29/4/09

ΜΕΣΑ ΣΤΗΝ ΕΝΟΡΙΑ...

Μέσα στην ενορία χαρές και λύπες, σύναξη "επ' ελπίδι αναστάσεως", κοινές εμπειρίες, μοίρασμα και συνοδοιπορία.

Την "κουφή εβδομάδα" έγινε και πάλι μια εκδήλωση με καλεσμένη την πρεσβυτέρα Γεωργία Κοφινά, γνωστή από το βιβλίο τα "Σαρακοστιανά" που μίλησε για τα "λαζαράκια", ένα ξεχασμένο έθιμο της ημέρας του Λαζάρου. Τα λαζαράκια ήταν μικρά ψωμάκια σε σχήμα ανθρώπου, γεμισμένα με μέλι, καρύδια ή σταφίδες.

Οι συμμετέχουσες χωρίστηκαν σε ομάδες, έπλασαν λαζαράκια, τα στόλισαν, χάρηκαν και κεράστηκαν...


Το βράδυ της Μεγάλης Πέμπτης, όπως κάθε χρονιά, πολλοί συμμετείχαν στο στόλισμα του επιταφίου...


Κατά την διάρκεια του στολισμού, μικροί και μεγάλοι ανέβηκαν διαδοχικά στο ψαλτήρι, για να ψάλλουν τα εγκώμια...


Το βράδυ της Αναστάσεως στην αυλή του Ναού, λίγο πριν το Χριστός Ανέστη...



Χριστός Ανέστη!

ΠΡΟΣΟΧΗ: Η ΕΚΠΟΜΠΗ ΜΑΣ ΣΤΟΝ ΣΤΑΘΜΟ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ
ΜΕΤΑΦΕΡΘΗΚΕ ΣΤΙΣ 6 μ.μ. (ΚΑΘΕ ΠΕΜΠΤΗ)

27/4/09

ΜΕΙΝΕ ΘΩΜΑ ΣΤΑΘΕΡΟΣ ΣΤΟΝ ΠΟΘΟ ΣΟΥ...

Αγ. Ιωάννου Χρυσοστόμου



Μείνε, Θωμά, σταθερός στον πόθο σου αυτόν, μείνε σταθερός με επιμονή, για να δης εσύ και να βεβαιωθεί η ψυχή μου. Μείνε σταθερός, ζητώντας αυτόν που είπε, “Ζητάτε και θα βρείτε”. Μην προσπεράσεις απλώς, ερευνώντας, αν δεν βρεις το θησαυρό που ζητάς, χτύπα με επιμονή την πόρτα της αναντίρρητης γνώσης, ώσπου να σου την ανοίξει αυτός που είπε “χτυπάτε και θα σας ανοίξω”.


Αγαπώ τον διχασμό των λογισμών σου, γιατί κόβει κάθε διχασμό. Αγαπώ τη ν φιλομάθειά σου, γιατί κόβει σύρριζα κάθε φιλονικία. Με χαρά ακούω πολλές φορές τα λόγια σου. Αν δε δω στα χέρια του το σημάδι απ τα καρφιά, δε θα πιστέψω. Γιατί συ απιστείς κι εγώ μαθαίνω να πιστεύω. Εσύ σκάβεις με το δικέλλι της γλώσσας το θείο σώμα, κι εγώ θερίζω άκοπα τον καρπό και τον μαζεύω για μένα. Αν δεν δω με αυτά μου τα μάτια μέσα στα άγια του χέρια, τα αυλάκια που σαν με αλέτρι χάραξαν οι ασεβείς, με κανένα τρόπο δεν θα συμφωνήσω με τα λόγια σας. Αν δε βάλω αυτό μου το δάχτυλο στις λακκούβες των καρφιών, δεν θα δεχτώ το καλό μήνυμά σας. Αν δεν κρατήσω με αυτό μου το χέρι την πλευρά εκείνη, που ανύποπτη μαρτυρεί την ανάσταση, δεν μπορώ να πιστέψω τη γνώμη σας.




Γιατί κάθε λόγος είναι ισχυρός και βέβαιος, αν δεχτεί τη συνηγορία όλων των πραγμάτων. Και κάθε λόγος που δεν έχει τη μαρτυρία των έργων είναι χωρίς σημασία και από το στόμα στον αέρα χάνεται. Θα κηρύξω στους ανθρώπους τα θαύματα του Δασκάλου. Πως λοιπόν με τα λόγια να πω αυτά που δεν αντιλήφθηκα με τα μάτια μου; Πως θα κάνω τους άπιστους να πιστέψουν, αυτά που μήτε εγώ δεν τάχω παρακολουθήσει;


... Έτσι επειδή ο Θωμάς είχε αμφίβολη γνώση, σε οχτώ μέρες ο Δεσπότης ξανάρθε πάλι στους μαθητές του που ήταν συγκεντρωμένοι όλοι μαζί. Άφησε πρώτα να κατηχηθεί ο Θωμάς από τους συμμαθητές του στις ενδιάμεσες μέρες.


Παραχώρησε να φλογιστή από τη δίψα να τον αντικρύσει. Κι όταν η ψυχή του άναψε από τον σφοδρό πόθο της θέας του, τότε στην ώρα πάνω ο ποθητός βρήκε αυτόν, που τον ποθούσε. Όμοια, όπως και πρώτα, με κλεισμένες τις πόρτες το έκανε αυτό και ξανά, όπως και πρώτα, τους είπε, "ειρήνη σ’ εσάς", για να ταυτιστεί το πράγμα με το θαύμα και για να βεβαιώσει το λόγο των αποστόλων και για να παραστήσει την ακρίβεια του δεύτερου ερχομού του.


Έπειτα είπε στο Θωμά. Βάλε το δάχτυλό σου εδώ και δες τα χέρια μου. Τι ύψος απέραντης φιλανθρωπίας! Τι πέλαγος αμέτρητης συγκαταβάσεως! Δεν περίμενε την προσέλευση του μαθητού, δεν περίμενε να πλησιάσει αυτός που είχε ανάγκη, να παρακαλέσει και να πετύχει ότι ήθελε. Μήτε για λίγο δεν τον στέρησε από την επιθυμία, αλλά ο ίδιος ο αγαπημένος αυτόν που τον αγαπούσε με τη βία τραβούσε κοντά του, ο ίδιος έσυρε στην πληγή το δάχτυλο εκείνου που είχε τον πόθο, ο ίδιος με τη δεσποτική γλώσσα του, τράβηξε το δουλικό χέρι λέγοντας σ αυτόν: βάλε το δάχτυλό σου εδώ και δες τα χέρια μου...



Γι αυτό ξαναήλθα, για να μην αμφιβάλλεις. Γι αυτό είμαι κοντά σας δεύτερη φορά, γι αυτά που επιθυμείς έχω φτάσει και τώρα ήρθα για σένα, τον ένα, εγώ που για το χαμένο πρόβατο κατέβηκα από τους ουρανούς χωρίς εν τούτοις να τους αφήσω. Μη ν διστάσεις λοιπόν να μάθεις ο,τι ποθείς, μην ντρέπεσαι να κοιτάξεις καλά ο,τι θέλεις. Μην αποφύγεις να βάλεις το δάχτυλό σου στα ίδια τα χέρια μου. Ανέχομαι και τα περίεργα δάχτυλα, όπως ανέχτηκα τα καρφιά. Υπομένω την περιέργεια του φίλου, όπως υπέμεινα την κακία των εχθρών. Με σταύρωσαν οι εχθροί μου και δεν αγανάκτησα και δεν θα υποφέρω την δική σου εξέταση; Βάλε το δάχτυλό σου εδώ και δες τα χέρια μου, που τραυματίστηκαν για σας, για να θεραπεύουν τα χτυπήματα των δικών σας ψυχών...


Κράτησε αυτά τα χέρια, σαν ενέχυρα για την ανάστασή σας μέσα από τον τάφο. Κράτησε αυτά τα χέρια, σαν άγκυρα που έπεσε στο βυθό του Άδη. Καμμιά χειμωνιά της ζωής μην φοβηθείς, καμμιά ζάλη του κόσμου ας μην σε ζαλίσει. Μην φοβηθείς το φύσημα των αντιθέτων ανέμων, ας μην σε ανησυχήσουν οι καταιγίδες κι οι σκόπελοι της θάλασσας των εχθρών. Πέρνα με θάρρος το πέλαγος της ζωής, ταξίδευε κρατώντας την άγκυρα του πνεύματος, ταξίδευε έχοντας μπροστά σου σαν λιμάνι τον ουρανό. Ταξίδευε και να φοβάσαι μόνο της αρνήσεώς μου το ναυάγιο. Περιγέλα το θάνατο σα νεκρό, περίπαιζε τη φθορά σαν ανίσχυρη. Αποδέξου για χάρη μου το τέλος της ζωής σαν αρχή μιας πιο εσωτερικής ζωής και φέρε το χέρι σου και βάλτο στην πλευρά μου...


... Κακό η απιστία, κάνει τον νου να βουλιάξει. Η πίστη τον αναρπάζει στον ουρανό. Η απιστία τυφλώνει την ψυχή. η πίστη σκορπά το φως της στους λογισμούς. Η πίστη και τα αόρατα κατακάθαρα βλέπει, ο άπιστος είναι σ άγνοια ολοκληρωτική. Μη ν γίνεις άπιστος αλλά πιστός. Παραμέρισε το νέφος της απιστίας και κοίταξε τις καθαρές ακτίνες της πίστης. Γίνε μέσα σε όλους άξιος απόστολος της θεότητάς μου. Γίνε τέτοιος όπως πρέπει να είναι αυτός που με συνάντησε και είδε τέτοια όπως εσύ. Όμοια με τους άλλους αποστόλους σε κάλεσα, όμοια μέ αυτούς σε τίμησα, όμοια μέ αυτούς οπλίσου. Όμοια μέ αυτούς είδες ο,τι είδαν, όμοια μέ αυτούς σου εμπιστεύθηκα σαν φίλο, όλο μου το μυστήριο, όμοια με αυτούς κήρυξε τη δύναμή μου. Μην πεις πάλι, αφού με είδες μια φορά: αν δεν δω πάλι στα χέρια του τα σημάδια των καρφιών δε θα πιστέψω. Όσο είμαι μαζί σας άφησε ελεύθερη, όπως θέλεις την περιέργειά σου. Όσο έχεις δίπλα σου το ουράνιο κλήμα, όλα τα κλαδιά και τα σταφύλια του ερεύνησε. Θα ανεβώ στους ουρανούς, απ’ όπου ήρθα στη γη, θα ανεβώ, όπου είμαι. Θα ανεβώ με την ανθρώπινη φύση μου εκεί απ΄ όπου για χάρη σας κατέβηκα με την θεία μου φύση. Θα ανεβώ με αυτό μου το σώμα, αν και χωρίς αυτό ήρθα από κει κι έμεινα εκεί πέρα. Θα ανεβώ στους κόλπους τους πατρικούς με τη δική σας φύση, αν και είμαι στους κόλπους του Πατέρα. Τελείωσα το έργο μου για χάρη του έκανα αυτή την πορεία.


Λόγος στην Κυριακή του Θωμά


26/4/09

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΟΥ ΘΩΜΑ...

Ψηλάφηση του Θωμά. Το έργο, αν και ανυπόγραφο, μπορεί να αποδοθεί στον αγιογράφο Παρθένιο, που δραστηριοποιείται στα τέλη του 18ου και τις πρώτες δεκαετίες του 19ου αιώνα. Η εικόνα προέρχεται μάλλον από λεηλατημένο ναό του τουρκοκατεχόμενου τμήματος της Κύπρου. Η Εταιρεία Κυπριακών Σπουδών την απέκτησε μέσω χορηγίας της Ι. Αρχιεπισκοπής Κύπρου .

"Απιστος" ο Θωμάς; Δεν πίστεψε ότι ο Κύριος αναστήθηκε. Ηθελε να έχει προσωπική συνάντηση μαζί του να δει τις πληγές στο Αγιο Σώμα Του... για να ομολογήσει "ο Κύριος μου και ο Θεός μου", για να πειστεί ότι Χριστός Ανέστη.

Πόσο μοιάζω του Θωμά! Στιγμιαία και μένα η πίστη μου κλονίζεται... Από κάποιο γεγονός, από μια στενοχώρια... Εκείνη την ώρα και εγώ θέλω να Τον δω, αν όχι να Τον αγγίξω...
Οταν όμως Του χαρίζω τη σκέψη μου, και είμαι ήρεμη - εγώ και Εκείνος - καταλαβαίνω ότι πρέπει να σηκώσω τα μάτια μου από τη γη και να δω στον ουρανό... από τα γήινα να φτερουγίσω στα ουράνια. Γιατί για μας αναστήθηκε... για μας θανάτωσε το θάνατο.

Το θάνατο; Μεταξύ μας δεν έχω συμφιλιωθεί μαζί του κι είναι εχθρός της ύπαρξής μου. Λέω στον εαυτό μου ότι είναι μακριά ακόμα για μένα... Πονάει γιατί δεν μπορώ να κάνω κάτι για να τον αποφύγω... είναι το άγνωστο ταξίδι... το όχι οικείο... το σκοτάδι...


Η σκέψη μου πάλι στρέφεται στον Δημιουργό μου, και τότε πιστεύω χωρίς να ψηλαφίσω τις πληγές του γιατί κάθε κύτταρο του σώματός μου φωνάζει... ότι θέλει ο ίδιος να μας πάρει απ' το χέρι και να μας ανεβάσει ψηλά μιας και μας έχει δημιουργήσει για τα υψηλά. Με την ανάστασή Του μας υπογράφει ότι η ζωή συνεχίζεται κοντά του γιατί το έχει ο ίδιος αποδείξει με τη ζωή Του εδώ στη γη ότι μας θέλει κοντά του... Είναι πραγματικότητα η ζωή χωρίς τέλος. Η ζωή με τον Χριστό...

ΠΙΣΤΕΥΩ Κύριε, στην οικονομία Σου, ΠΙΣΤΕΥΩ Κύριε στα Πάθη Σου, ΠΙΣΤΕΥΩ Κύριε στην Ανάστασή Σου...Όμως ΠΙΣΤΕΥΩ Κύριε!

Στ. Μπ.


24/4/09

ΑΝΑΣΤΗΤΩ Ο ΘΕΟΣ...

... ΚΑΙ ΔΙΑΣΚΟΡΠΙΣΘΗΤΩΣΑΝ ΟΙ ΕΧΘΡΟΙ ΑΥΤΟΥ...

Ὅ­ταν ἤ­μουν μι­κρός, ὁ παπ­ποῦς μου ὁ πα­πα - Ἀ­να­στά­σης, μοῦ ἔ­λε­γε κά­θε Πά­σχα τό ἴ­διο ἀ­νέκ­δο­το: «Τό βρά­δυ τῆς Ἀ­να­στά­σε­ως, ὁ ἱ­ε­ρέ­ας ἀ­φοῦ δι­ά­βα­σε τό Β΄ ἑ­ω­θι­νό εὐ­αγ­γέ­λιο, ἄρ­χι­σε νά ψάλ­λει τό Χρι­στός Ἀ­νέ­στη καί νά θυ­μι­α­τί­ζει, κα­θώς γύ­ρω του ὁ κό­σμος ἔ­δι­νε τόν ἀ­σπα­σμό τῆς ἀ­γά­πης καί ἀν­τά­λασ­σε εὐ­χές. Ὅ­ταν ὅ­μως ἐκ­φώ­νη­σε τόν πρῶ­το στί­χο, Ἀ­να­στή­τω ὁ Θε­ός καί δι­α­σκορ­πι­σθή­τω­σαν οἱ ἐ­χθροί αὐ­τοῦ καί φυ­γέ­τω­σαν ἀ­πό προ­σώ­που αὐ­τοῦ οἱ μι­σοῦν­τες αὐ­τόν, βλέ­πον­τας ὅ­τι ὁ κό­σμος ἄρ­χι­σε νά ἀ­πο­χω­ρεῖ ὁ­μα­δι­κά γιά τά σπί­τια του, στα­μά­τη­σε τό ψάλ­σι­μο κι ἄρ­χι­σε νά φω­νά­ζει πα­ρα­κλη­τι­κά: Μήν φεύ­γε­τε βρέ παι­διά, σᾶς πα­ρα­κα­λῶ! Δέν λέ­ει νά δι­α­σκορ­πι­σθεῖ­τε έ­σεῖς! Γιά τούς ἐ­χθρούς τό λέ­ει, δέν ἀ­κοῦ­τε; Μεί­νε­τε σᾶς πα­ρα­κα­λῶ γιά τήν Θεί­α Λει­τουρ­γί­α !

Τά χρό­νια πέ­ρα­σαν καί με­γα­λώ­νον­τας κα­τά­λα­βα ὅ­τι ἡ δι­ή­γη­ση τοῦ παπ­ποῦ δέν ἦ­ταν ἀ­νέκ­δο­το, ἀλ­λά πραγ­μα­τι­κό­τη­τα! Τό βρά­δυ τοῦ Με­γά­λου Σαβ­βά­του εἶ­ναι γιά πολ­λούς Ἕλ­λη­νες πα­ρεκ­κλη­σι­α­στι­κό φολ­κλόρ, ὅ­που τό βα­σι­κό νό­η­μα τῆς γι­ορ­τῆς ση­μαί­νε­ται ἀ­πό λαμ­πά­δες, αὐ­γά καί μα­γει­ρί­τσες, κι ὄ­χι ἀ­πό τήν νί­κη πά­νω στό Θά­να­το !

Κι ὅ­ταν τά ἀ­να­λο­γί­ζο­μαι αὐ­τά, πολ­λές φο­ρές μοῦ περ­νᾶ ἀ­πό τό μυα­λό μιά ἀ­στεῖ­α σκέ­ψη: Σκέ­φτο­μαι, τί θά γι­νό­ταν, ἄν μπο­ροῦ­σε μέ ἕ­να τρό­πο «μα­γι­κό» ἕ­νας Χρι­στια­νός τῶν πρώ­των αἰ­ώ­νων, νά βρε­θεῖ στήν ἐ­πο­χή μας, τό βρά­δυ τῆς Ἀ­να­στά­σε­ως ! Θά ἔ­σπα­γε τό κε­φά­λι του νά βρεῖ τί πε­ρί­ερ­γη αἵ­ρε­ση εἴ­μα­στε! Θά μᾶς ἔ­βλε­πε ἀ­πο­ρη­μέ­νος νά μα­ζευ­ό­μα­στε οἱ πε­ρισ­σό­τε­ροι στό τέ­λος τῆς παν­νυ­χί­δος, στίς δώ­δε­κα πα­ρά πέν­τε καί νά φεύ­γου­με δίχως κάν νά ἀκούσουμε τόν ὑπέροχο ἀναστάσιμο κανόνα τοῦ ὄρθρου. Κα­τά­πλη­ξη θά τοῦ ἔ­κα­νε σί­γου­ρα πώς ἀν­τί νά ψάλ­λου­με, πε­τᾶ­με κρο­τί­δες, βα­ρε­λό­τα καί πυ­ρο­τε­χνή­μα­τα καί μά­λι­στα σέ κά­ποι­α μέ­ρη τοῦ τό­που μας, τά ἐ­κτο­ξεύ­ου­με πά­νω στίς ἐκ­κλη­σι­ές. Συγ­κλο­νι­σμέ­νος θά δι­α­πί­στω­νε πά­νω ἀ­π’ ὅ­λα, πώς ἀν­τί νά πε­ρι­μέ­νου­με μέ λα­χτά­ρα νά κοι­νω­νή­σου­με Σῶ­μα και Αἷ­μα Χρι­στοῦ, οἱ πιό πολ­λοί τρέ­χου­με στά σπί­τια μας νά συμ­με­τά­σχου­με σέ τρά­πε­ζα ἐντοσθίων καί χορταρικῶν !

Ἀλ­λά καί τήν Με­γά­λη Ἐ­βδο­μά­δα θά ἔ­νοι­ω­θε ἔκ­πλη­ξη ὁ πρῶ­το-Χρι­στια­νός. Τόν σκέφτομαι τήν Με­γά­λη Πέμ­πτη καί τό Με­γά­λο Σάβ­βα­το τό πρω­ῒ, νά βλέπει τά πλή­θη τῶν πι­στῶν πού μό­λις ἔ­χουν φτά­σει στό να­ό - ἔ­χον­τας ἐ­ξα­σφα­λί­σει τήν ἀ­πάν­τη­ση στό "καί­ριο" ἐ­ρώ­τη­μα: πό­τε βγαί­νει ἡ Θεί­α Κοι­νω­νί­α νά ἔρ­θου­με νά με­τα­λά­βου­με; Θά τούς ἔ­βλε­πε σο­κα­ρι­σμέ­νος νά σπρώ­χνον­ται γιά νά κοι­νω­νή­σουν, κά­νον­τας τόν ἱ­ε­ρέ­α νά τρέ­μει, μή­πως κά­ποι­ος ἀ­πρό­σε­χτος ρί­ξει κά­τω τό πο­τή­ριο ἤ τοῦ σκουν­τή­σει τό χέ­ρι. Στή συ­νέ­χεια θά ἀ­να­ρω­τι­ό­ταν μή­πως γί­νε­ται κά­ποι­ος δι­ωγ­μός καί φεύ­γουν ἔ­τσι τρέ­χον­τας οἱ Χρι­στια­νοί ἀ­πό τό Να­ό, χω­ρίς νά πε­ρι­μέ­νουν τήν ἀπόλυση, χω­ρίς νά παίρ­νουν ἀν­τί­δω­ρο, χω­ρίς νά χαι­ρε­τᾶ ὁ ἕ­νας τόν ἄλ­λο, ξέ­νοι κι ἄ­γνω­στοι με­τα­ξύ τους. Καί βέ­βαι­α ἄς μήν συ­ζη­τή­σου­με τήν πε­ρί­πτω­ση πού θά τούς ἔ­κα­νε ἐ­ρω­τή­σεις γιά τό ἄν ἔ­χουν νη­στέ­ψει ἤ ἐ­ξο­μο­λο­γη­θεῖ !

Με­γά­λο βά­ρος ὅ­μως πέ­φτει σέ ὅ­σους ἀ­πό μᾶς συ­νει­δη­το­ποι­οῦ­με τί συμ­βαί­νει, για­τί ὀ­φεί­λου­με νά δρά­σου­με. Ἀν­τί νά γκρι­νι­ά­ζου­με, ἄς ἀ­πο­κτή­σου­με ξα­νά ἱ­ε­ρα­πο­στο­λι­κό πνεῦ­μα κι ἄς μι­λή­σου­με στούς γύ­ρω μας γιά τόν Χρι­στό καί τήν Ἐκ­κλη­σί­α Του. Ἄς δι­α­φω­τί­σου­με τούς ἀ­δελ­φούς μας, χω­ρίς φα­να­τι­σμούς ἤ μεμ­ψι­μοι­ρί­α, ἀλ­λά ἔ­χον­τας στήν καρ­διά μας τήν χα­ρά καί τήν ἀ­γά­πη πού κατέκλυζε τούς Ἀ­πο­στό­λους. Καί πά­νω ἀ­π’­ὅ­λα ἄς θυ­μό­μα­στε τά λό­για τοῦ Ἁ­γί­ου: Ἄλ­λα­ξε ἐ­σύ καί μα­ζί σου ἀλ­λά­ζουν χι­λιά­δες ἄλ­λοι. Ὁ κό­σμος πε­ρι­μέ­νει ἀ­πό ἐ­μᾶς - κληρικούς καί λαϊκούς - τό πα­ρά­δειγ­μα, πε­ρι­μέ­νει πρά­ξη. Ὁ μέν θερισμός πολύς, οἱ δέ ἐργάται ὁλίγοι. δεήθητε οὖν τοῦ Κυρίου τοῦ θερισμοῦ ὅπως ἐκβάλη ἐργάτας εἰς τόν θερισμόν αὐτοῦ. Ἀμήν...

π. Χρ.

17/4/09

ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ !


Ηρθε η Αγάπη... πήρε σάρκα και οστά και ήρθε να μας αγαπήσει... Εμείς οι μικροί άνθρωποι λέμε ότι αγαπάμε και θέλουμε να μας αγαπούν. Ομως την ίδια την Αγάπη που πήρε μορφή ανθρώπινη για να την καταλάβουμε...την χλευάσαμε, την κακοποιήσαμε και στο τέλος την σταυρώσαμε... Η Αγάπη σταυρώθηκε για την Αγάπη... Ο Χριστός που τον λένε Αγάπη μας έδωσε το Σώμα Του και το Αίμα Του για να είμαστε ΠΑΝΤΑ εμείς μέσα σε Αυτόν και Αυτός μέσα σε μας... Πόσο συγκλονιστικό είναι αυτό! Ποιός άραγε μπορεί να καυχηθεί ότι μας αγαπάει περισσότερο;


Θεέ μου σε ευχαριστώ για την μεγάλη τιμή που έκανες στο ανθρώπινο γένος. Δεν χωράει στο μυαλουδάκι μου η τόση μεγαλοψυχία σου... Βοήθήσέ μας να ανοίξουμε τις καρδιές μας περισσότερο στο διπλανό μας, στον εχθρό μας, στον αδελφό που έχει ανάγκη. Κάνε Κύριε να κατανοήσουμε την Αγάπη (Εσένα) ακόμα περισσότερο...
Με την Ανάστασή σου δώσε μας πνευματική ανάταση...

Στ. Μπ.


12/4/09

ΚΑΤΑΔΙΚΑΣΜΕΝΟΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΑΘΑΝΑΤΟΙ

ΚΑΛΗ ΜΕΓΑΛΗ ΕΒΔΟΜΑΔΑ,

ΚΑΛΗ ΔΥΝΑΜΗ ΣΕ ΟΛΟΥΣ,

ΚΑΛΗ ΑΝΑΣΤΑΣΗ !




Οἱ ἄν­θρω­ποι κα­τα­δί­κα­σαν τὸ Θε­ὸ σὲ θά­να­το, ὁ Θε­ὸς ὅ­μως διὰ τῆς ἀ­να­στά­σε­ώς Του «κα­τα­δι­κά­ζει» τοὺς ἀν­θρώ­πους σὲ ἀ­θα­να­σί­α.


Γιὰ τὰ χτυ­πή­μα­τα τοὺς ἀν­τα­πο­δί­δει τοὺς ἐ­ναγ­κα­λι­σμο­ύς, γιὰ τὶς ὕ­βρεις τὶς εὐ­λο­γί­ες, γιὰ τὸν θά­να­το τὴν ἀ­θα­να­σί­α.


Πο­τὲ δὲν ἔ­δει­ξαν οἱ ἄν­θρω­ποι τό­σο μί­σος γιὰ τὸν Θεό, ὅ­σο ὅ­ταν τὸν στα­ύ­ρω­σαν, καὶ πο­τὲ δὲν ἔ­δει­ξε ὁ Θε­ὸς τό­ση ἀ­γά­πη πρὸς τοὺς ἀν­θρώ­πους, ὅ­ση ὅ­ταν ἀ­νέ­στη.


Οἱ ἄν­θρω­ποι θέ­λη­σαν νὰ κα­τα­στή­σουν τὸν Θε­ὸ θνη­τό, ἀλ­λὰ ὁ Θε­ὸς διὰ τῆς ἀ­να­στά­σε­ώς Του κα­τέ­στη­σε τοὺς ἀν­θρώ­πους ἀ­θά­να­τους.


Διὰ τῆς ἁ­μαρ­τί­ας ὁ ἄν­θρω­πος ἔ­γι­νε θνη­τὸς καὶ πε­πε­ρα­σμέ­νος, διὰ τῆς ἀ­να­στά­σε­ως τοῦ Θε­αν­θρώ­που γί­νε­ται ἀ­θά­να­τος καὶ αἰ­ώ­νιος. Καὶ διὰ τοῦ­το, ἄ­νευ τῆς ἀ­να­στά­σε­ως τοῦ Χρι­στοῦ δὲν θὰ ὑ­πῆρ­χε ὁ χρι­στι­α­νι­σμός.


Με­τα­ξὺ τῶν θαυ­μά­των, ἡ ἀ­νά­στα­ση εἶ­ναι τὸ με­γα­λύ­τε­ρο θαῦ­μα. Ὅ­λα τὰ ἄλ­λα πη­γά­ζουν ἀ­πὸ αὐ­τὸ καὶ συ­νο­ψί­ζον­ται σ΄ αὐ­τό.


Ἀ­πὸ αὐ­τὸ πη­γά­ζουν ἡ πί­στη καὶ ἡ ἀ­γά­πη καὶ ἡ ἐλ­πί­δα καὶ ἡ προ­σευ­χὴ καὶ ἡ θε­ο­σέ­βεια.


Αὐ­τὸ εἶ­ναι ἐ­κεῖ­νο τὸ ὁ­ποῖ­ο οὐ­δε­μί­α ἄλ­λη θρη­σκε­ί­α ἔ­χει, αὐ­τὸ εἶ­ναι ἐ­κεῖ­νο τὸ ὁ­ποῖ­ο ἀ­νυ­ψώ­νει τὸν Κύ­ριο ὑ­πε­ρά­νω ὅ­λων τῶν ἀν­θρώ­πων καὶ τῶν Θε­ῶν.


Ὅ­λη ἡ ἱ­στο­ρί­α τοῦ χρι­στι­α­νι­σμοῦ, δὲν εἶ­ναι τίποτα ἄλ­λο, πα­ρὰ ἡ ἱ­στο­ρί­α ἑ­νὸς καὶ μο­να­δι­κοῦ θα­ύ­μα­τος, τοῦ θα­ύ­μα­τος τῆς τοῦ Χρι­στοῦ ἀ­να­στά­σε­ως, τὸ ὁ­ποῖ­ο συ­νε­χί­ζε­ται δια­ρκῶς σὲ ὅ­λες τὶς καρ­δι­ὲς τῶν χρι­στια­νῶν ἀ­πὸ μέ­ρα σὲ μέ­ρα καὶ ἀ­πὸ ἔ­τος σὲ ἔ­τος, ἀ­πὸ αἰ­ῶ­να σὲ αἰ­ῶ­να μέ­χρι τῆς Δευ­τέ­ρας πα­ρου­σί­ας.


π. Ἰουστίνος Πόποβιτς



11/4/09

ΟΣΟΙ ΑΓΑΠΗΣΑΝ ΜΕ ΠΟΘΟ...


Ὅσοι ἀγάπησαν μέ πολύ πόθο τόν τρόπο σκέψεως καί ζωῆς, πού περιέχεται στήν καινή διδαχή τοῦ Χριστοῦ, δέν ἔγιναν ἔτσι μέ τόν φόβο καί τόν τρόμο, οὔτε μέ τήν ἀπειλή καί τήν τιμωρία, ἀλλά μέ τήν θεία ἀγάπη καί τόν ζωντανό πόθο γιά τόν Θεό.



Καί δέν χρειάστηκαν, οὔτε έντολές καί νόμους, γιά νά ἀκολουθήσουν τήν ἀρετή καί νά ἀποφύγουν τήν κακία, ἀλλά ὡς τέκνα εὐγενικῆς καταγωγῆς καί ἐλεύθερα καί ἔχοντας ἐπίγνωση τῆς ἀξίας τους, χωρίς κανένα φόβο καί καμμιά τρομοκρατία, ἀπό μόνοι τους πορεύτηκαν πρός τήν ἀρετή.


Ἁγ. Ἰωάννου Χρυσοστόμου, Εἰς τό ἔχοντες τό αὐτό πνεῦμα.

7/4/09

Θαῦμα… μυστήριο κραυγῆς ἐν ἡσυχίᾳ τελούμενο...

Προηγούμενος Βασίλειος Ἰβηρίτης


Ὁμιλία πού ἔγινε στὸν κατανυκτικό ἑσπερινό

τὴν Α΄ Κυριακὴ τῶν Νηστειῶν στὴ Δράμα (8-3-2009)

Ἀπομαγνητοφὠνηση Γιῶργος Ντ.



Ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία εἶναι ἡ ἀλήθεια, ἡ ζωὴ καὶ τὸ κάλος. Αὐτὸ τὸ πράγμα εἶναι μιὰ ἔκρηξη ζωῆς. Πρὸ ἡμερῶν κάποιοι προσκυνητές μοῦ εἶπαν νὰ μᾶς πεῖς κάποια θαύματα ἀπὸ τὸ Ἅγιον Ὄρος γιὰ νὰ πιστέψουμε. Δὲν λέω κανένα θαῦμα. Γιατί; Γιατὶ καταλάβαινα τὶ ἤθελαν. Δὲν λέει ψέματα ἡ Ἐκκλησία. Ἔπαψα νὰ λέω, νὰ ἀκοῦνε καὶ νὰ νομίζουν ὅτι εἶναι ψευτιές. Τὸ θαύμα δὲν γίνεται γύρω ἀπὸ ἐμᾶς, ἀλλὰ γίνεται μέσα μας. Τὸν Κύριο τον ἐνέπαιζαν, γιατὶ ζητούσαν συνέχεια σημεία. Καὶ ἐκεῖνος εἶπε: Ὦ γεναιὰ πονηρὰ καὶ μοιχαλὶς δὲν θὰ δοθεῖ σὲ ἐσᾶς κανένα σημεῖο παρὰ τὸ σημεῖο τοῦ Ἰωνᾶ τοῦ Προφήτου (Ματθ. 16,4) , ὁ ὁποῖος ἔμεινε στὴν κοιλιὰ τοῦ κήτους τρεῖς μέρες καὶ τρεῖς νύκτες καὶ ἔτσι θὰ εἶναι καὶ μὲ τὸν Υἱὸ τοῦ ἀνθρώπου, ποὺ θὰ μείνει τρεῖς ἡμέρες καὶ τρεῖς νύκτες στὴν καρδιά τοῦ Ἄδου.



Ὁπότε βλέπετε, ὅτι ἐδῶ πέρα ἔχουμε μιὰ ἐπανάσταση, μιὰ ἔκρηξη ἐν ἀπολύτῳ σιγῇ. Καὶ νομίζω, ὅτι τὸ Κοντάκιο τῆς σημερινῆς ἑορτῆς μᾶς τὰ λέει καθαρὰ τὰ πράγματα, ὅτι ὁ ἀπερίγραπτος Λόγος τοῦ Πατρός διὰ σοῦ Θεοτόκε περιεγράφει σαρκούμενος καὶ τὴν ρυπωθεῖσαν εἰκόνα εἰς τὸ ἀρχαῖον ἀναμορφώσας τῷ Θείῳ κάλει συγκατέμειξεν ἀλλ’ ὁμολογοῦντες τὴν σωτηρίαν ἔργῳ καὶ λόγῳ αὐτὴν ἀνιστοροῦμεν.

Ὅταν κάνουμε εἰκόνες, ὅταν κτίζουμε ναούς, ὅταν ψάλλουμε, ὅταν γράφουμε ὕμνους, δὲν κάνουμε κάτι δικό μας, ἀλλὰ κινούμεθα ἀπὸ τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιον , τὸ ὁποῖο συγκροτεῖ τὸν θεσμό τῆς Ἐκκλησίας καὶ ὁμολογοῦμε τὴν σωτηρία, ὅτι σωθήκαμε δι’ αὐτοῦ τοῦ Πνεύματος, δι’ αὐτῆς τῆς χάριτος.





1/4/09

ΑΦΕΛΕΙΣ ΑΠΟΡΙΕΣ...


«Προσέχετε τούς ἑαυτούς σας, γιά νά μήν χάσουμε αὐτά πού ἐργαστήκαμε, ἀλλά νά λάβουμε πλήρη μισθό. Ὅποιος δέν μένει πιστός στήν διδαχή τοῦ Χριστοῦ ἀλλά τήν παραβαίνει, δέν ἔχει κοινωνία μέ τόν Θεό. ὅποιος μένει στήν διδαχή τοῦ Χριστοῦ, αὐτός ἔχει κοινωνία καί μέ τόν Πατέρα καί μέ τόν Υἱό.

Ἄν κάποιος ἔρχεται πρός ἐσᾶς καί δέν διδάσκει αὐτήν τήν διδαχή, νά μήν τόν δέχεστε στό σπίτι σας καί μήν τόν καλωσορίζετε. Γιατί ὅποιος τοῦ λέει χαιρετισμό συμμετέχει στά πονηρά του ἔργα». (Β΄ ωάννου 8 – 11)

Ἀφελεῖς σαρακοστιανές ἀπορίες: Ἄν ὁ ἀγαπημένος μαθητής τοῦ Χριστοῦ δίδασκε νά μήν βάζουμε σπίτι μας ὅσους διδάσκουν ἀντίθετα ἀπό τόν Χριστό, γιατί ἐμεῖς τούς ἔχουμε καθημερινά σπίτι μας ὧρες ἀτελείωτες, τούς ἀκοῦμε μέ προσοχή, τούς ἀφήνουμε νά λένε ὅ, τι θέλουνε, λέμε πώς ἐνημερωνόμαστε ἀπ’ αὐτούς καί τούς ἀναθέτουμε τήν ἀπασχόληση τῶν παιδιῶν μας;


Γιατί αὐτό ἀκριβῶς κάνουμε ἔχοντας αὐτιά καί μάτια στήν τηλεόραση κάθε μέρα, ἐπιτρέποντας νά μᾶς κάνουν πλύση ἐγκεφάλου διαρκῶς. Καί μήν ποῦμε ὅτι εἴμαστε ἄτρωτοι, γιατί δέν εἴμαστε. Ἀφοῦ σκοπός τῆς ζωῆς τοῦ Χριστιανοῦ εἶναι νά ἐντρυφεῖ στόν λόγο τοῦ Θεοῦ, γιατί δίνουμε τόσο χρόνο στήν παραπληροφόρησή μας; Καί μήν ποῦμε πώς ξέρουμε τόν λόγο τοῦ Θεοῦ, γιατί ἐλάχιστοι ἀπό ἐμᾶς γνωρίζουν τό εὐαγγέλιο, κι ἐλάχιστοι ἀφιερώνουμε χρόνο γενικώτερα στήν μελέτη.

Δέν ἠθικολογοῦμε, ἐπί τῆς οὐσίας ἀναφερόμαστε. Ἡ τηλεόραση ἔχει σκοπό τό κέρδος κι ὄχι τήν ἀγωγή τῆς ψυχῆς (στό μεγαλύτερο ποσοστό τά προγράμματα δέν προωθοῦν τόν πολιτισμό, ἀλλά ἀπευθύνονται στά κατώτερα ἔνστικτά μας, εἶναι γεμᾶτα βία καί σέξ), δέν προωθεί τόν διάλογο ἀλλά τούς διαπληκτισμούς καί τήν ὀχλαγωγία (βλέπε εἰδήσεις), δέν ἐνημερώνει ἀλλά συνήθως παραπληροφορεῖ (βλέπε ἄχρηστες εἰδήσεις), δέν προωθεῖ τήν εὐχαριστία ἀλλά τήν γκρίνια καί τήν μιζέρια (ὅλοι παραπονιοῦνται καί γκρινιάζουν), δέν παρουσιάζει τά καλά ἀλλά τά ἄσχημα τοῦ κόσμου, καί μαζί μέ ὅλα αὐτά εὐτελίζει τήν εἰκόνα τοῦ ἀνθρώπου (τό ἀνθρώπινο σῶμα ὡς ἐμπορεύσιμο εἶδος).


Εμεῖς εἴμαστε ὑπεύθυνοι κι ὄχι τά κανάλια. Φταῖμε ἐμεῖς πού βλέπουμε τά προγράμματα, ἐμεῖς τά βάζουμε στό σπίτι μας καί μέ τόν τρόπο μας συμμετέχουμε στά πονηρά ἔργα καί παθητικά τά ἀποδεχόμαστε. Γιά σκεφτεῖτε: εἶναι σά νά βάζουμε στό σπίτι μας αἱρετικούς, πλάνους, συκοφάντες κλπ, νά μᾶς κηρύξουν. Ἄς ἀντισταθοῦμε λοιπόν κι ἄς διώξουμε τούς ἀπρόσκλητους ἐπισκέπτες. (Ἤ ἄς περιοριστοῦμε αὐστηρά σέ ὅσα προγράμματα, εἶναι ψυχωφέλιμα καί πραγματικά ἐνημερώνουν). Ἡ Σαρακοστή εἶναι μιά καλή εὐκαιρία γιά νά ξεκινήσουμε. Καλή δύναμη.