30/8/15

Η σημερινή Ελλάδα αποτελεί περίπτωση φθίνοντος έθνους


 Ένα πολύ σημαντικό κείμενο (γραμμένο το 1992!) που περιγράφει πεντακάθαρα (για όποιον είχε μάτια φαινόταν από τότε) την ελληνική πραγματικότητα. Γραμμένο από ένα πολύ σημαντικό Έλληνα, τον Παναγιώτη Κονδύλη (1943 – 1998), που δυστυχώς, στην Ελλάδα των πολιτικών τηλεαστέρων και του ασήμαντου δημοσίου λόγου παραμένει άγνωστος.



Η σημερινή Ελλάδα αποτελεί ακριβώς περίπτωση φθίνοντος έθνους, το οποίο εκλαμβάνει τις έμμονες μυθολογικές του ιδέες για τον εαυτό του ως ρεαλιστική αυτεπίγνωση. Δεν είναι διόλου περίεργο ότι η ψυχολογική αυτή κατάσταση συχνότατα παρουσιάζει συμπτώματα παθολογικού αυτισμού γιατί το απαραίτητο υπόβαθρο και πλαίσιο της υγιούς αυτεπίγνωσης είναι η γνώση του ευρύτερου περιβάλλοντος κόσμου, μέσα στον οποίο καλείται να δράσει ένα ατομικό ή συλλογικό υποκείμενο, αποτιμώντας κατά το δυνατόν νηφάλια τις δυνατότητες του και υποκαθιστώντας τη νοσηρά εγωκεντρική αρχή της ηδονής με τη φυσιολογικά εγωκεντρική αρχή της πραγματικότητας. Όπως οι κατώτεροι ζωικοί οργανισμοί, έτσι και οι σημερινοί Έλληνες αντιδρούν με έντονες αντανακλαστικές κινήσεις μονάχα σ’ ό,τι τους ερεθίζει άμεσα και ειδικά· οι δηλώσεις κάποιου «φιλέλληνα» στη Χαβάη ή κάποιου «μισέλληνα» στη Γροιλανδία (κι ας μη μιλήσουμε καθόλου για τα όσα παρεμφερή μαθαίνει κανείς από τις Βρυξέλλες ή την Ουάσιγκτον) ευφραίνουν ή εξάπτουν, αναλόγως, τα πνεύματα πολύ περισσότερο απ’ ό,τι τα απασχολούν τα ουσιώδη, αν και συχνά αφανή, μεγέθη της πολιτικής και της οικονομίας.


21/8/15

Μετέστης προς την ζωήν


Λέει σ’ ένα σημείο στο απολυτίκιο της Παναγίας μας:
…Μετατέθηκες Θεοτόκε προς την Ζωή, αφού είσαι η μητέρα της Ζωής της Αληθινής και
Σε παρακαλούμε να λυτρώσεις τις ψυχές μας από τον θάνατο…

Πόσο έχω συναίσθηση αυτών των λόγων;
Καταλαβαίνω, υποψιάζομαι, ψυχανεμίζομαι το Μέγα βάθος τους;
Ή περί άλλων ματαίων και ανοήτων μεριμνά και τυρβάζει η ψυχή μου;

Πόσο αισθάνομαι την Αληθινή Ζωή στην οποία μετέστη η Παναγία μας
να υπερέχει της ζωής που ζω, της χωματένιας , της μίζερης;

Μια μικρή υπέροχη γεύση αισθάνομαι να παίρνω
κάθε φορά που συμμετέχω με την καρδιά μου στην Θεία Λειτουργία!

Αλλά κι εκεί με κυκλώνουν σκέψεις μάταιες κι ανόητες…
Πόσο ριζωμένος γερά είναι ο θάνατος στην ψυχή μου!

Εσύ Μητέρα της Αληθινής Ζωής – Θεοτόκε, εσύ που υπάκουσες απόλυτα,
Εσύ που το θέλημα του Θεού έκανες δικό σου θέλημα,
βοήθησέ με
να επιθυμήσω
πάνω από το δικό μου θέλημα, λογισμό, συνήθεια,
να λέω: «γεννηθήτω το θέλημά Σου»
και να το εννοώ!
Αμήν!



Ζωή Π.

Χαίρε αυγή μυστικής ημέρας…


Παρατηρώντας αυτόν τον θάνατο, και στεκόμενοι δίπλα σ' αυτό το νεκροκρέβατο, κα­ταλαβαίνουμε ότι ο θάνατος δεν ισχύει πλέον, ότι η διαδικασία του θανάτου ενός ανθρώπου έχει γίνει τώρα μία πράξη ζωής, μία είσοδος σε μία ευρύτερη ζωή, όπου βασιλεύει η ζωή. Αυτή πού δόθηκε εντε­λώς στον Χριστό, πού Τον αγάπησε έως τέλους· συναντιέται μ' Αυτόν σ’ εκείνες τις φωτεινές πύλες του θανάτου, κι εκεί ο θάνατος μεταστρέφεται αμέσως σε χαρμόσυνη συνάντηση -η ζωή θριαμβεύει, η χαρά και η αγάπη κυριαρχούν πάνω στα πάντα.[...]
Στην Κοίμηση, μας αποκαλύπτεται όλο το χαρμόσυνο μυστήριο αυτού του θανάτου και γίνεται χαρά μας, επειδή η Παρθένος Μαρία είναι ένας από μας. Αν ο θάνατος είναι ο τρόμος και η θλίψη του χωρισμού, η κάθοδος στην τρομερή μοναξιά και το σκοτάδι, τότε τίποτ’ απ' όλα αυτά δεν είναι παρόν στον θάνατο της Παρθένου Μαρίας, αφού ο θάνατός της, όπως και ολόκληρη η ζωή της, είναι μια συνάντηση, αγάπη, συνεχής κίνηση προς το αιώνιο, άδυτο φως της αιω­νιότητας και μια είσοδος σ' αυτό.  [...]
Εδώ ο θάνατος έχει κατα­ληφθεί εκ των ένδον, έχει ελευθερωθεί απ' ό,τι τον γεμίζει με τρόμο και απελπισία. Ο ίδιος ο θάνατος γίνεται ζωή θριαμβεύουσα. Ο θάνατος γίνεται "αυγή μυστικής ημέρας". Έτσι στη γιορτή δεν υπάρχει ού­τε λύπη, ούτε νεκρώσιμα μοιρολόγια, ούτε στενοχώ­ρια, αλλά μόνο φως και ζωή. Προσεγγίζοντας την πόρτα του αναπόφευκτου θανάτου μας, είναι, σαν να τη βρίσκουμε ορθάνοικτη, με το φως να ξεχύνεται από τη νίκη πού πλησιάζει από την ερχόμενη επι­κράτηση της Βασιλείας του Θεού.


π. Αλέξανδρος Σμέμαν

«Η Παναγία»

12/8/15

Εις την Κοίμησιν


Και λέ­γουν οι προ­φή­τες, οι πα­ρι­στά­με­νοι στην Κοί­μη­ση:

«Ε­σύ εκ­πλή­ρω­σες τις προ­φη­τεί­ες μας. Ε­σύ μά­ς έ­φε­ρες την χα­ρά που πε­ρι­μέ­να­με και χά­ρη σ’ ε­σέ­να λυ­θή­κα­με α­πό τα δε­σμά του θα­νά­του. Έ­λα σ’ ε­μάς, θε­ϊ­κέ θη­σαυ­ρέ και πη­γή της ζω­ής. Έ­λα που σε πο­θού­με, ε­σύ που τον πό­θο μα­ς εκ­πλή­ρω­σες».

Αλ­λά την τρα­βού­σε α­πό τή­ν άλ­λη με λό­γου­ς ό­χι πιο α­δύ­να­μους, το πλή­θος τώ­ν Α­γί­ων που πα­ρέ­στε­κα­ν α­κό­μη σω­μα­τι­κά, λέ­γον­τας: 

«Μεί­νε μα­ζί μα­ς ε­σύ η πα­ρη­γο­ριά μας, το μό­νο στή­ριγ­μά μας πά­νω στην γη. Μην μά­ς α­φή­σεις ορ­φα­νού­ς ε­μάς που α­γω­νι­ζό­μα­στε για τή­ν α­γά­πη του Υι­ού σου ε­σύ η Μη­τέ­ρα Του. Ας σε έ­χου­με στους πό­νους μα­ς α­νά­σα και δρό­σι­σμα στου­ς ι­δρώ­τες μας. Αν θέ­λεις να μεί­νεις, έ­χεις την δύ­να­μη, αλ­λά και κα­νέ­να εμ­πό­διο αν πο­θείς να α­να­χω­ρή­σεις. Α­ν α­να­χω­ρείς, ε­σύ του Θε­ού το σκή­νω­μα, μα­ζί σου φεύ­γου­με κι ε­μείς, που χά­ρη στον Υι­ό σου γί­να­με και δι­κός σου λα­ός. Εί­σαι η μό­νη πα­ρη­γο­ριά που μά­ς έ­μει­νε στην γη. Εί­ναι ευ­τυ­χί­α να ζει κα­νείς μα­ζί σου ό­σο ζεις και να πε­θαί­νει μα­ζί σου. Και τώ­ρα που πε­θαί­νεις τι να πού­με; Για σέ­να εί­ναι ζω­ή κι ο θά­να­τος και μά­λι­στα ζω­ή α­νώ­τε­ρη που α­σύγ­κρι­τα υ­περ­βαί­νει τού­τη την ζω­ή. Ε­νώ έ­τσι ο βί­ος για μας θα εί­ναι α­βί­ω­τος, αν δέ­ν έ­χου­με ε­σέ­να συν­τρο­φιά μας».

Α­γί­ου Ι­ω­άν­νου Δα­μα­σκη­νού, «Ο­μι­λί­α β΄  Εἰς την Κοί­μη­σιν».

5/8/15

Η Μεταμόρφωση του Σωτήρος

τοῦ π. Χριστοδούλου Μπίθα


Βλέπουμε στίς πόλεις, στά χωριά, στήν ἐπαρχία, τά τελευταῖα χρόνια νά πηγαινοέρχονται οἱ ἄνθρωποι στήν Ἐκκλησία, νά ἀνταλλάσσουν εὐχές, νά παίρνουν τό σταφύλι, νά πηγαίνουν σπίτια τους καί νά ᾽ναι σάν νά εἶναι αὐτή ἡ γιορτή μία ἁπλῶς ἀγροτικοῦ περιεχομένου, ὅπου τό κέντρο μπορεῖ νά εἶναι τό σταφύλι. Γιατί ἐάν ρωτήσουμε ἕναν μέσο πιστό τί σημαίνει ἡ Μεταμόρφωση τοῦ Σωτῆρος γιά τή ζωή του, θά πεῖ «τίποτα, εἶναι μία γιορτή γιά τόν Χριστό».