29/3/11

Ολάνοιχτα μάτια...



 
  Τα παιδιά
με την άδεια απόχη
παίζουν
συλλέγοντας τον κόσμο
στη λευκή γαλήνη
της ψυχής τους

Χωρίς ερμηνείες
προβληματισμούς
κρίσεις
και ενδοιασμούς
δέχονται εκστατικά
τα δώρα της ζωής

και ανταποδίδουν άμεσα
τρυφερά
με το γλυκό μειδίαμα
της γεμάτης εμπιστοσύνη
αδυναμίας τους.


Μ. Ψ.

23/3/11

Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΓΙΑ ΤΟ '21



 Βαλθήκαμε να γκρεμίσουμε τους τοίχους του σπιτιού στο  οποίο ζούμε. Για την αποδόμηση δεν ευθύνονται μόνο οι συγγραφείς σχολικών εγχειριδίων και οι εμπνευστές τηλεοπτικών εκπομπών, αλλά όλοι μας με την αδιαφορία που επιδείξαμε. Κι έρχεται τώρα μία εκπομπή που ευαγγελίζεται πως θα παρουσιάσει για την Επανάσταση την «αλήθεια όπως δεν την έχετε ξαναδεί». Στο μέσον των αντικρουόμενων αντιδράσεων,  ας διατηρήσουμε την ψυχραιμία μας κι ας αναζητήσουμε την αλήθεια, αν και δεν καταλάβαμε ποιός ακριβώς ήταν ο στόχος της εκπομπής.

 
Πράγματι η ρομαντική άντίληψη του 19ου αιώνα για την επανάσταση, υποτιμούσε κάποια βασικά θέματα.  Αφενός, παρά τη γενναιότητα και την αυτοθυσία των ηρώων, η Επανάσταση δεν θα ‘χε πετύχει, αν δεν επενέβαιναν οι ιδιοτελείς Μεγάλες Δυνάμεις, αφετέρου φαίνεται ο ρόλος των παρεξηγημένων προκρίτων, των θυσιασμένων σε μία «μοντέρνα, κοινωνικοανατρεπτική» θεώρηση της Επανάστασης, και από τρίτου σκιαγραφούνται τα πάθη που οδήγησαν στους δυό αδελφοκτόνους Εμφυλίους. Η αμαρτία υπάρχει πάντα μα δεν μηδενίζει την προσφορά. Το ότι ο Κολοκοτρώνης (για την θυμοσοφία και την μακροθυμία του τίποτε δεν αναφέρεται) ομολογεί πως μετά την εξάμηνη πολιορκία της Τριπολιτσάς, το άλογό του από τα τείχη ως το Διευθυντήριο πατούσε επί πτωμάτων, δεν μας ρίχνει απ’ τα σύννεφα. Πόλεμος γινόταν, όχι διαδήλωση! Πόσο μπορούμε σήμερα απ’ τη βολή μας να κατανοήσουμε ότι οι πρόγονοί μας κυριολεκτικά σφάδαζαν κάτω από τον Τουρκικό ζυγό;  Κι εδώ ερχόμαστε σε έναν από τους δυό μύθους από τους οποίους δεν κατάφερε να απεμπλακεί η εκπομπή: ο πρώτος αφορά την πραγματικότητα της Τουρκοκρατίας κι ο άλλος το αντιεκκλησιαστικό μένος.


Η ΤΟΥΡΚΟΚΡΑΤΙΑ




Όσο σίγουρο είναι πως η Τουρκοκρατία δεν ήταν παντού, ούτε πάντοτε η ίδια, άλλο τόσο βέβαιο είναι πως οι Έλληνες στο σύνολό τους δεν ευημερούσαν. Μα ποιοί Έλληνες; Ραγιάδες ήταν, Ρωμιοί ένιωθαν. Ακόμα και αν τα τελευταία χρόνια έδιναν αρχαιοελληνικά ονόματα στα παιδιά τους κι οι ιδέες του Διαφωτισμού κυκλοφόρησαν ευρέως, οι γιαγιάδες με τις ιστορίες του Μαρμαρωμένου Βασιλιά και την δόξα του Βυζαντίου τα νανούριζαν κι εκείνα με τον Διγενή ταυτίζονταν. Τι κι αν ο Μπότσαρης μιλούσε αρβανίτικα κι οι Καραμανλήδες της Καππαδοκίας τούρκικα; Η θρησκεία ήταν το διαφοροποιητικό τους στοιχείο. Έπειτα, κι η οικογένεια της αγίας Φιλοθέης είχε μεγάλη περιουσία στην Αθήνα του 16ου αιώνα μα αυτός ήταν ο κανόνας; (Τι παράδειγμα, αλήθεια, μία γυναίκα με τέτοια προσφορά, τόσοι σκλάβοι απελευθερωμένοι, τόσες κοπέλες προστατευμένες!). Και ίσως στην Παναγιά της Ρούμελης (όπως λέει η εκπομπή), τους πρώτους αιώνες της Τουρκοκρατίας να υπήρχε κάποια ευημερία και στα Αμπελάκια τις τελευταίες δεκαετίες, στη Χίο και στη Σμύρνη να υπήρχαν σχολές, μα τι σημαίνει αυτό; Σκλαβιά και τρόμος επικρατούσε παντού Μεγεθύνοντας το μεμονωμένο καταλήγουμε σε αναληθή συμπεράσματα.

Θεωρητικά, το Ισλάμ μόνο τους λαούς της Βίβλου αφήνει να θρησκεύουν, μα δεν αναγνωρίζει ισότητα. Ο λόγος του Χριστιανού δεν είχε βαρύτητα στο δικαστήριο, η φορολόγησή ήταν επαχθέστατη. Όχι μόνο φόροι επί της παραγωγής μα και κεφαλικός φόρος υπήρχε, το χαράτσι, για να κρατούν το κεφάλι στους ώμους τους, αλλά και φόρος αίματος. Επί 4 αιώνες στο παιδομάζωμα τα καλύτερα παιδιά απάγονταν. Προσθέστε και την υποχρεωτική ναυτολογία στα κάτεργα, την μάστιγα της πειρατείας, τα σκλαβοπάζαρα όπου κατέληξαν π.χ. οι 15000 Κρητικοί αιχμάλωτοι μίας μόνο επιχείρησης του μετέπειτα δραγουμάνου Μπαρμπαρόσσα.

Ο ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΟΣ ΧΑΡΑΚΤΗΡΑΣ ΤΗΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗΣ




Και όμως, το Γένος άντεξε. Το πιστοποιούν οι Νεομαρτύρες, οι Κρυπτοχριστιανοί, οι 70 καταγεγραμμένες επαναστάσεις απ’ την Άλωση ως το ’21. Σ’ όλες τις εξεγέρσεις, όπως σ’ όλους τους πολιτισμούς και τις εποχές, οι θεοφοβούμενοι ζητούσαν ευλογία απ’ τους ιερείς. Είναι τραγελαφικό που η εκπομπή αναφέρεται στον επίσκοπο που ευλογεί τα όπλα του λόχου των Φιλελλήνων, ενώ για τους Έλληνες απλώς καταρρίπτει τον «μύθο» της αγίας Λαύρας. Οι Φιλλέληνες δηλαδή πίστευαν, οι Ραγιάδες όχι; Που εστιάζουμε, στο δέντρο (την συγκεκριμένη ημερομηνία) η στο δάσος (τη συνήθη πρακτική); Σήμερα κάποιοι ιστορικοί, μάλλον κρίνοντας εξ ιδίας αθεΐας, παρασιωπούν τον θρησκευτικό χαρακτήρα της Επανάστασης. Κι ας σώζονται τα Ευαγγέλια που έπαιρναν οι Αγωνιστές στη μάχη και τα Απομνημονεύματά τους η τα αφιερώματα των οπλαρχηγών στην Μεγαλόχαρη της Τήνου, κι ας έγινε ο αγώνας «για του Χριστού την πίστιν την αγίαν και της πατρίδος την ελευθερίαν». Αστήρικτα, σιωπηρώς, προσπερνάται το αυταπόδεικτο η ταυτίζεται με αναχρονιστικούς σύγχρονους αλλοεθνείς ιερούς πολέμους. 

ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ  Ε΄



Ε­πι­τέ­λους α­να­σκευ­ά­στη­καν ό­σα άλ­λοι α­νι­στό­ρη­τοι δι­α­στρε­βλώ­νον­τας την α­λή­θεια α­πο­κρύ­πτουν για τα κί­νη­τρα και τη βι­ο­τή του Γρη­γο­ρί­ου Ε , που α­πο­κή­ρυ­ξε την ε­πα­νά­στα­ση. Α­να­φέρ­θη­κε πως έ­τσι προ­στά­τε­ψε τη ζω­ή χι­λιά­δων Ρω­μι­ών α­πό τις αν­τεκ­δι­κή­σεις, ό­τι έ­να μή­να αρ­γό­τε­ρα, ο ί­διος θυ­σι­ά­στη­κε, ό­πως και τό­σοι προ­κά­το­χοί του ως υ­πο­κι­νη­τής της συ­νω­μο­σί­ας. Α­νά­λο­γη «τύ­χη» εί­χαν νω­ρί­τε­ρα 11 α­κό­μη Πα­τριά­ρχες για αν­τί­στοι­χο λό­γο και ο αρ­χι­ε­πί­σκο­πος Κυ­πρια­νός με 468 προ­κρί­τους και ι­ε­ρείς α­παγ­χο­νί­στη­καν στην Κύ­προ με το ξέ­σπα­σμα του Α­γώ­να. Ή­ταν κι αυ­τό έ­να α­πό τα… προ­νό­μια των η­γε­τών.

ΤΟ ΚΡΥΦΟ ΣΧΟΛΕΙΟ

 Η ευλογία πριν την μάχη δεν ήταν μύθος ούτε και το σχολειό στις εκκλησιές που όντως ονομάστηκε κρυφό από μεταγενέστερο πίνακα του Γύζη. Πράγματι, ο Σουλτάνος δεν φαίνεται να έστειλε ποτέ φιρμάνι για την απαγόρευση των σχολείων μα η αυθαιρεσία των αγάδων δεν ελεγχόταν. Πως αλλιώς εξηγείται η αμάθεια αφενός η η αναγκαιότητα δράσης του αγίου Κοσμά του Αιτωλού; Το κρυφό σχολειό δεν λειτούργησε συστηματικά μα πάντα υπήρχε στις εκκλησιές όπου μάθαιναν τα παιδιά τα «κολλυβογράμματα». Ο γέροντας Παΐσιος διασώζει πως ο Άγιος Αρσένιος ο Καππαδόκης στην Καπαδοκία, έβαζε τα παιδιά να γονατίζουν δήθεν πως προσεύχονται μες στους ναούς και έτσι τους μάθαινε ελληνικά.
 Οι Χριστιανοί καλούμαστε να ερευνούμε, να στεκόμαστε κριτικά απέναντι στην κυρίαρχη ιδεολογία του πολιτικώς ορθού, που παραμένει μισαλλόδοξη απέναντι στο χριστιανισμό, αλλά και στον ακραίο Εθνικισμό που επίσης προβάλλει μονομερώς την ιστορία. Όχι για να φανατιζόμαστε, ούτε για να αυτοδικαιωνόμαστε, μα ως αφορμή για να στοχαστούμε και να αυτοπροσδιοριστούμε. Τα γεγονότα υπάρχουν και καλούμαστε να καθαρίσουμε τη ματιά μας, να βρούμε το κλειδί για να ερμηνεύουμε τον κόσμο. Τουλάχιστον εμείς αντί για κλειδί, να μην πιάνουμε γόμα και σβήνουμε. Ούτε μεγεθυντικό φακό και να γενικεύουμε το μεμονωμένο. Και, προπαντός, μην βαυκαλιζόμαστε πως για να μάθουμε Ιστορία αρκεί ένα βιβλίο η μια εκπομπή. Η αντίληψη της Εκκλησίας για την Ιστορία δεν είναι κυκλική, όπως υποστήριξε έγκριτος Ιστορικός στην νεόκοπη τηλεοπτική εκπομπή. Δεν συμμερίζεται ούτε την αίσθηση της διαρκούς προόδου που ευαγγελιζόταν ο Διαφωτισμός. Βαδίζουμε προς τα έσχατα, μα ζει Κύριος ο Θεός και το Σχολειό καλείται πια να μην κρύβεται. 

Ε.Κ. 


22/3/11

...Κι εμείς θα πάμε με χαρά σ' αυτόν τον καταρράχτη...



Γνήσιος θαυμασμός και περισσή υπερηφάνεια κατακλύζουν την καρδιά μου κάθε φορά που αναπολώ τα σπουδαία κατορθώματα των ηρώων του 1821. Αφορμή των γραφομένων η επέτειος της εθνικής μας παλιγγενεσίας, που πλησιάζει σε λίγες μέρες, βαθύτερη αιτία όμως η ανάγκη έκφρασης ευγνωμοσύνης προς όλους εκείνους που μου δίδαξαν με την αυτοθυσία τους τα ιδανικά της βιωμένης πίστης, της αδούλωτης ψυχής, της αξιοπρέπειας. Κρίκοι στην ίδια αλυσίδα αυτοί και οι ήρωες της αρχαίας Ελλάδας και οι σημερινοί της σύγχρονης Ελλάδας, που ενάντια στο βόλεμα και τον εγωκεντρισμό αγωνίζονται τον αγώνα τον καλό κάθε μέρα με απόλυτη εμπιστοσύνη στο Θεό. Κι αν είναι λίγοι, όπως επίμονα μεμψιμοιρούν και μουρμουρίζουν ορισμένοι, ε, λοιπόν, είναι η μαγιά κατά πως λέγει και ο Μακρυγιάννης, που είναι ικανή να φουσκώσει ολόκληρο το ζυμάρι του λαού μας. Χρειάζεται βέβαια γενναιότητα για να παλέψεις με εχθρούς – εξωτερικούς ή εσωτερικούς – για να αντιτάξεις σε κάθε επιβουλή πως ο άνθρωπος που δε φείδεται ούτε και της ζωής του ακόμα, γιατί και αυτήν την έχει εναποθέσει ολοκληρωτικά στο θείο θέλημα, είναι ο πραγματικά ελεύθερος. Οι ήρωες δεν είναι ετοιμοπαράδοτοι, μα γίνονται από τις καταστάσεις και τη στάση τους απέναντι σε αυτές. Και τέτοιο θάρρος το μακαρίζει σύμπασα η πλάση και η ιστορία.
Αν λοιπόν κάτι σκιρτήσει μέσα μας διαβάζοντας τους επόμενους στίχους του Αριστοτέλη Βαλαωρίτη, που η μητέρα μου ανέσυρε από τη μνήμη των σχολικών της χρόνων, πιστεύω πως υπάρχει ελπίδα για το τώρα, το μετά και το πάντα:

Η Προσευχή του Διάκου
την παραμονή της μάχης της Αλαμάνας



Ήτανε νύχτα. Τα βουνά, οι λαγκαδιές, τα δένδρα,
οι βρύσες, τ' αγριολούλουδα, ο ουρανός, τ' αγέρι,
στέκουν βουβά ν' ακούσουνε την προσευχή του Διάκου.
« Όταν η μαύρ' η μάνα μου, εμπρός σε μιαν εικόνα,
Πλάστη μου, μ' εγονάτιζε με σταυρωτά τα χέρια
καί μώλεγε να δεηθώ για κειούς, που το χειμώνα
σα λύκοι ετρέχαν στα βουνά με χιόνια, μ' αγριοκαίρια,
για να μη ζούνε στο ζυγό, ένιωθα τη φωνή μου
να ξεψυχάη στα χείλη μου, εσπάραζε η καρδιά μου,
μου ετρέμανε τα γόνατα, σα νά 'θελε η ψυχή μου
να φύγη με τη δέηση από τα σωθικά μου.
Ύστερα μούλεγε κρυφά να Σου ζητώ τη χάρη
και να μ'αξιώσης μια φορά ένα σπαθί να ζώσω
και να μην έρθη ο θάνατος να μ'εύρη να με πάρη,
πρίν πολεμήσω ελεύθερος, για Σέ πριν το ματώσω.
Πατέρα παντοδύναμε, άκουσες την ευχή μου•
μου φύτεψες μέσ' στην καρδιά αγάπη, πίστη, ελπίδα,
έδωκες μια αχτίδα Σου αθέρα στο σπαθί μου
και μού'πες: Τώρα πέθανε για Με, για την Πατρίδα.
Έτοιμος είμαι, Πλάστη μου! Λίγες στιγμές ακόμα
και σβηώνται τ' άστρα Σου για με. Για με θα σκοτειδιάση
τ' όμορφο γλυκοχάραμα. Θα μου κλειστή το στόμα,
που εκελαηδούσε στα βουνά, στη ρεματιά, στη βρύση•
θα μαραθούν τα πεύκα μου. Αραχνιασμέν' η λύρα,
που μου ήταν αδερφοποιητή κι όπου μ' εμέ στη φτέρη
αγκαλιασμένη επλάγιαζε, τώρα θα μείνη στείρα
καί στ' άψυχο κουφάρι της θα να βογγάη τ' αγέρι.
Όλα τ' αφήνω με χαρά, χωρίς ν' αναστενάξω.
Και τό'χω περηφάνεια μου, που εδιάλεξες εμένα
αυτήν την έρμη την ποριά με το κορμί να φράξω.
Ευχαριστώ Σε, Πλάστη μου! Δε θα χαθούν σπαρμένα
και δε θα μείνουν άκαρπα τ' άχαρα κόκκαλά μου.
Ευλόγησέ τηνε τη γη, οπού θα μ' αγκαλιάση
και στοίχειωσε κάθε σπειρί από τα χώματα μου,
να γένη αδιάβατο βουνό το μνήμα του Θανάση.
Θέ μου! ξημέρωσέ τηνε την αυριανή τη μέρα!
Θα μας θυμάτ' η Αρβανιτιά και θα την τρώ' η ζήλεια.
Θα χλιμιντράνε τ' άλογα, θα καίνε τον αγέρα
με τ' άγρια τα χνώτα τους γκέκικα καριοφίλια,
θα γίνουν πάλι τα Θερμιά λαίμαργη καταβόθρα.
Χιλιάδες ήρθαν θερισταί και Χάρος οργοτόμος,
μουγκρίζουν, φοβερίζουνε, πως δε θα μείνη λώθρα
σ' αυτήν τη δύστυχη τη γη, φωτιά, δρεπάνι, τρόμος.
Κι εμείς θα πάμε με χαρά σ' αυτόν τον καταρράχτη.
Επάνωθέ μας θά'σαι Σύ, και τα πατήματα μας
θα νά'χουνε για στήριγμα τη φοβερή τη στάχτη,
πώμεινε σπίθ'ακοίμητη βαθιά στα σωθικά μας.
Δυνάμωσέ μας, Πλάστη μου! Για ν' ακουστή στη Δύση,
πως δεν απονεκρώθηκε και πως θ' ανθοβολήση
τώρα με τα Μαγιάπριλα ή δουλωμένη χώρα.
Ευλογημέν' η ώρα!»
Έσκυψ' ο Διάκος ως τη γη, έσφιξε με τα χείλη
κι εφίλησε γλυκά γλυκά το πατρικό του χώμα.
Έβραζε μέσα του η καρδιά και στα ματόκλαδά του
καθάριο, φωτοστόλουστο, ξεφύτρωσ' ένα δάκρυ...
Χαρά στο χόρτο πώλαχε να πιη σε τέτοια βρύση.
Πλαγιάζει ο λεονταρόψυχος! Τα νιάτα, η θωριά του,
τ' αστέρια βλέπουν με χαρά και κάπου κάπου αφήνουν
κρυφά το θόλο τ' ουρανού για να διαβούν σιμά του.
Μοσχοβολάει τριγύρω του και τον σφιχταγκαλιάζει
στον κόρφο της η άνοιξη, σα νά'τανε παιδί της•
Χαρούμενα τα λούλουδα φιλούν το μέτωπο του.
χάνει με μιας την ασχημιά και την ταπεινοσύνη
ο έρμος ο αζώηρος, η ποταπή η λαψάνα,
γλυκαίνει το χαμαίδρυο, στου χαμαιλειού τη ρίζα
αποκοιμιέται ο θάνατος και το περιπλοκάδι,
που πάντα κρύβεται δειλό και τ' άπλερο κορμί του
αλλού στυλώνει το φτωχό, δυναμωμένο τώρα
τρελλό, περηφανεύεται και θέλει να κλαρώση
στ'ανδρειωμένο μέτωπο για ν' ακουστή πως ήταν
στη φοβερή παραμονή μια τρίχ' απ' τα μαλλιά του.

Πλαγιάζει ο λιονταρόψυχος! Του ύπνου του οι ώραις
όσο κι'αν φύγουν γρήγορα, μεσότοιχο θα γένουν
ν'αποστομώσουν το θολό, τ' αγριωμένο κύμα
του χρόνου που μας έπνιξε. Μ' εκείνην την ρανίδα
πώσταξ' από τα μάτια του θα ξεπλυθή η μαυράδα,
που ελέρωνε της μοίρας μας το νεκρικό δεφτέρι.
Ο Διάκος στο κρεββάτι του, ζωσμένος τη φλοκάτη,
σαν αητός μες στη φωλιά, ολάκερο ένα γένος
έκλωθ' εκείνην την βραδιά. Όταν προβάλ'η μέρα,
θα νάβγουν τ' αητόπουλα με τροχισμένα νύχια,
με θεριεμμένα τα φτερά, ν'αρχίσουν το κυνήγι...
Πλάστη μεγαλοδύναμε! Αξίωσέ μας όλους,
πριν μας σκεπάση η μαύρη γη, στα δουλωμένα πλάγια
να κοιμηθούμε μια νυχτιά τον ύπνο του Θανάση!


Δέσποινα Κόλλια

20/3/11

Πολλά δεινά που γίνονταν και θα γίνον­ται πάντα, όσο ή φύση του άνθρωπου θα μένει ή ίδια...

 
Οι περισσότεροι άνθρωποι προτιμούν να κάνουν κακό και να θεωρούνται έξυ­πνοι, παρά νά είναι καλοί και νά τους λέ­νε κουτούς. Αιτία όλων αυτών ήταν ή φιλαρχία που έχει ρίζα την πλεονεξία και την φιλοδοξία που έσπρωχναν τις φατρίες να αγωνίζονται με λύσσα. Οι αρχηγοί των κομμάτων, στις διάφορες πολιτείες, πρό­βαλλαν ωραία συνθήματα. Ισότητα τών πολιτών από την μια μεριά, σωφροσύνη της αριστοκρατικής διοίκησης από την άλλη. Προσποιούνταν έτσι ότι υπηρετούν την πολιτεία, ενώ πραγματικά ήθελαν νά ικανοποιήσουν προσωπικά συμφέροντα και αγωνίζονταν με κάθε τρόπο νά νική­σουν τους αντιπάλους τους».  
 
«"Έτσι οι εμφύλιοι σπαραγμοί έγιναν αίτια ν’ απλωθεί σ' όλο τον ελληνικό κό­σμο κάθε μορφή κακίας και το ήθος, που είναι κύριο γνώρισμα της ευγενικής ψυ­χής, κατάντησε νά είναι καταγέλαστο καί εξαφανίστηκε... Τις περισσότερες φορές επικρατούσαν οι διανοητικά κα­τώτεροι. Ο ανταγωνισμός δημιούργησε απόλυτη δυσπιστία και δέν υπήρχε τρό­πος που να μπορεί να την διαλύσει, ούτε εγγυήσεις ούτε όρκοι φοβεροί».

«Αυτά τά φοβερά έγιναν στην Κέρκυ­ρα. Άλλοι κινήθηκαν για να απαλλαγούν από την φτώχεια τους επιδιώκοντας νά πάρουν τις περιουσίες των άλλων. Άλλοι χτυπούσαν άγρια και αλύπητα αν­θρώπους της ίδιας τάξης, όχι από πλεονεξία, αλλά από το τυφλό πάθος του πρωτόγονου ανθρώπου. Ολόκληρη η ζωή της πολιτείας αναστατώθηκε και η ανθρώπινη φύση, η οποία κι όταν ακόμη υπάρχει ευνομία, έχει την τάση νά παρα­νομεί, ξεχείλισε, κι ανατρέποντας τους νόμους, έδειξε μέ ικανοποίηση όλη της τήν ασυγκράτητη έχθρα εναντίον κάθε εξουσίας. Αν προτίμησαν την άνομη εκ­δίκηση από την δικαιοσύνη, αν προτίμη­σαν την πλεονεξία από την ευνομία, τού­το συνέβηκε επειδή ο φθόνος είχε δια­βρώσει τήν ψυχή τους. Για να εκδικηθούν τους εχθρούς τους οι άνθρωποι, σε τέτοι­ες περιστάσεις, αγνοούν τους κανόνες ε­πάνω στους οποίους στηρίζονται οι κοι­νωνίες, κανόνες όμως επάνω στους οποί­ους μπορούν νά στηριχτούν για να σω­θούν αν βρεθούν στήν ανάγκη. Αλλά αδιαφορούν ξεχνώντας ότι, αν καταλύσουν όλους τους κανόνες, τότε και οι ίδιοι θα στερηθούν από τήν προστασία τους αν έρθει στιγμή πού θά τήν έχουν ανάγκη».


«Και θά είμαι ικανοποιημένος αν το έργο μου κριθεί ωφέλιμο από όσους θε­λήσουν να έχουν ακριβή γνώση των γε­γονότων που συνέβησαν και εκείνων που θά συμβούν στο μέλλον, τα οποία, από τήν πλευρά της ανθρώπινης φύσης, θά είναι όμοια ή πα­ραπλήσια. Έγραφα την ιστορία μου για να μείνει αιώνιο κτήμα».

...«Καί έπεσαν πάνω στις πόλεις, απ' τους εμφυλίους πολέμους, πολλά δεινά που γίνονταν και θα γίνον­ται πάντα, όσο ή φύση του άνθρωπου θα μένει ή ίδια, φοβερότερα η ηπιότερα και μέ διαφορετική μορφή, ανάλογα με την κάθε φορά μεταβολή των περιστάσεων .

ΘΟΥΚΥΔΙΔΟΥ ΙΣΤΟΡΙΑΙ

12/3/11


Την Δευτέρα 28/2, με χαρά υποδεχτήκαμε  στο πνευματικό κέντρο του ναού μας τον Μακαριώτατο Αρχιεπίσκοπο Αθηνών κ.κ. Ιερώνυμο. Τον συ­νό­δευ­αν ο Πρω­το­σύγ­κε­λος της Ι. Αρ­χι­ε­πι­κο­πής Πα­νο­σιολ. Αρ­χιμ. π. Γα­βρι­ήλ Πα­πα­νι­κο­λά­ου καί ο Δι­ευ­θυν­τής του ιδι­αι­τέ­ρου Γρα­φεί­ου του Μα­κα­ρι­ω­τά­του, Πα­νο­σιολ. Αρ­χιμ. π. Χρυ­σό­στο­μος Πα­πα­θα­να­σί­ου


Ειπώθηκαν πολλά μέσα σε τρεις ώρες, καθώς ο Μακαριώτατος μας έκανε να αισθανθούμε λές κι είναι ο σοφός πατέρας ή παππούς μας. Οι υποψιασμένοι επιβεβαιώσαμε και οι ανυποψίαστοι ανακαλύψαμε, πως είναι μια μορφή που χαίρεσαι ν’ ακούς και να συμβουλεύεσαι. 


Με τον πατερικό και πατρικό του λόγο μάς έκανε όλους να νιώσουμε σαν να τον ξέρουμε από καιρό και με την αρχοντική του απλότητα μάς άκουσε και μας μίλησε για το παρελθόν του στη Μητρόπολη Θηβών, το όραμά του στην Αρχιεπισκοπή, για το διαρκές παρόν του καθενός μας και τον Χριστό της αγάπης. Είν’ ένας άνθρωπος που ξέρει καλά τι συμβαίνει γύρω του και μέσα στις καρδιές μα ταυτόχρονα μεταδίδει ησυχία και ελπίδα. Χαίρεται κανείς να συνειδητοποιεί πως ο επίσκοπός μας είναι ένας άνθρωπος που αγωνίζεται πλάι μας αλλά και που αντανακλά αγάπη, ειρήνη, μακροθυμία, πραότητα…
Ζέστανε τόσο η ατμόσφαιρα με τα λόγια του που ακόμα κι όταν έφυγε ο Μακαριότατος, το κλίμα στην αίθουσα ήταν πολύ εγκάρδιο. Έβλεπες πως όλοι είχαν διάθεση να συζητήσουν με τους άλλους όσα είχαν ακούσει, να ανοιχτούν σε ανθρώπους με τους οποίους μπορεί παλαιότερα να αντάλλαζαν μόνο δυο κουβέντες. Όπου είστε δυο τρεις συνηγμένοι στ’ όνομά μου, είμαι κι Εγώ μαζί σας… 
Ελπίζουμε όντως να μας ξαναεπισκεφθεί, για να δούμε μέσα από τα κείμενα του Χρυσοστόμου την αλήθεια της σύγχρονης οικογένειας, όπως μας υποσχέθηκε. Ο Θεός να του δίνει δύναμη!

Ε.Κ.

9/3/11

ΣΗΜΕΡΑ

 
  
Μια μέρα διαφορετική

Δεν θα ολοκληρώσουμε
κάτι από χθες
δεν θα ξεκινήσουμε
καινούργιες υποθέσεις

όλα θα παραμείνουν
όπως είναι
προβλήματα, προγράμματα
υποχρεώσεις

χωρίς έννοιες και πίεση
χωρίς προτεραιότητες
θα ανοίξουμε παρένθεση
στα καθημερινά

Σήμερα
δεν θα ασχοληθούμε
με τίποτα

θα κοιταχτούμε μόνο
στα μάτια
και σιωπηλοί θα γιορτάσουμε
με δυο σταγόνες νερό
και πολλή αγάπη

τη μικρή φασολιά
που φύτρωσε προχθές
στη γλάστρα μας.


Μ. Ψ.

8/3/11

Η δικαίωση των παραδοσιακών αξιών...




 

Κωνσταντίνος Χολέβας

Μερικοί συμπατριώτες μας – μεταξύ αυτών πολλοί διανοητές και πολιτευόμενοι- μού δίνουν την εντύπωση ότι κάνουν παν το δυνατόν για να φανούν «προοδευτικοί», μοντέρνοι και εκσυγχρονιστές. Χαρακτηρίζουν ξεπερασμένες τις αξίες που ανάγονται στο παρελθόν και στις ρίζες του λαού μας και νομίζουν ότι θα γίνουν καλοί Ευρωπαίοι αν μιλούν συνεχώς για πολυπολιτισμικότητα, και παγκοσμιοποίηση. Όσοι από μας επιμένουμε σε έννοιες όπως η πατρίδα, η πολιτιστική ταυτότητα, η ελληνορθόδοξη παράδοση, η δυναμική εξωτερική πολιτική κ.α χαρακτηριζόμαστε «συντηρητικοί», «αντιδραστικοί» , «εθνικιστές» και τα συναφή. Όμως μία σύντομη περιήγηση στη διεθνή επικαιρότητα μάς δείχνει ότι απόψεις «συντηρητικές» και παραδοσιακές δικαιώνονται καθημερινά, ενώ καταρρέουν οι μύθοι των ψευδοπροοδευτικών. Θυμίζω ορισμένες σχετικές περιπτώσεις.


Πρώτον. Στη χώρα μας για να είσαι της μόδας πρέπει να μιλάς υπέρ της πολυπολιτισμικότητας. Δηλαδή να υποχωρήσει η εθνική και θρησκευτική ταυτότητα του λαού μας για να νιώσουν καλύτερα οι αλλοδαποί που ζουν είτε νόμιμα είτε παράνομα στη χώρα μας. Στην Ευρώπη ήδη η πολυπολιτισμικότητα αμφισβητείται και απορρίπτεται ενώ προωθείται η ιδέα της ένταξης-ενσωμάτωσης των μεταναστών. Όχι όλων φυσικά, αλλά του αριθμού εκείνου που μπορεί να αντέξει κάθε κοινωνία. Αντί να χάνει μία κοινωνία τα εθνικά και θρησκευτικά χαρακτηριστικά της καλούνται οι μετανάστες να αποδεχθούν τις αξίες της χώρας που τους φιλοξενεί. 


Τη κατάρρευση της πολυπολιτισμικότητας παραδέχθηκε προσφάτως σε ομιλία της η Γερμανίδα Καγκελλάριος Άγκελα Μέρκελ. Αλλά και ο Άγγλος κοινωνιολόγος Άντριου Γκέντενς έγραψε χαρακτηριστικά: «Στην Ολλανδία σήμερα κηδεύεται η πολυπολιτισμικότητα. Πολλοί από αυτούς που παρίστανται στην κηδεία της είναι εκείνοι που την χειροκροτούσαν πριν από δέκα χρόνια»!
 
Δεύτερον. Καθήκον κάθε καλού «προοδευτικού» στη χώρα μας είναι η επίθεση κατά της διδασκαλίας των Αρχαίων Ελληνικών στα σχολεία. Κι όμως εδώ και δέκα περίπου χρόνια ομάδα ψυχολόγων και ιατρών έχει καταλήξει με πειραματική μέθοδο ότι η διδασκαλία των Αρχαίων και του πολυτονικού από το Δημοτικό σχολείο βοηθά τα παιδιά να αποφύγουν τις δυσλεξίες και τις μαθησιακές δυσχέρειες. ¨Ολα αυτά καταγράφει ο Ιωάννης Τσέγκος στο βιβλίο του «Η εκδίκηση των τόνων» . Τα ίδια ακριβώς συμπεράσματα εξήγαγε και η καθηγήτρια πανεπιστημίου στην Αυστραλία Κέϊτ Τσάνοκ, η οποία θεραπεύει τη δυσλεξία διδάσκοντας Αρχαία Ελληνικά σε αγγλόφωνα παιδιά. Εξ άλλου από φέτος σε πολλά δημοτικά της Βρετανίας άρχισε πειραματικά η διδασκαλία των Αρχαίων Ελληνικών με στόχο να διαδοθεί σε περισσότερα σχολεία του χρόνου. Την ώρα που σε άλλες προηγμένες χώρες κερδίζουν έδαφος τα Αρχαία Ελληνικά, οι εγχώριοι «προοδευτικοί» μάς καλούν να αποκόψουμε τα ελληνόπουλα από τις ρίζες της γλώσσας μας.

Τρίτον. Το 2000, όταν αναιτίως η κυβέρνηση Σημίτη με την υποστήριξη δήθεν ανεξαρτήτων Αρχών κατήργησε το θρήσκευμα από τις ταυτότητες, η Εκκλησία της Ελλάδος αντιπρότεινε την προαιρετική αναγραφή. Αυτό που τότε απορρίφθηκε στο όνομα των «Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων» σήμερα επιβραβεύεται από την Ευρ. Ένωση. Συγκεκριμένα η Αλβανία ανακοίνωσε ότι θα διοργανώσει τον Απρίλιο του 2011 απογραφή πληθυσμού και θα ζητά προαιρετικά την αναγραφή της εθνικής καταγωγής και του θρησκεύματος. Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή (Κομμισσιόν) ενέκρινε αυτή την μέθοδο και μάλιστα θα χρηματοδοτήσει την απογραφή. Οι Ευρωπαίοι είπαν κάτι απλό που οι εδώ «ανεξάρτητες Αρχές» δεν ήθελαν αν καταλάβουν. Ότι τις μειονότητες τις προστατεύεις όταν τις αναδεικνύεις και όχι όταν τις κρύβεις!

Τέταρτον. Όσοι ζητούμε να μην υποχωρήσει η Ελλάς απέναντι στις προκλήσεις των Σκοπίων και όσοι γράφτουμε ότι το «μακεδονικό Εθνος» είναι κατασκεύασμα ολοκληρωτισμών και του Τίτο, χλευαζόμαστε από τους δήθεν προοδευτικούς ως υπερπατριώτες κ.λ.π. Και όμως προ μηνός περίπου εμφανίσθηκε στην τηλεόραση των Σκοπίων ο πρώην πρωθυπουργός και ιδρυτής του κόμματος ΒΜΡΟ Λιούπτσο Γκεοργκίεφσκι και είπε στους συμπατριώτες του: « Ας το πάρουμε απόφαση, Δεν έχουμε καμμία σχέση με τον Μέγα Αλέξανδρο. Οι ιδεολογικοί μας πρόγονοι το 1903-1908 εφόνευαν όποιον δήλωνε ότι είναι απόγονος του Αλεξάνδρου»! Εξάλλου ο αλβανικός εθνικισμός ξεσηκώνει το 30% του πληθυσμού της ΦΥΡΟΜ που θέλει να ακολουθήσει το παράδειγμα του Κοσσυφοπεδίου. Το νέο κόμμα της Αλβανικής Λίγκας ζητεί επισήμως να χωρισθεί η χώρα σε καντόνια, αλβανικό, σλαβικό και μικτό. Είναι προφανές ότι μέσα στο γειτονικό μας κράτος αρχίζουν τα διαλυτικά φαινόμενα και διερωτώμαι: Αξίζει αν παραχωρήσουμε το όνομα της Μακεδονίας σε μία χώρα, η οποία μεθύριο ίσως και να μην υπάρχει;
 

Πέμπτον. Όταν μιλάς για Θεό και πατρίδα, ως απαραίτητα εφόδια για την παιδεία των νέων, οι ψευδοπροοδευτικοί σού αντιτείνουν ότι αυτές οι αξίες υποστηρίχθηκαν από αυταρχικά καθεστώτα. Κι όμως προ ολίγων μηνών είδαμε τους Χιλιανούς μεταλλωρύχους να ζητούν κάτω στα έγκατα της γης τα αγάλματα των Καθολικών Αγίων και μία σημαία της χώρας τους. Η πίστη στον Θεό και στην πατρίδα χαρίζουν δύναμη επιβιώσεως και σε ανθρώπους και σε λαούς. Μήπως ήσαν οπαδοί του αυταρχισμού αυτοί οι εργάτες; Όχι, βέβαια. Άλλωστε και η Αθηναϊκή Δημοκρατία αγωνίσθηκε στη Σαλαμίνα κατά των Περσών με τα ιδανικά που καταγράφει ο Αισχύλος στο περίφημο
«Παίδες Ελλήνων, ίτε». Δηλαδή για την πατρίδα, τα θρησκευτικά καθιδρύματα, τους τάφους των προγόνων.


Με αυτές τις αξίες επιβιώσαμε ως Έλληνες και με αυτές θα πορευθούμε, χωρίς να παραβλέπουμε τις εξελίξεις της εποχής, τις προόδους της τεχνολογίας, την οικονομική κρίση. Οι παραδοσιακές αξίες δικαιώνονται καθημερινά. Στην Ελλάδα, άραγε, το καταλάβαμε;


πηγή: "ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ", 14/12/2010

3/3/11

Ανοίγει τα μάτια. Φως...

 
Ανοίγει τα μάτια. Φως... Αισθάνεται το σώμα απ’ άκρη σ’ άκρη στα μουδιασμένα από τον ύπνο μέλη της. «Είναι ωραία μέσα σ’ αυτό το σαρκίο που μου‘δωσε ο Θεός να κουβαλάω», σκέφτεται. 


Ανοίγει τα μάτια. Φως... Ώρα μηδέν. Όλα αρχίζουν τώρα. Δεν υπάρχει χθες, δεν υπάρχει αύριο. Μόνο το φως της σημερινής ημέρας. Τα μάτια ανοιγοκλείνουν στους ιριδισμούς του φθινοπωρινού ήλιου, τα χέρια ψηλαφούν, ρέει το αίμα καθάριο κάτω από το δέρμα, πάλλεται η καρδιά στο σκίρτημα της νέας μέρας, δώρο κι αυτή και καθόλου δεδομένη. Έχει ένα σπίτι κι ένα κρεββάτι, μια ζεστασιά τα κρύα βράδια του χειμώνα. Δεν είν’ αυτά χαρισμένα σε όλους. Ξέρει πως την ίδια ώρα άλλοι ξυπνάνε σε νοσοκομείο, άλλοι με βαριά ψυχή από θλίψη σέρνονται στην ανυπαρξία, άλλοι αγωνιούν για τη βρώση της ημέρας γιατί έχουν και παιδιά, δεν είναι μόνοι. Ξέρει πως την ίδια ώρα αμέτρητες ζωές σβήνουν, λεπτό το λεπτό, χάνεται η πορεία τους στον χάρτη του μικρού μας πλανήτη και σε ό,τι γνωρίζουμε για ζωή.



Τα ξέρει όλα αυτά. Από πάντα. Μόνο που δεν νοιαζότανε. Όσο νεότερος είσαι, μια ψευδαίσθηση αιωνιότητας σε παραπλανά. Η φθορά και ο θάνατος δεν είναι για σένα, είναι για τους άλλους, που αφήνεις κάθε φορά έξω από την πόρτα σου σαν κλείνεσαι στο καβούκι της ασφάλειας, για όσα κατέχεις και είσαι, ή νομίζεις πως είσαι. Χρόνια και χρόνια, η ίδια ιστορία ανά τους αιώνες. Άνθρωποι αδύναμοι που συμπεριφέρονται σαν παντοδύναμοι, ανθρωπάκια βυθισμένα στο σκότος του επίγειου ζοφερού Άδη. Γιατί αυτή να ήταν διαφορετική στον αέναο κύκλο της ανθρωπότητας; 


Σήμερα ανοίγει τα μάτια και βλέπει το φως. Μα δεν είναι μόνο το φως της μέρας. Ο ήλιος ανέτειλε σήμερα όπως και κάθε μέρα της πρότερης ζωής της. Είναι κι ένα άλλο φως, που πηγάζει από μέσα της. Φως λυτρωτικό που καταλύει τα σκοτάδια των ενοχών για τα λάθη της, των παράλογων φόβων, των εμμονών, των απαιτήσεων για τελειότητα εδώ και τώρα, των ψυχαναγκασμών, του αδυσώπητου κλεισίματος στο επίμονο Εγώ. Φως στους οφθαλμούς, φως στην ψυχή, η κατάφαση στη χαρά της σημερινής ημέρας, η μία και μοναδική θετική κίνηση προς τη ζωή. Τα λόγια περισσεύουν. Χαμογελά σε Εκείνον, τον όλο Αγάπη και ενίοτε αγαπημένο, τον πάντα δίπλα της και Τον ευχαριστεί. «Τα σα εκ των σων σοι προσφέρομεν» όλα δικά σου δώρα κι όλα δοξολογία σ’ Εσένα! Αμήν. 

Α.Κ.