29/2/16

Επιστροφή που σε ελευθερώνει


Ο νεώτερος υιός σκεφτόταν να ζητήσει να μείνει στο σπίτι «ὡς εἷς τῶν μισθίων». Αυτό αν του δινόταν, θα ήταν ήδη παράδεισος μέγας γι' αυτόν. Όμως ο Θεός Πατέρας τον κάνει το κεντρικό πρόσωπο και την αφορμή του μεγάλου πανηγυριού. Και αυτό τον καταπλήττει και τον κατακαίει. Ο Θεός καταδικάζει με το πλήθος της αγάπης Του. Και νιώθεις ανάξιος γι' Αυτήν. Αποτραβιέσαι στη θέση του δούλου, που σου ταιριάζει, σου υπεραρκεί, σε αναπαύει. Δεν αναπαύει όμως τον Θεό, πού τόσο αγαπά, πού τόσο συγχωρεί, πού σε συνθλίβει, σε λιώνει με την αγάπη Του την άμετρη. Και κλαις από χαρά για το θαύμα τού­το. Και το κλάμα φανερώνει την πλησμονή της αγαλλιάσεως.
Γι’ αυτό οι Άγιοι, τα παιδιά του Θεού, ονομάζουν τον εαυτό τους δούλο Χριστού. Και νιώθουν ότι αυτό ξε­περνά την αξία τους και τους πλημμυρίζει από τιμή. Το άλλο, το να γίνεται παιδί κατά χάρη και το κεντρικό πρό­σωπο του πανηγυριού, όπου θύεται ο μόσχος ο σιτευτός, αυτό ξεπερνά τις ανθρώπινες προσδοκίες, υπαγορεύεται και πραγματοποιείται μόνο από την απερινόητη και ά­φατη αγάπη του Θεού Πατρός.
Όταν ζητάς κάτι μικρό, ένα ερίφιο, δεν παίρνεις τί­ποτε. Όταν δεν ζητάς τίποτε —ούτε να γίνεις δούλος— τα παίρνεις όλα.

Αρχιμ. Βασίλειος
Προηγούμενος Ι. Μ. Ιβήρων Αγ. Όρους


27/2/16

Από το Γεροντικό




Λέει ὁ ἀββᾶς Ζωσιμᾶς: «Ἡ Χάρη τοῦ Θεοῦ ἀκολουθεῖ πάντα τήν προαίρεσή μας. Καί μέ τή Χάρη κατορθώνουμε κάθε ἀγαθό. Ἐμεῖς ὅμως δέν ζητᾶμε νά κάνουμε ἀρχή στό ἀγαθό οὔτε δείχνουμε μεγάλη καί πρόθυμη προαίρεση, ὥστε νά ἑλκύσουμε τή Χάρη τοῦ Θεοῦ σέ βοήθειά μας. Ἀλλά κι ἄν ποτέ φανοῦμε ὅτι δείχνουμε κάποια προαίρεση, εἶναι νωθρή, ἀσήμαντη καί ἀνάξια νά λάβει κάποιο ἀγαθό ἀπό τόν Θεό».


Ἕνας γέροντας εἶπε:
-       Προτιμῶ νὰ διδαχθῶ παρὰ νὰ διδάξω.

-        
Ἡ ἀμμὰ Θεοδώρα ἔλεγε, πὼς οὔτε ἡ ἄσκηση οὔτε ἡ κακουχία οὔτε οἱ ὁποιοιδήποτε κόποι σῴζουν (τὸν ἄνθρωπο), παρὰ μόνο ἡ γνήσια ταπεινοφροσύνη. (Καὶ γιὰ ἐπιβεβαίωση διηγόταν τὸ ἑξῆς:)
- Ἦταν κάποιος ἀναχωρητής, ποὺ ἔδιωχνε τοὺς δαίμονες. Καὶ τοὺς ἐξέταζε, γιὰ νὰ μάθει μὲ ποιὸν τρόπο βγαίνουν (ἀπὸ τὸν ἄνθρωπο). «Μὲ τὴ νηστεία;» τοὺς ρωτοῦσε. «Ἐμεῖς οὔτε τρῶμε οὔτε πίνουμε», ἀπαντοῦσαν ἐκεῖνοι.
«Μὲ τὴν ἀγρυπνία;». «Ἐμεῖς δὲν κοιμόμαστε καθόλου», ἔλεγαν.
«Μὲ τὴν ἀναχώρηση (ἀπὸ τὸν κόσμο);». «Ἐμεῖς ζοῦμε στὶς ἐρήμους», ἀποκρίνονταν.
Ἐπειδὴ ὁ γέροντας ἐπέμενε καὶ ἔλεγε, «Μὲ ποιὸν λοιπὸν τρόπο βγαίνετε;», ἐκεῖνοι ὁμολόγησαν:
«Τίποτα δὲν μᾶς νικάει, παρὰ μόνο ἡ ταπεινοφροσύνη».


24/2/16

Παρουσίαση του βιβλίου "Αναζητώντας την αγιότητα, Ερωταποκρίσεις Ορθόδοξου Προβληματισμού περί Αγιότητας"






Την Κυριακή 21 Φεβρουαρίου, έγινε η παρουσίαση του βιβλίου του συνεργάτη μας
 Σωτηρίου Ν. Κόλλια, 
«Αναζητώντας την αγιότητα, Ερωταποκρίσεις Ορθόδοξου Προβληματισμού 
περί Αγιότητας», (εκδ. Γρηγόρης 2016). 
Για το βιβλίο μίλησαν ο π. Βασίλειος Χριστοδούλου, ο π. Χριστόδουλος Μπίθας και ο συγγραφέας. Ακολούθησε συζήτηση.



23/2/16

Πολιτική ορθότητα vs Χριστιανισμός!


Χωρίς σχόλια...

22/2/16

Χτυπώντας την πόρτα...



Ο Φαρισαίος, τουλάχιστο, ήταν δίκαιος σύμφωνα με το νόμο, εμείς δεν είμαστε ούτε αυτό, κι ας θεωρούμε τον εαυτό μας άξιο να σταθεί μπροστά στο Θεό. Αν στεκόμασταν στην πόρτα και τη χτυπούσαμε ταπεινά, δειλά, περιμένοντας το κάλεσμα να μπούμε, ίσως ανακαλύπτα­με με θαυμασμό και έκπληξη ότι κι από την άλλη μεριά της πόρτας Κάποιος άλλος στέκεται και χτυπάει: «ἰδού ἔστηκα ἐπί τήν θύραν καί κρούω», λέει ο Κύριος. Ίσως ανακαλύπταμε ακόμα ότι από τη δική Του πλευρά η πόρτα είναι ξεκλείδωτη, ενώ από τη δική μας είναι κλειδωμένη. Η δική μας καρδιά είναι σφραγισμένη και, αλήθεια πόσο στενή είναι, πόσο απρόθυμη να κάνει το βήμα, να διακινδυνεύσει την κατάργηση του νόμου και να μπει στο χώρο της αγάπης όπου το καθετί είναι τόσο εύθραυστοκαι απόρθητο όσο η αγάπη και η ίδια η ζωή!

Ο Θεός συνεχίζει να χτυπάει με ελπίδα, με επιμονή, με υπομονή, αδιάκοπα, χρησιμοποιώντας ανθρώπους ή περιστάσεις, ακόμα και τη σιωπηλή, αμυδρή φωνή της συνείδησής μας! Σαν το ζητιάνο που χτυπάει την πόρτα του πλούσιου, έτσι κι ο Θεός διάλεξε να είναι φτωχός και μας χτυπάει την πόρτα περιμένοντας την αγάπη μας και τη φιλανθρωπία μας να Του προσφέρουν μια αληθινή, ανθρώπινη καρδιά. Αυτό που Του χρειάζεται για να μπει μέσα και να δειπνήσει μαζί μας, είναι ν' απαρνηθούμε την πέτρινη καρδιά μας και να βάλουμε στη θέση της μια σάρκινη καρδιά, όπως λέει ο Ιεζεκιήλ (11.13).

Αυτό που Εκείνος προσφέρει είναι η συγνώμη και η ελευθερία.

Anthony Bloom



20/2/16

Να αγαπάς...




 Η αγάπη δε δίνει τίποτα παρά μόνο τον εαυτό της, και δεν παίρνει τίποτα παρά μόνο τον εαυτό της. Η αγάπη δεν κατέχει κι ούτε μπορεί να κατέχεται, γιατί η αγάπη αρκείται στην αγάπη.
Η αγάπη δεν είναι καμιά άλλη επιτυχία εκτός από την εκπλήρωση της. Αλλά αν αγαπάς κι είναι ανάγκη να έχεις επιθυμίες, ας είναι αυτές οι επιθυμίες σου:

Να λιώσεις και να γίνεις σαν το τρεχούμενο ρυάκι που λέει το τραγούδι του στην νύχτα. Να γνωρίσεις τον πόνο της πολύ μεγάλης τρυφερότητας.
Να πληγωθείς από την ίδια την γνώση σου της αγάπης. Και να ματώσεις πρόθυμα και χαρούμενα.

Να ξυπνάς την αυγή με καρδιά έτοιμη να πετάξει και να προσφέρει ευχαριστίες για μια ακόμη μέρα αγάπης. Να αναπαύεσαι το μεσημέρι και να στοχάζεσαι την έκσταση της αγάπης.
Να γυρίζεις σπίτι το σούρουπο μ' ευγνωμοσύνη στην καρδιά.

Και ύστερα να κοιμάσαι με μια προσευχή για την αγάπη που έχεις στην καρδιά σου και μ' έναν ύμνο δοξαστικό στα χείλη σου.


18/2/16

Η Χάρις του Αγίου Πνεύματος


Πρέπει νὰ γνωρίζεις, ὅτι ὁποιοδήποτε χριστιανικὸ ἔργο, μόνον ὅταν γίνεται ἀπὸ ἀγάπη πρὸς τὸ Χριστό, φέρνει τοὺς καρποὺς τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Ἡ προσευχή, ἡ νηστεία, ἡ ἀγρυπνία, ἡ ἐλεημοσύνη καὶ ὅλα τὰ ἄλλα καλὰ ἔργα, ποὺ γίνονται χάριν τοῦ Χριστοῦ, εἶναι ἁπλὰ καὶ μόνο μέσα γιὰ τὴν ἀπόκτηση τοῦ Ἁγίου Πνεύματος.

Ἡ ἀπόκτηση τοῦ Ἁγίου Πνεύματος μοιάζει λίγο μὲ τὸ ἐμπόριο. Ἀποκτῶ, σημαίνει μαζεύω, συγκεντρώνω. Ἐσὺ γνωρίζεις σίγουρα τί σημαίνει ἀποκτῶ χρήματα. Ἀκριβῶς αὐτὸ ἰσχύει καὶ γιὰ τὸ Ἅγιο Πνεῦμα. Σκέψου, λοιπόν, τὴ σημασία τῆς λέξης «ἀποκτῶ» μὲ τὴν κοσμική, τὴ γήινη ἔννοια. Οἱ ἄνθρωποι σκοπεύουν στὴν ἀπόκτηση χρημάτων, τιμῶν, διακρίσεων καὶ ἄλλων ἀνταμοιβῶν γιὰ τὶς προσφερόμενες ὑπηρεσίες τους. Τὸ Ἅγιο Πνεῦμα εἶναι ἕνα «κεφάλαιο» γιὰ τὴν ἀπόκτηση τοῦ ὁποίου ἀγωνίζεται ὁ ἄνθρωπος. Εἶναι ὅμως ἕνα «κεφάλαιο» αἰώνιο, μοναδικό, ἀστείρευτο καὶ εὐλογημένο. Ἀποκτᾶται μὲ τοὺς ἴδιους περίπου τρόπους, ὅπως τὸ χρηματικὸ κεφάλαιο ἢ τὰ διάφορα ἀξιώματα.

Γήινα ἐμπορεύματα εἶναι τὰ καλὰ ἔργα ποὺ γίνονται ἀπὸ ἀγάπη στὸ Χριστὸ καὶ φέρνουν τὴ χάρη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, χωρὶς τὸ ὁποῖο δὲν ὑπάρχει σωτηρία. Κάθε καλὸ ἔργο ποὺ γίνεται στὸ ὄνομα τοῦ Χριστοῦ φέρνει τὴ χάρη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος.

Περισσότερο ὅμως ἀπ' ὅλα μᾶς τὴ φέρνει ἡ προσευχή, γιατί εἶναι πάντα στὰ χέρια μας σὰν ἕνα εὔχρηστο ὅπλο. Εἶναι προσιτὴ στὸν πλούσιο, στὸ φτωχό, στὸ σοφό, στὸν ἁπλοϊκό, στὸ δυνατό, στὸν ἀδύνατο, στὸ γερό, στὸν ἀσθενῆ, στὸ δίκαιο καὶ στὸν ἁμαρτωλό. Εἶναι μεγάλη ἡ δύναμη τῆς προσευχῆς. Περισσότερο ἀπὸ κάθε ἄλλο μέσο, εἶναι ἱκανὴ νὰ μᾶς φέρει τὸ Ἅγιο Πνεῦμα. Καὶ βρίσκεται πάντα στὴ διάθεση τοῦ καθενός, θὰ εἴμαστε μακάριοι, ἂν μᾶς βρεῖ ὁ Κύριος ἄγρυπνους, ἐν προσευχῇ, μέσα στὴν πληρότητα τῶν δώρων τοῦ Ἁγίου Πνεύματος.

Άγιος Σεραφείμ του Σαρώφ


15/2/16

Βιβλιοπαρουσίαση - Α­να­ζη­τών­τας την α­γι­ό­τη­τα


Ε­ρω­τα­πο­κρί­σεις Ορ­θό­δο­ξου Προ­βλη­μα­τι­σμού πε­ρί Α­γι­ό­τη­τας,
εκδ. Γρη­γό­ρη 2016



της Ειρή­νης Κου­τρέ­τση, φιλολόγου


Στο σταυ­ρο­δρό­μι της α­γω­νί­ας της ψυ­χής και της ε­πι­στή­μης,­ που γί­νε­ται με­ρά­κι και βί­ω­μα, γεν­νή­θη­κε αυ­τό το νέ­ο βι­βλί­ο, που έρ­χε­ται να δι­ευ­κρι­νί­σει ό­σα α­γνο­ού­σα­με ή ό­σα δεν εί­χα­με συ­νει­δη­το­ποι­ή­σει πως εί­χα­με πα­ρερ­μη­νεύ­σει. Έρ­χε­ται να υ­πεν­θυ­μί­σει ένα λη­σμο­νη­μέ­νο ό­ρα­μα, να γε­φυ­ρώ­σει το χά­σμα που α­φή­σα­με να α­να­πτυ­χθεί με­τα­ξύ ημών και των α­γί­ων.

Ο Διδάκτωρ Θεολογίας Σωτήριος Κόλλιας, λοι­πόν, κα­τα­θέ­τει στο τρί­το κα­τά σει­ρά δι­κό του βι­βλί­ο που κυ­κλο­φο­ρούν οι εκ­δό­σεις Γρη­γό­ρη, α­πο­τε­λέ­σμα­τα ε­πι­στη­μο­νι­κής θεολογικής έ­ρευ­νας και υπαρ­ξια­κής α­να­ζή­τη­σης κα­ταρ­ρί­πτον­τας αρ­κε­τές πα­ρε­ξη­γή­σεις σχε­τι­κά με την α­γι­ό­τη­τα. Χρη­σι­μο­ποι­ών­τας έ­ναν λό­γο α­πλό μα και πυ­κνό, θε­ο­λο­γι­κά άρ­τιο μα καί εύ­λη­πτο, α­παν­τά σε 77 ε­ρω­τή­μα­τα καί­ρια για τον με­τα­νε­ω­τε­ρι­κό άν­θρω­πο με ε­πι­χει­ρή­μα­τα και πη­γές πολ­λές. Τα γνω­ρί­σμα­τα και η τι­μή των Α­γί­ων, η σχέ­ση τους με ε­μάς, τους άλ­λους και τα πά­θη, η α­γι­ο­κα­τά­τα­ξη και οι εκ­φρά­σεις πε­ρί αγι­ό­τη­τας α­να­τέ­μνον­ται στα σχε­τι­κά κε­φά­λαι­α χά­ρη σε ­προ­τασσόμε­νες ουσι­α­στι­κές ερω­τή­σεις.

Προς ε­πίρ­ρω­ση των α­να­γρα­φο­μέ­νων δια­ρκώς στα­χυ­ο­λο­γούνται σχε­τι­κά κεί­με­να α­πό την Α­γί­α Γρα­φή και τους Πα­τέ­ρες αλ­λά και πα­ρα­δείγ­μα­τα α­πό το Γε­ρον­τι­κό, λό­γοι νε­ό­τε­ρων Αγί­ων ή αν­θρώ­πων ευ­αί­σθη­των. Το κεί­με­νο δι­α­βά­ζε­ται, έ­τσι, και τμη­μα­τι­κά και δί­νει τρο­φή για σκέ­ψη ­μα, κυ­ρί­ως, ευ­ερ­γε­τεί την ψυ­χή που α­να­θάλ­λει, α­να­θαρ­ρεί. Οι πα­ρα­λί­γο τρι­α­κό­σι­ες σε­λί­δες του απο­πνέ­ουν και εμ­πνέ­ουν μια ει­κό­να των φί­λων του Χρι­στού ό­λο α­γά­πη, φως και ευ­χα­ρι­στί­α, μια ευ­και­ρί­α για συ­νο­δοι­πο­ρί­α. Κα­λο­τά­ξι­δο!


Παρακαλώντας τον Θεό


Εάν παρακαλέσεις τον Θεό για κάποιο πράγμα και δεν εισακουσθείς αμέσως, μην λυπηθείς, διότι εσύ δεν είσαι σοφότερος του Θεού. Αυτό συνέβη διότι είτε εσύ είσαι ανάξιος της επίτευξης του αιτήματός σου ή διότι οι δρόμοι της καρδιάς σου δεν είναι ανάλογοι με το μέγεθος του αιτήματός σου, αλλά δυσανάλογα μικροί, ή διότι δεν έφθασες ακόμα σε τέτοια μέτρα, ώστε να σου δοθεί εκείνο το χάρισμα για το οποίο παρακάλεσες. Καθ΄ ότι δεν πρέπει να ζητάμε μεγάλα πράγματα για τον εαυτό μας πριν τον κατάλληλο καιρό, για να μην ευτελιστεί το χάρισμα του Θεού με την επιπόλαιη χρήση του. Διότι κάθε πράγμα που κερδίζεται εύκολα και χωρίς κόπο, χάνεται και εύκολα, αλλά ό,τι αποκτάται με πόνο καρδιάς, το φυλάγουμε με μέγιστη προσοχή.
Δίψασε τον Χριστό για να σε μεθύσει με την αγάπη Του. Γίνε ελεύθερος και δείξε στον Χριστό την ελευθερία της υπακοής σου. Αγάπησε την ταπείνωση σε κάθε τι που κάνεις. Μην προσπαθείς να αποφύγεις τις θλίψεις και τις στεναχώριες, διότι διαμέσου αυτών έρχεσαι σε επίγνωση της Αλήθειας. Μην δειλιάζεις μπροστά στους πειρασμούς, διότι διαμέσου αυτών βρίσκεις τα πολύτιμα.
Και εγώ Του είπα: Αν και είμαι αρχάριος γεύομαι πειρασμούς  προοδευμένων στην πίστη ανδρών
Και Εκείνος πάλι μου είπε: Έτσι θέλησε ο Θεός, για να σε κάνει σοφό
Και ‘γω Του είπα: Πώς θα με κάνει σοφό; Εγώ κάθε μέρα γεύομαι του θανάτου.
Και Εκείνος αμέσως μου απάντησε: Σ΄ αγαπώ! Σώπασε...

Άγιος Ισαάκ ο Σύρος


13/2/16

Η σιωπή του Θεού


Anthony Bloom (Metropolitan of Sourozh (1914-2003)



Η συνάντηση του Θεού μαζί μας μέσα σε επίμονη προσευχή, πάντα οδηγεί στη σιωπή. Πρέπει να μάθουμε να ξεχωρίζουμε δύο ειδών σιωπές. Τη σιωπή του Θεού και τη δική μας εσωτερική σιωπή: Πρώτα η σιωπή του Θεού, συχνά πιο δυσβάσταχτη και από την άρνησή Του -η σιωπή της απουσίας. Ύστερα, η σιωπή του ανθρώπου, πιο βαθιά και από την ομιλία, και σε πιο στενή επικοινωνία με το Θεό από κάθε λόγο. Η σιωπή του Θεού στις προσευχές μας μπορεί να διαρκέσει πολύ λίγο ή να μας φαίνεται πως διαρκεί μια αιωνιότητα. Ο Χριστός έμεινε σιωπηλός στις προσευχές της Χαναναίας και αυτό την έκανε να συγκεντρώσει όλη την πίστη της, όλη την ελπίδα και την ανθρώπινη αγάπη και να τις προσφέρει στο Θεό για να τον μεταπείσει να επεκτείνει τα προνόμια του Βασιλείου Του και πιο πέρα από τον εκλεκτό Λαό… Η σιωπή του Χριστού την προκάλεσε να ανταποκριθεί, να σταθεί στο ύψος της.

9/2/16

Αναζητώντας την αγιότητα-Βιβλιοπαρουσίαση



Της φιλολόγου Ειρήνης Ζαμάνη

Το βλέμμα αναπαύεται στην εικόνα του εξωφύλλου: απλότητα, απλωσιά, οικεία μεγαλοσύνη. Κι έρχεται ο τίτλος με τη μικρογράμματη γραφή του να συμπληρώσει την αίσθηση του ότι καμιά αυθεντία δεν προβάλλεται, ότι πρόκειται για ένα κάλεσμα να ψηλαφήσουμε  μαζί την αγιότητα. Λέξη λησμονημένη που την ανασύρουμε με δέος και την προορίζουμε για υψιπετείς θεολογικές ενατενίσεις. Το βιβλίο - κάλεσμα έρχεται να θυμίσει πως η αγιότητα κρύβει προσήνεια, καταδεκτικότητα, αγαπητική απλότητα…

Η «εξωτική» στα μάτια μας  αγιότητα, οι «γνωστοί-άγνωστοι» άγιοι έρχονται στα μέτρα τα ανθρώπινα, για να βρούμε το περίγραμμα της βιοτής τους. Με φιλότητα, αγαθότητα κι ικανότητα τόση ώστε να γίνεται διάφανος μέσα στο κοινό βίωμα -στο χθες, το σήμερα και το αύριο του πληρώματος της Εκκλησίας του Χριστού- ο συγγραφέας του βιβλίου ανθολογεί/κορφολογεί όσα θα θέλαμε να ρωτήσουμε.

 Η πεινώσα και διψώσα ψυχή αναθαρρεί, όταν το κάλεσμα δεν κρύβει διδακτισμό. Ερωτήματα με απλότητα διατυπωμένα δε γίνονται βλάσφημα αλλά κατάθεση ψυχής που ξέρει ότι το φως δε φοβάται το ημίφως, ότι η ομολογία της δικής μας πτωχείας και μωρίας είναι ο μόνος δρόμος για την κληρονομία της Βασιλείας των Ουρανών.

Οι αδελφοί, καθένας μεμονωμένα κι όλοι μαζί, έφτιαξαν μια άτυπη «Φιλοκαλία», καθώς και η ερώτηση θεολογεί. Η ανάγνωση των απαντήσεων μεστή ορθόδοξου βιώματος αφήνει μια επίγευση χάριτος κι ιλαρότητας. «Μα τόσο ανθρώπινη είναι η αγιότητα, τόσο προσιτός ο άθλος;», θ’ αναφωνήσουμε οι αναγιγνώσκοντες. Θα αναγνωρίσουμε τον εαυτό μας δυνάμει και χάριτι.

Γνώση, ησυχία, ενοριακή ζωή, αγάπη έδωσαν τα δώρα τους για το ταξίδι του άρτι εκδοθέντος βιβλίου. Και επίμονα σε ένα χωρίο με οδηγεί ο συνειρμός: 
«Ο Θεός αναθέτει νέα αποστολή στον προφήτη Ηλία και του λέει: «Να βγεις αύριο έξω από τη σπηλιά σου και να σταθείς στο βουνό ενώπιον του Κυρίου· και να, θα περάσει από εκεί ο Κύριος. Και θα φυσήξει ένας πολύ δυνατός άνεμος που θα διαλύει τα βουνά και θα συντρίβει πέτρες, αλλά δεν θα είναι ο Κύριος μέσα στον άνεμο. Έπειτα από τον άνεμο θα γίνει σεισμός μεγάλος, αλλά ούτε μέσα στο σεισμό θα είναι ο Κύριος. Έπειτα από το σεισμό θα έλθει φωτιά. Ούτε μέσα στη φωτιά θα είναι ο Κύριος. Έπειτα από τη φωτιά θα ακουστεί φωνή αύρας λεπτής και δροσερής. Εκεί θα είναι ο Κύριος». (Βασιλειών Γ΄, κεφ. 19, 11-12).                                                                

2/2/16

Μια συγνώμη στο Θεό


Οφείλω μια συγνώμη στο Θεό για όσα μου χάρισε και δεν τα χάρηκα. Για εκείνα που μου έδωσε και δεν τα πήρα. Μα κι γι αυτά που μου ζήτησε και δεν του έδωσα. Πάνω από όλα θέλω να κλάψω στην αγκαλιά Του, για όλες εκείνες τις μέρες που δεν έζησα και απλά επιβίωσα.



Να πω συγνώμη για όσα “σε αγαπώ” δεν είπα, σε αγκαλιές που δεν έδωσα, σε πόρτες που έκλεισα, σε τηλέφωνα που δεν σήκωσα, σε μάτια που δεν αντίκρισα, σε φιλιά που δεν σαρκώθηκαν και σε προσευχές που δεν ειπώθηκαν…



Τέλος να πω, ότι εάν βρήκες έναν άνθρωπο να σε νιώσει, να σε καταλάβει, να σε αγαπήσει, κράτα τον, κι ας είναι στην άλλη άκρη της γης. Φτάνει που τον βρήκες…. Δεν θα σου τύχει πολλές φορές στη ζωή. Και να θυμάσαι, ότι στα δώρα λες “ευχαριστώ” κι ας μην τα ξετυλίξεις ποτέ.

π. λίβυος