26/6/14

Τα Αρχικά του Θεού


Όλη η φύση μιλά και τραγουδά και είναι μελωδική.  Όλα τα πράγματα ψιθυρίζουν, στενάζουν, γογγύζουν κελαηδούν, σφυρίζουν, μουγκρίζουν, ουρλιάζουν, βρυχώνται, κλαυθμηρίζουν, στριγκλίζουν, θρηνούν ή παραπονιούνται. 


Η φωνή του γρύλου, του τριζονιού και του βατράχου, το κροτάλισμα των σκίουρων καθώς καλεί το ένα το άλλο και όλοι οι ήχοι των ζώων είναι μια προσευχή.  


Αυτό είναι και η ανθρώπινη φωνή. Να γιατί οι μοναχοί είναι στην ενατένισή τους σιωπηλοί. Έχουν αφιερώσει τις φωνές τους να τραγουδούν μόνο εν χορώ, διότι έχουν κατανοήσει πως η φωνή είναι μία προσευχή. 



Όλη η φύση απαρτίζεται από σύμβολα που μας μιλούν για το Θεό.  Η κτίση είναι γραμμένη με τη δική Του γραμματοσειρά και κάθε σύμβολό της έχει νόημα.  


Η τροχιά των μετεωριτών στον ουρανό, το μονοπάτι που στο πέρασμά τους χαράζουν πάνω στην άμμο τα μαλάκια, οι σχηματισμοί των αποδημητικών πουλιών, τα φθινοπωρινά δειλινά, το διάβα του ήλιου μέσα από τον ζωδιακό κύκλο, οι κύκλοι της ζωής του κέδρου που είναι εγκάρσια χαραγμένοι στον κορμό του και σημαδεύουν τις εποχές της άνοιξης και του χειμώνα, οι ακανόνιστες αιχμές που η αστραπή διαγράφει στον ουρανό και οι κορδέλες των ποταμών στις αεροφωτογραφίες – όλα είναι σημεία που κουβαλούν ένα μήνυμα για όσους μπορούν να διαβάσουν.  


Οι άνθρωποι που συγκινούνται κοιτάζοντας αυτά τα σημεία αλλά δεν τα κατανοούν, επειδή δεν γνωρίζουν πως όλη η φύση είναι γραμμένη γι’ αυτούς, είναι σαν τη χωριατοπούλα που της αρέσει να κοιτάζει την καλλίγραμμη γραφή στην επιστολή που έφτασε στα χέρα της, αλλά επειδή δεν ξέρει ανάγνωση, δεν γνωρίζει πως αυτά τα σημάδια πάνω στο χαρτί είναι το ερωτικό γράμμα του αυτοκράτορα προς εκείνη.


Και εμείς είμαστε τα σημάδια του Θεού.  Καθένας μας φέρει το γραφικό Του χαρακτήρα και ολόκληρη η ύπαρξή μας είναι μήνυμα από το Θεό.  Έχουμε γραφεί στη φύση (που ολάκερη μιλά για το Θεό)  σαν λέξεις ιδιαίτερα σημαντικές.  Είμαστε κατ’ εικόνα Θεού.



Ernesto Cardenal


Η αγάπη του Θεού

Όλη η φύση είναι ευσπλαγχνία. Η αγάπη του Θεού μας περικυκλώνει. Η αγάπη Του είναι το νερό που πίνουμε, ο αέρας που αναπνέουμε, και το φώς που βλέπουμε. Όλα τα φυσικά φαινόμενα είναι διαφορετικές υλικές μορφές της αγάπης του Θεού. Κινούμαστε μέσα στην αγάπη Του, όπως το ψάρι μέσα στο νερό.



Και είμαστε τόσο κοντά Του, τόσο τυλιγμένοι από την αγάπη Του και λουσμένοι στις δωρεές Του (εμείς οι ίδιοι είμαστε μια δωρεά Του) που δεν το συνειδητοποιούμε χάνοντας την προοπτική μας.


Η αγάπη Του μας περιτριγυρίζει, αλλά την αισθανόμαστε όσο αισθανόμαστε και την πίεση που ασκεί η ατμόσφαιρα πάνω μας...


22/6/14

Καλοκαιρινή δοξολογία!


Η φύση σωπαίνει μια απέραντη σιγή παντού
Ήχοι μελωδίας ακούγονται μόνο πουλιά περνούν πετούν
Τιτιβίζουν πέρα δώθε
Κλαδί σε κλαδί
Δοξολογούν τον δημιουργό


Η θάλασσα γαλήνια φορά το γιορτινό γαλάζιο της φόρεμα
Λικνίζει που και που το κορμί  αφήνοντας να φανεί το
Άσπρο της φουρό



Απλώνει τα χέρια στο καταγάλανο ουρανό
Γίνονται ένα ξαφνικά και συντροφιά για πάντα μαζί
Χάνονται στο χώρο-χρόνο



Κουκκίδα στην απεραντοσύνη χάνομαι μαζί τους
Ζω τη στιγμή
Βυθισμένη στην απόλυτη σιωπή

Γλώσσα του μέλλοντος...




A. Δ.

20/6/14

Salt of this sea (2008)

18/6/14

Hλιοτρόπιο

"Μια αντι-κατάσταση ζητώ:
στη σκοτεινή μου σκέψη
να βάλω ένα ηλιοτρόπιο,
στου θυμού μου την ορμή
τη μυρωδιά από αψύ βασιλικό,
στη θλίψη τη νυχτερινή
τι άλλο; ένα γιασεμί λευκό.



Και όταν στις μέριμνες βουλιάζω
ανάσκελα γυρνώ μέσα στη θάλασσα,
την πράσινη, την μπλε και τη γαλάζια"


N.A.

15/6/14

Ὅσο οἱ ἄνθρωποι παραμένουν ὅμοιοι μέ θηρία μήν περιμένουμε εἰρήνη…


Γέροντας Σωφρόνιος τοῦ Ἔσσεξ


           Εἶμαι πλέον γέρος ἀλλά ἤδη ἀπό τά πρῶτα παιδικά μου χρόνια δέχθηκα τίς ἐντυπώσεις τῆς εἰρήνης καί τοῦ φωτός. Ἀπό τήν ἀρχή τοῦ ρωσοϊαπωνικοῦ πολέμου (1904-1905) ὡς τίς ἡμέρες μας βλέπω ὅλη τήν ἀνθρωπότητα βυθισμένη σέ ἀδελφοκτόνους πολέμους, καί ἀκόμη δέν ὑπάρχει φῶς στόν ὁρίζοντα. Ἀντιθέτως μάλιστα, κάλυψαν τόν οὐρανό πρωτοφανῆ μαῦρα σύννεφα, ἕτοιμα νά προκαλέσουν ἀποκαλυπτική καταιγίδα…
Καί ἐγώ, βλέποντας τήν θηριώδη αὐτή κατάσταση ἀπό τά νεανικά μου χρόνια, ἤμουν ἕτοιμος νά βγῶ στούς δρόμους καί τίς πλατεῖες μέ ἀναμμένο φανάρι, ὅπως ὁ Διογένης, γιά νά ἀναζητήσω ἄνθρωπο… Βλέποντας ὅμως τόν Χριστό, χάρηκα γιά τό θαυμάσιο αὐτό εὔρημα καί ποτέ πιά δέν μπορῶ νά ξεχάσω τό γεγονός αὐτό τῆς ἱστορίας τοῦ κόσμου μας.
Στήν πραγματικότητα μόνο αὐτός, ὁ Χριστός, εἶναι καί τέλειος Ἄνθρωπος. Ἐμεῖς ὅμως ὅλοι διερχόμαστε τήν περίοδο τῆς ἐπίγειας περιπλανήσεώς μας μέ τήν ἔφεση νά ὁμοιωθοῦμε πρός Αὐτόν. Ὁ ἄνθρωπος ἀρχίζει πραγματικά νά ὑπάρχει ἀπό τήν στιγμή πού συνειδητοποιεῖ τόν ἑαυτό του ὡς υἱό τοῦ αἰωνίου Πατρός καί προφέρει τήν προσευχή «Πάτερ ἡμῶν» μέ τήν συνείδηση αὐτή.
Ἐμεῖς ὅμως δέν ἔχουμε αἰσθανθεῖ ἀκόμη πλήρως τήν ἀξία αὐτή τοῦ ἀνθρώπου, καί γι’ αὐτό παρακάμπτουμε τόν δρόμο τῆς διαμορφώσεώς μας, τῆς αὐξήσεως μᾶς ἐν Πνεύματι Ἁγίῳ. Χωρίς τόν Χριστό εἶναι ἀδύνατο νά δικαιώσουμε τήν ἀνθρωπότητα… Καί μέ τόν τρόπο αὐτό ὁ Χριστός, ταυτόχρονα Θεός καί Ἄνθρωπος, δικαιώνει τόν Θεό μπροστά στόν κόσμο, φανερώνοντας στόν κόσμο τήν ἄπειρη ἀγάπη τοῦ Πατέρα, ἐνῶ δικαιώνει καί τόν ἄνθρωπο μπροστά στόν Θεό, δείχνοντας στόν Θεό Πάτερα τήν γνήσια μορφή τοῦ Ἀνθρώπου. Ἡ δικαίωση ὅμως αὕτη δέν εἶναι “νομική”, ὅπως πολλοί χριστιανοί τείνουν νά νομίζουν, ἀλλά ἐντελῶς ἄλλης τάξεως.
Μετά ἀπό τόσα πολλά χρόνια ἀδιάκοπης σχεδόν ἀλληλοεξοντώσεως τῶν ἀνθρώπων ἐπάνω στήν γῆ, γιά τήν ὁποία δικαιολογοῦνται ὅλοι ἀδιάκοπα μπροστά στόν ἴδιο τόν ἑαυτό τους, εἶναι ἀδύνατο νά περιμένουμε ὅτι αὐτοί θά τολμήσουν νά ἀτενίσουν τό ὕψος τοῦ Οὐρανοῦ καί νά ὀνομάσουν τόν Θεό Πατέρα τους. Στίς ἡμέρες μας ἡ “ἀποκτήνωση” τοῦ κόσμου ἔλαβε φοβερές διαστάσεις. Ἡ ἔκπτωση ἀπό τήν αὐθεντική χριστιανική πίστη ἔχει γίνει καθολικό φαινόμενο. Ἡ λέξη πού χαρακτηρίζει τόν αἰῶνα μας εἶναι ἡ «ἀποστασία».
Φοβᾶμαι λοιπόν ὅτι μόνο ἡ αὔξηση τῶν συμφορῶν μπορεῖ τώρα νά ὁδηγήσει τούς ἀνθρώπους στά παθήματα ἐκεῖνα πού θά φανοῦν πραγματικά κρίσιμα, καί τά ὁποῖα θά διεγείρουν σ’ αὐτούς πάλι τήν ἱκανότητα νά ἀντιληφθοῦν τήν πρωταρχική τους φύση κατ’ εἰκόνα Θεοῦ. Τότε θά βασιλεύσει ἡ εἰρήνη στήν γῆ.
Ὅσο ὅμως οἱ ἄνθρωποι παραμένουν ὅμοιοι μέ τά ἄγρια θηρία, δέν πρέπει νά ἀναμένουμε εἰρήνη ἐπάνω στήν γῆ. Εἶναι μάταιες ὅλες οἱ προσπάθειες μέ τίς ὁδούς τῆς διπλωματίας καί μέ ἄλλα παρόμοια μέσα γιά τήν ἀποτροπή τῆς συμφορᾶς τοῦ πολέμου. Εἶναι πρωτίστως ἀπαραίτητη ἡ πνευματική ἀναγέννηση τοῦ ἀνθρώπου, ἀπαραίτητη ἡ “ἀνθρωποποίηση” τοῦ θηριώδους αὐτοῦ κόσμου.
Καταλαβαίνεις ὅτι τά γραφόμενά μου εἶναι μόνο μικροί ὑπαινιγμοί, σύντομα ἀποσπάσματα ἀπό τήν εἰκόνα πού παρουσιάζεται στόν νοῦ μου, ἰδιαίτερα κατά τίς ὧρες τῆς Λειτουργίας, τῆς αἰώνιας αὐτῆς θυσίας γιά τίς ἁμαρτίες ὅλου τοῦ κόσμου. Βέβαια θά ἤθελα νά συνομιλῶ μαζί σου ἐπί ὧρες γιά τά ζωτικά αὐτά θέματα, ἀλλά νά πού δέν μᾶς δόθηκε αὐτό στίς ἡμέρες μας.
Ὡστόσο, σοῦ εὔχομαι ὅλα τά καλύτερα, ἀνάμεσα στά ὁποῖα καί ὑγεία, ἀλλά πάνω ἀπ’ ὅλα καί πρίν ἀπ’ ὅλα τήν Ἄνωθεν ἔμπνευση, γιά νά περάσεις ἐπάξια τήν γεροντική ἡλικία πού ἀρχίζει, καί πού εἶναι ἡ πιό εὐλογημένη περίοδος τῆς ζωῆς μας ἐπάνω στήν γῆ.
Ὅλα τά μικρά καί ταπεινά πράγματα ὑποχωροῦν, ἐξαφανίζονται μέ φυσικό τρόπο, καί ἡ σκέψη γιά ἄλλη τάξη τοῦ Εἶναι γίνεται ἀδιάκοπη, ἐξαιτίας τῆς προσεγγίσεως τῆς θριαμβευτικῆς στιγμῆς τῆς ἐξόδου μας ἀπό ἐδῶ. Δέν γνωρίζουμε ἀκόμη τί θά γίνει μέ μᾶς, διότι ἡ πεῖρα μας δέν ἐπαρκεῖ γιά νά κρίνουμε πλήρως τό θέμα αὐτό. Γνωρίζουμε μόνο ὅτι ὁ Χριστός ἀναστήθηκε καί ἐν Αὐτῷ ὅλοι ἐμεῖς θά ἀναστηθοῦμε.
Ὅταν συντελεσθεῖ αὐτό τελείως, ὡς πραγματοποίηση πλέον τῆς δημιουργίας τοῦ Θεοῦ, τότε σέ ὅλους μας, μέ μεγαλύτερη ἀπό “μαθηματική” ἀξιοπιστία, θά ἀποκαλυφθοῦν ὅλα ὅσα ὑπάρχουν στόν κόσμο, καί ἡ γνώση μας θά πάρει ἐκεῖνο τόν ἀπόλυτο χαρακτῆρα πρός τόν ὁποῖο ὁρμᾶ τό πνεῦμα τοῦ ἀνθρώπου σέ ὅλους τούς αἰῶνες.

(Ἀρχιμ. Σωφρονίου, «Γράμματα στή Ρωσία». Ι. Μ. Τιμίου Προδρόμου, Ἔσσεξ)


13/6/14

Inch Allach (2012)

11/6/14

Το Άγιο Πνεύμα στη ζωή μας



Τό Ἅγιο Πνεῦμα ἐγκαινιάζει τήν τρίτη φάση τοῦ σωτηριώδους σχεδίου τοῦ Θεοῦ. Στήν πρώτη φάση τοποθετεῖται ἡ ἀϊδίως εἰς τόν νοῦ τοῦ Θεοῦ προΰπαρξη τῆς Ἐκκλησίας καί στή δεύτερη φάση τίθεται ἡ χρονική περίοδος ἀπό τή δημιουργία τοῦ ἀνθρώπου ἕως τήν κατά σάρκα γέννηση τοῦ Χριστοῦ. Ἡ τρίτη φάση ἀρχίζει μέ τήν κάθοδο τοῦ Ἁγίου Πνεύματος στούς μαθητές τήν ἡμέρα τῆς Πεντηκοστῆς μέ τήν ὁποία οὐσιαστικά ἱδρύεται ἡ Ἐκκλησία. Μέ τήν Πεντηκοστή τό Ἅγιο Πνεῦμα ἐμφανίζεται αἰσθητικῶς. Πρῶτος ὁ ἅγιος Γρηγόριος Θεολόγος μίλησε γιά τή «σωματική» ἐμφάνιση τοῦ Πνεύματος, μετά τήν Ἀνάληψη τοῦ Κυρίου. Ὅπως, δηλαδή, ὁ Υἱός ἐπικοινώνησε μέ τούς ἀνθρώπους «σωματικῶς» ἔπρεπε καί τό Πνεῦμα τό ἅγιο νά φανεῖ «σωματικῶς». Οἱ σωματικές μας αἰσθήσεις δέν εἶναι ἀσφαλές κριτήριο γιά τήν ἀποδοχή ἤ ἀπόρριψη τῆς ὑπάρξεως κάποιου ὄντος, καθώς ὑπάρχουν πράγματα πού ξεπερνοῦν τίς ἀνθρώπινες δυνατότητες (νοητικές καί αἰσθητικές). Ὥστε, ἐάν κάποιος δέν εἶναι παρών, αὐτό δέν σημαίνει ὅτι δέν ὑπάρχει. Ὁμοίως καί τό Ἅγιο Πνεῦμα μέχρι τήν ἡμέρα τῆς Πεντηκοστῆς ἦταν ἀφανέρωτο στούς ἀνθρωπίνους ὀφθαλμούς καί γι’ αὐτό ἡ γνώση του ἦταν ἐλλιπής, ἀλλά οὐδόλως αὐτό συνεπάγεται πώς δέν ὑπῆρχε ἀμιγῶς, ἀχράντως, ἀοράτως καί ἀπεριγράπτως μέ τόν Πατέρα καί τόν Υἱό. Μάλιστα παρ’ ὅλο πού λόγῳ τῆς προαιωνίας ὑποστάσεώς του ἦταν πανταχοῦ παρόν ὡς τρίτο πρόσωπο τῆς ἀδιαιρέτου καί ὁμοουσίου Τριάδος καί πληρωτικό τοῦ κόσμου, οἱ ἄνθρωποι δέν εἶχαν τήν ἐμπειρία ὁράσεώς του καί ἀδυνατοῦσαν νά ἀναχθοῦν ἀπό τά ἁγιαστικά του ἐνεργήματα σέ αὐτό. Πρῶτα οἱ Ἀπόστολοι, κατά τήν Πεντηκοστή, ἔγιναν δέκτες ὄχι ἁπλά τῶν πνευματικῶν χαρισμάτων ἀλλά καί αὐτόπτες μάρτυρες τῆς ἐν κόσμῳ φανερώσεως τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Ἦταν τό γεγονός, ὅπου τό Πνεῦμα – αὐτοπροσώπως πλέον – καθιστοῦσε φανερή τήν ὕπαρξή του. Ἐφ’ ἑξῆς ἡ κάθοδος καί ἡ ἁγιαστική του χάρη εἶναι ἀπαραίτητες προϋποθέσεις γιά τήν τέλεση τῶν Μυστηρίων, γιά τήν ὀρθή κατανόηση τῆς ἀκαταλήπτου θείας ἀληθείας, γιά τό ἐν γένει λατρευτικό, διδακτικό, ποιμαντικό ἔργο τῆς Ἐκκλησίας. Βεβαίως, ἡ γνώση του ἐξαρτάται ἀπό τήν πνευματική κατάσταση τῶν πιστῶν καί γι’ αὐτό, σύμφωνα μέ τόν ἅγιο Γρηγόριο Θεολόγο, μιλάμε γιά ἀμυδρότερη ἤ ἐντονότερη παρουσία του.


Σ. Κ.

2/6/14

Προσκυνηματική εκδρομή στην Ζάκυνθο


Η ενορίας μας πραγματοποίησε 3ήμερη προσκυνηματική εκδρομή στην Ζάκυνθο.

Δείτε εδώ το φωτορεπορτάζ

1/6/14

Πρώτη ύλη

                                        
                                            Κατάνυξη  η σιωπή,
                                     κατάνυξη κι ο στίχος.
                                     Κι όσο σωπαίνω
                                  το Θεό μέσα μου ανασταίνω,
                                      κι όσο τραγουδώ
                                  άλμα κάνω και Τον συναντώ.

                                  Κι όταν όλη γίνω αγάπη
                                  απ’  του ματιού την άκρη
                                  φεύγει ένα δάκρυ.                                            
                         Μέσα μου συναιρούνται το σήμερα, το χθες,
                                  η καρδιά μου ρόδι σκορπίζεται
                                  σε δισεκατομμύρια καρδιές.
                            
                                 Λένε ότι ο έρωτας μετριάζεται,
                                 για να μπορεί η ψυχή να ξεκουράζεται.
                                 Ποια παραφορά μπορεί να’ ναι ισόβια
                                 παρά η αγάπη η θεία, η αιώνια;

                                 Δε χρειάζεται άλλο μέσα μου να δω
                                 μου φτάνει να κοιτώ τον αδελφό.
                                 Τότε η ψυχή με πληροφορεί μυστικά:
                                 είν’ ο εαυτός μου που
                                 οράται και ορά.

                                 Φωτίζομαι σε γνόφο προσιτό,
                                 τούτο αξιώνομαι να πω:
                                 βρήκα του μυστηρίου την πύλη,
                                 η αγάπη είναι της ψυχής
                                 η πρώτη ύλη.

                                                                                               Ε. Ζ.