31/12/13

ΒΙΒΛΙΟΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ


Παρουσίαση τοῦ βιβλίου τοῦ πρωτ. Χριστοδούλου Μπίθα,
«Τό μυ­στή­ριο τῆς χα­ρᾶς καί τῆς εὐ­χα­ρι­στί­ας.
Ἀ­να­ζη­τών­τας μιά ὀρ­θό­δο­ξη πο­ρεί­α μέ πλο­η­γό τό Εὐ­αγ­γέ­λιο»
ἐκδ. Ἄθως, σειρά: Ἐν τ ὉδἈθήνα 2013.


τοῦ Σωτηρίου Ν. Κόλλια 

Ὁ λόγος τοῦ Εὐαγγελίου εἶναι ἕνας ἀνεξάντλητος θησαυρός καί μία ἀστείρευτη πηγή ἔμπνευσης, χαρᾶς καί ἐλπίδας γιά τόν κάθε ἄνθρωπο πού ψάχνει οὐσιαστικό νόημα στήν ζωή του. Τά αἰώνια πνευματικά νάματά του διατρέχουν τίς σελίδες τοῦ βιβλίου τοῦ π. Χριστοδούλου Μπίθα «Τό μυ­στή­ριο τῆς χα­ρᾶς καί τῆς εὐ­χα­ρι­στί­ας», τό ὁποῖο ἀποτελεῖ καρπό πνευματικῆς ἀγωνίας καί ἀγάπης. Μέ χαρισματική καί χειμαρρώδη ἔκφραση καί διεισδυτικό πνεῦμα ὁ συγγραφέας εἰσέρχεται στόν πυρήνα τῆς εὐαγγελικῆς διδασκαλίας καί πετυχαίνει τήν κάθαρσή της ἀπό διαστρεβλώσεις, παρερμηνεῖες καί συγχύσεις. Ἔχοντας βαθιά συνείδηση ὅτι ἡ χριστιανική πίστη εἶναι μοναδική καί ἀνυπέρβλητη, προσδιορίζει ἀρχικά τήν θέση τῆς Ἐκκλησίας καί τῶν Χριστιανῶν στόν σύγχρονο κόσμο. Ἐν συνεχείᾳ μέσα ἀπό μία καρδιακή ἀνάλυση τῶν εὐαγγελικῶν χωρίων, πού στοχεύει στό βάθος τῆς ὕπαρξής μας, καθιστᾶ σαφές πώς αὐτές οἱ θεῖες διδαχές μποροῦν νά ἐφαρμοστοῦν ἀπόλυτα στήν ζωή μας, ἀφοῦ ἡ ὀρθοδοξία εἶναι πρωτίστως ὀρθοπραξία. Μόνη προϋπόθεση νά συνειδητοποιήσουμε τήν ἁμαρτία μας καί τήν χαρά γιά μιά νέα ζωή κοντά στόν Χριστό καί τήν ἀνάσταση τοῦ πνευματικά νεκροῦ σέ ζωοποιόν καί ἐλεύθερο μέλος τοῦ σώματος τῆς Ἐκκλησίας. Τό ἔργο ἀναδεικνύει ἕνα ξεχασμένο ἦθος, τό ὁποῖο εἶναι σταθερά προσηλωμένο πρός τίς ἀλήθειες τοῦ Χριστοῦ καί δύναται νά ὁδηγήσει τόν ἄνθρωπο στήν μετάνοια καί τήν σωτηρία. Οἱ σελίδες του γεμᾶτες ἀγάπη γιά τόν ἄνθρωπο, ἐλπίδα γιά τό σήμερα καί αὔριο, χαρά καί εὐχαριστία, θυμίζουν νοήματα πού λησμονήθηκαν στό διάβα τοῦ χρόνου καί δίνουν μία πρόγευση τῆς Βασιλείας τῶν Οὐρανῶν. Τό ἀπάνθισμα τῶν ἀποφθεγμάτων Ἁγίων καί Πατέρων τῆς Ἐκκλησίας μας καθώς καί οἱ ὑπέροχες φωτογραφίες τοῦ ἴδιου τοῦ συγγραφέα ἀποπνέουν μία ἰδιαίτερη αἴσθηση καί ὀμορφιά.
Ὁ π. Χριστόδουλος καλεῖ, ὅ­σους κου­ρά­στη­καν νά ἀ­κοῦ­ν γιά ἕ­ναν Θε­ό τι­μω­ρό καί ἐκείνους πού πνί­γη­καν ἀ­πό τήν ἔλ­λει­ψη νο­ή­μα­τος καί θέ­λουν νά συ­ναντή­σουν τόν Χρι­στό τῆς ἀ­γά­πης, νά ἐνσκήψουν στό πάντα διαχρονικό καί ἐπίκαιρο μήνυμα τοῦ Κυρίου μας. Παράλληλα, ἀπευθύνει σέ ὅλους μας κάλεσμα ὑπέρβασης τοῦ ἑαυτοῦ μας, ἀνοίγματος στόν πλησίον καί εἰλικρινοῦς μετάνοιας καί συγχώρησης. Μᾶς παροτρύνει νά ἀ­να­ζη­τή­σου­με τήν δι­κή μας ἀστοχία ἀναλαμβάνοντας τήν εύθύνη τῶν λόγων καί τῶν πράξεών μας καί νά κα­τα­λά­βου­με ὅ­τι ζω­ή χω­ρίς Χρι­στό δέν εἶναι ζωή. «Καί ζωή κοντά στόν Χριστό ση­μα­ί­νει νά ζή­σου­με κα­τά τόν τρό­πο πού Ἐ­κεῖ­νος μᾶς ὑ­πο­δει­κνύ­ει μέ­σα ἀ­πό τό Εὐ­αγ­γέ­λιό Του. Ση­μα­ί­νει νά κά­νου­με ζωή μας τό Εὐ­αγ­γέ­λιο καί χώ­ρα μας τήν Ἐκ­κλη­σί­α», ὅπως ἐπισημαίνει χαρακτηριστικά.
Εἶναι εὐτύχημα νά ἀπολαμβάνουμε ἕναν λόγο, μέ πλοηγό τό Εὐαγγέλιο, πού εἶναι καρδιακός, δοξολογικός, δυναμικός, ἐλπιδοφόρος, μά κυρίως ἀναστάσιμος. Μέ τήν σιγουριά ὅτι τό παρόν βιβλίο θά οἰκοδομήσει καί θά ὁδηγήσει σέ ἀληθινή αὐτογνωσία καί θεογνωσία, τό προτείνουμε στήν ἀγαθή διάθεση τοῦ κάθε ἀγωνιζόμενου ἀναγνώστη πού ἔχει διακαή μέσα του τήν πεῖνα καί τήν δίψα γιά τίς ἀλήθειες τοῦ Χριστοῦ.


28/12/13

Να τα πούμε;



Γράφει ο Θεόδωρος Παντούλας

-«Nα τα πούμε»;

-«Nα τα πείτε», μας αποκρίνονταν.

Kι εμείς τα λέγαμε συνεχίζοντας, εν αγνοία μας, μια παλιά, προχριστιανική παράδοση. «Xριστός γεννάται». Nέο κρασί σε παλιούς ασκούς.

Mπορεί τα κάλαντα να πήραν την ονομασία τους από τις ρωμαϊκές καλένδες αλλά την
«Nα τα πούμε»; …
καταγωγή τους την έλκουν από την ομηρική εποχή κι άσε τους όψιμους θιασώτες της ασυνέχειας να σκανδαλίζονται με την μορφολογική συνέχεια και το ήθος της ημετέρας εμπειρίας.
Tα λέγαμε ακέρια. Oλόκληρα. Aπό την αρχή ίσα με το τέλος. Iστορούσαμε το γεγονός και λέγαμε και παινέματα στους νοικοκυραίους. «Σ’ αυτό το σπίτι πού ’ρθαμε πέτρα να μην ραγίσει». Ξυπνάγαμε αξημέρωτα. Nτυμένοι βαριά με σκούφους και κασκόλ, που θα μας φύλαγαν από το πρωινό κρύο. Παιδιά της Aθήνας εμείς γυρνάγαμε στα χωριά των γονιών μας κι ανακαλύπταμε συγγενείς και φίλους. Άλλα κάλαντα στην Ήπειρο, άλλα στην Πελοπόννησο. Mαθαίναμε γρήγορα κι όταν μπερδευόμαστε είχαμε την συμπάθεια των ακροατών μας. Eκ γενετής εσωτερικοί πρόσφυγες. «Tίνος είστε εσείς;», μας ρώταγαν όσοι δεν μας ήξεραν. Mας έβαζαν σπίτι τους -όχι στην εξώθυρα.


                                                               

«Πώς μεγαλώσατε έτσι;». Kαι μας μπούκωναν γλυκά κι ευχές. Mας χαρτζιλίκωναν κι από το υστέρημά τους. Δεν είχαν έρθει ακόμη οι επιδοτήσεις κι ο κόσμος τότε στα χωριά ζούσε από την δουλειά του κι όχι από την επιδότηση της αεργίας του. Δεν μας ένοιαζαν όμως τα λεφτά. Mας έφταναν τα χάδια στις κουρεμένες κεφαλές μας. Γυρνάγαμε όλο το χωριό κι όταν τελειώναμε κάναμε ταμείο για ν’ αγοράσουμε δώρα για τους δικούς μας -όχι δικά μας. Στο σχολείο και στο σπίτι μας μάς μάθαιναν ότι υπάρχουν παιδιά που δεν έχουν τις γιορτές όσα εμείς, κι έπρεπε να τα νοιαστούμε. Kαι τα νοιαζόμαστε. Kαι δίναμε και σε παιδιά λιγότερο τυχερά από εμάς. Στα φτωχά χωριά μας πάντως δεν υπήρχαν επαίτες -ίσως να μην υπήρχαν και άνθρωποι μόνοι τους. Για όσους θα μας έδιωχναν ξέραμε δίστιχα που ποτέ όμως δεν χρειάστηκε να πούμε. Tις χρονιές που δεν μπορούσαμε να γυρίσουμε στους γενέθλιους τόπους των γονιών μας τα λέγαμε στην Aθήνα. «Nα τα πούμε»; Mας κοιτάζαν από το «ματάκι» της πόρτας. «Nα τα πείτε». Tα λέγαμε κολοβά. Mας έβαζαν και κάποια κέρματα στο χέρι κι όξω από την πόρτα. Oύτε χάδια, ούτε γλυκά, ούτε κουβέντες, ούτε ευχές. Δεν κακοκαρδιζόμαστε όμως. Ήταν Xριστούγεννα. «Aυτές οι μέρες το ’χουνε κι αυτές οι εβδομάδες/ να τραγουδάνε τα παιδιά, να χαίροντ’ οι μανάδες». 
Kάθε χρόνο λιγοστεύουν τα κάλαντα, λιγοστεύουν και οι καλαντιστές. Kι αυτοί που τα λένε, τα λένε δίχως μετοχή. Tα λένε μόνο για τους φιλοδωρήσεις. Mε κοιτούν απορημένοι που δεν τους διακόπτω. Σταματούν. Δεν ξέρουν παρακάτω. «Yπάρχει κι άλλο», με ρωτούν.

Παλιά υπήρχε. Tώρα δεν υπάρχει.

Παλιά υπήρχαν ενορίες, δηλαδή κοινότητες. Tώρα δεν υπάρχουν. Παλιά υπήρχαν γιορτές. Tώρα δεν υπάρχουν. Tώρα υπάρχουν happenig. Kαι σε αυτά τα happening δεν χρειάζονται παιδιά που να τα λένε, γιατί τα παίζουν τα cd.


                                                                   

Σταμάτησα να τα λέω στα δεκατρία μου. Eίχα μεγαλώσει. Zήλευα όμως τους μικρούς που συνέχιζαν. Tώρα γίναν τα δικά μου παιδιά καλαντιστές. Tα λένε στην πολυκατοικία και συνοδεία ενηλίκου στην γειτονιά και στους συγγενείς. Aλλάξαν οι εποχές και πού να τα αφήσεις να γυρνούν μέσα στην πόλη μόνα τους.

«Nα τα πούμε», ρωτάνε.

Πιο κάτω είναι τα στολισμένα καταστήματα, η αγοραία χαρά, η υποχρεωτική κατανάλωση μιας παράδοσης που εκφυλίζεται σε καταναλωτική υστερία. Πιο κάτω είναι τα πάμφωτα, δίχως Xριστό, Xριστούγεννα.

«Mας τα παν άλλοι», τους αποκρίνονται. Στεναχωριούνται για λίγο αλλά συνεχίζουν. Nα πάμε και λίγο πιο κάτω, παρακαλούν.

25/12/13

Χριστός ετέχθη!

Και επειδή σας άρεσε, βάζουμε άλλο ένα επεισόδιο της σειράς Coffee with Sister Vassa, με θέμα τη γέννηση του Χριστού και την προσκύνηση των Μάγων. Υπάρχουν ελληνικοί υπότιτλοι πατώντας κάτω δεξιά στο σχετικό εικονίδιο. 
Ευλογημένα Χριστούγεννα!

24/12/13

Χριστέ μου, έλα να γεννηθείς στις καρδιές μας!


Δρ Χαραλάμπης Μ. Μπούσιας,
Μέγας Υμνογράφος της των Αλεξανδρέων Εκκλησίας


Χριστούγεννα! Ὅλος ὁ χριστιανικὸς κόσμος γιορτάζει, Χριστέ μου, τὴ γέννησή Σου. Γιορτάζει καὶ πανηγυρίζει καὶ χαίρεται καὶ ἀνταλλάσσει εὐχές. Ὅμως, Κύριέ μου, προβληματίζομαι!
Γιορτάζει συνειδητὰ ἢ ἀπὸ συνήθεια, ἐπειδὴ ἔτσι πράττουν ὅλοι, σὰν κατευθυνόμενες μαριονέττες ἀπὸ τοὺς ἐμπορικοὺς καταναλωτικοὺς κύκλους;

23/12/13

ΧΡΙΣΤΟΣ ΓΕΝΝΑΤΑΙ - ΜΕΡΟΣ Β´


ΑΓΙΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ


Δεν έπλασε ο Κύριος κάποιο άλλο σώμα για να εμφανιστεί στη γη. Πήρε το σώμα του ανθρώπου, για να μη φανεί ότι περιφρονεί την ύλη από την οποία δημιουργήθηκε ο Αδάμ. Ήρθαν έτσι, Θεός και άνθρωπος, σε μυστική ένωση. Κι ο διάβολος, που είχε υποδουλώσει τον άνθρωπο, τράπηκε σε φυγή.
Ο Θεός γίνεται άνθρωπος, αλλά γεννιέται ως Θεός. Αν προερχόταν, όπως   εγώ, από έναν κοινό γάμο, πολλοί θα θεωρούσαν απάτη τη γέννησή Του. Γι' αυτό γεννιέται από παρθένα· γι’ αυτό διατηρεί τη μήτρα της άθικτη· γι' αυτό διαφυλάσσει την παρθενία της ακέραιη: Για να γίνει ο παράξενος τρόπος της γεννήσεως αιτία ακλόνητης πίστεως.

20/12/13

ΧΡΙΣΤΟΣ ΓΕΝΝΑΤΑΙ


ΑΓΙΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ ΤΟΥ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ


Μυστήριο παράξενο και παράδοξο αντικρύζω. Βοσκών φωνές φτάνουν στ' αυτιά μου. Δεν παίζουν σήμερα με τις φλογέρες τους κάποιον τυχαίο σκοπό. Τα χείλη τους ψάλλουν ύμνο ουράνιο.
Οι άγγελοι υμνολογούν, οι αρχάγγελοι ανυμνούν, ψάλλουν τα Χερουβείμ και δοξολογούν τα Σεραφείμ. Πανηγυρίζουν όλοι, βλέποντας το Θεό στη γη και τον άνθρωπο στους ουρανούς.
Σήμερα η Βηθλεέμ μιμήθηκε τον ουρανό: Αντί γι' αστέρια, δέχτηκε τους αγγέλους· αντί για ήλιο, δέχτηκε τον Ήλιο της δικαιοσύνης. Και μη ζητάς να μάθεις το πώς. Γιατί όπου θέλει ο Θεός, ανατρέπονται οι φυσικοί νόμοι.
Εκείνος λοιπόν το θέλησε. Και το έκανε. Κατέβηκε στη γη κι έσωσε τον άνθρωπο. Όλα συνεργάστηκαν μαζί Του γι'αυτόν το σκοπό.

18/12/13

Προεόρτια των Χριστουγέννων


Δείτε ένα νέο επεισόδιο από την εκπομπή Coffee with Sister Vassa με θέμα τα προεόρτια των Χριστουγέννων. Υπάρχουν ελληνικοί υπότιτλοι που μπορείτε να τους ενεργοποιήσετε πατώντας επάνω στο αντίστοιχο εικονίδιο στο βίντεο.

17/12/13

Χριστός γεννάται


Προετοιμάζεται ὁλόκληρη ἡ χριστιανοσύνη νὰ ἑορτάσει σὲ λίγες ἡμέρες «τὴν μητρόπολιν τῶν ἑορτῶν», τὸ ἱστορικὸ καὶ κοσμοχαρμόσυνο γεγονὸς τῆς Γεννήσεως τοῦ Θεανθρώπου. Ἑορταστικὴ ἀτμόσφαιρα ἐπικρατεῖ παντοῦ, ποὺ πολλὲς φορὲς λαμβάνει ἕναν εἰδυλλιακὸ χαρακτῆρα. Δίδεται ἡ εὐκαιρία στοὺς ἀνθρώπους νὰ ἀνταλλάξουν δῶρα, νὰ κάνουν ὁλιγοήμερες διακοπές, νὰ ἀπολαύσουν τὰ ὑλικὰ ἀγαθὰ καὶ νὰ διασκεδάσουν. Ἀσφαλῶς, τὰ ἔχει καὶ αὐτὰ ὁ ἄνθρωπος ἀνάγκη. Ὁ συνειδητὸς χριστιανός, ὅμως, δὲν πρέπει νὰ δώσει βαρύτητα μόνο σὲ αὐτά, γιατὶ θὰ προσδώσει στὰ Χριστούγεννα ἕναν ἐκκοσμικευμένο τρόπο, ξένον πρὸς τὶς χριστιανικές μας παραδόσεις καὶ τὰ ἑλληνοχριστιανικὰ ἤθη καὶ ἔθιμά μας. Μὲ τὴ Γέννηση τοῦ Θεανθρώπου, ἀρχίζει μιὰ καινούρια ζωὴ γιὰ τὸν ἄνθρωπο ποὺ θὰ ἀκολουθήσει τὸ Χριστὸ καὶ θὰ ζήσει μὲ ἕναν καινούριο τρόπο, ποὺ θὰ τὸν ὁδηγήσει στὴ σωτηρία καὶ στὴ λύτρωση. Γι´ αὐτὸ χαιρόμαστε ὡς χριστιανοί, γιατὶ ὁ Θεός γίνεται ἄνθρωπος («βρέφος ἐσπαργανωμένον») γιὰ νὰ σώσει τὸν πεπτωκότα ἄνθρωπο καὶ νὰ τὸν ὁδηγήσει στὴ θέωση, «ἐνηνθρώπισεν, ἵνα ἡμεῖς θεοποιηθῶμεν» (Μέγας Ἀθανάσιος). Στὸ πρόσωπό Του θὰ ἐπέλθει ἡ συμφιλίωση ἀνάμεσα στὸν ἄνθρωπο καὶ στὸ Θεό, ἡ ὁποία εἶχε διασαλευθεῖ μὲ τὴν πτώση τοῦ πρώτου ἀνθρώπου. Τὸ Θεῖο Βρέφος μᾶς χτυπᾶ τὴ θύρα τῆς ψυχῆς μας γιὰ νὰ εἰσέλθει καὶ νὰ κατοικήσει, ἀρκεῖ νὰ Τοῦ ἀνοίξουμε. Χρειάζεται, ὅμως, νὰ ἔχει προηγηθεῖ ἡ ἀγάπη γιὰ νὰ μείνει καὶ νὰ κατασκηνώσει μέσα μας. Ὁ Χριστός, κατὰ τὴν ἔκφραση ἑνὸς σύγχρονου θεολόγου καὶ στοχαστοῦ, «εἶναι ὁ ζητιάνος τῆς σωτηρίας μας, χτυπᾶ τὴν πόρτα τῆς καρδιᾶς μας καὶ μᾶς καλεῖ νὰ συνδειπνήσουμε στὸ τραπέζι τῆς Βασιλείας Του», μὲ τὸ σῶμα καὶ τὸ αἷμά Του νὰ μᾶς θρέψει καὶ νὰ μᾶς ἀναγεννήσει. Τότε, πραγματικά, θὰ νοιώσουμε Χριστούγεννα καὶ ἡ Γέννηση τοῦ Χριστοῦ θὰ ἀποβεῖ ἀναγέννηση δική μας.

Πρωτ. Χρῖστος Κυριακόπουλος 

16/12/13

Οἱ μικροὶ γαλαξίες


Νικηφόρος Βρεττάκος



Πᾶνε κι ἔρχονται οἱ ἄνθρωποι πάνω στὴ γῆ.
Σταματᾶνε γιὰ λίγο, στέκονται ὁ ἕνας
ἀντίκρυ στὸν ἄλλο, μιλοῦν μεταξύ τους.
Ἔπειτα φεύγουν, διασταυρώνονται, μοιάζουν
σὰν πέτρες ποὺ βλέπονται.
Ὅμως, ἐσύ,
δὲ λόξεψες, βάδισες ἴσα, προχώρησες
μὲς ἀπὸ μένα, κάτω ἀπ᾿ τὰ τόξα μου,
ὅπως κι ἐγώ: προχώρησα ισα, μὲς ἀπὸ σένα,
κάτω ἀπ᾿ τὰ τόξα σου. Σταθήκαμε ὁ ἕνας μας
μέσα στὸν ἄλλο, σὰ νάχαμε φτάσει.
Βλέποντας πάνω μας δυὸ κόσμους σὲ πλήρη
λάμψη καὶ κίνηση, σαστίσαμε ἀκίνητοι
κάτω ἀπ᾿ τὴ θέα τους -
Ἤσουν νερό,
κατάκλυσες μέσα μου ὅλες τὶς στέρνες.
Ἤσουνα φῶς, διαμοιράστηκες. Ὅλες
οἱ φλέβες μου ἔγιναν ἄξαφνα ἕνα
δίχτυ ποὺ λάμπει: στὰ πόδια, στὰ χέρια,
στὸ στῆθος, στὸ μέτωπο.
Τ᾿ ἄστρα τὸ βλέπουνε, ὅτι:
δυὸ δισεκατομμύρια μικροὶ γαλαξίες καὶ πλέον
κατοικοῦμε τὴ γῆ.

14/12/13

Η απουσία του νοήματος ζωής ίσως μπορούσε να εξηγήσει την ουσία της κρίσης


του π. Δημητρίου Θεοφίλου

Εδώ και κάποιες δεκαετίες αρνούμαστε και αντιστεκόμαστε σαν λαός, να δώσουμε ποιοτικά χαρακτηριστικά στη ζωή μας, στη καθημερινότητά μας και κυρίως να χαρίσουμε ελπίδα στο αύριο, ειδικά με το συλλογικό μας μέλλον είμαστε πολύ φειδωλοί, στενόχωροι και αδιάφοροι, όλη η νεώτερη ιστορία μας στηρίχτηκε στο άρπαγμα της ευκαιρίας και με βάση αυτή την «εθνική αξία» οι νεοέλληνες  χωριστήκαμε, στους «ξύπνιους» και τα «κορόιδα», δηλαδή στους αδικούντες και αδικούμενους.



 Με εμμονή και επιμονή περίσσια η ζωή μας είναι προσανατολισμένη στο χθες, από εκεί αντλούμε εθνική υπερηφάνεια, ενθουσιασμό και νοσταλγία, αλλά όλα τούτα επειδή τα έχουμε αφήσει να «αρρωστήσουν», καθώς τα ταριχεύσαμε, έγιναν εστίες θνησιγενείς που μαραζώνουν το τώρα και μηδενίζουν το αύριο.
 Η μεγαλύτερη απαξίωση είναι ο χαμηλός δείκτης αυτό-εκτίμησης, του νεοέλληνα, ο οποίος  προκύπτει από την ανυπαρξία παρόντος και την παντελή έλλειψη νοήματος ζωής, αυτή η απουσία, μας έχει σφραγίσει εθνικά, με άμεσες συνέπειες, την αδυναμία παραγωγής για οτιδήποτε,  την εξαχρείωση των κοινωνικών σχέσεων και  δομών, το ολικό ξεχαρβάλωμα  θεσμών και νόμων.
Το αύριο δεν αφορά κανέναν, εκείνο όμως είτε το θέλουμε είτε όχι θα έρθει, και όσο πιο απροετοίμαστοι είμαστε τόσο πιο τραγικά θα το βιώσουμε.

Για τα παιδιά μας ενδιαφερόμαστε κοντόφθαλμα, όπως και για τόσα άλλα πράγματα, δίχως όραμα, προοπτική, εν-συναίσθηση, στοιχειώδη διορατικότητα. Μέχρι πρότινος η βασική μέριμνα των γονέων ήταν να αφήσουν στο παιδί τους ένα σπίτι, κάποια επιχείρηση που διέθεταν, να το σπουδάσουν και να του εξασφαλίσουν ένα ματεριαλιστικό, ευοίωνο, όπως οι ίδιοι το θεωρούσαν, μέλλον. Με την κατάρρευση της εικονικής οικονομικής ευεξίας των τελευταίων κοντά 40 ετών, η χίμαιρα σκόρπισε στα 4 σημεία του ορίζοντα, αφήνοντας πίσω της  απογοήτευση (όπως όλοι οι μύθοι), απελπισία και πανικό.
Η ουσία της συγκεκριμένης κρίσης που όλοι βιώνουμε και πληρώνουμε (εκτός από τους μεγαλοαστούς),  φανερώνει περίτρανα πως οι ρίζες της βρίσκονται βαθειά θαμμένες στις ψυχές και τα μυαλά μας, τα οποία πλημμύρισαν από φαντασιώσεις και ανεκπλήρωτες απωθήσεις, του στερημένου μας χτες, όπως επίσης και από ανυπαρξία πραγματικής παιδείας και εκκλησιαστικής συνείδησης, όλα μαζί λοιπόν αυτά  οδήγησαν σε ολική ανυποληψία, αναξιοπιστία και μηδενισμό οραμάτων και ονείρων, του ομαδικού μας μέλλοντος.

Αν δεν δώσουμε νόημα στη ζωή μας τώρα, δεν θα έχουμε καμιά τύχη στο αδυσώπητο αύριο, που έρχεται δίχως έλεος και λύπηση για εκείνους που είναι απροετοίμαστοι, και συνεχίζουν αμετανόητα να έχουν για  πρότυπο ζωής τους  την καλοπέραση, το αραλίκι, το βόλεμα, τον εξυπνακισμό και την ελάσσονα προσπάθεια, προσδοκώντας ταυτόχρονα την μέγιστη ευδαιμονική απόλαυση.
Ακόμη και τώρα στο χείλος του κρημνού «πλείστοι εξ ημών» αρνούνται να δεχθούν την πραγματικότητα και το σκάνε με ατιμωτικούς τρόπους. Ζουν σε παράλληλες ίδιο-κατασκευασμένες  «πραγματικότητες» οι οποίες στερούνται αλήθειας. Θεωρούν πως όλος τούτος ο κοινωνικός «τεκτονικός σεισμός», είναι φάση που θα περάσει και κατόπιν θα επανέλθουν άνθρωποι και καταστάσεις ξανά, στη οριζόντια αφασία, που μας έφτασε ως εδώ.


Αρνούμαστε αυτοκτονικά να οργανώσουμε το λησμονημένο εκείνο κομμάτι του εαυτού μας, που δεν «βολεύεται» με τη χαμοζωή και τα σκουπίδια, αντιστεκόμαστε να βγούμε από το σκοτεινό σπήλαιο των ψευδαισθήσεων (κατά Πλάτωνα), όπου μπήκαμε ανεπίγνωστα για να φαντασιωθούμε μια ψυχεδελική πραγματικότητα, που αντικειμενικά ποτέ δεν υπήρξε.
Περιμένουμε θαύματα, δίχως να πιστεύουμε σχεδόν σε τίποτε και αλλαγές χωρίς της καταβολή της παραμικρής έμπρακτης μεταμέλειας και διάθεσης για δουλειά.
Όμως οι από  μηχανής θεοί από καρό δεν κατοικούν πια εδώ, κάποτε ήταν μια κάποια λύση αυταπάτης, πλέον όμως, ούτε αυτή την «πολυτέλεια» δεν έχουμε…

 ΠΗΓΗ: AMEN.GR

12/12/13

ΤΑ ΕΥΛΟΓΗΜΕΝΑ ΔΑΚΡΥΑ ΤΗΣ ΧΑΡΜΟΛΥΠΗΣ





Όταν ξεχειλίζει η καρδιά τα μάτια κλαίνε.
Όταν πλησιάζεις το Θεό μας ταπεινά τα δάκρυα καίνε.
Καίνε το παρελθόν ευλογούν το παρόν και στρώνουν το μέλλον.

Τα δάκρυα της μετάνοιας μην τα καταφρονείς,
γιατί δείχνουν ότι με το Θεό ομοφρονείς.

Όταν την εικόνα σου στο Λόγο του θα δεις
με δάκρυα μετάνοιας θα καθαριστείς.

Και όταν τον τάφο αδειανό θα δείς
με δάκρυα χαράς θα αναστηθείς.

Γιατί Εκείνου που με δάκρυα πικρά του έπλυνες τα πόδια
έχυσε το αίμα Του και πλήρωσε του παραδείσου τα διόδια.

Ευλογητός αυτός που θυσιάστηκε
και όλη η ανθρωπότητα από τα χέρια τα δικα Του πιάστηκε.

Στην πολυεύσπλαχνη καρδία Του,
τα ευλογημένα δάκρυα χύνονται
και γίνονται θυμίαμα,
παθών παρηγοριά Του

Σ.Μ. 2006

9/12/13

Στο κοριτσάκι με τα σπίρτα…







                                     Για σένα ήταν η αυγή,
                             το πρώτο πρώτο της άνοιξης ανθάκι.
                            Με μάτια φωτεινά κοίταζες μπροστά
                     (τα είδα τα μάτια σου στα εκτενή ρεπορτάζ)
                κι η σπίθα του μυαλού σου να πυρπολείται από τη γνώση.

                             Σήμερα θα ήσουν στο σχολειό σου,
                             άπληστα θα μάζευες απ’ το φως του.
                             (εκεί τουλάχιστον δραπέτευες απ’ το
                                         κομμένο ηλεκτρικό).
                             Άκουσα πως τ’ αγαπούσες τα γράμματα,
                             σ’ έθρεφαν, σε ζέσταιναν, σε ταξίδευαν.

                Με αξία κι αξιοπρέπεια τυλιγόσουν και τυλιγόσουν…
 
                                                             
                                    Σήμερα εγώ στο σχολείο∙
                   Ο βοριάς τώρα δείχνει την παγωμένη του ανάσα
                                Σε λίγο μπαίνω να διδάξω
                              μα κουβαλώ τη θύμησή σου.
                                   Το μάτι της ψυχής μου
                                       πρέπει ν’ ασκηθεί:
                             Ποια ψυχούλα αθόρυβα κραυγάζει;
                                 Ποια απελπισία που χρονίζει
                                        φθόγγο δε θα  βρει
                                «είμαι εδώ» να ξομολογηθεί;
                                Ανάγκη ο λόγος μου να θρέψει,
                                το βλέμμα μου να σκεπάσει,
                                   όλη να δώσω αντίδωρο
                               για το ψωμί, το ρούχο, το σπίτι.                                                                                                                                                
                                           Δε φτάνω εγώ.
                                          Σαν τη δασκάλα
                                    στα «δεκατέσσερα παιδιά»
                                       γυρεύω να σκεπάσουμε
                                      Χριστός (κι ανάξια εγώ)
                                       σπουργίτια του χειμώνα.
      
                                           
                                                                                      Ειρήνη, Δεκέμβρης 2013
                                  
                      
                           

5/12/13

Ένα όμορφο βίντεο για τον άγιο Πορφύριο τον Καυσοκαλυβίτη:

http://www.youtube.com/watch?v=u62Dd6qlciE


4/12/13

Μνήμη Αγίου Ιωάννου Δαμασκηνού


Του Πρωτοσυγκέλλου της Ι. Μ. Κυδωνίας Αρχιμ. Δαμασκηνού Λιονάκη


ορτάζεται σήμερα μνήμη το γίου ωάννου το Δαμασκηνο, κορυφαίου μνογράφου καί μελωδο καί πρώτου συστηματικο θεολόγου τς κκλησίας μας, δημιουργο τς κτωήχου καί συγγραφέως τς Νεκρωσίμου κολουθίας.