22/2/09

ΧΑΜΗΛΗ ΠΤΗΣΗ...

... πάνω ἀπό πόλεις καί χωριά. Ἡ μουσική ἀπ' τό mp3 στ' αὐτιά μου μέ γλυτώνει ἀπό τίς μᾶλλον ἀνούσιες κουβέντες τῶν συνεπιβατῶν μου καί μέ ταξιδεύει σέ σκέψεις. Ὅλα ἀπό δῶ πάνω μοῦ φαίνονται μάταια καί σ'αὐτό βοηθάει λίγο ὁ φόβος μου γιά τά ἀεροπλάνα. Ἄν πέσω ἀπό αὐτό τό ὕψος, ὅλα τά ἀνόητα ἄγχη μου κι ὅλες οἱ ἀνησυχίες γιά τό μέλλον θά γίνουν σκόνη. Καρ­φω­μέ­να τά μά­τια στή γῆ, ἐ­στιά­ζουν στό βά­θος, στίς τα­ρά­τσες τῶν σπι­τι­ῶν, στίς και­νούρ­γι­ες πο­λυ­κα­τοι­κί­ες, στά αὐ­το­κί­νη­τα πού μυρ­μηγ­κιά­ζουν στούς έ­παρ­χια­κούς δρό­μους. Ἄ­ρα­γε οἱ ἄν­θρω­ποι πού μέ­νουν σ' αὐ­τά τά σπί­τια, ἔ­χουν σκε­φτεῖ τήν μα­ται­ό­τη­τα τῆς κα­θη­με­ρι­νῆς τους μέ­ρι­μνας;

Φαντάζομαι χιλιάδες τηλεοράσεις ἀναμμένες μέσα στά μικροσκοπικά σπίτια, ἀνθρώπους ἀποχαυνωμένους ἀπό τήν αἰσθητική τῆς φτήνειας, βυθισμένους στό ναρκωτικό τοῦ τηλεκουτσομπολιοῦ καί τῆς σαπουνόπερας. Ἀνθρώπους - καλούς - πού τήν κουλτούρα τους καθορίζουν οἱ κινούμενες κεφαλές τῶν παραθύρων, οἱ ἡμιμαθεῖς πού ὅλα τά γνωρίζουν, ἀλλά τίποτα δέν ξέρουν. Ἀνθρώπους πού ξέχασαν νά ἐπικοινωνοῦν καί ζοῦν σάν ξένοι στό ἴδιο σπίτι.
Ζευγάρια πού δέν ἔμαθαν νά ἀγαποῦν, δέν κατόρθωσαν νά ξεπεράσουν τό ἐγώ καί νά γίνουν ἐμεῖς, πού ζοῦν συμβατικά, μέ μόνο ἰδανικό τά παιδιά τους. Ζευγάρια πού θελουν τό καλύτερο γιά τά σπλάγχνα τους, ἀλλά τό μόνο πού κάνουν εἶναι νά τά μπουκώνουν - μέ τροφή, μέ σπουδές, μέ ὑπερπροστασία- ἀλλά νόημα ζωῆς δέν τούς δίνουν, γιατί δέν ἔχουν.
Ἄνθρωποι - καλοί - παραδομένοι στήν κατανάλωση, τί θά φᾶμε, τί θά πιοῦμε, πού θά ξεχαστοῦμε τό Σάββατο τό βράδυ. Ἄνθρωποι πού προσπαθοῦν νά γεμίσουν τό κενό τους μέ τά πάθη, λατρεύουν τήν ὕλη, ἀφοῦ δέν ἔχουν πού νά πιστέψουν.

Κοιτάζω τίς μικροσκοπικές ταράτσες κι ἀναλογίζομαι τό ἄγχος καί τόν φόβο πού βασιλεύει μέσα σ' ὅλο αὐτό τό μπετόν. Ἄγχος γιά νά ἀποκτηθοῦν κι ἄλλα, ἄγχος γιά τήν δουλειά, ἄγχος γιά τά πάντα. Φόβος, ἀνησυχία, στενοχώρια. Κοντά σ' αυτούς καί οἱ ἄλλοι, αὐτοί πού δέν ἔχουν τά χρειαζούμενα, πού δέν ξέρουν πώς θά ξημερώσει ἡ αὐριανή μέρα. Φτωχοί καί νεόπτωχοι, ἄνθρωποι πού ἀπέτυχαν καί ζοῦν μέ τό ἄγχος τῶν δανεικῶν.

Τό ὑπέροχο κοντσέρτο γιά τσέλλο τοῦ Εdgar στό mp3 τελειώνει. Ἡ μακαρίτισσα Jacqueline Du Pre, ἄραγε πόσο ἄγχος γιά τό μέλλον νά εἶχε; Πόσο νά χάρηκε τό θεῖο δῶρο τοῦ ταλέντου της, πόσο νά ἀγάπησε, πόσο νά εὐχαριστήθηκε τήν ζωή πρίν τήν χτυπήσει ἡ ἀνίατη ἀσθένεια πάνω στό ἀπογειο τῆς δόξας της, στά 26 της χρόνια; Πόσο γκρίνιαξε, πόσο ὀργίστηκε, πόσο τήν χώρισε ἡ ματαιοδοξία ἀπό τούς ἀνθρώπους, πρίν μάθει ὅτι δέν θά προλάβει νά γεράσει;




Ἄθελά μου, βάζω τόν ἑαυτό μου στήν θέση της. Πόσο χαίρομαι τήν ζωή μου, πόσο συγκλονίζομαι ἀπό τήν σκέψη πώς κάθε μέρα πού ζῶ εἶναι μοναδική κι ἀνεπανάληπτη, πώς δέν ὑπῆρξε κανείς σάν κι ἐμένα, οὕτε πρόκειται νά ὑπάρξει σέ ὁλάκερη τήν ἱστορία τῆς ἀνθρωπότητας; Πόσο συμπεριφέρομαι σάν νά πρόκειται νά ζήσω αἰώνια, ἐνῶ ἴσως αὔριο νά μήν ὑπάρχω;

Συγγνώμη πού σᾶς ζάλισα μέ τήν φλυαρία μου, ἀλλά εἶναι κι αὐτή ἡ φοβία μέ τά ἀεροπλάνα πού μέ κάνει νά παραληρῶ καί νά μήν ξέρω τί λέω. Σέ λίγο προσγειωνόμαστε καί στό μυαλό μού' ρχεται κάτι πού εἶχα διαβάσει παλιά :

Μήν μεριμνᾶτε γιά τήν ζωή σας, τί θά φᾶτε ἤ τί θά πιεῖτε, οὔτε γιά τό σῶμα σας τί θά φορέσετε. Δέν ἀξίζει ἡ ζωή πιό πολύ ἀπό τήν τροφή καί τό σῶμα ἀπό τό ἔνδυμα; Κοιτᾶξτε τά πτηνά τοῦ ουρανού, οὔτε σπέρνουν οὔτε θερίζουν, οὔτε ἀποθηκεύουν, καί ὁ Πατέρας σας ὁ οὐράνιος τά τρέφει. Δέν ἔχετε ἐσεῖς μεγαλύτερη ἀξία ἀπό αυτά; Μή μεριμνᾶτε καί μήν λέγετε, τί θά φᾶμε καί τί θά πιοῦμε ἤ τί θά ἐνδυθοῦμε. Ζητᾶτε πρῶτα τήν βασιλεία τοῦ Θεοῦ καί τήν δικαιοσύνη του καί ὅλα θά σᾶς χορηγηθοῦν. Μήν ἀγωνιᾶτε γιά τό αὔριο, γιατί ἡ αὐριανή ἡμέρα θά μεριμνήσει γιά τά δικά της πράγματα. Ἀρκεῖ ἡ στενοχώρια τῆς ἡμέρας.

ἕνας φιλότεχνος

18/2/09

19/2: ΟΣΙΩΝ ΤΗΝ ΕΛΛΑΜΨΙΝ...

Ὁσίων τήν ἔλλαμψιν, εἰσδεδεγμένη σεμνή, τήν πόλιν ἐφαίδρυνας,
τῶν Ἀθηναίων τή σή,

ἀσκήσει καί χάριτι, σύ γάρ ἐν εὐποιίαις, διαλάμπουσα Μῆτερ,
ἤθλησας δί’ ἀγάπην, εὐσεβῶς τοῦ πλησίον,
διο σέ ὤ Φιλοθέη, Χριστός ἐδόξασε
.


Συγκινητικό ντοκουμέντο: Ἐπιστολή - ἔκκληση τῆς (ὁσίας) Φιλοθέης μοναχῆς πρός τήν γερουσία τῶν Βενετῶν.
(Κρατικό ἀρχεῖο Βενετίας)

Ἡ ὑπογραφή τῆς ὁσίας (λεπτομέρεια)


Τό ἐξώφυλλο τῆς ἔκδοσης τῆς πρώτης ἀκολουθίας τῆς ὁσίας, Βενετία 1775

16/2/09

ΤΟΥ ΑΣΩΤΟΥ 2...


Διαβάζουμε από το Ευαγγέλιο την παραβολή του Ασώτου Υιού (Λουκ.15, 11-32). Η παραβολή αυτή μαζί με τους ύμνους της ημέρας, μας παρουσιάζουν τη μετάνοια σαν επιστροφή του ανθρώπου από τη εξορία. Ο άσωτος γιος, πήγε σε μια μακρινή χώρα και εκεί σπατάλησε ό,τι είχε και δεν είχε. Μια μακρινή χώρα. Είναι ο μοναδικός ορισμός της ανθρώπινης κατάστασης που θα έπρεπε να αποδεχτούμε καθώς αρχίζουμε την προσέγγισή μας στο Θεό. Ένας άνθρωπος που ποτέ δεν είχε αυτή την εμπειρία, έστω και για λίγο, που ποτέ δεν αισθάνθηκε ότι είναι εξόριστος από το Θεό και από την αληθινή ζωή, αυτός ποτέ δεν θα καταλάβει τι ακριβώς είναι ο Χριστιανισμός. Αυτό το αίσθημα της αποξένωσης από το Θεό, από την μακαριότητα της κοινωνίας μαζί Του, από την αληθινή ζωή όπως τη δημιούργησε και μας την έδωσε Εκείνος. Να παραδεχθώ ότι έχω αμαυρώσει και έχω χάσει την πνευματική μου ομορφιά, ότι είμαι πολύ μακριά από το πραγματικό μου σπίτι, την αληθινή ζωή.


Έλαβα από το Θεό θαυμαστά πλούτη: πρώτα απ' όλα τη ζωή και τη δυνατότητα να τη χαίρομαι, να την ομορφαίνω με νόημα, αγάπη και γνώση. Ύστερα - με το Βάπτισμα - έλαβα τη νέα ζωή από τον ίδιο το Χριστό, τα δώρα του Αγίου Πνεύματος, την ειρήνη και τη χαρά της ουράνιας Βασιλείας. Και όλα αυτά τα έχασα, τα χάνω καθημερινά, όχι μόνο με τις αμαρτίες, τις παραβάσεις, αλλά με την αμαρτία όλων των αμαρτιών: την απομάκρυνση της αγάπης μου από το Θεό, προτιμώντας την μακρινή χώρα από το όμορφο σπίτι του Πατέρα.

Η Εκκλησία όμως είναι εδώ παρούσα για να μου θυμίζει τι έχω εγκαταλείψει, τι έχω χάσει. Και, καθώς αναλογίζομαι, βρίσκω μέσα μου την επιθυμία της επιστροφής και τη δύναμη να τη πραγματοποιήσω. Αυτό και μόνο αυτό, είναι μετάνοια, να αποκτήσω ξανά το χαμένο σπίτι. "Θα σηκωθώ και θα πάω στον πατέρα μου και θα του πω. Πατέρα, αμάρτησα στον ουρανό και σε σένα, και δεν είμαι πλέον άξιος να ονομασθώ γιος σου".

(+) π. Αλέξανδρος Σμέμαν

ΤΟΥ ΑΣΩΤΟΥ...



παραβολ το στου εναι διατπωση τς πι μεγλης κα τς πι λοκληρωμνης καμπλης πο διαγρφει νθρπινη σωτεα. Μσα σ' ατν τν παραβολ Κριος μς δνει ν κατανοσουμε λες τς συντεταγμνες τς νθρπινης σωτεας. Κα πρτος υἱός νετερος, θ μποροσαμε ν πομε τι εναι τ σμβολο τς ρατς, τς μφανος σωτεας, ν πρεσβτερος υἱός εναι τ σμβολο τς φανος σωτεας.

Τ 15ον κεφλαιο το κατ Λουκν Εαγγελου, περιλαμβνει κα λλες παραβολς, πως το «πολωλτος προβτου», «τς πωλεσθεσης δραχμς», τν ποα κολουθε ατ το 'Αστου υο. Μ ατν τν παραβολ Κριος παντοσε στος πικριτς Του, γιατ ταν «φλος τελωνν κα μαρτωλν».

Πατρας χει δυ παιδι. Εναι χαρακτηριστικ σμβολο τι τ θση το Πατρα παρνει Θες. Τ δυ παιδι εναι ο δο βασικς κατηγορες τν νθρπων: Ατο πο θλουν ν ζον χωρς τ Θε κα ατο πο θλουν ν ζον «ν Θε». Στν παραβολ ββαια χουμε τ προβδισμα το νετερου Υο, ποος ζητει π τν Πατρα τν περιουσαν πο το νκει. Κριος λει τι Πατρας «διελεν ατος τν βον». Δν λει τι δωσε στ μικρ Υἱό ατ πο το νκε, λλ λει τι δωσε κα στ δυ παιδι, ατ πο τος νκε...


Ἡ συνέχεια ἐδῶ στό Ἀρχαγγέλων κείμενα.


12/2/09

ΣΤΟ ΝΗΣΙ ΤΗΣ ΑΦΡΟΔΙΤΗΣ...

Ξημέρωμα στήν ὄμορφη Λεμεσό...

...πρωΐ στό ἐπιβλητικό Σταυροβούνι...

...στιγμές γαλήνης, στιγμές δοξολογίας, ἀτενίζοντας τό πέλαγος,
ἡ σκέψη νά ταξιδεύει μαζί μέ τά καράβια...

... στιγμές ἀνεμελιάς, μιά βόλτα στήν θάλασσα, ἀγνάντι καί στοχασμός...

...μαζί μέ τούς γλάρους, στήν παραλία τῆς Λεμεσοῦ...

...στό μνημεῖο τῶν 500 προκρίτων, ἱερέων καί μοναχῶν,
πού σφαγιάστηκαν τό 1821...

...στήν Παναγία τήν Χρυσοπολίτισσα στήν Πάφο,
ὅπου δέθηκε καί μαστιγώθηκε
ὁ μέγας ἀπόστολος τῶν ἐθνῶν Παῦλος....

...νυχτερινός περίπατος στό ὄμορφο λιμανάκι τῆς Πάφου
κι ἀντικρύζεις τό μεσαιωνικό κάστρο...


Κάποτε ὁ ἥλιος τοῦ μεσημεριοῦ, κάποτε φοῦχτες ἡ ψιλή βροχή
καί τ' ἀκρογιάλι γεμᾶτο θρύψαλα παλιά πιθάρια.
Ἀσήμαντες οἱ κολόνες· μονάχα ὁ Ἅγιος Ἐπιφάνιος
δείχνοντας μουντά, χωνεμένη τή δύναμη τῆς πολύχρυσης αὐτοκρατορίας.
. . .
- Τώρα καλύτερα νά λησμονήσουμε πάνω σέ τούτα τά χαλίκια·
δέ φελᾶ νά μιλᾶμε·
τή γνώμη τῶν δυνατῶν ποιός θά μπορέσει νά τή γυρίσει;
ποιός θά μπορέσει ν' ἀκουστεῖ;
Καθένας χωριστά ὀνειρεύεται καί δέν ἀκούει τό βραχνά τῶν ἄλλων.
. . .
Φωνή Κυρίου ἐπί τῶν ὑδάτων.
Νῆσος τις ἐστί.

(Γ. Σεφέρης, Σαλαμίνα της Κύπρος, ἀπόσπασμα
)



φωτο: π. Χ.Μ.

7/2/09

ΕΡΩΤΗΜΑΤΑ

ΛΕΥΚΩΣΙΑ : ΦΥΛΑΚΙΟ ΣΤΗΝ ΠΡΑΣΙΝΗ ΓΡΑΜΜΗ

Πῶς θά σᾶς φαινόταν ἄν μιά βόλτα σας στήν ὁδό Ἐρμοῦ
ἐμποδιζόταν ἀπό ἕνα συνοριακό φυλάκιο;


Τί θά λέγατε ἄν στὀ κέντρο τῆς Ἀθήνας, ἀντικρύζατε τό σπίτι σας σκλαβωμένο κι ἀπό δίπλα τήν σημαία τῶν κατακτητῶν ;

ΘΕΑ ΤΟΥ ΚΑΤΕΧΟΜΕΝΟΥ ΚΟΛΠΟΥ ΤΗΣ ΜΟΡΦΟΥ ΑΠΟ ΤΟ ΟΡΟΣ ΤΡΟΟΔΟΣ

Πῶς θά νοιώθατε ἄν δέν μπορούσατε νά κατέβετε γιά μπάνιο ἀπό τούς Δελφούς στήν Ἰτέα,
γιατί ἡ Ἰτέα θά εἶχε κατακτηθεῖ ἀπό ξένη χώρα;

(συνεχίζεται...)

3/2/09

ΧΡΥΣΟΠΡΑΣΙΝΟ ΦΥΛΛΟ (Δ΄)

Στό συρματόπλεγμα φωνάζω χρόνια τώρα

ἡ Σαλαμίνα εἶναι αὐτή, τοῦ Εὐαγόρα

τῶν Ναϊτῶν, ἄν θές ἀκόμα ἡ Φαμαγκούστα

καί ἡ Ἀμμόχωστος, ὁ τόπος ὁ γνωστός.


Δέν εἶναι φάντασμα ἡ πόλη αὐτή πού στέκει.

Φάντασμα εἶναι ἡ λογική πού τήν ξεχνᾶ.

Ἡ Σαλαμίνα ἀπό τά χώματα ξυπνᾶ

γιά νά ξορκίσει τῶν ἐθνῶν τόν ἐφιάλτη.


Στέκει στόν ἥλιο ἀπό τά χρόνια τοῦ χαλκοῦ

κι ἔχει τοῦ μπρούτζου τή σκουριά στό ὄνομά της

μά δέν ἀλλάζει σ΄ἕνα χρόνο ἤ σ’ ἕνα μῆνα

ἡ Αμμόχωστος, ἡ Φαμαγκούστα, ἡ Σαλαμίνα.


Φτάσαμε στό φυλάκιο τῆς Δερύνειας κι ἀντικρύζουμε τήν πόλη φάντασμα: Ἀμμόχωστος ἤ Famagusta στά Λατινικά, ἡ πόλη πού πρωτοκτίστηκε τόν 3ο π.Χ. αἰώνα ἀπό τούς Πτολεμαίους, ἡ διάδοχος τῆς πιό σημαντικῆς ἀρχαίας πόλης τῆς Κύπρου, τῆς Σαλαμίνας. Ἐκεῖ βρίσκεται καί τό μοναστήρι τοῦ ἀποστόλου Βαρνάβα, ἱδρυτή τῆς Ἐκκλησίας τῆς Κύπρου, κτισμένο στό χῶρο ὅπου ἦταν ὁ τάφος του.

Ἡ Ἀμμόχωστος τῶν 40.000 κατοίκων, ἦταν ἡ πιό μοντέρνα καί εὐημερούσα πόλη τῆς Κύπρου, σημαντικό κέντρο τουρισμοῦ καί ἐμπορίου. Ἡ καλλιέργεια ἐσπεριδοειδῶν, ἡ πλούσια ἐνδοχώρα, τό λιμάνι, ὁ τουρισμός καί ἡ βιομηχανία ἦταν οἱ σπουδαιότεροι παράγοντες που ἀποτέλεσαν τό σταθερό ὑπόβαθρο τῆς οἰκονομικής πρόοδου πού συντελέστηκε.


"Φύγαμε τό πρωΐ τῆς 14ης Αὐγούστου του 1974. Ὴταν Τετάρτη ὅταν ἄρχισε ἡ δεύτερη ἐπίθεση τοῦ Ἀττίλα κι ἔσπασε ἡ ἀμυντική γραμμή τῆς "Μιᾶς Μηλιᾶς." Ἡ εἴδηση μεταδόθηκε κεραυνοβόλα ἀπό σπίτι σέ σπίτι κι ὅλοι οἱ κάτοικοί ἔφυγαν πρός τήν Δεκέλεια, σίγουροι ὅτι θά ἐπέστρεφαν τό ἴδιο βράδυ στά σπίτια τους, ὅταν θά εἶχε κοπάσει τό κακό. Ὁ Τουρκικός στρατός κατοχῆς βομβάρδισε ἀνηλεῶς τήν πόλη, τό νοσοκομεῖο καί τό παραλιακό μέτωπο. Ἐκεῖνο τό βράδυ 40.000 Ἀμμοχωστιανοί ἔγιναν πρόσφυγες στήν ἴδια τους τήν γῆ, θρήνησαν ἀγαπημένους, ἔχασαν ἀνθρώπους δικούς τους. Μετά ἀπό ὁλιγοήμερη παραμονή στίς ἀγγλικές βάσεις ὁ κόσμος μας κίνησε πρός τό νότο..."

Ἔκτοτε, καί μέχρι σήμερα, ἡ παλιά πόλη κατοικείται ἀπό Τουρκοκυπρίους καί ἀπό ἐποίκους πού μεταφέρθηκαν ἀπό τήν Τουρκία. Ἡ ἐκτός τῶν τειχών σύγχρονη πόλη παραμένει ἀκατοίκητη καί ἔρημη, μιά μεγάλη καί ὄμορφη πόλη - φάντασμα.

Τήν Ἀμμόχωστο τήν χάσαμε νόητα, φο δέν ταν στά σχέδια τν Τούρκων νά τήν πάρουν, λλη μιά λέθρια νοησία μέσα στίς τόσες πού δημιούργησε πολιτικός φανατισμός, καί πού ξεδόντιασε τήν μυνα, σχεδόν χαρίζοντας τό ἕνα τρίτο τοῦ νησιοῦ στούς Τούρκους.


Ἔρημες οἱ χρυσές ἀμμουδιές, ἔρημα τά πολυτελῆ ξενοδοχεῖα, νά μᾶς θυμίζουν τίς ὄμορφες ἐποχές, τά φρικτά πολιτικά λάθη, ἀλλά καί τήν ματαιότητα τοῦ κόσμου τούτου...


Ἀγναντεύουμε τήν πόλη ἀπό τήν περιοχή τῆς Δερύνειας, στό βάθος τά λεηλατημένα ἔρημα κτίρια καί σέ πρῶτο πλάνο τό πεδίο τῶν φονικῶν τοῦ 1996. Μπροστά στό τουρκικό φυλάκιο δολοφονήθηκε ὁ Σολωμός Σολωμοῦ καί στά χωράφια μπροστά μας ὁ Τάσος Ἰσαάκ...


Κατά την διάρκεια μιᾶς εἰρηνικῆς πορείας μοτισυκλετιστῶν ἐνάντια στήν κατοχή, ὁ 24χρονος Τάσος Ἰσαάκ, στήν προσπάθειά του να βοηθήσει ἕναν ἄλλον Ἑλληνοκύπριο τόν ὁποῖο κτυπούσαν οἱ Tούρκοι, περικυκλώθηκε ἀπό μέλη τῶν "Γκρίζων Λύκων" καί ξυλοκοπήθηκε ἄγρια ἔως θανάτου μέ σιδερένια ρόπαλα, ξύλα καί πέτρες. Mέλη τῆς Eἰρηνευτικής Δύναμης παρακολουθούσαν ἀμέτοχοι. Ὁ Tάσος Ἰσαάκ ἄφησε τήν τελευταία του πνοή, λίγα μέτρα μακριά ἀπό τήν ἀγαπημένη του Ἀμμόχωστο. Σέ ἕνα μῆνα ἡ γυναίκα του γέννησε ἕνα κοριτσάκι πού πῆρε τό ὄνομά του...



Tήν ἡμέρα τῆς κηδείας τοῦ Τάσου Ἰσαάκ, μία ὁμάδα ἀπό διαδηλωτές πῆγαν στό ὁδόφραγμα τῆς Δερύνειας γιά νά ἐναποθέσουν στεφάνια στο χῶρο τῆς δολοφονίας. Τότε ἐμφανίστηκαν οἱ «Γκρίζοι Λύκοι» καί ἄρχισαν τόν πετροπόλεμο. Ὁ 26χρονος ξάδελφος τοῦ Τάσου, Σολωμός Σολωμοῦ, ξεφεύγοντας ἀπό τούς κυανόκρανους πέρασε στή νεκρή ζώνη καί προσπάθησε νά ἀνέβει σέ ἕναν ἰστό γιά νά κατεβάσει τήν τουρκική σημαία. Ἀπό τό φυλάκιο οἱ Tούρκοι πυροβόλησαν καί ὁ Σολωμός ἔπεσε νεκρός ἀπό σφαίρα στόν λαιμό...


Τό 2008 τό Εὐρωπαϊκό Δικαστήριο Ἀνθρωπίνων Δικαιωμάτων καταδίκασε τήν Τουρκία, για τις δολοφονίες τῶν Τάσου και Σολωμοῦ. Ἔκρινε τήν Τουρκία ἔνοχη γιά παραβίαση τοῦ ἄρθρου πού ἀφορᾶ τό δικαίωμα στήν ζωή, καθώς καί γιά παράλειψη διεξαγωγῆς ἔρευνας γιά τόν θάνάτο τῶν δύο παλληκαριῶν. Ὡς ἕνας ἀπό τούς δολοφόνους τοῦ Τάσου ἀναγνωρίστηκε ὁ Κενάν Ακίν, “ὑπουργός γεωργίας” τοῦ ψευδοκράτους, ἔποικος, πρώην ἀξιωματικός τοῦ τουρκικοῦ στρατού καί πράκτορας τῆς ΜΙΤ, γιά τόν ὁποῖο ἐκκρεμεῖ ἔνταλμα τῆς Interpol. Φυσικά δέν συνέλαβαν κανένα...


Τό ὁδοιπορικό μας συνεχίζεται...