτος δέν ὑπάρχει, τό διαλύσατε χρόνια τώρα. Καληνύχτα σύντροφοι, τήν γκρεμίσατε τήν πατρίδα, μαζί καί τά ὁράματά μας.


Χρόνης Κ., πρώην μαχητής καί νῦν προσκυνητής...

11/12/08

ΠΟΝΑΩ...

Μια φίλη κι αδελφή, μητέρα δυό παιδιών, μας έστειλε το κείμενο σε e - mail και επειδή μας άρεσε το αναρτούμε...

Πονάω για τη μάνα που έθαψε ένα βλασταράκι πριν ακόμα προλάβει να ανθίσει... Πονάω για τα παιδιά του αστυνομικού και τη σύζυγο που νιώθουν άσχημα και ντρέπονται... για τα σημερινά παιδιά που πιέζονται φοβερά να πετύχουν την... αποτυχία τους. Για εμάς τους γονείς που είμαστε ανύπαρκτοι και προσφέρουμε χωρίς τσιγκουνιά ύλη λες και τρέφεται η ψυχούλα των παιδιών με αυτή. Που αγωνιζόμαστε για να καλύψουμε τις υποχρεώσεις της οικογένειας - τρέχοντας και μην φτάνοντας - . Για τον αστυνομικό που δεν ξέρω κάτω από ποιές συνθήκες δικής του ψυχολογικής πίεσης αντέδρασε έτσι... Για την ανεργία... που μας κάνει κλέφτες. Για την ανυπαρξία του σεβασμού στον διπλανό μας... για το μίσος στην πραγματικότητα του εαυτού μας, της άχαρης και άχρωμης ζωής που ζούμε. Για τους εκπαιδευτικούς που βάζουν βαθμούς κάτω από πίεση διαφόρων παραγόντων... και που αναγκαστικά και πολλές φορές με τη θέλησή τους "βολεύονται" κάτω από αυτό και δεν ασχολούνται να φτιάξουν το αύριο που είναι αυτά τα παιδιά... Το κακό πρέπει να χτυπηθεί στη ρίζα... δεν ξέρω πως... έχουμε φύγει από τον Θεό και έχουμε γίνει αγρίμια...

Είμαστε στην αρχή του τέλους... Λυπάμαι που τα
ζω αυτά στη χώρα μου και ντρέπομαι... Εύχομαι ο Θεός να μας λυπηθεί. Να μας ξυπνήσει από τον λήθαργο, να μας βγάλει από τη σήψη, να μας φωτίσει να βρούμε λύσεις, να σταματήσουμε να τα βλέπουμε όλα "φυσιολογικά και αδιάφορα" να μάθουμε να αγαπάμε γιατί τελευταία αυτή τη λέξη τη βλέπουμε μόνο στα λεξικά...

Με εκτίμηση,
Σταυρούλα

9/12/08

ΟΦΘΑΛΜΟΝ ΑΝΤΙ ΟΦΘΑΛΜΟΥ...

«Ὀφθαλμόν ἀντί ὀφθαλμοῦ καί ὀδόντα ἀντί ὀδόντος», γράφει ἡ Παλαιά Διαθήκη καί βέβαια ἡ ὀρθή ἐρμηνεία τοῦ χωρίου μᾶς ἀποκαλύπτει τήν φιλανθρωπία τῆς προτροπῆς. Σέ μιά ἐποχή ἄλογης βίας, τό κείμενο προτρέπει νά μήν γίνεται μαζική ἐκδίκηση ὕστερα ἀπό μιά πράξη βίας, ἀλλά νά περιορίζεται ἡ ἐκδίκηση σέ ἴσης κλίμακας ἀντίποινα. 3.000 χρόνια πρίν, τόσα μποροῦσαν νά καταλάβουν οἱ ἄνθρωποι, αὐτό τούς προέτρεπε ἡ Γραφή. Γιά ἀγάπη δέν μποροῦσε ἀκόμα νά γίνει λόγος. Χρειάστηκε νά ἔρθει ὁ Χριστός στήν γῆ, νά πάρει ὁ Θεός ἀνθρώπινη σάρκα καί νά μιλήσει γιά ἀγάπη στούς ἀνθρώπους, νά ζητήσει νά ἀγαπᾶμε τούς ἐχθρούς μας καί νά εὐχόμαστε γιά ὅσους μᾶς καταριοῦνται.


Ἡ καμένη... Ἑλλάς


Νά ὅμως πού 2.000 χρόνια μετά τήν ἐνανθρώπηση τοῦ Κυρίου, βρισκόμαστε πάλι στήν πρό τοῦ Νόμου ἐποχή. Ἄν σκοτωθεῖ ἕνας δικός σου, κάψτα καί διέλυσέ τά ὅλα. Αὐτό προστάζει ὁ νόμος τῆς Νεοελληνικῆς ζούγκλας μέ τήν ἀνοχή καί μᾶλλον μέ τήν ἐνθάρρυνση τῶν πολιτικῶν κομμάτων. Μιά ὁλόκληρη κοινωνία παρακολουθεῖ ἀφασικά τό ἀπόλυτο παράλογο. Ἕνας καί μόνο ἕνας ἀστυνομικός, κακῶς πυροβολεῖ ἕνα παιδί (ὁ Θεός νά ἀναπαύσει τόν Ἀλέξη), καί τά ἀντίποινα εἶναι τρομακτικά. Μαζικά. Ἄνθρωποι καταστράφηκαν οἰκονομικά, πολλοί ἐργαζόμενοι θά μείνουν ἄνεργοι, ἡ ἐπιβάρυνση στήν διαλυμένη δημόσια οἰκονομία (ἐμεῖς πληρώνουμε ξεχάσαμε;) μεγάλη. Μιλοῦν γιά συσσωρευμένη ὀργή τοῦ λαοῦ. Δικαιολογίες. Ἡ ὀργή έκφράζεται ἀπό τούς ἴδιους πού καῖνε κάθε τόσο τά πανεπιστήμια καί ὄχι ἀπό τόν λαό.



Τά παιδιά κλείσαν τά σχολειά καί βγῆκαν στούς δρόμους ἐπειδή ἕνας (καί μόνο ἕνας ) ἀστυνομικός παρεκτράπηκε. Καί ὁ νόμος παιδιά; Δέν ὑπάρχει νόμος; Μόνο καταστροφή καί πλιάτσικο; Κανείς δέν διαδήλωσε γιά τήν τυφλή βία τῶν ἀναρχικῶν τά τελευταῖα χρόνια. Το θεωροῦμε δεδομένο ὅτι θά ζητήσουμε τό κεφάλι κάθε παρεκτρεπόμενου ἀστυνομικοῦ, ποτέ ὅμως ποινές γιά τίς καταστροφές τῶν ἀναρχικῶν καί τῶν ἀναρχοπατέρων τους. Θά παραμείνουν πάντα «γνωστοί - ἄγνωστοι» γιά κάθε κυβέρνηση. Δυστυχῶς ἔχουμε τήν κοινωνία πού μᾶς ἀξίζει καί τά κόμματα πού μᾶς πρέπουν.


Ἄς προσευχηθοῦμε νά σταματήσει ἡ δαιμονική ἐνέργεια πού κυριαρχεῖ στήν πόλη. Ἄς εὐχηθοῦμε νά πάψει πιά αὐτή ἡ ψευτοπροοδευτική ἀνοχή στήν συνεχιζόμενη βία καί καταστροφή.


Αὐτά τά Χριστούγεννα ἄς θυμηθοῦμε ὅτι ἡ γιορτή δέν εἶναι λαμπάκια καί γαλοποῦλες, ἀλλά ἐλπίδα γιά ἀγάπη καί εἰρήνη στίς ψυχές μας, πίστη γιά νόημα ζωῆς κι ἀνάσταση ψυχῶν καί σωμάτων. Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ ἐλέησον ἡμᾶς καί τόν κόσμο σου...


...ἕνας διαβάτης

4/12/08

ΜΝΗΜΗ ΑΓΙΟΥ ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΠΟΡΦΥΡΙΟΥ


7/2/1906 - 2/12/1991

Τήν εὐχή του νά' χουμε...



Ἦχος δ΄

«Ὁ ὑψωθείς ἐν τῷ Σταυρῷ»


Τῷ ὑπηρέτῃ τοῦ Χριστοῦ Πορφυρίῳ

χαριτωθέντι δωρεαῖς ἐξαισίαις,

προσείπωμεν δεόμενοι ἐκ βάθους ψυχῆς

ἅγιε Πορφύριε, ταπεινῶν ὁ προστάτης,

λύτρωσαι δεόμεθα, πατρικῇ σου πρεσβείᾳ,

πάσης ἀνάγκης, νόσων καί δεινῶν

τούς αἰτουμένους τήν χἀριν τήν θείαν σου.








Δές κείμενο στο ΑΡΧΑΓΓΕΛΩΝ ΚΕΙΜΕΝΑ.