30/9/09

Ο ΕΚΤΡΟΧΙΑΣΜΟΣ ΕΙΝΑΙ ΑΝΑΠΟΦΕΥΚΤΟΣ ΘΕΕ ΜΟΥ!

Τώρα οι τρίλιες των πουλιών που άκουγα τα ξημερώματα πρέπει νά’χουν φτάσει μακριά, να τρέχουν από δω κι εκεί, και να συρράπτουν τα κομματάκια της πραγματικότητας, τέτοιας που την εκαταντήσαμε. Στα πλαϊνά μου τραπέζια οι ντόπιοι, αυτοί, έχουν πέσει με τα μούτρα στις εφημερίδες που μόλις έφερε το μεσημεριανό αεροπλάνο. Μυστήριοι άνθρωποι. Τους ξέρω χρόνια, τους μελετώ σαν να’ τανε πειραματόζωα. Στις κοινωνικές τους σχέσεις, τις οικογενειακές αλλά και τις επαγγελματικές, συμπεριφέρονται με μιαν ευθύτητα και μια ψυχική ευγένεια που μαρτυρούν κοιτάσματα χρυσού στο προγονικό τους υπέδαφος.



Η κρίση τους είναι καθαρό μαχαίρι. Κόβει τα πράγματα σε καλά και κακά, μαύρα και άσπρα, όπως μας τα’ μαθε η μάνα μας. Έτσι όμως κι εμπλακούν στα συνθήματα που τους προσφέρουν με τον δικό τους δόλιο τρόπο οι πολιτικές παρατάξεις, η καθαροσύνη αυτή χάνεται. Και τα μεν και τα δε είναι όλα καλά εάν βρίσκονται από το μέρος μας και όλα κακά εαν βρίσκονται από το άλλο. Δεν υπάρχει τρόπος να χωριστούν αλλιώς. Ούτε κανείς βιοχημικός η οφθαλμολόγος θα μπορούσε να μας εξηγήσει πως γίνεται τόσο ετερόκλητα πράγματα να αποκτούν έξαφνα το ίδιο χρώμα και να θολώνει το ίδιο μυαλό. Και το ωραίο είναι ότι, σε τελική ανάλυση, την νύφη την πληρώνεις εσύ, που βρίσκεσαι με τους απ ξω.



Δεν τολμάς να τραβήξεις μιαν από τις αξίες που πιστεύεις ότι ικανοποιούν την εθνική σου φιλαυτία, και βλέπεις να βγαίνουν μαζί της ένα σωρό άνθρωποι των χρηματιστηρίων, που ανεβοκατεβαίνουν στην κόλαση όπως στο σπίτι τους. Δεν κοτάς ν’ αγγίξεις μίαν από τις αξίες που ικανοποιούν τα αισθήματά σου για κοινωνική δικαιοσύνη, και βρίσκεσαι να «κάνεις πορεία» μ’ έναν συρφετό ανθρώπων που δεν έχουν δική τους σκέψη αλλά την περιμένουν από τον καθοδηγητή τους.


Έτσι όμως η ψυχή μας υποχρεώνεται να κυλήσει πάνω σε δυό γραμμές που αδυνατούμε να παραλληλίσουμε. Ο εκτροχιασμός είναι αναπόφευκτος Θεέ μου!


Οδ. Ελύτη, Τα δημόσια και τα ιδιωτικά, Ίκαρος 1990


28/9/09

Υπόμνημα για έναν παππού μου που δεν άφησαν οι συγγενείς μου να γεράσει…

Πλησιάζει η μέρα των εκλογών. Πολλοί συμπολίτες μας μιλούν με απαξίωση για την πολιτική και τους πολιτικούς. Για ξύλινη γλώσσα, για αμοραλισμό, για διαφθορά, για αριβισμό. Συνειρμικά έρχεται στο νου το όνομα και η μορφή του Ιωάννη Καποδίστρια. Κι η Ειρήνη γράφει το ακόλουθο κείμενο...


Ιωάννης Καποδίστριας, 11/2/1776 - 27/9/1831


Σαν ψέματα μου φαίνεται. Υπήρξε όντως τόσο ακέραιος και ικανός; Απ’ αυτόν απορρέουν τόσες πρωτοβουλίες, τόσα επιτεύγματα;


Κόμης με τρία πτυχία, στα νιάτα του γιάτρευε στην γενέτειρά του τον απλό λαό, αναλάμβανε τη σύνταξη νέου συντάγματος και ίδρυε πλήθος σχολείων στην Επτάνησο. Στην υπηρεσία του Τσάρου μετά, πέτυχε την ενοποίηση της Ελβετίας, έσωσε την Γαλλία από εδαφικό διαμελισμό και οικονομική κατάρρευση, οργάνωσε το κράτος της Βαρσοβίας, αγωνίστηκε για την κατάπαυση των επαναστάσεων στην Αμερική, κατά των απολυταρχικών διοικήσεων Ισπανών και Πορτογάλων και του δουλεμπορίου των μαύρων, υπέρ της ενοποίησης της Ευρώπης σε ισότιμη βάση.


Στο χτίσιμο της πατρίδας καταρχάς κινητοποίησε τις χιλιάδες του απόδημου Ελληνισμού κι εξασφάλισε την σωτήρια για την Επανάσταση «αυστηράν ουδετερότητα» της Ιεράς Συμμαχίας. Ως πρώτος Κυβερνήτης, έπειτα, επί τρία χρόνια, οκτώ μήνες και είκοσι μία ημέρες έδωσε τα πάντα για την πατρίδα, ακόμα και την τελευταία του πνοή. Έμπειρος, έγκριτος, ρεαλιστής, οραματιστής, υπόδειγμα ήθους και αυτοθυσίας.


Αιωνία του η μνήμη! Άραγε οι διάδοχοί του, οι επίγονοί του, εμείς οι Νεοέλληνες, θα είχαμε κάτι να παραδειγματιστούμε από τα λόγια του; Λόγια σε άμεση αντιστοιχία με τα έργα του, με τη ζωή και την προσφορά του… Λόγια επίκαιρα ενόψει της ερχόμενης Κυριακής…

Σταχυολογώ από το ταμείο παρακαταθηκών του, από την αλήθεια του:


«Είμαι ευχαριστημένος... Αντιστάθηκα στις πιο μεγάλες και γοητευτικές προτάσεις ... Έμεινα σταθερός στο να παραιτηθώ από λαμπρές και ανετότατες θέσεις ... προκειμένου να μείνω με όλη μου την καρδιά προσκολλημένος ... σε όσα εγώ πιστεύω ως ιερά καθήκοντα ... Μού προσφέρθηκαν περισσότερες από μια ωραίες αποκαταστάσεις. Τις αρνήθηκα χωρίς δυσαρέσκεια. Θα είχα γίνει Κροίσος στα πλούτη, αλλά στους αντίποδες. Θα είχα προχωρήσει κατά χίλια βήματα στην σταδιοδρομία μου, αλλά έξω από τις αρχές μου, από την ατμόσφαιρά μας. Δεν το θέλησα και ούτε θα το θελήσω ποτέ... Ελπίζω στην θεϊκή προστασία ...» (γράμμα στον πατέρα του, όταν ήταν διπλωμάτης στην υπηρεσία του Τσάρου)



Όταν το 1815 ο Τσάρος του ανακοίνωσε την πρόθεσή του να τον διορίσει Υπουργό των Εξωτερικών, αρχικά δεν δέχτηκε, διότι δεν θα μπορούσε να θυσιάσει τα συμφέροντα της πατρίδας του ευρισκόμενος στην υψηλή αυτή θέση. Απάντησε, λοιπόν, στον Τσάρο: «Μεγαλειότατε, εντίμως σας δηλώνω ότι οσάκις ευρεθώ προ του τραγικού διλήμματος να υποστηρίξω τα συμφέροντα της σκλαβωμένης πατρίδος μου ή τα συμφέροντα της αχανούς αυτοκρατορίας σας, δεν θα διστάσω ούτε στιγμή: Θα τεθώ με το μέρος της πατρίδος μου ... Θα ήταν εκ μέρους μου αχαριστία, θα παρέβαινα τα καθήκοντά μου προς την γήν που με γέννησε, εάν, προκειμένου να απαλλαγώ από τις πιέσεις που θα μου έκαναν, θεωρούσα τον εαυτό μου ξένον προς την Ελλάδα. Αισθάνομαι όμως τον εαυτό μου ανίκανον για μιά τέτοια θυσία! ... Θα ευρίσκομαι σε συνεχή επικοινωνία μαζί τους, θα τους βοηθώ!...» και «Είμαι Έλλην και θα μείνω Έλλην για πάντα».



Έλληνες από τη Μαριανούπολη, θέλοντας να τον ευχαριστήσουν για τη βοήθειά του προς την κοινότητά τους, του έδωσαν ένα μεγάλο χρηματικό ποσό. Αρνήθηκε να το δεχθεί και για να μην τους προσβάλλει τους είπε: «... δέχομαι το δώρο σας. Αλλά με τον όρο να καταθέσετε αυτά τα χρήματα σε Τράπεζα και με τους τόκους να προσλάβετε Έλληνα διδάσκαλο για να σας διδάσκει τη μητρική σας γλώσσα. Γιατί αποτελεί εντροπή, όντας Έλληνες στην καταγωγή, στο φρόνημα και στη θρησκεία, να αγνοείτε την ευγενέστερη και πλουσιότερη γλώσσα του κόσμου, που την διδάσκονται τόσοι άλλοι αλλοεθνείς ...».

" Μιά ημέρα, στη διάρκεια μιάς εγκάρδιας συνομιλίας, μου είπε με εκείνη την αξιολάτρευτη απλότητα που τον διέκρινε: 'Εκπλήττεσθε γιατί έχω διαλέξει αυτά τα δύο πενιχρά δωμάτια στο σπίτι της κυρίας Lamotte ... Μα ο λόγος είναι ότι μου στοιχίζουν μονάχα 30 φράγκα το μήνα και ασφαλώς δεν ξέρετε ότι για τη συντήρηση και των δύο μας (και του υπηρέτη του) δεν πρέπει να ξεπεράσουμε το ποσόν των 6 φράγκων την ημέρα.' Χονδρά δάκρυα ύγραναν τα μάτια μου και του έσφιξα το χέρι με συγκίνηση: 'Είσθε αξιοθαύμαστος', του είπα βαθιά συγκλονισμένη. 'Μα όχι, κυρία μου, απλώς είμαι συνεπής προς τον εαυτό μου! Αυτό είναι όλο. Όταν όλα τα διαβήματα και οι ενέργειές μου, όλες οι γραπτές μου εκκλήσεις ζητούν από τις γενναιόδωρες ψυχές ψωμί και ενδύματα για τους συμπατριώτες μου, όταν, αφού χτύπησα τις πόρτες των παλατιών των πλουσίων, χτύπησα μετά και τις πόρτες των καλυβών των φτωχών, για να συλλέξω τον οβολό του φτωχού, πρέπει να ημπορώ να τους λέω με παρρησία: Έδωσα τα πάντα πριν ζητήσω και τη δική σας βοήθεια για τους αδελφούς μου". (απάντηση στην βαρώνη Charlotte de Sor, όταν του είπε πως είναι αξιοθαύμαστος που, εγκαταβιώνοντας στη Γενεύη, απαρνήθηκε τα προνόμια του αξιώματός του και ζούσε λιτά.)


«Επέρασα την Μεγάλη Εβδομάδα με τον Μητροπολίτην. Καί παρητήθην όλων των οχληρών διπλωματικών γευμάτων. Το αυτό έπραξα και κατά τας δύο πρώτας ημέρας του Πάσχα κατά το εκκλησιαστικόν τυπικόν των οποίων μόνον ηδυνήθην να εκπληρώσω τα θρησκευτικά μου καθήκοντα.»



Δεν δίστασε να υποθηκεύσει ολόκληρη τη μεγάλη ακίνητη πατρική περιουσία του στην Κέρκυρα, να δαπανήσει όλα τα χρήματά του για να στηρίξει το νεοσυσταθέν κράτος, να ζήσει ο ίδιος με τρόπο λιτό φέρνοντας τον εαυτό του και την υγιεία του στα όρια, όπως αναφέρει και η Γενική Εφημερίδα της Κυβερνήσεως: «... Ο γιατρός του είπε να βελτιώσει λίγο την τροφή του, ήταν επείγουσα ανάγκη για την υγεία του. Κι εκείνος απήντησε αποφασιστικά: Τότε μονάχα θα βελτιώσω την τροφή μου, όταν θα είμαι βέβαιος ότι δεν υπάρχει ούτε ένα Ελληνόπουλο που να πεινάει ...». Ο δε Μακρυγιάννης γράφει για να δείξει τον τρόπο ζωής του: «Ο Κυβερνήτης έτρωγε επί 4 ημέρες μία κότα».


«Aποστρέφομαι το να προμηθεύω εις τον εαυτόν μου τας αναπαύσεις του βίου, αι οποίαι προϋποθέτουν την ευπορίαν, ενώ ευρισκόμεθα εις το μέσον ερειπίων περικυκλωμένοι από πλήθος ολόκληρον ανθρώπων βυθισμένων εις την εσχάτην αμηχανίαν...» (προς την Δ΄ Eθνικήν Συνέλευση, 4/8/1829, αρνούμενος να δεχθεί μισθό που ψήφισαν δις υπέρ του το Πανελλήνιο και η Γερουσία)


«Πρώτα είμαι Έλληνας... γιατί γεννήθηκα σε αυτή την χώρα... Είμαι Έλληνας από πατέρα και μητέρα. Είμαι με την χάρη του Θεού που μού ανέθεσε την κυβέρνησιν αυτού του πτωχού λαού... Είμαι Έλληνας εκ γενετής, από καθαρή αγάπη, από αίσθημα, από καθήκον και από Θρησκεία»



22/9/09

Ο ΑΙΣΩΠΟΣ ΚΑΙ Ο ... ΑΜΚΑ

Θυμάστε την ιστορία του Αισώπου για τον βοσκό που όλο έλεγε ψέματα για να περάσει η ώρα κι όλο φώναζε στους συγχωριανούς του πως λύκοι τού τρώγαν τα πρόβατα; Μια φορά - δυο φορές τους ξεσήκωσε κι έτρεξαν να τον βοηθήσουν, μα όταν ήρθαν πραγματικά οι λύκοι, οι χωριανοί έμειναν στα σπίτια τους και ο χωρατατζής το' χασε το κοπάδι του.


Κάπως έτσι μάλλον θα γίνει με τους αγαπητούς ζηλωτές Χριστιανούς, παλαιοημερολογίτες κι όχι μόνο! Την μια το barcode, την άλλη το σύμφωνο Σένγκεν, τώρα ο ΑΜΚΑ, φωνάζουν σαν τον βοσκό πως έρχεται ο Αντίχριστος, τρομάζουν τους ανθρώπους, άλλους τους φανατίζουν, άλλους τους κάνουν να γελούν με την καρδιά τους κι άλλους να μας υποτιμούν τους Ορθοδόξους ως βαρεμένους και θρησκόληπτους.

Και επειδή από τις πολλές κραυγές ο κόσμος θα βαρεθεί, όταν (κάποτε, το πότε δεν το ξέρουμε) έρθει μια παγκόσμια τάξη πραγμάτων (στην πραγματικότητα, κι όχι επειδή κάποιοι τήν ονομάζουν ήδη), ο πολύς κόσμος θα κοιμάται τον ύπνο του δικαίου. Και θα κοιμάται χωρίς να έχει καταλάβει πως το κύριο πρόβλημά μας δεν είναι ο οποιοσδήποτε ΑΜΚΑ, αλλά η βαθειά αφασία στην οποία βρισκόμαστε ως λαός. Χωρίς πολιτισμό, χωρίς πνευματική καλλιέργεια, χωρίς αρχές, οι νεοέλληνες μοιάζουμε έτοιμοι να παραδοθούμε σε οποιονδήποτε ψευδοσωτήρα.

Για τα φακελώματα, δίκιο έχουν όσοι φωνάζουν, αλλά να θυμηθούμε και κάποια φακελώματα μερικές δεκαετίες πριν, για τα οποία παρόμοιοι κύκλοι καθόλου δεν διαμαρτύρονταν και καθόλου δεν έβλεπαν φόβο αφού οι φάκελοι είχαν στόχο τους "άλλους".

Για την "αριθμοποίηση του ανθρώπου" λόγω ΑΜΚΑ, να θυμίσουμε πως κι η απλή ταυτότητα αριθμό είχε, κι όποιος δεν την διέθετε ούτε μπορούσε να πουλήσει, ούτε να αγοράσει, εδώ κι εκατό χρόνια! (Κι όμως για την ταυτότητα αυτή, κάναμε διαδηλώσεις να παραμείνει!).

Το ζήτημα με τον ΑΜΚΑ (όπως και με το Σένγκεν και τις ηλεκτρονικές ταυτότητες), είναι πολιτικό. Ανησυχούμε ως πολίτες του κόσμου, αλλά ως Χριστιανοί ας αφήσουμε προς το παρόν "τα του Καίσαρος τω Καίσαρι". Στο κάτω-κάτω αν είναι να γίνει διωγμός κάποτε, ας γίνει καλοί μας αδελφοί, δεν θα μας αφήσει έτσι ο Θεός! Διωκόμενη ανδρώθηκε η Εκκλησία του Χριστού κι όχι συμπορευόμενη με την εξουσία του κόσμου τούτου. Γιατί πρέπει να γκρινιάζουμε διαρκώς μέχρι τότε και να μιλάμε για τον Αντίχριστο, αντί να μιλάμε για τον Χριστό;

Ας σταματήσουμε να αναπαράγουμε θεωρίες συνωμοσίας και μελλοντολογίες. Ο κόσμος ούτως ή άλλως βαδίζει στα έσχατα, μα δεν ξέρουμε πότε. Εκείνο που ξέρουμε είναι ότι τον καθένα μας τον περιμένει σίγουρα η προσωπική του κρίση, τα δικά του έσχατα, ο θάνατος. Έχουμε κληθεί σε μετάνοια και αυτό πρέπει να είναι το μοναδικό μέλημά μας. Κι αν εργαζόμαστε την μετάνοιά μας, δεν φοβόμαστε τίποτα, ούτε μπορεί κανείς να μας εξαπατήσει.

Παραθέτουμε στην συνέχεια κείμενο του π. Γρηγορίου Καψάνη που βάζει τα πράγματα στην θέση τους και απαντά με ολοκληρωμένο τρόπο στους πανικοβλημένους ...Αμκαπαθείς!


Η νέα κάρτα ασφαλίσεως ΑΜΚΑ


του Αρχιμ. Γεωργίου Καψάνη

Καθηγουμένου της Ιεράς Μονής Οσίου Γρηγορίου



Αδελφοί μοναχοί εξ Αγίου Όρους και λαϊκοί αδελφοί εκ του κόσμου μας ερωτούν τί πρέπει να κάνουν με τις νέες κάρτες ασφαλίσεως, οι οποίες φέρουν τον ΑΜΚΑ (Αριθμό Μητρώου Κοινωνικής Ασφαλίσεως). Διερωτώνται αν πρέπει να τις παραλάβουν ή αν πρέπει να αρνηθούν την παραλαβή τους.
Προβληματίζονται αν ο ΑΜΚΑ περιέχει τον αριθμό-σύμβολο του Αντιχρίστου, το 666, ή έστω αν με την παραλαβή του συμβάλλουν στην ολοκλήρωσι του «ηλεκτρονικού φακελλώματος» που θα διευκολύνη την μελλοντική επιβολή του Χαράγματος του Αντιχρίστου.

Το ζήτημα έχει δύο όψεις, για κάθε μία από τις οποίες έχουν δοθή ικανοποιητικές απαντήσεις από την Ιερά Κοινότητα του Αγίου Όρους κατά τα έτη 1987 και 1997, όταν είχε τεθή το ζήτημα εξ αφορμής του ΕΚΑΜ και της κυρώσεως της Συνθήκης Σένγκεν αντίστοιχα, και οι οποίες ισχύουν διαχρονικά.


Η πρώτη όψις του ζητήματος είναι ότι με τον ΑΜΚΑ πραγματοποιείται μία μορφή «ηλεκτρονικού φακελλώματος». Κάθε φυσικό πρόσωπο συνδέεται με έναν αριθμό που λέγεται ότι θα τον συνοδεύει σε όλη του την ζωή, θα τον χαρακτηρίζει σε όλες τις συναλλαγές, τις δικαιοπραξίες και σε όλες τις σχέσεις του με τις κρατικές υπηρεσίες. Για αυτή την πλευρά του θέματος η Ιερά Κοινότης του Αγίου Όρους είχε διακηρύξει:


«Θεωρεί ακόμη η Ιερά Κοινότης εύλογη την ανησυχία πολλών για τις συνέπειες που μπορεί να έχη στην ελευθερία και αξιοπρέπεια του ανθρώπου το ηλεκτρονικό φακέλλωμα» (Ανακοινωθέν ΕΔΙΣ Αυγούστου 1988).


Εάν ο ΑΜΚΑ είχε τον αριθμό του Αντιχρίστου, δεν έπρεπε να τον δεχθή κανείς Ορθόδοξος Χριστιανός. Ο ΑΜΚΑ όμως είναι ένας αριθμός πού τυπώνεται στην κάρτα ασφαλίσεως με τον γραμμωτό κωδικό CODE 39, ο οποίος δεν σχετίζεται με τον αριθμό 666 και πολύ περισσότερο δεν είναι ο δυσώνυμος αυτός αριθμός...




...Τουλάχιστον η Πολιτεία σεβάσθηκε την ευαισθησία του ορθοδόξου λαού μας και δεν περιέλαβε στον ΑΜΚΑ τις προδιαγραφές του ΕΚΑΜ. Εάν συσχετίζουμε τον ΑΜΚΑ με τον αριθμό 666 και δημιουργούμε πανικό, επειδή δήθεν κάθε μορφή γραμμωτού κωδικού εμπεριέχει τον αριθμό του Αντιχρίστου, υπερβάλλουμε και δεν οικοδομούμε κανένα.


Από ποιμαντική πάντως άποψη θα ήταν άκαιρο να ζητήσουμε από τον καθέκαστα συνάνθρωπο μας, ο οποίος έχει λόγους να κινηθή μέσα στην σύγχρονη κοινωνία (θέματα υγείας, παιδείας, μετακινήσεως, δοσοληψιών κ.λπ.) χρησιμοποιώντας τον ΑΜΚΑ, να μη τον παράλαβη και να μπη σε δοκιμασίες.


Η παραλαβή του ΑΜΚΑ εν τούτοις δεν καταργεί την καλή ανησυχία μας, την οποία είχαμε τόσα χρόνια και αγωνισθήκαμε κατά του ΕΚΑΜ. Η καλή ανησυχία και τότε και τώρα έχει ουσιαστικό νόημα. Βεβαιώνει ότι τοποθετούμεθα σωστά έναντι της ελεύσεως του Αντιχρίστου.


Δεν πανικοβαλλόμεθα, αλλά ούτε απαξιώνουμε την προφητεία. Ανέκαθεν οι Χριστιανοί περίμεναν τον Αντίχριστο και συνεδύαζαν την έλευσί του με δύσκολες για την Εκκλησία καταστάσεις, όπως την παρουσία διωκτών του Χριστιανισμού (Νέρων), την έμφάνισι και δράσι νέων αιρέσεων (αρειανισμός κ.λ.π.), την επέλασι και επικράτησι αντιχρίστων δυναστών και τυραννικών καθεστώτων (Ισλάμ, Σταλινικός αθεϊσμός). Αυτές ήσαν οι προδρομικές καταστάσεις, για τις οποίες ο ευαγγελιστής Ιωάννης γράφει: «και νυν αντίχριστοι πολλοί γεγόνασιν, όθεν γινώσκομεν ότι εσχάτη ώρα εστίν» (Α’ Ιω. β’ 18)...



...Το πρόβλημα λοιπόν δεν είναι αν θα παραλάβουμε σε ένα δημόσιο έγγραφο έναν αριθμό, έστω μέσα σε ένα κλίμα ούτως ή άλλως προβληματικό και ενδεικτικό των «σημείων των καιρών», αλλά αν θα τον δεχθούμε ως σημείον προσκυνήσεως του Αντιχρίστου και ως Χάραγμά του, όταν αυτός ο ίδιος έλθη.


Υπό την έννοια αυτή ο ΑΜΚΑ, ως αριθμός που θα διευκόλυνε την Πολιτεία να επιτελέση το καθήκον της έναντι των πολιτών, είναι ηθικώς και πνευματικώς ουδέτερη (έχουμε βεβαίως ήδη ειπεί ότι είναι προβληματική και επικίνδυνη η αριθμοποίησις στα χέρια τυραννικών καθεστώτων ή στο πλαίσιο της ηθικής ασυδοσίας της εποχής μας).


Η παρουσία όμως του ΑΜΚΑ στην ζωή μας μας υπενθυμίζει το καθήκον μας και μπορεί να είναι το καλύτερο μήνυμα του Θεού σε όλους μας, να εντείνουμε την καθημερινή μας μετάνοια, να προσέχουμε τους εαυτούς μας «μήποτε βαρυνθώσιν ημών αι καρδίαι έν κραιπάλη και μέθη, και μερίμναις βιωτικαίς, και επιστή εφ’ ημάς αιφνίδιος η ημέρα εκείνη, ως παγίς γαρ επελεύσεται επί πάντας τους καθήμενους επί πρόσωπον πάσης της γης» (πρβλ. Λουκ. κα’ 34-35).



Εφ’ όσον ελάβαμε εντολή από τον Κύριο να προσέχουμε τα «σημεία των καιρών» (Ματθ. ιστ’ 3), και εφ’ όσον βλέπουμε ότι η παγκοσμιοποίηση σε πολιτικό, οικονομικό και θρησκευτικό επίπεδο προχωρεί, η αποστασία από το θέλημα του Θεού αυξάνει, και ο πολύς κόσμος ζη σε μία αδιαφορία για την πνευματική ζωή, μπορούμε να ιδούμε τις καταστάσεις αυτές ως «σημεία των καιρών» και να καλλιεργήσουμε την πίστι μας, την μετάνοιά μας, την αγάπη μας προς τον Κύριο, και το μαρτυρικό μας φρόνημα...

Ολόκληρο το κείμενο εδώ στο ΑΡΧΑΓΓΕΛΩΝ ΚΕΙΜΕΝΑ


17/9/09

ΓΙΑ ΝΑ ΜΗΝ ΞΕΧΝΙΟΜΑΣΤΕ...

Η ΕΙΔΗΣΗ: Ενενήντα εννέα ταφόπλακες κατέστρεψαν βάνδαλοι, στις αρχές Σεπτεμβρίου, στο νεκροταφείο του Βαλουκλί, φέρνοντας στην μνήμη τα τραγικά γεγονότα των Σεπτεμβριανών του 1955. Οι βανδαλισμοί διαπιστώθηκαν το πρωί της 2ας Σεπτεμβρίου από τους αρμοδίους φύλακες της παρακείμενης ιστορικής Ιεράς Πατριαρχικής Μονής της Ζωοδόχου Πηγής του Βαλουκλί. Οι άγνωστοι που διέπραξαν το ανοσιούργημα εισήλθαν από τον πέτρινο φράχτη του νεκροταφείου που «βλέπει» στο δρόμο.

Σε πολλούς από αυτούς τους τάφους είναι θαμμένοι ομογενείς, που πέρασαν τα τελευταία χρόνια της ζωής τους στο Γηροκομείο του Βαλουκλί. Οι άγνωστοι ισοπέδωσαν τις πλάκες των τάφων, που φέρουν πάνω τον σταυρό, τα ονόματα των αποθανόντων και την χρονολογία γέννησης και θανάτου τους.

Να σημειωθεί ότι και άλλες φορές στο παρελθόν οι φύλακες είχαν εντοπίσει βανδαλισμούς, μικρής έκτασης, αλλά είναι η πρώτη φορά που βεβηλώθηκαν τόσοι πολλοί τάφοι. Οι ζημιές θα αποκατασταθούν, αφού ολοκληρωθούν τα έργα ανέγερσης του εξωτερικού τοίχου προκειμένου να αποτραπεί μια πιθανή νέα "εισβολή" βανδάλων.

Πηγή: «Απογευματινή», Κωνσταντινούπολης


ΤΟ ΣΧΟΛΙΟ: Είπαμε να ξεχάσουμε εμείς οι Νεοέλληνες και οι γείτονες δεν μας αφήνουν να...αμαρτήσουμε. Είπαμε να πέσουμε στην λήθη, στον εκσυγχρονισμό, στην διόρθωση των βιβλίων της ιστορίας, στην λησμονιά για τα γεγονότα του Σεπτεμβρίου του 1955, στις αφηγήσεις περί συνωστισμών στα λιμάνια Σμύρνης και αλλαχού.

Και να οι παλιόφιλοι, πτήσεις καλής θελήσεως πάνω από τα νησιά μας, να ανακαινίσεις νεκροταφείων, να και εορτές μνήμης για την άλωση κάθε χρόνο(*), δεν μας αφήνουν να ξεχάσουμε και να αμαρτήσουμε. Τι δίκιο που' χε ο γέροντας Ιερώνυμος της Αίγινας που' λεγε (και μάλιστα το 1960), πως οι Τούρκοι είναι το ραβδί του Θεού για τους Έλληνες, γιατί δεν μας αφήνουν να ξεχνιόμαστε...

* Προσέξτε την φωτογραφία από την Πόλη: Οι φίλοι μας γιορτάζουν τα...556 χρόνια από τη άλωση. Όχι καθε δέκα χρόνια, η έστω κάθε πέντε, αλλά κάθε χρόνο...

ΓΙΑ ΤΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ ΤΟΥ ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ 1955 ΣΤΗΝ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΗ, ΔΕΙΤΕ ΕΔΩ ΤΗΝ ΠΕΡΣΙΝΗ ΜΑΣ ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ: http://wwwtaxiarhes.blogspot.com/2007/09/6-1955.html


10/9/09

Ε, ΟΧΙ ΚΙ ΕΤΣΙ ΔΕΣΠΟΤΑ!

Η ΕΙΔΗΣΗ (από το Romfea.gr): Το περασμένο Σάββατο, 15 Βούλγαροι ανάμεσα τους και ένα παιδί πνίγηκαν, αφού το τουριστικό πλοίο «Ίλιντεν», με το οποίο ταξίδευαν, βυθίστηκε σε απόσταση 200 μέτρων από τις όχθες της λίμνης της Αχρίδας (έκαναν τουρισμό στα Σκόπια). Μια από τις εκδοχές του θανατηφόρου ατυχήματος, είναι η υπερφόρτωση του πλοίου. Σύμφωνα με τους ειδικούς όμως η αιτία είναι μάλλον το σχίσιμο του μεταλλικού σχοινιού που διατηρούσε την ισορροπία του πλωτού σκάφους. Το πλοίο ήταν άνω των 80 ετών.


Ο Μητροπολίτης Πλόβδιβ (Φιλιππουπόλεως) κ. Νικόλαος, της Βουλγαρικής Ορθόδοξης Εκκλησίας, δήλωσε πως το τραγικό δυστύχημα στη λίμνη Αχρίδα που στοίχισε τη ζωή σε 15 Βούλγαρους ήταν σημάδι από τον Θεό.

Ο Μητροπολίτης Φιλιππουπόλεως κ. Νικόλαος, δήλωσε ότι αυτό ήταν μια «τιμωρία», για τον τρόπο που οι Βούλγαροι υποδέχθηκαν την τραγουδίστρια Μαντόνα, την ημέρα της εορτής του αποκεφαλισμού του Ιωάννου του Προδρόμου.



ΤΟ ΣΧΟΛΙΟ: Από πότε Δέσποτα αλλάξαμε θρησκεία και δεν το μάθαμε; Από πότε ο Θεός της αγάπης που δεν ήλθε να καλέσει τους δικαίους, αλλά τους αμαρτωλούς σε μετάνοια, έγινε Θεός της εκδίκησης και μάλιστα τόσο κακός που τιμώρησε τους καϋμένους τους ανθρώπους - και μάλιστα κι ένα παιδί - με θάνατο, επειδή κάποιοι άλλοι πήγαν στην συναυλία της οποιαδήποτε τραγουδίστριας;

Και γιατί τιμώρησε μια βδομάδα αργότερα (και μάλιστα σε άλλη χώρα) αυτούς κι όχι τους άλλους που πήγαν στην συναυλία; Και γιατί δεν τιμώρησε τους ανεύθυνους που είχαν ακόμα σε λειτουργία ένα πλοίο 80 ετών; Και σε εσάς πότε ακριβώς το είπε ο Θεός; Και όλοι αυτοί που θα σκανδαλιστούν και θα φύγουν από την εκκλησία με τις δηλώσεις σας δεν τους σκεφτήκατε διόλου; Κι αντί να τρέξετε να παρηγορήσετε τους συγγενείς των θυμάτων, τους γεμίσατε απέχθεια για την θρησκεία σας; Σε ποιά θρησκεία είπαμε ανήκετε;


5/9/09

Επιστρέφοντας στην Αθήνα....

Τέλος καλοκαιριού. Οι τελευταίοι παραθεριστές επιστρέφουν,θα γυρίσουμε όλοι στο μεγάλο χωριό και η πόλη θα παραζωντανέψει. Θα βρεθεί και πάλι στους γνωστούς ρυθμούς, αγχωμένοι άνθρωποι που όλο θα τρέχουν κάτι να προλάβουν, αυτοκίνητα παντού, νεύρα, σχολεία,διαγωνίσματα, απίστευτο μποτιλιάρισμα, καυσαέριο, στενοχώριες, και η ίδια μίζερη καθημερινότητα της πόλης. Φαίνεται πως κανείς δεν είναι ευχαριστημένος από αυτό που προσπαθεί να ζει στην καθημέρινότητά του.



Οι ίδιοι άνθρωποι και πάλι όλοι μαζί - ή πιο σωστά ο ένας πάνω στον άλλον - βρίσκονταν σε κλίμα διακοπών πριν κάποιες μέρες (φυσικά σε in μέρη, που φορέθηκαν πολύ φέτος το καλοκαίρι) ξεφαντώνοντας, τρώγοντας και πίνοντας όσο περισσότερο μπορούσαν, σα να ήθελαν να αποθηκεύσουν διασκέδαση για την σκληρή πραγματικότητα του χειμώνα που θα ακολουθήσει...


Έτυχε φέτος να παραθερίσω κι εγώ σε κάποιο νησί του Ιονίου με αντίστοιχες προδιαγραφές, επιχειρώντας ωστόσο πιο εναλλακτικές πορείες. Οι εικόνες είναι ακόμα έντονες: Σύνδρομο πολυκατοικίας στην παραλία, συνωστισμός στη μεγάλη (αλλά και τόσο άχαρη από τα decibel) παραλιακή βόλτα της χώρας, περιμένοντας να αδειάσει κάποιο τραπέζι στα κοσμικά εστιατόρια του νησιού, ανάμεσα σε ιδρωμένους και πιωμένους τουρίστες (ξένους και Έλληνες). Τσαλακωμένος και σχεδόν εξουθενωμένος να παραγγείλεις για να "απολαύσεις" ένα ποτό...


Το πιο ιδιαίτερο, όμως, που παρατήρησα στη διάρκεια του φετινού θέρους είναι ότι τα παραπάνω συμβαίνουν από όλους όσους βρίσκονται σε “διακοπές” τις ίδιες ακριβώς ώρες! Όλοι μαζί πάνε και όλοι μαζί φεύγουν! Μοιάζουν οι δρόμοι της καλοκαιρινής επαρχίας με μικρή Αθήνα μ΄όλες της τις σκοτούρες, σαν οι παραθεριστές να μεταφέρουν τον κόσμο που έχουν συνηθίσει μαζί τους, λες και αυτό προκαλεί ασφάλεια. Και όλα αυτά μόνο σε κάποιες μεριές του νησιού, συγκεκριμένες στιγμές μέσα στην ημέρα, ενώ τις υπόλοιπες ώρες ο τόπος ησυχάζει.



Και τώρα, καθώς επιστρέφαμε πιο “ανανεωμένοι” στην ασφάλεια του σπιτιού μας, πριν η Αθήνα προλάβει να καθαρίσει από το χειμωνιάτικο νέφος και ο ουρανός της είχε μαυρίσει από τις φλόγες. Δεν με νοιάζει αν οι φετινές φωτιές είναι εμπρησμός ή απλή ανευθυνότητα, ή αν είμαστε ή όχι κατάλληλα προετοιμασμένοι για την αντιμετώπιση της φωτιάς, για να ρίξω ευθύνες. Άκουγα στο τρανζιστοράκι για τις περιοχές που φλέγονταν κι ένοιωθα

θλίψη στην σκέψη πως τον χειμώνα η πόλη καιγόταν από την "αγωνιζόμενη νεολαία" και το καλοκαίρι από ασυνείδητους εμπρηστές ή απρόσεχτους περαστικούς...


Σκέφτομαι ότι αυτή η πόλη δεν μπορεί να ησυχάσει ποτέ, γιατί βγάζουμε την κακία και τη διαβολή μας πάνω της. Μια επίκληση, ανεβαίνει στα χείλη: «Βόηθα, Χριστέ μου, γιατί χανόμαστε!» Να καούμε θέλουμε, μόνοι μας να καταστραφούμε. Κι αυτές οι φλόγες λες και σε φέρνουν κατάματα με την προσωπική σου αμαρτία, σου θυμίζουν το βάσανο που εσύ κουβαλάς.



Έτσι εύκολα μπαίνει φωτιά κάθε φορά που παραδίνεσαι στη μίζερη φύση σου, ξεχνάς την ομορφιά, για την οποία πλάστηκες να ζήσεις και παρασύρεσαι στον αργό σου θάνατο. Λυπάσαι για τις αποτυχίες σου, για τις φωτιές στην Πελοπόννησο πριν δυο χρόνια, για τις φετινές, για αυτές που εσύ βάζεις καθημερινά στη ζωή σου και νιώθεις την αμαρτία του ανθρώπου από τα γεννοφάσκια του.



Όμως το ξέρεις ότι Εκείνος σε περιμένει να Του ανοίξεις την πόρτα και σε κάθε πισωγύρισμα σε κοιτάει χαμογελώντας (γιατί ένας τέτοιος Θεός μόνο να χαμογελάει μπορεί) και πάλι σε περιμένει με ανοιχτή την αγκαλιά Του, να πορευτείς μαζί Του και να Τον βρεις στην ίδια σου τη ζωή. Μυστήριο ο θάνατος, αλλά όχι μεγαλύτερο και από την ίδια τη ζωή. Όμως αυτή η διαστρεβλωμένη φύση του παρασύρει τον άνθρωπο και δεν αντιδρά, δε φωνάζει, δεν την αλλοιώνει προς το Αγαθό, σαν να μοιάζει δύσκολο, σχεδόν ακατόρθωτο κάτι τέτοιο. Γιατί, πώς να το κάνουμε, θέλει λεβεντιά να αντικρύσεις την Αλήθεια, και όπως πολύ συχνά λέει κάποιος, θέλει πείνα και δίψα για να ζήσεις στα γεμάτα!


Νίκη '09