30/10/16

ΠΑΤΡΙΔΑ



                                                                      


  

Γλυκό μυρμήγκιασμα η πατρίδα,

βωμοί κι εστίες και κόκκαλα ιερά προγόνων.

Ρίγος ζεσταίνει την καρδιά.

Και την ίδια ώρα που μαλακώνει

απ’ του σπιτιού τη θύμηση

και του πολύπαθου λαού

τη σταυροαναστάσιμη πορεία

αντρειεύεται.

Η λεβεντιά σεμνή νυμφεύεται

τον ανώτερο σκοπό.

Πρόσωπα κι άλλα πρόσωπα,

γιοι και πατεράδες,

θα σφίγξουν τα χείλη στο βοριά,

θα μισοκλείσουν τα μάτια

την ώρα που αναθυμούνται

περασμένους παιάνες και λάβαρα και «ν τούτω νίκα».

Η φωτιά-φοβούνται- θα τους τραχύνει.

Κι αν το μάτι αγριέψει,

 την ψυχή δε θα την αφήσουν να  βγάλει γένια.

Είναι που

 η μάνα που τους σταυρώνει,

πριν το χωράφι, την παντρειά και τη φωτιά,

θα πει γι’ αυτούς πατρίδα.



                                                       Ειρήνη Ζαμάνη, 28 Οκτωβρίου 2016

26/10/16

Χριστιανική πολιτική φιλοσοφία





Σάββας Μαρίνος, εκπαιδευτικός

Ως πολίτης έχω δικαιώματα τα οποία πρέπει να ασκώ και να τα διεκδικώ σύμφωνα με τους νόμους του κράτους. Ως χριστιανός, έχω το δικαίωμα να αποστασιοποιούμαι από τα παραπάνω. Αυτή η συμμετοχή και αποχή ταυτόχρονα είναι εξαιρετικά δύσκολη από μία άποψη, από την άλλη πλευρά όμως είναι ίδιον βαθιά πολιτικοποιημένων ανθρώπων οι οποίοι έχουν την ικανότητα να αντιμετωπίζουν τα θέματα αντικειμενικά. 
Αν ο μόνος παράγοντας που με καθορίζει ως άτομο είναι να είμαι πολιτικό ον και να είμαι εξαρτημένος από το εκάστοτε πολιτικό γίγνεσθαι και από τα δικαιώματα που μου αναγνωρίζει το εκάστοτε πολιτικό σύστημα, ουσιαστικά χάνω τη δυνατότητα αυτοπροσδιορισμού άρα και προσωπικής ανεξαρτησίας. Βασική αρχή της ψυχολογίας είναι ότι αν  δεν έχω το δυνατότητα της αποστασιοποίησης από μία κατάσταση τότε είμαι εγκλωβισμένος μέσα σε αυτήν...





 

24/10/16

Ο σκοπός και η κλήση του ανθρώπου


Η έντονη αγάπη, εξαγνισμένη από την αληθινή άσκηση τοποθετείται σαν προορισμός του ανθρώπου. Η οντολογική τρυφερότητα των μεγάλων πνευματικών (άγιος Ισαάκ, άγιος Μακάριος) προς κάθε δημι­ούργημα μέχρι των ερπετών και ακόμη μέχρι των δαιμόνων, συνοδεύε­ται από ένα εικονογραφικό τρόπο να θεωρήσουμε τον κόσμο, να φα­νερώσουμε με διαύγεια τη θεία σκέψη, να διαπεράσουμε το κοσμικό όστρακο μέχρι τον πυρήνα, κομιστή αισθήσεως. Είναι από αυτή την πηγή πού έρχεται η χαρούμενη κοσμικότης της Ορθοδοξίας, η αδιά­σειστη αισιοδοξία της, η ανώτατη εκτίμηση της ανθρώπινης υπάρξεως: Μετά το Θεό, θεωρεί κάθε άνθρωπο σαν Θεό.
Ο θείος Δάσκαλος, λέγει ο άγιος Μάξιμος, με ένα ευχαριστιακό τρόπο τρέφει τους ανθρώπους από τη γνώση στον έσχατο προορισμό του κόσμου. Σαν μια απέραντη παραβολή, ο κόσμος προσφέρει μια ανάγνωση της θείας ποιήσεως, πού έχει εγγραφεί μέσα στη σάρκα του. Οι εικόνες των ευαγγελικών παραβολών, ή η κοσμική ύλη των μυστηρί­ων δεν είναι τυχαίες. Τα πλέον απλά πράγματα είναι ομοιόμορφα σε ένα πολύ καθορισμένο προορισμό. Το πάν είναι εικόνα, πανομοιότης, μετο­χή στην οικονομία της σωτηρίας, το πάν είναι ψαλμωδία και δοξολογία. Στο τέλος τα πράγματα δεν είναι πια τα έπιπλα του κατέργου μας αλ­λά εκείνα του ναού μας, λέγει ο Paul Claudel.
Τα δώρα και τα χαρίσματα προσδιορίζουν την κλήση του ανθρώ­που: να καλλιεργήσει το άπειρο πεδίο του κόσμου, να εγκαινιάσει όλες τις αρχές των τεχνών και των επιστημών για να διαμορφώσει την αν­θρώπινη ύπαρξη που έχει συστήσει ο Θεός.


Παύλος Ευδοκίμωφ

18/10/16

Το παιδί και ο φιλόσοφος



Το παιδί ζει στην εποχή που υφίσταται, ο φιλόσοφος ζει στην εποχή πού θα έρθει.
Κοκκίνισε το άνθος του λουλουδιού και με την ομορφιά του τράβηξε το βλέμμα και του παιδιού και του φιλοσόφου. Το παιδί κοιτά και χαίρεται για εκείνο πού βλέπει το μάτι του. Ο φιλόσοφος κοιτά με τις σκέψεις στην άλλη επο­χή και στη θέση του ανθισμένου λουλουδιού με θλίψη παρατηρεί τον στεγνό σκελετό της, στον οποίο δεν βουίζουν μέλισσες, αλλά φθινοπωρι­νός θρήνος του άνεμου.
 Τι μπορεί να διώξει το σύννεφο από το μέτω­πο του φιλοσόφου; Τί άλλο εάν όχι η παράταση της σκέψης μέχρι το τέλος· πίσω απ' όλες τις γνωστές μας εποχές μακριά, στην εποχή της αιώνιας άνοιξης;

Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς

16/10/16

Les Innocentes (2016)

14/10/16

Πρέπει να δεχόμαστε το αυτομαστίγωμα ( των Μουσουλμάνων) στον Πειραιά;

Αναδημοσιεύουμε ένα ενδιαφέρον άρθρο που θίγει ένα θέμα,
 το οποίο συνήθως οι "πολιτικώς ορθοί" συμπατριώτες μας κάνουν πως δεν βλέπουν.



Χρι­στί­να Τα­χιά­ου (Protagon 13/10/16)


Ζού­με σε μια χώ­ρα στην ο­ποί­α κά­θε Δε­κα­πεν­ταύ­γου­στο δι­α­βά­ζου­με δε­κά­δες άρ­θρα που λοι­δο­ρούν «τις γρι­ές στην Τή­νο» ε­πει­δή προ­σβάλ­λουν την ό­ποι­α αι­σθη­τι­κή μας. Αλ­λά κα­νέ­να που να α­να­φέ­ρε­ται στην προ­σβο­λή της δη­μό­σιας τά­ξης και των χρη­στών η­θών α­πό ε­κεί­νους που αυ­το­μα­στι­γώ­νον­ται στον Πει­ραι­ά. Αν πεις κά­τι κιν­δυ­νεύ­εις να κα­τη­γο­ρη­θείς για «ισ­λα­μο­φο­βί­α» και «ρα­τσι­σμό».
 Ο­μο­λο­γώ ό­τι α­γνο­ού­σα πως α­πό το 1978 Σι­ί­τες Μου­σουλ­μά­νοι αυ­το­μα­στι­γώ­νον­ται στον Πει­ραι­ά προ­κει­μέ­νου να γι­ορ­τά­σουν την Α­σού­ρα, να τι­μή­σουν τη μνή­μη του μάρ­τυ­ρά τους. Προ­φα­νώς ό­σες φο­ρές εί­χε τύ­χει στο πα­ρελ­θόν να δω κά­ποι­α σχε­τι­κή εί­δη­ση, θε­ώ­ρη­σα ό­τι α­φο­ρού­σε το Ι­ράν ή κά­ποι­α άλ­λη μου­σουλ­μα­νι­κή χώ­ρα και το προ­σπέ­ρα­σα, ό­πως κά­νω κι ό­ταν α­κού­ω για σταύ­ρω­ση με α­λη­θι­νά καρ­φιά Χρι­στια­νών στις Φι­λιπ­πί­νες. Φέ­τος, ό­μως, ή­ταν τέ­τοι­ος ο βομ­βαρ­δι­σμός με ει­κό­νες στην τη­λε­ό­ρα­ση και τα site, που θέ­λον­τας και μη έ­μα­θα ό­τι τό­σο στον Πει­ραι­ά ό­σο και σε άλ­λες ελ­λη­νι­κές πό­λεις τη­ρεί­ται το «έ­θι­μο» αυ­τό...


12/10/16

Ορθοδοξία, η θρησκεία της χαράς!


Ομιλία που πραγματοποίησε ο π. Χριστόδουλος Μπίθας κατά τη διάρκεια αγρυπνίας την Τρίτη 11 Οκτωβρίου 2016, στο πλαίσιο του προγράμματος «ΕΝΟΡΙΑ εν δράσει...» του Ι. Ν. Ευαγγελιστρίας Πειραιώς.

11/10/16

Αν­τι­κλη­ρι­κα­λι­στές, οι κα­λύ­τε­ροι φί­λοι της Εκ­κλη­σί­ας!






 Σω­τή­ρης Μη­τρα­λέ­ξης
 
Επίκουρος καθηγητής φιλοσοφίας στο Πανεπιστήμιο της Πόλεως, Κωνσταντινούπολη
 Ερευνητικός Εταίρος στο Πανεπιστήμιο του Winchester
 από την Huffington Post


Δεν υ­πάρ­χει με­γα­λύ­τε­ρος σύμ­μα­χος της Εκ­κλη­σί­ας ό­σον α­φο­ρά στα θε­σμι­κά κε­κτη­μέ­να της α­πό τους σκλη­ρούς αν­τι­κλη­ρι­κα­λι­στές. Αυ­τό δεν εί­ναι τρό­πος του λέ­γειν ή ρη­το­ρι­κό πυ­ρο­τέ­χνη­μα: για τους λό­γους που θα ε­ξη­γή­σω ε­δώ, στην πρά­ξη η α­πο­κλει­στι­κή και μό­νη δύ­να­μη πλή­ρους υ­πο­στή­ρι­ξης του status quo δεν προ­έρ­χε­ται α­πό την δι­οι­κού­σα εκ­κλη­σί­α, τους πι­στούς, τους θε­ο­λό­γους ή τους ει­δι­κούς, αλ­λά α­πό τους μα­χη­τι­κούς αν­τι­κλη­ρι­κα­λι­στές, α­κρι­βώς λό­γω του μα­ξι­μα­λι­σμού τους.

Ο λό­γος που συμ­βαί­νει αυ­τό εί­ναι η έλ­λει­ψη ε­πα­φής του ελ­λα­δι­κού αν­τι­κλη­ρι­κα­λι­στι­κού λό­γου με τα πραγ­μα­το­λο­γι­κά δε­δο­μέ­να--νο­μι­κά, οι­κο­νο­μι­κά, πε­ρι­ου­σια­κά, ο­τι­δή­πο­τε. 
Ο­πό­τε, ό­ταν έρ­θει η ώ­ρα να «με­τρη­θεί» η αν­τι­κλη­ρι­κα­λι­στι­κή πο­λι­τι­κή θέ­ση ως προς την ε­φαρ­μο­σι­μό­τη­τά της και την ε­πα­φή της με την πραγ­μα­τι­κό­τη­τα, αυ­τή κα­ταρ­ρέ­ει στις αν­τι­φά­σεις της--και, ελ­λεί­ψει κά­ποι­ου με­τρι­ο­πα­θέ­στε­ρου Plan B, έ­χον­τας α­δειά­σει α­φή­νει την α­πο­κλει­στι­κό­τη­τα του πε­δί­ου συ­ζή­τη­σης και του δη­μό­σιου λό­γου στην υ­πο­στή­ρι­ξη του status quo α­πό τους αν­θι­στά­με­νους στους αν­τι­κλη­ρι­κα­λι­στές. Ό­ταν η «αν­τί­θε­ση» α­πο­δει­κνύ­ε­ται προ­βλη­μα­τι­κή, αυ­τό που τε­λι­κά δι­και­ώ­νε­ται εί­ναι η «θέ­ση»...



Όλο το κείμενο εδώ στο ΑΡΧΑΓΓΕΛΩΝ ΚΕΙΜΕΝΑ

10/10/16

Μιλώντας στους άλλους για τα σπουδαία και σημαντικά





Ο Μητροπολίτης Αντώνιος του Σουρόζ (Ορθόδοξος Ρώσος, επίσκοπος στην Αγγλία μέχρι το θάνατο του το 2003), εκείνη την εποχή ήταν λαϊκός και σπούδαζε ιατρική στο Παρίσι. Εκεί ένας φίλος του διηγήθηκε την εξής ιστορία για την αγία Μα­ρία Σκομπτσόβα, την οποία μετά διηγόταν στο ποίμνιο του: «Η Λίζα πήγε στο εργοστάσιο χαλυβουργικής στο Κρεσώ, όπου εργάζονταν Ρώσοι εμιγκρέδες. Εκεί, τους ανακοίνωσε ότι επρόκειτο να κάνει μια σειρά ομιλιών για τον Ντοστογιέφσκυ. "Δεν έχουμε ανάγκη τον Ντοστογιέφσκυ, της είπαν, αλλά τα σεντόνια μας χρειάζονται σιδέρωμα, τα σπίτια μας θέλουν καθάρισμα, τα ρούχα μας είναι σε άθλια κατάσταση και πρέπει να μανταριστούν - κι εσύ μας φέρνεις τον Ντοστογιέφσκυ!" Τότε εκείνη απάντησε: "Εντάξει. Αν αυτά είναι που έχετε ανάγκη, ας αφήσουμε τον Ντοστογιέφσκυ στην ησυχία του." Και για επτά μέρες καθάριζε δωμάτια, έραβε, μπάλωνε, σιδέρωνε, έπλενε. Όταν τέλειωσε όλες αυτές τις δουλειές, της ζήτησαν να τους μιλήσει για τον Ντοστογιέφσκυ.
»Αυτό μου έκανε μεγάλη εντύπωση, είπε ο φίλος στον Αντώνιο, γιατί δεν είπε: "Δεν ήρθα εδώ για να σας σιδερώσω ή να καθαρίσω τα δωμάτια σας. Δεν μπορείτε να το κάνετε αυτό μόνοι σας;" Αλλά ανταποκρίθηκε άμεσα και μ' αυτό τον τρόπο κέρδισε τις καρδιές και το πνεύμα αυτών των ανθρώπων».

Jim Forest
(από τον βίο της Αγίας Μαρίας Σκομπτσόβα [1891-1945])

7/10/16

ΤΑ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΑ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΜΑΤΙΑ ΕΝΟΣ ΘΕΟΛΟΓΟΥ




«Τα Θρησκευτικά είναι η ώρα του παιδιού», λένε ειρωνικά κάποιοι. Υπονοούν ότι οι μαθητές δεν ενδιαφέρονται, κάνουν φασαρία, διαλύουν τη διδακτική ώρα. Μπορεί να υπονοούν ότι και οι θεολόγοι εκπαιδευτικοί βρίσκονται στον κόσμο τους. Μιλούνε με γλώσσα ξύλινη, παρωχημένη, διδάσκουν το παρελθόν το οποίο η επιστήμη δήθεν έχει απορρίψει, ιδίως αναφορικά με τη δημιουργία του κόσμου και την ύπαρξη του Θεού. Και γι’  αυτό προτείνουν και θέλουν να επιβάλουν την αναδιάρθρωση του μαθήματος. Να είναι ανοιχτό στη σύγχρονη πραγματικότητα και στις άλλες θρησκείες. Να χρησιμοποιούν οι ίδιοι οι διδάσκοντες, οι οποίοι κατά τα άλλα είναι στον κόσμο τους, νέες παιδαγωγικές τεχνικές, ώστε τα παιδιά και να ενδιαφέρονται και να συμμετέχουν. Να γίνουν τα Θρησκευτικά από ένα μάθημα που δεν ενδιαφέρει, ένα μάθημα πολιτισμού. Πώς αυτό θα ενδιαφέρει βέβαια παιδιά που συχνά δεν έχουν καθόλου διάθεση να μάθουν, είναι ένα ερώτημα στο οποίο το ευχολόγιο του νεωτερισμού δεν μπορεί να απαντήσει.
           Όχι, δεν είναι τα Θρησκευτικά «η ώρα του παιδιού»! Είναι μία συνάντηση νέων ανθρώπων με έναν θεολόγο που όταν έχει επίγνωση του ότι είναι δάσκαλος, μπορεί να τους βοηθήσει να συναντήσουν στοιχεία ζωής που δεν τα βρίσκουν πλέον σε άλλα μαθήματα. Η αφήγηση, για παράδειγμα, σήμερα έχει περιοριστεί στο ελάχιστο. Στην Ιστορία, στη Λογοτεχνία, στα Αρχαία Ελληνικά από μετάφραση ο δάσκαλος δεν αφηγείται, δεν παρουσιάζει στους μαθητές ιστορίες με τρόπο που να τους προσελκύει το ενδιαφέρον. Εικόνες, τεχνικά στοιχεία, καμία επαφή με την πραγματική ζωή, καμία μεταφορά στις βαθύτερες υπαρξιακές ανάγκες του ανθρώπου. Κανένα περιθώριο για διαφωνία, κάτι που το μάθημα των θρησκευτικών προσφέρει ως την μέγιστη ευκαιρία, ο μαθητής να αισθάνεται την ελευθερία να ρωτήσει, να αμφισβητήσει, να παραπονεθεί, να μοιραστεί, να ακούσει.
            Και ο δογματισμός; Έχουν την εντύπωση οι αρνητές του μαθήματος ότι η σημερινή νεολαία, αν ακούσει για τον Χριστό και την Ορθοδοξία, θα τρέξει κατ’  ευθείαν στην Εκκλησία. θα χάσει τη δυνατότητα να σκέφτεται ελεύθερα. Από την αντίθετη πλευρά, την ίδια αντίληψη έχουν και όσοι θεωρούν πως αν η Ορθοδοξία συζητήσει για τις άλλες θρησκείες, οι μαθητές θα γίνουν μουσουλμάνοι και βουδιστές. Το πρόβλημα δεν είναι ο διάλογος. Είναι αν γνωρίζουμε σε ποια βάση θα τον θέσουμε. Θέλει η πολιτεία να είμαστε Έλληνες;  Θέλει τα συστατικά στοιχεία της ταυτότητάς μας, γλώσσα, θρησκεία, ιστορία, πολιτισμό; Ή θέλει να είμαστε ακόλουθοι του παγκοσμιοποιημένου πολιτισμού, αυτού που θεοποιεί το εγώ και μας κάνει να λειτουργούμε με γνώμονα όχι την αγάπη, αλλά τον φόβο και την ηδονή;
            Το μάθημα των Θρησκευτικών είναι το τελευταίο ανάχωμα στην ισοπέδωση του ανθρωπίνου προσώπου. Στη σύγχυση που μας καθιστά άτομα χωρίς ταυτότητα και χωρίς κριτική σκέψη. Ακόμη κι αν κάποιοι θεολόγοι νομίζουν ότι πρέπει να κάνουν προπαγάνδα (αν και πολλοί διορίστηκαν χωρίς να έχουν καμία σχέση με την Εκκλησία), η αμφισβήτηση των μαθητών τους είναι αρκετή για  να τους συνεφέρει. Τις ιδεοληψίες όμως όλων εκείνων που φαντασιώνονται ότι δημιουργώντας χάος, θα καταστήσουν ελκυστικότερο το μάθημα και που δεν ακούνε καμία κριτική, ποιος αλήθεια θα αντιμετωπίσει; Η απάντηση θα δοθεί από τους θεολόγους που θα επιμείνουν στο χτίσιμο σχέσης αγάπης, κριτικής και αυθεντικού προβληματισμού στις ψυχές των μαθητών. 


π. Θεμιστοκλής Μουρτζανός

3/10/16

Ο Θείος έρωτας


Ο θείος έρωτας είναι και εκστατικός, αφού δεν επιτρέπει στους εραστές ν’ ανήκουν στον εαυτό τους αλ­λά τους παραδίνει στους ερωμένους τους. [...]
Γι' αυτό κι ο μέγας Παύλος κυριευμένος από το θείο έρωτα και κοινωνώντας την εκ­στατική του δύναμη φωνάζει μ’ ένθεο στόμα: ΄΄Δε ζω πια εγώ· μέσα μου ζει ο Χριστός΄΄, ως αληθινός εραστής, πού είναι, όπως ο ίδιος λέει, σ’ έκσταση από τον εαυτό του μέσα στο Θεό και δε ζει τη δική του ζωή αλλά του ερωμένου, πού του είναι εξαιρετικά αγαπητή.
Πρέπει να τολμήσομε να πούμε για χάρη της αλήθειας και τούτο, ότι και ο ίδιος ο αίτιος όλων, εξαιτίας του ωραίου και αγαθού έρωτα προς όλα από υπερβολή ερωτικής αγαθότη­τας γίνεται έξω εαυτού με τις πρόνοιές Του προς όλα τα όντα και είναι σα να νιώθει ότι θέλγεται από αγαθότητα, αγάπη κι έρωτα. Και από την κατάσταση υπεροχής έναντι όλων και χωρισμού από όλα κατεβαίνει στην περιοχή όλων με μια υπερούσια δύναμη έκστασης πού δεν τον βγάζει ωστόσο από τον εαυτό του. Για το λόγο αυτό και οι δεινοί στα θεία Τον αποκαλούν ζηλότυπο, επειδή τρέφει πολύ αγαθό έρωτα προς τα όντα, έχει ζηλοτυπία, και όσα τον ποθούν ζηλεύει και για όσα Αυτός προνοεί.
Ο έρως και το εραστό ανήκουν πέρα ως πέρα στο ωραίο κι αγαθό, προϋπάρχουν στο ωραίο κι αγαθό και υπάρχουν και δη­μιουργούνται εξαιτίας του ωραίου κι αγαθού.

Άγιος Διονύσιος Αρεοπαγίτης