29/3/07

ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΔΙΟΡΘΩΘΗΚΕ !!!

Αυθεντικά αποσπάσματα, από το νέο («διορθωμένο») σχολικό βιβλίο Ιστορίας.

Αγαπητοί αναγνώστες μας, παρά τις λυσσαλέες προσπάθειες του Εθνικιστικού λόμπυ, η πεφωτισμένη ηγεσία των εκπαιδευτικών μας δεν υποχώρησε και έκανε μόνο πολιτικώς ορθές διορθώσεις στο βιβλίο της ΣΤ΄δημοτικού! Σύμφωνα με αποκλειστικές πληροφορίες του συνεργάτη μας Γεωργίου Χοιροβοσκού. οι διορθώσεις θά ειναι οι κάτωθι:

1. Το 1940 οι Γερμανοί χάρις στο πρόγραμμα Κοινωνικού Τουρισμού του Χίτλερ συνέρρεαν μαζικά στις Νότιες χώρες.

Χαρούμενοι Αμερικανοί στρατιώτες, πηγαίνουν πρός την Γερμανία στα πλαίσια των πολιτιστικών σχέσεων των δύο χωρών. (Γαλλία 1944).

2. Την περίοδο 1940-1944 λόγω της οικονομικής κρίσης που μάστιζε την Ελλάδα, οι Έλληνες Εβραίοι συνωστίζονταν στους σταθμούς των τραίνων για να βρουν ένα μεταφορικό μέσο για τη Γερμανία για να βρουν καμιά δουλίτσα. Πολλοί πέθαναν από την ταλαιπωρία και το συνωστισμό.

Η είσοδος του θερέτρου Νταχάου, όπου εκατομμύρια Εβραίοι βρήκαν εργασία, στέγη, τροφή και... ανάπαυση.

3. Την περίοδο της Οθωμανικής αυτοκρατορίας η παραπαιδεία είχε μεγάλη άνθιση. Ο Σουλτάνος ανέθεσε την εκμάθηση της ελληνικής γλώσσας στην Ορθόδοξη Εκκλησία η οποία άνοιξε με τη σειρά της ιδιωτικά φροντιστήρια. Το ονομαστότερο ήταν στη χαράδρα του Λούσιου (Ι. Μ. Φιλοσόφου) πάνω στο γκρεμό λόγω της καταπληκτικής θέας. Τα παιδιά εκτός από Ελληνική γλώσσα παρακολουθούσαν σύμφωνα με το πρόγραμμα του παιδαγωγικού ινστιτούτου του Σουλτάνου και το μάθημα της Ελληνικής ιστορίας, του Βυζαντίου, θρησκευτικά και Ελληνική φιλοσοφία.

Προνομιούχοι Έλληνες μαθητές (Γενίτσαροι) , τραγουδούν χριστιανικά και επαναστατικά τραγούδια έξω από το σπίτι του Σουλτάνου.

(Κωνσταντινούπολη 1800)

4. Λόγω της κακής εκπαίδευσης που υπήρχε από το Βυζάντιο πολλοί έστελναν τα παιδιά τους στο εξωτερικό για σπουδές. Όταν επεκράτησε η Οθωμανική Αυτοκρατορία οργάνωσε πολλά κολλέγια ανώτερης εκπαίδευσης οι απόφοιτοι των οποίων έβρισκαν αμέσως δουλειά στο Δημόσιο. Πολλοί Έλληνες έστελναν τα παιδιά τους σε αυτά τα κολέγια για να κάνουν καριέρα. Οι απόφοιτοί τους ονομάζονταν δε Γενίτσαροι.

5. Στις 15 Αυ­γού­στου του 1940 ό­που η Μύ­κο­νος δεν εί­χε α­κό­μα α­να­πτυ­χθεί του­ρι­στι­κά ο κό­σμος συ­νέρ­ρε­ε στην Τή­νο ό­που δι­α­σκέ­δα­ζε στο πα­νη­γύ­ρι της Με­γα­λό­χα­ρης κα­θώς ε­πί­σης και πολ­λοί του­ρί­στες. Μά­λι­στα έ­γι­νε και έ­να α­τύ­χη­μα ό­ταν έ­να Ι­τα­λι­κό κρου­α­ζι­ε­ρο­ϋ­πο­βρύ­χιο έ­πε­σε α­πό α­μέ­λεια του κυ­βερ­νή­τη στο Ελ­λη­νι­κό πλοί­ο Έλ­λη.

Η στιγμή του ατυχήματος, που θα είχε αποφευχθεί, αν ο Έλληνας καπετάνιος ήταν πιό υποχωρητικός απέναντι στον Ιταλό συνάδελφό του. (Τήνος 1941).

6. Το 1940-44 είχε ξεσπάσει στην Ελλάδα φοβερός ρατσισμός και ξενοφοβία σε βάρος των Γερμανών οικονομικών μεταναστών. Μόνο λίγοι Έλληνες είδαν τους Γερμανούς σαν ισότιμους Ευρωπαίους πολίτες κρατώντας ταυτόχρονα την Ελληνική τους ταυτότητα. Ήταν οι γνωστοί Γερμανοτσολιάδες που εργάστηκαν για το όραμα της Ενωμένης Ευρώπης.

Ο συμπαθέστατος καγκελάριος της Γερμανίας, υπεύθυνος για τους Γερμανούς μετανάστες στην Ελλάδα τα έτη 1941 -1944.

7. Το 1941 εί­χε α­να­πτυ­χθεί ο φτη­νός του­ρι­σμός στην Κρή­τη. Πολ­λοί μά­λι­στα Γερ­μα­νοί α­πό χα­μη­λό­τε­ρα οι­κο­νο­μι­κά στρώ­μα­τα έ­βρι­σκαν πάμ­φθη­νες πτή­σεις τσάρ­τερ, χω­ρίς κα­τά­λυ­μα στο νη­σί. Για να γλυ­τώ­σουν τους φό­ρους α­ε­ρο­δρο­μί­ου, έ­πε­φταν στο νη­σί με α­λε­ξί­πτω­το. Σε πολ­λούς Κρη­τι­κούς δεν ά­ρε­σε ο του­ρι­σμός αυ­τός, επειδή δεν α­πέ­φε­ρε συ­νάλ­λαγ­μα στο νη­σί και κα­κο­δέ­χτη­καν τους Γερ­μα­νούς στο νη­σί. Έ­τσι έ­γι­νε κά­ποι­ες με­μο­μονω­μέ­νες α­ψι­μα­χί­ες με­τα­ξύ κα­τοί­κων και του­ρι­στών, που το ε­θνι­κι­στι­κό λόμ­πυ ε­πι­μέ­νει να α­πο­κα­λεί "μά­χη της Κρή­της".

Γερμανοί τουρίστες διασκεδάζουν, κάνοντας ελεύθερη πτώση στο Μάλεμε.

8. Έ­να ε­ορ­τα­στι­κό τρι­ή­με­ρο του 1826, συ­νέ­βη έ­να τρο­με­ρό δυ­στύ­χη­μα, ό­ταν κα­τά την μα­ζι­κή έ­ξο­δο α­πό την πό­λη του Με­σο­λογ­γί­ου, πολ­λοί κά­τοι­κοι πο­δο­πα­τή­θη­καν στο με­γά­λο μπο­τι­λι­ά­ρι­σμα, ό­ταν έ­νας α­με­λής Τούρ­κος υ­πάλ­λη­λος α­μέ­λη­σε να α­νοί­ξει το έ­να φύ­λο της θύ­ρας της ε­ξό­δου της πό­λης. Α­νά­λο­γο πε­ρι­στα­τι­κό έ­γι­νε το 1981 με τη θύ­ρα 7 του Ο­λυμ­πια­κού.

Αντιδραστικός πίνακας που ζωγραφίστηκε με οδηγίες του Εθνικιστικού λόμπυ, για να αποπροσανατολίσει τα παιδιά μας.

Άντε, Καλή Ανάσταση και καλά μυαλά νά'χουμε...

26/3/07

ΠΟΛΕΜΟΣ

Μέ ἀφορμή τό '21, καί (δυστυχῶς) ὄχι μόνο !

Φρί­κη καί δέ­ος στό ἄ­κου­σμα τῆς λέ­ξης πό­λε­μος. Θά­να­τος καί πό­νος καί ἀ­πέ­ραν­τη θλί­ψη. Φο­βε­ρή συσ­σώ­ρευ­ση ὅπλων μα­ζι­κοῦ θα­νά­του, βόμ­βες, βαρ­βα­ρό­τη­τα, ἐ­κρή­ξεις και κα­τα­στρο­φές. Ἑ­κα­τόμ­βες ἀ­θώ­ων θυ­μά­των, θυ­σί­α φρι­κτή καί πα­ρά­λο­γη στόν βω­μό τῆς ἀν­θρώ­πι­νης ἀ­στο­χί­ας. Ἀ­πό τό­τε πού ὁ ἄν­θρω­πος διά τῶν πρω­το­πλά­στων ἀρ­νή­θη­κε τήν ἀ­γά­πη τοῦ Θε­οῦ, ὁ θά­να­τος και ἡ φθο­ρά εἰ­σῆλ­θαν στόν κό­σμο. Πλῆ­θος οἱ ἀνομίες τοῦ ἀν­θρω­πί­νου γέ­νους, κι ἀ­νά­με­σά τους ὁ πό­λε­μος, ἀ­πο­τέ­λε­σμα τοῦ μί­σους, τῆς σκλη­ρο­καρ­δί­ας καί τῆς πλε­ο­νε­ξί­ας. Ἀ­κραί­α ἔκ­φρα­ση τῆς ἁ­μαρ­τί­ας στήν πρά­ξη, πα­ρα­κο­ή τῆς Θείας προσταγῆς «οὐ φο­νεύ­σεις», ἄρ­νη­ση τοῦ Εὐ­αγ­γε­λί­ου καί τῆς με­γί­στης ἐν­το­λῆς τοῦ Κυ­ρί­ου, «Ἀγαπήσεις τόν πλησίον σου ὡς σεαυτόν.

Σέ ὅ­λη τήν κα­τα­γε­γραμ­μέ­νη ἱ­στο­ρί­α τῆς ἀν­θρω­πό­τη­τος, ἐ­λά­χι­στες ὑ­πῆρ­ξαν οἱ ἡ­μέ­ρες πού δέν γί­νον­ταν μά­χες σέ κά­ποι­ο μέ­ρος τοῦ πλα­νή­τη. Ἀ­στα­μά­τη­τοι οἱ πό­λε­μοι, ἀ­τέ­λει­ω­τη ἡ βί­α, ἀ­στεί­ρευ­τος ὁ πό­νος. Κι ὅ­μως οἱ ἄν­θρω­ποι συ­νε­χί­ζουν νά ἀλ­λη­λο­σκο­τώ­νον­ται πο­λε­μών­τας, ἄλ­λο­τε ὁ ἰ­σχυ­ρός ἐ­ναν­τί­ον τῶν α­δυ­νά­των, ἄλ­λο­τε ἀ­δελ­φός ἐ­ναν­τί­ον τοῦ ἀ­δελ­φοῦ, κι ἄλ­λο­τε ὅ­λοι ἐ­ναν­τί­ον ὅ­λων.

Πολ­λοί ἔ­γρα­ψαν και κή­ρυ­ξαν ἐ­ναν­τί­ον τοῦ πο­λέ­μου. Φι­λό­σο­φοι και λο­γο­τέ­χνες, πο­λι­τι­κοί και στο­χα­στές, δι­α­τύ­πω­σαν θε­ω­ρί­ες γιά τό πώς θά στα­μα­τή­σουν οἱ πό­λε­μοι καί θά ἐ­πι­κρα­τή­σει εἰ­ρή­νη στήν ἀν­θρω­πό­τη­τα. Κι­νή­μα­τα οὐ­το­πι­κά γέ­μι­σαν μά­ται­ες ἐλ­πί­δες τούς ἀν­θρώ­πους γιά παγ­κό­σμια εἰ­ρή­νη, κι­νή­μα­τα μα­χη­τι­κά ἔ­κα­ναν πο­λέ­μους καί δι­ώ­ξεις προ­σπα­θών­τας νά ἐ­πι­βάλ­λουν διά τῆς βί­ας (!) τήν εἰ­ρή­νη. Ἀ­κό­μα καί κά­ποι­ες Χρι­στι­α­νι­κές ὁ­μο­λο­γί­ες πί­στε­ψαν πώς ἄν δη­μι­ουρ­γη­θοῦν Χρι­στι­α­νι­κές κοι­νω­νί­ες θά στα­μα­τή­σουν οἱ πό­λε­μοι. Καμ­μί­α ὅ­μως ἀ­πό ὅ­λες αὐ­τές τίς θε­ω­ρί­ες δέν ἐ­πα­λη­θεύ­τη­κε.

Τό μή­νυ­μα τοῦ Εὐ­αγ­γε­λί­ου ὅμως εἶ­ναι σα­φέστατο κι ὁ λό­γος τοῦ Ἰ­η­σοῦ Χρι­στοῦ κα­τη­γο­ρη­μα­τι­κός : Ὁ κό­σμος αὐ­τός θά τε­λει­ώ­σει μέ­σα σέ πο­λέ­μους καί κα­τα­στρο­φές, ὄ­χι ἐ­πει­δή τό θέ­λει ὁ Θε­ός, ἀλ­λά για­τί οἱ ἄν­θρω­ποι Τόν ἀρ­νη­θή­κα­με καί προ­τι­μή­σα­με τήν βί­α, τό μί­σος, τήν ἀ­συγ­χω­ρη­σί­α, τήν ἐκ­δί­κη­ση. Πα­ρα­δο­μέ­νοι στήν ἁ­μαρ­τί­α μας, πο­ρευ­ό­μα­στε στά ἔ­σχα­τα κα­τα­στρέ­φον­τας τόν συ­νάν­θρω­πο κι ὅ­λο τό οἰ­κο­σύ­στη­μα. Ἀρ­νού­με­θα νά ἀ­κο­λου­θή­σου­με τόν λόγο Του: Ἀγαπήσεις τόν πλησίον σου καί μισήσεις τόν ἐχθρόν σου. ἐγώ δέ λέγω ὑμῖν, ἀγαπᾶτε τούς ἐχθρούς ὑμῶν καί προσεύχεσθε ὑπέρ τῶν διωκόντων ὑμᾶς. Ὅ­σοι ἀ­πό τούς ἀν­θρώ­πους βι­ώ­σουν τήν ἐν­το­λή τῆς ἀ­γά­πης καί συν­τα­χθοῦν μέ τόν ἐ­σταυ­ρω­μέ­νο Χρι­στό θά προ­γευ­τοῦν τήν Βα­σι­λεί­α του ἀ­πό αὐ­τήν ἐ­δῶ τήν ζω­ή καί θά σω­θοῦν στήν μέλ­λου­σα.

Ἠ Ἐκ­κλη­σί­α, ἀ­πό τήν ἀρ­χή τῆς ἰ­δρύ­σε­ώς της ἀρ­νή­θη­κε τήν βί­α καί τόν πό­λε­μο. Ἐ­κα­τομ­μύ­ρια μάρ­τυ­ρες μέ­σα στήν ἱ­στο­ρί­α θυ­σι­ά­στη­καν γιά τόν Χρι­στό καί ἁ­γί­α­σαν ἀ­κο­λου­θών­τας τόν λό­γο τοῦ Χρι­στοῦ: Ἠκούσατε ὅτι ἐρρέθη, Ὀφθαλμὸν ἀντὶ ὀφθαλμοῦ καὶ ὀδόντα ἀντὶ ὀδόντος. ἐγὼ δὲ λέγω ὑμῖν μὴ ἀντιστῆναι τῷ πονηρῷ· ἀλλ' ὅστις σε ῥαπίζει εἰς τὴν δεξιὰν σιαγόνα, στρέψον αὐτῷ καὶ τὴν ἄλλην. Οἱ Χρι­στια­νοί δέν ἔ­κα­ναν αἱ­μα­τη­ρές ἐξεγέρσεις, ἀλ­λά πραγ­μα­το­ποί­η­σαν τήν πιό ἐ­πα­να­στα­τι­κή πρά­ξη στήν ἱ­στο­ρί­α. Στρά­φη­καν ἐ­νάν­τια στήν δι­κή τους ἁ­μαρ­τί­α, ἐνάν­τια στήν δι­κή τους φι­λαυ­τί­α, ἀ­κο­λου­θών­τας τούς Ἁ­γί­ους πού ἔ­λε­γαν «ἄλ­λα­ξε ἐ­σύ ὁ ἴ­διος και μα­ζί σου ἀλ­λά­ζουν χι­λιά­δες ἄλ­λοι!», κι ἔ­γι­ναν πα­ρά­δειγ­μα φω­τει­νό, με­τα­λαμ­πα­δεύ­ον­τας τό φῶς καί τήν ἀ­γά­πη τοῦ Χρι­στοῦ στούς συ­ναν­θρώ­πους τους.

Ὡστόσο, οἱ πα­τέ­ρες τῆς Ἐκ­κλη­σί­ας στήν πο­ρεί­α τοῦ χρό­νου ἔ­κα­ναν μί­α δι­ά­κρι­ση στήν ἀν­τι­με­τώ­πι­ση τοῦ πο­λέ­μου. Συγ­κα­τα­νεύ­ον­τας στήν ἀν­θρώ­πι­νη ἀ­δυ­να­μί­α καί τόν πό­νο, δι­α­χώ­ρι­σαν τόν ἐ­πι­θε­τι­κό πό­λε­μο, ἀ­πό τόν ἀ­μυν­τι­κό καί τόν ἐ­θνι­κο­α­πε­λευ­θε­ρω­τι­κό. Δι­και­ο­λό­γη­σαν τήν ἄ­μυ­να ἀ­πέ­ναν­τι στήν ἀ­πάν­θρω­πη ἐ­πί­θε­ση, γιά νά σώ­σουν οἱ ἀ­δι­κού­με­νοι τίς οἰ­κο­γέ­νει­ές τους, τά παι­διά τους καί τό βιός τους. Φρόν­τι­σαν ὅ­μως σέ ὅ­σους γυρ­νού­σαν ἀ­πό τόν πό­λε­μο νά τούς ἐ­πι­τι­μοῦν μέ τρί­α χρό­νια ἀ­πο­χή ἀ­πό τήν Κοι­νω­νί­α, γιά νά μήν ξε­χνοῦν ὅ­τι ὁ φό­νος εἶ­ναι ἁ­μαρ­τί­α. Λέ­γει χα­ρα­κτη­ρι­στι­κά ὁ Μ. Βα­σί­λει­ος τόν τέ­ταρ­το αἰ­ώ­να : « Τούς φό­νους πού ἔ­γι­ναν στούς πο­λέ­μους, οἱ πα­τέ­ρες δεν τούς λο­γά­ρια­σαν ὡς φό­νους... συγ­χώ­ρε­ση ἔ­δω­σαν σέ ὅ­σους ἀ­μύν­θη­καν ὑ­πέρ εὐ­σε­βεί­ας καί σω­φρο­σύ­νης. Καί ὅ­σους σκό­τω­σαν στόν πό­λε­μο τούς ἔ­βα­λαν ἐ­πι­τί­μιο ν’ ἀ­πέ­χουν μό­νο τρεῖς χρό­νους ἀ­πό τήν Θεί­α κοι­νω­νί­α.» (επιστ. 188, 13)

Κατά τήν διάρκεια τῶν χιλίων χρόνων τῆς Ἀνατολικῆς Ρωμαϊκῆς Αὐτοκρατορίας, πάμπολλες ἦταν οἱ φορές πού ἡ Ἐκκλησία εὐλόγησε τόν Βυζαντινό στρατό στήν ἀρχή ἤ τήν διάρκεια τῶν μαχῶν. Γνωστή σέ ὅλους εἶναι ἡ περίπτωση τοῦ Πατριάρχη Σέργιου, ὁ ὁποῖος τό 626 μ. Χ., κρατώντας τήν εἰκόνα τῆς Παναγίας γύριζε τά τείχη τῆς Κωνσταντινουπόλεως, εὐλογώντας καί ἐμψυχώνοντας τούς ἀμυνομένους.

Τήν ἴ­δια στά­ση κρά­τη­σε ἡ Ἐκ­κλη­σί­α τήν ἐ­πο­χή τῆς Ἐ­θνε­γερ­σί­ας τοῦ 1821. Ἐ­κτός ἀ­πό τούς χι­λιά­δες νε­ο­μάρ­τυ­ρες πού ἔ­γι­ναν πα­ρη­γο­ρί­α και στή­ριγ­μα τῶν ὑ­πο­δού­λων ἀ­δελ­φῶν τους, πολ­λοί Χρι­στια­νοί - ἀ­κό­μα καί κλη­ρι­κοί- πῆ­ραν τά ὅ­πλα καί πο­λέ­μη­σαν γιά νά ἐ­λευ­θε­ρω­θεῖ τό γέ­νος ἀ­πό τήν ἄ­δι­κη Ὀ­θω­μα­νι­κή τυρ­ρα­νί­α. Δέν ἀ­να­κη­ρύ­χθη­καν βέ­βαι­α Ἅ­γιοι οἱ Ἐ­θνο­μάρ­τυ­ρες, ἀ­φοῦ πο­λέ­μη­σαν καί σκό­τω­σαν στήν ἐ­πα­νά­στα­ση, ἀλ­λά ἡ Ἐκ­κλη­σί­α μας «κα­τ’ οἰ­κο­νο­μί­αν» τούς τί­μη­σε ὡς ἥ­ρω­ες πού θυ­σι­ά­στη­καν γιά τά ἱερά καί τά ὅσια τοῦ γένους. Δέν πολέμησαν ἐπειδή τό θέλησαν, ἀλλά ἀμύνθηκαν στήν ἀποτρόπαια βία καί τυρρανία.

Φρίκη καί ὁδύνη ὁ πόλεμος, ἀ­κραί­α ἔκ­φρα­ση τῆς ἀνθρώπινης ἁ­μαρ­τί­ας. Ζοφερό καί ἀβέβαιο τό μέλλον τοῦ πλανήτη. Κι ὅπως λέγει ὁ μακαριστός Γέ­ροντας Σω­φρόνιος, χωρίς μετάνοια, χωρίς Χριστό, ἐλπίδα δεν ὑπάρχει γιά τό ἀνθρώπινο γένος : “ Ἡ γη­ῒ­νη ἀ­τμό­σφαι­ρα ἀ­πο­πνέ­ει ὀ­σμήν αἵ­μα­τος. Ἡ οἰ­κου­μέ­νη τρέ­φε­ται κα­θ’ ἑ­κά­στην δι’ εἰ­δή­σε­ων πε­ρί φό­νων καί βα­σα­νι­σμῶν τῶν ἡτ­τη­θέν­των εἰς ἀ­δελ­φο­κτό­νους συγ­κρού­σεις. Τά μέ­λα­να νέ­φη τοῦ μί­σους κα­λύ­πτουν ἀ­πό τῶν ὀ­φθαλ­μῶν ἡ­μῶν τό Οὐ­ρά­νιο Φῶς. Οἱ ἄν­θρω­ποι μό­νοι δη­μι­ουρ­γοῦν δι­ ’­ἑ­αυ­τοῦς τήν κό­λα­σιν αὐ­τῶν. Ἄ­νευ τῆς ὁ­λο­κλη­ρω­τι­κῆς ἀλ­λα­γῆς ἡ­μῶν διά τῆς με­τα­νοί­ας, δέν θά ἐ­πέλ­θη ἡ λύ­τρω­σις τοῦ κό­σμου, λύ­τρω­σις ἐκ τῆς φο­βε­ρω­τέ­ρας πα­σῶν τῶν ἀ­ρῶν, τοῦ πο­λέ­μου. Ἐ­κτός τοῦ Χρι­στοῦ, ἄ­νευ τοῦ Χρι­στοῦ, δέν ὑ­πάρ­χει λύ­τρω­σις εἰς τήν τρα­γω­δί­αν τῆς ἐ­πι­γεί­ου ἱστορίας τῆς ἀν­θρω­πό­τη­τος”.

π.Χρ.

Φωτογραφίες: Γιάννης Κόντος







21/3/07

ΣΥΓΓΝΩΜΗ ΚΑΠΕΤΑΝΙΟΙ ΜΟΥ !

Συγγνώμη καπετάνιοι μου! Συγγνώμη, ἀλλά τώρα γινήκαμε Εὐρωπαίοι καί δέν σᾶς χρειαζόμαστε πιά. Τώρα τά παιδιά μας τά κάνουμε ἐπιστήμονες ἀπό μικρά καί δέν τούς χρειάζονται τά παραμύθια.

Συγγνώμη Θοδωράκη Κολοκοτρώνη, συγγνώμη Μακρυγιάννη, συγγνώμη Μάρκο Μπότσαρη, συγγνώμη Διάκο, συγγνώμη Δυσσέα καί τόσοι ἄλλοι. Τώρα ἀλλάξαμε σελίδα. Μεταξύ μας, τί θέλατε καί σεῖς τούς ξεσηκωμούς καί τίς φασαρίες; Δέν θέλουμε Μεσολόγγια καί μάταιες θυσίες.

Δέν βλέπετε ἐμεῑς τί πολιτισμένοι εἴμαστε καί λύνουμε ἔξυπνα καί παστρικά τίς διαφορές μας; Μᾶς παρασύρανε οἱ παπάδες καί πολυασχοληθήκαμε μαζί σας. Ἐμεῖς δέν θέλουμε τά παιδιά μας νά΄χουν αἱμοσταγεῖς ἤρωες σάν κι ἐσᾶς. Ἐμεῖς τά παιδιά μας τά μεγαλώνουμε φιλειρηνικά, τούς προσφέρουμε τόσους ὑπέροχους ἤρωες ἀπό τήν τηλεορασούλα μας, καί ἀκὀμα περισσότερο ἀπό τά playstation πού τούς ἀγοράζουμε.

Συγγνώμη Καπετάνιοι μου, ἀλλά σᾶς βαρεθήκαμε πιά καί σᾶς καί τίς μάχες σας. Ἄν καί ὅπως διαβάζουμε στά βιβλία μας, δέν περνούσατε κι ἄσχημα μέ τούς Τούρκους. Σᾶς ἀποχαιρετοῦμε λοιπόν, κι ἄν βέβαια σφίξουν τά πράγματα στό μέλλον... σᾶς ξαναθυμόμαστε !


Υ.Γ. : Μήν σκᾶς στρατηγέ μου, 160 χρόνια, μετά στά ἴδια βρισκόμαστε...
" Μπαίνοντας εις αυτό το έργον και ακολουθώντας να γράφω δυστυχήματα αναντίον της πατρίδος και θρησκείας, οπού της προξενήθηκαν από την ανοησίαν μας και 'διοτέλειά μας και από θρησκευτικούς και από πολιτικούς και από 'μάς τους στρατιωτικούς, αγαναχτώντας και εγώ απ' ούλα αυτά, ότι ζημιώσαμε την πατρίδα μας πολύ και χάθηκαν και χάνονται τόσοι αθώοι άνθρωποι, σημειώνω τα λάθη ολωνών και φτάνω ως την σήμερον, οπού δεν θυσιάζομε ποτές αρετή και πατριωτισμόν και είμαστε σε τούτην την άθλια κατάστασιν και κιντυνεύομεν να χαθούμεν".
Γ. Μακρυγιάννης, ἀπομνημονεύματα, 1850

20/3/07

ΝΟΣΤΑΛΓΙΑ

Καθώς πλησιάζει τό Πάσχα καί ἡ ἄνοιξη ἀναστατώνει τήν φύση, νοσταλγία πλημμυρίζει τήν σκέψη μας, νοσταλγία γιορτινή ἀπό τά παιδικά μας χρόνια πού προσγειώθηκαν ἀπότομα ἀπό τήν πραγματικότητα τοῦ κόσμου τούτου.
Οἱ κῆποι ὁλάνθιστοι, γεμᾶτοι τριαντάφυλλα, φίσκα ἀπό τό παιδομάνι οἱ χωματόδρομοι κι ἡ εὐωδία ἀπό τά γιασεμιά νά διεγείρει τήν ὄσφρηση. Ὀρθάνοιχτες οἱ πόρτες τῶν σπιτιῶν, οἱ οἰκογένειες νά δειπνίζουν στίς βεράντες καί τά ραδιόφωνα νά γεμίζουν μέ μελωδίες τήν ἥσυχη γειτονιά. Μνῆμες τῆς παιδικῆς ἡλικίας, χρόνια ἀνέμελα κι ἀφελῆ, τότε πού νομίζαμε ὅτι ὁ βίος θά ‘ναι παιχνίδι, τότε πού θαρρούσαμε ὅτι στόν παράδεισο θά ζήσουμε.

Μεγαλώσαμε μέ τόν ἦχο τῶν οἰκοδομῶν στά αὐτιά μας, ἕνας διαρκῆς θόρυβος ἡ ἐφηβεία, μπετονιέρες κι αὐτοκίνητα πού διαρκῶς αὐξάνονταν. Βλέπαμε ἀμήχανα τίς γειτονιές νά ἐξαφανίζονται, τά δέντρα νά κόβονται, τίς ταπεινές μά ἀνθρώπινες μονοκατοικίες νά γκρεμίζονται μαζί μέ χιλιάδες ἀναμνήσεις. Γενιές τῆς ἀντιπαροχῆς, τῆς πολυκατοικίας, τῶν χαμηλοτάβανων διαμερισμάτων - κουτιῶν, τῆς ἀπρόσωπης συγκατοίκησης.
Χάσαμε τούς γειτόνους μας καί μαζί τήν ἀνθρωπιά μας. Εἴμασταν κοινωνικοί καί φιλόξενοι καί γίναμε καχύποπτοι καί ἀπόμακροι. Οἱ ὁλιγοπρόσωπες γειτονιές γέμισαν μέ ἀνθρώπους ξένους μεταξύ τους, πού δέν ἔχουν καμμιά ὄρεξη νά γνωριστοῦν, νά κοιταχτοῦν στά μάτια, νά καλημεριστοῦν, νά ἀνταλλάξουν ἐπισκέψεις καί χαμόγελα.
Εἴχαμε τό θλιβερό προνόμιο νά ζήσουμε τήν παρακμή τῆς πόλης στήν ἐξέλιξή της. Εἴδαμε τούς μικρούς παραδείσους μας νά μεταβάλλονται σέ γκρίζα κακόγουστα κτίρια, τίς ἀλάνες πού ματώναμε τά πόδια μας νά γίνονται ὄγκοι ἀπό μπετόν. Πρίν προλάβουμε νά ἀποστηθίσουμε τό «Ἀθήνα διαμαντόπετρα στῆς γῆς τό δαχτυλίδι», πνιγήκαμε στή μυρωδιά τοῦ νέφους καί ντραπήκαμε πού εἴμαστε Ἀθηναίοι.

Ὅλοι νοσταλγοῦμε τό παρελθόν. Μεγαλώνουμε καί διαρκῶς διαπιστώνουμε πώς «κάθε πέρυσι καί καλύτερα». Τά χρόνια περνοῦν καί ὅλο ἀναφερόμαστε σέ παλαιότερες ἐποχές, ἀναπολοῦμε τά παλιά καί συγκινούμεθα μέ τραγούδια, μέ κείμενα καί μέ ταινίες πού περιγράφουν τήν παλιά Ἑλλάδα, τόν κόσμο πού ἔφυγε. Ζοῦμε τήν παρακμή τοῦ σύγχρονου πολιτισμοῦ, ἀνίκανοι νά ἀντιδράσουμε καί ὅλο μιλᾶμε γιά τά παλιά. Εἶναι φυσιολογική ἡ ἀντίδραση αὐτή, μά ἄν ἀφήσουμε τόν συναισθηματισμό στήν ἄκρη καί σκεφτοῦμε τό παρελθόν μέσα ἀπό τό πρῖσμα τῆς ἱστορίας, θά διαπιστώσουμε πώς δύσκολα θά διαλέγαμε μιά ἄλλη χρονική περίοδο γιά νά ζήσουμε.

Ὅπου κι ἄν ἀνατρέξουμε πίσω στόν χρόνο βλέπουμε παντοῦ καί πάντα νά βασιλεύει ὁ πόνος. Πόλεμοι κι ἐμφύλιοι ἀλληλοσπαραγμοί, σκλαβιά καί πεῖνα, φτώχια κι ἀδικία σημαδεύουν τήν ἱστορία τῆς ἀνθρωπότητος. Μπορεῖ νά ὑπῆρξαν πιό ἔνθεοι πολιτισμοί ἀπό αὐτόν πού διανύουμε τώρα, μά ἡ ἁμαρτία πάντα ἴδια εἶναι στό διάβα τῶν αἰώνων. Μπορεῖ νά νοσταλγοῦμε τήν λαμπρή περίοδο τοῦ Βυζαντίου ἤ ἀκομα καί τήν ἔνδοξη Ἑλληνική ἀρχαιότητα, ἀλλά τό σίγουρο εἶναι ὅτι δέν θά θέλαμε νά ζήσουμε ἐχθρικές σφαγές, πολέμους κι ἐπιδημίες, οὔτε νά εἴμαστε δοῦλοι ἐκεῖνες τίς ἐποχές, οὔτε νά πεθαίνουμε ἀπό μιά ἁπλῆ γρίπη ἐπειδή ἡ ἰατρική ἐπιστήμη δέν εἶχε ἀκομα ἐξελιχθεῖ.

Δύσκολος ἦταν πάντα ὁ βίος. Πλαστή ἡ ὀνειροπόληση γιά τό παρελθόν, ψευδαίσθηση γιά νά ξεφύγουμε ἀπό τήν πραγματικότητα. Κι ἄν ὑπάρχει νοσταλγία γιά μιά κοινωνία ἰδανική ὅπου πραγματικά θά θέλαμε νά ζήσουμε, αὐτό μᾶλλον ἀφορᾶ τήν παραδείσια κατάσταση, τήν ἐποχή πού δέν ὑπῆρχε στό ἀνθρώπινο γένος ὀδύνη καί στεναγμός, ἀλλά κοινωνία ἀγάπης μέ τόν Θεό καί τόν συνάνθρωπο. Κι ἐφ ὅσον τό νά γυρίσουμε στό παρελθόν ἀποκλείεται, ἀφοῦ ἀρνηθήκαμε τήν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ, μοναδική μας ἐλπίδα εἶναι τό μέλλον, τά ἔσχατα, ἡ Βασιλεία τῶν Ούρανῶν.


Ἐπειδή ὅμως τήν Βασιλεία Του μᾶς κάλεσε ὁ Κύριος νά τήν προγευτοῦμε, ἐπειδή μᾶς ζήτησε νά βιώσουμε τά ἔσχατα ἀπό τώρα, ἄς ἐγκαταλείψουμε τήν παρελθοντολογία κι ἄς χαροῦμε τό σήμερα εὐχαριστώντας τόν Θεό πάντων ἕνεκεν, ζῶντας εὐλογημένα κάθε στιγμή σά νά ‘ναι ἡ πρώτη κι ἡ τελευταῖα τῆς ὕπαρξής μας. Ἄς πορευτοῦμε πρός τό Πάσχα ἔχοντας νοσταλγία μόνο γιά τήν Βασιλεία τοῦ Θεοῦ, γιά τόν Παράδεισο, γιά τό πέρασμα ἀπό τόν Θάνατο στήν Ζωή, τήν ὄντως Ζωή πού εἶναι ὁ Χριστός μας. Ἀμήν.

π. Χρ.







17/3/07

ΜΙΑ ΕΥΧΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΡΧΗ...



Καί γιά νά ξεκινήσουμε καλά αὐτή τήν διαδρομή στό διαδίκτυο, νά εὐχηθοῦμε ὅλοι νά'χουμε τήν εὐχή τοῦ Ἁγίου μας:

" Καί πάντα εὔχομαι ὅλοι νά ἀγαπήσουν τό Θεό, πού εἶναι τό πᾶν, γιά νά μᾶς ἀξιώση νά μποῦμε στήν ἐπίγειο ἄκτιστη Ἐκκλησία του. Γιατί ἀπό ἐδῶ πρέπει νά ἀρχίσουμε. Ἐγώ πάντα εἶχα τήν προσπάθεια νά προσεύχωμαι καί νά διαβάζω τούς ὕμνους τῆς Εκκλησίας, τήν Ἁγία Γραφή καί τούς βίους τῶν Ἁγίων μας καί εὔχομαι καί ἐσεῖς νά κάνετε τό ἴδιο. Ἐγώ προσπάθησα μέ τή χάρι τοῦ Θεοῦ νά πλησιάσω τόν Θεό καί εὔχομαι καί σεῖς νά κάνετε τό ἴδιο"(ἀπό τήν πνευματική του διαθήκη).

ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΚΑΙ ΣΚΑΝΔΑΛΑ


Τί δέ με καλεῖτε, Κύριε Κύριε, καί οὐ ποιεῖτε ἅ λέγω;

Πολλοί ἀδελφοί μας παραπονοῦνται γιά τά σκάνδαλα πού κατά καιρούς παρουσιάζονται στήν Ἐκκλησία καί πού ἀφοροῦν ἠθικά παραπτώματα κληρικῶν ἤ τήν ἀνάρμοστη καί φαρισαϊκή συμπεριφορά στόν κατώτερο καί ἀνώτερο κλῆρο. Δέν εἶναι λίγοι ὅσοι σκανδαλίζονται ἀπό τούς κληρικούς αὐτούς, μέ ἀποτέλεσμα νά κλονίζεται ἡ πίστη τους καί νά μπαίνουν σέ πειρασμούς, κατηγορώντας τήν Ἐκκλησία μας. Ὅσο κι ἄν κατανοοῦμε τήν θλίψη τῶν ἀδελφῶν μας αὐτῶν, θά πρέπει νά ἐπισημάνουμε ὅτι μιά τέτοια ἀντίδραση δέν εἶναι πνευματική, ἀλλά κοσμική! Μέ τήν βοήθεια τοῦ Εὐαγγελίου θά προσπαθήσουμε νά ρίξουμε λίγο φῶς στό δύσκολο αὐτό θέμα πού ὅλους μᾶς προβληματίζει.

Κατ' ἀρχάς θά πρέπει νά τονίσουμε ὅτι Ἐκκλησία δέν εἶναι οἱ κληρικοί μόνο ἤ ἡ Ἱεραρχία, ἀλλά τό ἴδιο τό σῶμα τοῦ Χριστοῦ μας πού ἀποτελεῖται ἀπό τό σύνολο ὅλων τῶν Χριστιανῶν, ὄχι μόνο τῶν ζώντων ἀλλά καί τῶν τεθνεώτων καί ἔχει ὡς κεφαλή τόν Χριστό. Συνεπῶς ὅταν νοσεῖ ἕνα μέλος, αὐτό θά πρέπει νά πονάει ὅλους μας καί νά μᾶς ἀφορᾶ ἄμεσα. Καί Ὀρθόδοξη στάση δέν εἶναι τό νά κρίνουμε καί νά γκρινιάζουμε, ἀλλά νά συμπάσχουμε ὅπως ὁ Ἀπόστολος Παῦλος πού ἔλεγε: Τίς ἀσθενεῖ καί οὐκ ἀσθενῶ; τίς σκανδαλίζεται (ὑποκύπτει στόν πειρασμό) καί οὐκ ἐγώ πυροῦμαι; (ὑποφέρω) ( Κορ. 11,29)


Ἡ ἱστορία τοῦ κόσμου τούτου εἶναι γεμάτη ἀπό σκάνδαλα, ἁμαρτία καί αἱρέσεις, ἀφοῦ ὁλόκληρο τό ἀνθρώπινο γένος βρίσκεται σέ πτώση, καί αὐτό θά συνεχιστεῖ μέχρι τά ἔσχατα. Ἀπό τήν ἁμαρτία δέν ξεφεύγει ὅποιος δηλώνει πώς εἶναι Χριστιανός, οὔτε ὅποιος φοράει ράσο. Ὁ Χριστός μας εἶναι σαφέστατος σέ αὐτό τό θέμα, καί ἀπευθύνεται σέ ὅλους τούς Χριστιανούς, κληρικούς καί λαϊκούς: Οὐ πᾶς ὁ λέγων μοι, Κύριε Κύριε, εἰσελεύσεται εἰς τὴν βασιλείαν τῶν οὐρανῶν, ἀλλ' ὁ ποιῶν τὸ θέλημα τοῦ πατρός μου τοῦ ἐν τοῖς οὐρανοῖς. πολλοὶ ἐροῦσίν μοι ἐν ἐκείνῃ τῇ ἡμέρᾳ, Κύριε Κύριε, οὐ τῷ σῷ ὀνόματι προεφητεύσαμεν, καὶ τῷ σῷ ὀνόματι δαιμόνια ἐξεβάλομεν, καὶ τῷ σῷ ὀνόματι δυνάμεις πολλὰς ἐποιήσαμεν; καὶ τότε ὁμολογήσω αὐτοῖς ὅτι Οὐδέποτε ἔγνων ὑμᾶς· ἀποχωρεῖτε ἀπ' ἐμοῦ οἱ ἐργαζόμενοι τὴν ἀνομίαν (Ματθ. 7,21-23).

Βλέπουμε λοιπόν ὅτι σημασία δέν ἔχει ποιός δηλώνει πώς εἶναι Χριστιανός, ἀλλά τό ποιός ἀκολουθεῖ τό θέλημα τοῦ Θεοῦ, ποιός δηλαδή προσπαθεῖ νά κάνει πράξη τόν λόγο τοῦ Εὐαγγελίου, νά βιώσει τήν ἀγάπη τοῦ Κυρίου μας, νά μετανοήσει γιά τήν ἁμαρτία του. Τό ἴδιο δηλώνει στό κατά Λουκάν ὁ Ἰησοῦς: ἕκαστον γὰρ δένδρον ἐκ τοῦ ἰδίου καρποῦ γινώσκεται. οὐ γὰρ ἐξ ἀκανθῶν συλλέγουσι σῦκα, οὐδὲ ἐκ βάτου τρυγῶσι σταφυλὴν. ὁ ἀγαθὸς ἄνθρωπος ἐκ τοῦ ἀγαθοῦ θησαυροῦ τῆς καρδίας αὐτοῦ προφέρει τὸ ἀγαθόν, καὶ ὁ πονηρὸς ἄνθρωπος ἐκ τοῦ πονηροῦ θησαυροῦ τῆς καρδίας αὐτοῦ προφέρει τὸ πονηρόν· ἐκ γὰρ τοῦ περισσεύματος τῆς καρδίας λαλεῖ τὸ στόμα αὐτοῦ. Τί δέ με καλεῖτε, Κύριε Κύριε, καὶ οὐ ποιεῖτε ἃ λέγω; (Λουκ. 6, 44-46)


Ὁ καθένας μας κρίνεται ἀπό τά ἔργα του καί ὅλοι μας, κληρικοί καί λαϊκοί, θά δώσουμε λόγο στήν τελική κρίση γιά ὅσα πράξαμε, πολύ περισσότερο δέ ἄν ἐξ αἰτίας τῆς συμπεριφορᾶς μας κάποιοι ὁδηγήθηκαν στήν αἵρεση καί τήν πλάνη: Ὃς δ' ἂν σκανδαλίσῃ ἕνα τῶν μικρῶν τούτων τῶν πιστευόντων εἰς ἐμέ, συμφέρει αὐτῷ ἵνα κρεμασθῇ μύλος ὀνικὸς (μυλόπετρες ἀπό ἐκείνες πού στρέφει ὁ ὅνος) εἰς τὸν τράχηλον αὐτοῦ καὶ καταποντισθῇ ἐν τῷ πελάγει τῆς θαλάσσης. Οὐαὶ τῷ κόσμῳ ἀπὸ τῶν σκανδάλων· ἀνάγκη γὰρ ἐστιν ἐλθεῖν τὰ σκάνδαλα· (ἀναγκαστικά θά γίνουν τά σκάνδαλα ἀφοῦ στόν κόσμο κυριαρχεῖ ἡ ἁμαρτία) πλὴν οὐαὶ τῷ ἀνθρώπῳ ἐκείνῳ δι' οὗ τὸ σκάνδαλον ἔρχεται (Ματθ. 18, 6-7) .


Ἄς μήν ξεχνᾶμε βέβαια πώς ὅποιος νοιώσει συντριβή γιά τό κακό πού προκάλεσε καί μετανοήσει, θά νοιώσει τήν συγχώρεση καί τήν εὐλογία τοῦ Θεοῦ στήν ζωή του, ἀφοῦ ὁ Κύριος μας διεκήρυξε ὅτι "οὐκ ἐλήλυθα καλέσαι δικαίους, ἀλλὰ ἁμαρτωλοὺς εἰς μετάνοιαν" (Λουκ. 5,32). Καί ἀφοῦ ὁ Χριστός εἶναι Ἐκεῖνος πού θά κρίνει καί θά συγχωρήσει, Ἐκεῖνος πού κάλεσε ὅλους μας στήν μετάνοια, ἄς νοιώσουμε λύπη γιά τήν ἁμαρτία τῶν ἄλλων κι ἄς μετανοήσουμε γιά τίς ἁμαρτίες τίς δικές μας.

Ἄς μήν κρίνουμε λοιπόν γιά νά μήν κριθοῦμε, κι ἄν ἰσχυριζόμαστε πώς δίκαια ὀργιζόμαστε, ἄς ἀκούσουμε τούς Ἁγίους κι ἄς διδαχθοῦμε ἀπό αὐτούς. Ὁ ὅσιος Ἰσίδωρος ὁ Πηλουσιώτης πού ἔζησε τόν 5ο αἰώνα καί πολλά ἔγραψε γιά τίς ἁμαρτίες τοῦ κλήρου ἐπισημαίνει: Μοῦ κάνει μεγάλη ἐντύπωση, ὅτι ἐνῶ γιά τίς ἀταξίες καί τά ἁμαρτήματα τῶν ἄλλων γινόμαστε ἀνάλγητοι δικαστές, παραβλέπουμε τά δικά μας παραπτώματα γιά τά ὁποῖα εἴμαστε τυφλοί, ἐνῶ γιά τῶν διπλανῶν μας ἔχουμε ὀξύτατη ὅραση". Καί ὁ ὅσιος Δωρόθεος λέει ἐπιγραμματικά: " Ὅσοι θέλουν νά σωθοῦν δέν προσέχουν οὔτε ἕνα ἐλάττωμα τοῦ διπλανοῦ τους, ἀλλά κοιτοῦν τά δικά τους κι ἔτσι προοδεύουν". Δυστυχῶς, ἐμεῖς μόνο τῶν ἄλλων τά σφάλματα βλέπουμε ξεχνώντας τά αὐστηρά λόγια τοῦ Χριστοῦ μας : ὑποκριτά, ἔκβαλε πρῶτον τὴν δοκὸν ἐκ τοῦ ὀφθαλμοῦ σοῦ, καὶ τότε διαβλέψεις ἐκβαλεῖν τὸ κάρφος ἐκ τοῦ ὀφθαλμοῦ τοῦ ἀδελφοῦ σου. (Ματθ. 7, 5)
π. Χρ.

ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΟ, ΤΡΕΙΣ ΤΑ ΞΗΜΕΡΩΜΑΤΑ

Στήν Ἀθηνᾶ

Νοσοκομεῖο στήν Ἀθήνα, τρεῖς τά ξημερώματα. Ὁ ὀρός πέφτει ἀργά, σταγόνα - σταγόνα, καί μαζί ἀργά κυλᾶ κι ὁ χρόνος, λεπτό - λεπτό, βασανιστικά ἀργός. Ὁ ὕπνος λιγοστός καί πολύτιμος, πόνος κι ἀναστεναγμός μέσα στή νύχτα καθώς δεκάδες ἄνθρωποι μένουν ξάγρυπνοι, ἀνήμποροι ἀκόμα νά πιστέψουν αὐτό πού τούς συνέβη. Μαζί κι οἱ συγγενεῖς, μάνες, πατεράδες καί σύζυγοι, μέ τήν ἀγωνία τῆς αὐριανῆς ἡμέρας, διπλωμένοι ὅπως νά'ναι σέ καρέκλες καί πολυθρόνες, σοκαρισμένοι ἀκόμα ἀπό τό ἀναπάντεχο τῆς ἀρρώστειας ἤ τοῦ ἀτυχήματος, πού ξαφνικά πάγωσε τόν χρόνο. Μακριά στόν δρόμο ἡ συνεχῆς ροή τοῦ θορύβου τῆς πόλης, θυμίζει ὅτι ἡ ζωή συνεχίζεται γιά τόν ὑπόλοιπο κόσμο.

Ρωγμή στήν ψευδαίσθηση τῆς αἰωνιότητας ἡ ἀσθένεια, ἀκούσια ὑπενθύμιση τῆς φθορᾶς καί τοῦ θανάτου, γροθιά στήν αὐταπάτη τῆς λήθης πού ὅλοι κυνηγᾶμε. Ἀνατροπή σέ ἕνα κόσμο πού θέλει νά παριστάνει τόν ἀθάνατο, πού θέλει νά ξεχνᾶ πώς ὅλα ἐδῶ σέ αὐτό τόν κόσμο εἶναι πεπερασμένα, πού θέλει νά πιστεύει πώς συνάζοντας ὑλικά ἀγαθά θά εὐτυχήσει...

Μέσα στόν διάχυτο πόνο τῶν νοσοκομείων πίκρα κι ὁδύνη, μά μαζί καί θαῦμα! Ἄνθρωποι ἄγνωστοι ὡς χθές, δίπλα ὁ ἕνας στόν ἄλλο, πάσχοντες καί συγγενεῖς μονιασμένοι κι ἀλληλέγγυοι. Ἀνάγκη γιά ἐπικοινωνία, εὐχές, χαμόγελα ἐλπίδας, καρδιακές κουβέντες καί μιά διάθεση στοχαστική. Ἐδῶ καταργοῦνται οἱ κοινωνικές καί μορφωτικές διαφορές, ὅλοι γίνονται ἴσοι μπροστά στόν πόνο, στήν ἀρρώστεια καί τήν ἀγωνία τοῦ θανάτου.


Ἀρετή ἡ μνήμη τοῦ θανάτου γιά τήν Ὀρθόδοξη Παράδοση καί τούς Ἁγίους μας, ἀρετή πού ὀδηγεῖ τόν ἄνθρωπο στήν ταπείνωση καί τήν ὄντως ζωή! Ἄν θυμόμαστε τόν θάνατο καί ὁμολογοῦμε τήν φθορά, τότε εἴμαστε σέ θέση νά ἐκτιμήσουμε πολύ περισσότερο τό δῶρο τῆς ζωῆς καί νά δοξολογοῦμε τόν Θεό, νά χαροῦμε κάθε λεπτό πού ζοῦμε κι ἀναπνέουμε, νά πιστέψουμε στήν Ἀνάσταση.

Πόσο ὄμορφοι γινόμαστε τίς στιγμές τῆς ἀκούσιας ταπείνωσης! Πόσο κοντά αἰσθανόμαστε τόν διπλανό, πόση ἀνάγκη γιά ἐπικοινωνία ἀποκτοῦμε ξαφνικά! Ἅνθρωποι πού πρίν ἀπό λίγο ζοῦσαν ἀλαζονικά καί ματαιόδοξα, νοιώθουν ἔξαφνα τόν ἐγωϊσμό τους νά καταρρέει καί ἀναγκάζονται νά ἀπλώσουν χέρι στόν συνάνθρωπο. Οἱ ἀσθενεῖς καί οἱ συγγενεῖς τῶν διπλανῶν κρεββατιῶν, τοῦ διπλανοῦ δωματίου, τοῦ ἄλλου ὀρόφου, ὅλοι γίνονται ''πλησίον", ὅλοι ταπεινωμένοι μοιράζονται πόνο καί χαρά, ὅλοι νοιάζονται ὁ ἕνας γιά τόν ἄλλο, "χαίρουν μετά χαιρόντων καί κλαίουν μετά κλαιόντων", ὅπως λέει ὁ Ἀπόστολος Παῦλος.

Κι ὅταν μαθαίνουμε καλά νέα σχετικά μέ τήν ἴασή μας, πόσο αὐθόρμητα ἔρχεται ἡ δοξολογία στά χείλη μας ! Ἐμεῖς πού πρίν γκρινιάζαμε γιά μικροπράγματα καί νοιώθαμε ἀνικανοποίητοι στήν ζωή μας, χαιρόμαστε στήν ἐλπίδα τῆς ἀποκατάστασής μας καί κάνουμε ὄνειρα γιά πράγματα ἁπλᾶ, καθημερινά. Δίνουμε κρυφές ὑποσχέσεις στόν ἑαυτό μας καί στόν Θεό πώς θά ἀλλάξουμε τήν ζωή μας, ὅτι δέν θά κάνουμε πιά τά ἴδια λάθη, ὅτι θά ἀγαπᾶμε τούς ἄλλους.

Γιατί ὅμως ὅταν ἰαθεῖ ἡ ἀσθένεια, οἱ περισότεροι ἐπιστρέφουμε στήν προηγούμενη κατάσταση; Γιατί δεν διδασκόμαστε ἀπό τήν ζωή καί προτιμοῦμε τήν λήθη; Γιατί κλεινόμαστε πάλι στήν ἰδιωτικότητα καί τήν μοναξιά μας καί τό μόνο πού μᾶς νοιάζει εἶναι ὁ ἑαυτός μας; Γιατί παύουμε νά θυμόμαστε τήν χαρά τῆς ἐπικοινωνίας πού νοιώσαμε τίς ὥρες τοῦ πόνου; Γιατί χάνουμε τήν εὐκαιρία νά γίνει ἀποκάλυψη ἡ ἐμπειρία μας καί νά προσανατολίσει τήν ἀκούσια ταπείνωση σέ ἐκούσια; Κι ἀκόμα, γιατί ξεχνᾶμε τό πόσο ἀνάγκη εἴχαμε νά μᾶς νοιώσουν οἱ ἄλλοι, νά μᾶς ἐπισκεφθοῦν, νά μοιραστοῦμε λιγάκι τήν ὀδύνη μας;

Χιλιάδες οἱ ἀσθενεῖς κι οἱ πονεμένοι δίπλα μας. Ἄς μήν τούς ξεχνᾶμε, γιατί καί μεῖς θά βρεθοῦμε κάποτε στήν θέση τους. Ἄς θυσιάσουμε λίγο τήν βολεμένη ρουτίνα τῆς καθημερινότητάς μας γιά νά δώσουμε χαρά στίς ἀτέλειωτες ὥρες ἀναμονῆς κι ὑπομονῆς τοῦ διπλανοῦ, ἀλλά καί γιά νά γιά νά σπάσουμε τήν δική μας μίζερη καί ψεύτικη αὐτάρκεια καί νά θυμηθοῦμε τήν φθαρτότητά μας καί τήν ματαιότητα τοῦ βίου. Ἀνάσα ζωῆς καί παρηγοριά μεγάλη οἱ λίγες ὧρες συντροφιᾶς γιά τόν ἀσθενῆ, ἄς τίς προσφέρουμε, ὄχι μιά φορά, τυπικά, ἀλλά ἁπλόχερα, γιά νά νοιώσουμε τήν εὐλογία τοῦ Θεοῦ στήν ζωή μας: τότε ἐρεῖ ὁ βασιλεὺς τοῖς ἐκ δεξιῶν αὐτοῦ· δεῦτε, οἱ εὐλογημένοι τοῦ πατρός μου, κληρονομήσατε τὴν ἡτοιμασμένην ὑμῖν βασιλείαν ἀπὸ καταβολῆς κόσμου· ἐπείνασα γὰρ καὶ ἐδώκατέ μοι φαγεῖν, ἐδίψησα καὶ ἐποτίσατέ με, ξένος ἤμην καὶ συνηγάγετέ με, γυμνὸς καὶ περιεβάλετέ με, ἠσθένησα καὶ ἐπεσκέψασθέ με, ἐν φυλακῇ ἤμην καὶ ἤλθετε πρός με (Ματθ. 25, 34-36).
π. Χρ.

ΞΕΚΙΝΗΜΑ !


Πῶς θά πρέπει νά εἶναι ἕνα Ἐκκλησιαστικό ἔντυπο ἤ blog; Τί θά πρέπει νά περιέχει; Πόσο εἰλικρινές πρέπει νά εἶναι, καί πόσο θά πρέπει νά βάζει τό μαχαίρι στό κόκκαλο, στήν ἀναζήτηση τῆς ἀλήθειας; Τί θά’θελαν οἱ νέοι ἄνθρωποι ἀπό αὐτό; Τί περιμένουν νά διαβάσουν καί τί νά ποῦν;

Ὅλα αὐτά τά ἐρωτήματα καί ἄλλα πολλά θά ψηλαφήσουμε μέσα ἀπό τίς σελίδες αὐτοῦ τοῦ blog, καί μαζί μέ κείμενα διάφορα, εἰδήσεις ἀπό τήν ἐνορία καί ὅ, τι ἄλλο προκύψει, θά συνταξιδέψουμε τόν ἑπόμενο καιρό. Ἐννοείται ότι δικαίωμα νά ἀνεβάζουν κείμενα θά ἔχουν καί ὅσοι συνοδοιποροῦν μαζί μας, ἀλλά καί ὅσοι ἀνησυχοῦν γιά ὅσα γίνονται γύρω μας και ... ἐντός μας.

Ἄς εἶναι ὁ Θεός μαζί μας καί βλέπουμε...