25/8/10

ΔΙΑΘΛΑΣΗ...




Στο φως της πανσελήνου
ο παλμός στο λιμάνι συστέλλεται
το χρώμα διαφοροποιείται
οι όγκοι αμβλύνονται

αχνή ηρεμία εισχωρεί
στα νοτισμένα μόρια
ταξιδεμένων προσδοκιών

ο υδάτινος όγκος
εξαϋλωμένος
διάφανος
με αιωρούμενα αιθέρια σκάφη
προσφέρει διαυγή
τη θέαση του βυθού

ψυχή εξαγνισμένη
καθαρή.


Μ. Ψ.

23/8/10

ΑΝΤΗΛΙΑ...


 
Έξω
οι τελευταίες βουτιές
θαλασσινή ζάλη
μεσημέριασε

Εκτυφλωτική η ζέστη
παραλύει κινήσεις, σκέψεις
προθέσεις

Μέσα
δροσιά ψηλοτάβανη
παντζούρι κουφωτό
μυρωδιά χορταστική
από καρπούζι
δεντρολίβανο
και βρεγμένο σφουγγάρι.


Μ. Ψ.

21/8/10

ΣΗΜΕΡΟΝ ΕΜΟΥ...


 "Σήμερον εμού και αύριον ετέρου και ουδέποτε τινος". 

Επιγραφή πάνω από την πόρτα κελλιού στην Ι. Μ. Παναγίας Έλωνας Κυνουρίας. Νά' χαμε τέτοιο φρόνημα στην ζωή μας, πόσο πιο εύκολη, ευλογημένη και ειρηνική θα' τανε...

Ευχαριστούμε τον αδελφό μας π. Β., για την φωτογραφία


17/8/10

ΞΗΜΕΡΩΜΑ...


Βασιλικός
στο λευκό πεζούλι της θάλασσας
στάλες δροσιάς νυχτερινής
τρεμοπαίζουν στο πελαγίσιο αεράκι

Τα χθεσινά τζιτζίκια
σίγησαν
σιωπή αλλαγής
στο ξύπνημα καινούργιας μέρας

Το αχνό φως εντείνει
τις αποχρώσεις του
αισθήσεις μετουσιώνονται δειλά
σε αισθήματα

Γαλήνη

ο ήχος της μικρής καμπάνας
επαναφέρει απαλά
τον ρυθμό της ζωής


Μ. Ψ.

15/8/10

ΣΤΗΝ ΠΑΝΑΓΙΑ...


Η σκέπη και του ανθρώπου εσύ, τ’ αγγέλου εσύ και η δόξα,
με τη χαρά σου χαίρεται, χαριτωμένη η κτίση! 
Μητέρα των ανέλπιδων κι όλου του κόσμου σκέπη,
κάτω από σε και οι ανέλπιδοι κι όλος ο κόσμος ίσοι! 
Μπρος στην εικόνα σου γυρτός ο κόσμος με το στόμα
τρεμουλιαστό, κρεμάμενο μόνο απ’ τόνομά σου
κι από τη σκέψη σου, Κυρά, κι από τ’ανάβλεμμά σου,
μ’ ένα τροπάρι μυστικό, με μια πνιχτή μουρμούρα
δυό απέραντα μονόλογα: Χαίρε Χαριτωμένη!...

Κωστής Παλαμάς

12/8/10

ΑΥΓΟΥΣΤΙΑΤΙΚΟ


 
Αυτή η ώρα που χαράζει
και το δειλινό
οι πιο όμορφες της μέρας

ευχαριστήρια
προσευχή

Θα ανοίξω τις βορινές γρίλιες
να κάμει ρεύμα
όλη τη νύχτα έξω το σταμνί
δρόσισε

ας πάμε πρώτα στο εκκλησάκι
να κατεβούμε στη θάλασσα νωρίς

Έχουμε καρπούζι
κουλούρες κρίθινες
και αναμνήσεις

θα βγάλουμε και αχινούς.


Μ. Ψ.

10/8/10

Ο βιβλιοπώλης τῆς Καμπούλ


Σύντομη Βιβλιοπαρουσίαση
  
Asne Seierstad: Ο βιβλιοπώλης της Καμπούλ. εκδ. Κριτική, 2003, σελ. 292


 Είναι καλοκαίρι και ο χρόνος για διαβασμα πιο εύκαιρος. Έτσι, σας παρουσιάζουμε αλλο ένα  βιβλίο που διαβάσαμε και μας άρεσε πολύ.


Ένα συναρπαστικό χρονικό της Όσνε Σέιερσταντ, της μόνης Σκανδιναβής δημοσιογράφου που βρισκόταν στην Καμπούλ στην διάρκεια του πολέμου του Αφγανιστάν. Μετά το τέλος του πολέμου αποφάσισε να παραμείνει στην πολύπαθη χώρα και να συγκατοικήσει για 4 μήνες με μια πολυμελή οικογένεια Αφγανών, αυτή του βιβλιοπώλη Σουλτάν Χαν, για να ζήσει την ζωή τους από κοντά. Στις σελίδες του βιβλίου ξεδιπλώνεται όλη η νοοτροπία και τα ήθη μιας φιλήσυχης μουσουλμανικής οικογένειας, που όμως απέχει αφάνταστα από την μέση δυτική οικογένεια.

 Η Σέιερσταντ λέει χαρακτηριστικά «Με προκαλούσε συνεχώς ο τρόπος που οι άντρες μεταχειρίζονταν τις γυναίκες και για πρώτη φορά αισθάνθηκα τόσο έντονα την ανάγκη να χτυπήσω κάποιον, θύμωνα πάρα πολύ και το χειρότερο ήταν ότι δεν μπορούσα να πω τίποτα. Προσπαθούσα να είμαι ήρεμη, γιατί ο στόχος μου δεν ήταν να αναμορφώσω μια αφγανική οικογένεια, αλλά να περιγράψω τη ζωή της. Όσο άδικη και αν ήταν η μεταχείριση μιας γυναίκας, εγώ έπρεπε να είμαι ουδέτερη. Ζούσα όπως αυτοί, φόραγα την ίδια απαίσια μπούρκα, κοιμόμουν σε ένα σκληρό στρώμα, κάθε πρωί έριχνα στο κεφάλι μου έναν κουβά κρύο νερό, έτρωγα και έπινα μαζί τους».



Ταυτόχρονα με την ζωή αυτής της οικογένειας μαθαίνουμε πολλά πράγματα για τήν επέμβαση των Ρώσων και των Αμερικανών στο Αφγανιστάν, για το Ισλάμ, τους Ταλιμπάν, την ζωή σε μια χώρα όπου η ζωή έχει μικρή αξία, όπου ο μέσος όρος ζωής είναι 43,6 χρόνια και το κατά κεφαλήν εισόδημα περίπου 300 δολάρια!

Το βιβλίο είναι καλογραμμένο,  η μετάφραση ζωντανή και χωρίς προβλήματα και ο συγκλονισμός για το πώς ζουν οι άνθρωποι στην άλλη άκρη του κόσμου, μόνο σε περίσκεψη για την γκρίνια μας μπορεί να μας οδηγήσει!

5/8/10

ΕΝΑΣ ΑΓΓΛΟΣ ΣΤΗΝ ΑΥΛΗ ΤΟΥ ΤΣΑΡΟΥ


«Ένας Άγγλος στην Αυλή του Τσάρου - Το πνευματικό ταξίδι του Τσαρλς Σίντνεϊ Γκιμπς» Christine Benagh, εκδ. Καινό, 2009


Άλλο ένα βιβλία που μας άρεσε και μας "ταξίδεψε" στον χρόνο: 

O Charles Sydney Gibbes (1876–1963), γό­νος α­ρι­στο­κρα­τι­κής οι­κο­γε­νεί­ας πι­στών Αγ­γλι­κα­νών, με­τά την α­πο­φοί­τη­σή του α­πό το Καίμ­πριτζ, γρά­φε­ται σε θε­ο­λο­γι­κό σε­μι­νά­ριο στο Πα­νε­πι­στή­μιο, που ό­μως δη­μι­ουρ­γούν με­γά­λη κρί­ση στην Χρι­στι­α­νι­κή του πί­στη. Στις αρ­χές του 20ου αι­ώ­να τα α­θε­ϊ­στι­κά ρεύ­μα­τα στην Ευ­ρώ­πη ή­ταν ι­σχυ­ρό­τα­τα και ο νε­α­ρός Σίν­τνε­ϋ, μπερ­δε­μέ­νος α­πό τα υ­παρ­ξια­κά του α­δι­έ­ξο­δα, φεύ­γει για την Ρω­σί­α για να ερ­γα­στεί ως κα­θη­γη­τής Αγ­γλι­κής γλώσ­σας σε παι­διά της ρω­σι­κής α­ρι­στο­κρα­τί­ας. Η κα­λή του φή­μη εί­χε ως α­πο­τέ­λε­σμα να κλη­θεί α­πό την αυ­το­κρα­το­ρι­κή οι­κο­γέ­νεια για να δι­δά­ξει τα παι­διά του Τσά­ρου. Ο Γκίμπς έ­ζη­σε δέ­κα χρό­νια κον­τά τους μέ­χρι τον φρι­κτό θά­να­τό τους. Στην συ­νέ­χεια, κα­τέ­φυ­γε στην Κί­να, ό­που γνώ­ρι­σε τον ε­ξό­ρι­στο ε­πί­σκο­πο-ι­ε­ρα­πό­στο­λο Νέ­στο­ρα (για τον ε­πί­σκο­πο βλέ­πε «Α­να­μνή­σεις α­πό την Καμ­τσάτ­κα», Μη­τρο­πο­λί­του Νέ­στο­ρος, εκδ. Ι.Μ. Πα­ρα­κλή­του), και με την κα­θο­δή­γη­σή του βα­πτί­σθη­κε Ορ­θό­δο­ξος και στην συ­νέ­χεια στα πε­νήν­τα του χρό­νια έ­γι­νε Ι­ε­ρο­μό­να­χος με το ό­νο­μα Νι­κό­λα­ος.


Η συγ­γρα­φέ­ας Christine Benagh βα­σί­στη­κε στις α­να­μνή­σεις του π. Νι­κο­λά­ου, σε πραγ­μα­τι­κές ε­πι­στο­λές και ντο­κου­μέν­τα προ­ερ­χό­με­να α­πό τις συλ­λο­γές του Γκιμπς και σε πο­λυ­ά­ριθ­μες προ­σω­πι­κές συ­νεν­τεύ­ξεις, για να κα­τα­γρά­ψει την ι­στο­ρί­α της Τσα­ρι­κής οι­κο­γέ­νειας και της Ο­κτω­βρια­νής Ε­πα­νά­στα­σης και να πε­ρι­γρά­ψει την συ­ναρ­πα­στι­κή ι­στο­ρί­α του τα­ξι­διού που ο­δή­γη­σε τον Γκιμπς α­πό την Αγ­γλί­α στη Ρω­σί­α, και δι­α­μέ­σου της Σι­βη­ρί­ας, της Κί­νας, των Φι­λιπ­πί­νων και της Ι­ε­ρου­σα­λήμ, πί­σω στην Αγ­γλί­α. 

  
Ο Ε­πί­σκο­πος Δι­ο­κλεί­ας Κάλ­λι­στος Ware, έ­γρα­ψε για το βι­βλί­ο: «Δά­σκα­λος των παι­δι­ών της ρω­σι­κής αυ­το­κρα­το­ρι­κής οι­κο­γέ­νειας, σύν­τρο­φός τους στην ε­ξο­ρί­α τους, ι­δρυ­τής της Ορ­θό­δο­ξης Εκ­κλη­σί­ας της Οξ­φόρ­δης, και πρω­το­πό­ρος στην α­νά­πτυ­ξη της Ορ­θο­δο­ξί­ας στην Αγ­γλί­α, ο αρ­χι­μαν­δρί­της Νι­κό­λα­ος εν­στερ­νί­στη­κε πολ­λούς δι­α­φο­ρε­τι­κούς κό­σμους κα­τά τη διά­ρκεια της μα­κράς ζω­ής του. Με χα­ρά υ­πο­δε­χό­μα­στε την έκ­δο­ση της προ­σε­κτι­κά ε­πι­με­λη­μέ­νης βι­ο­γρα­φί­ας του α­πό την κυ­ρί­α Benagh. Α­πο­τε­λεί έ­ναν πο­λύ­τι­μο φό­ρο τι­μής στη μνή­μη του, και θα ε­κτι­μη­θεί ευ­ρέ­ως.»

3/8/10

π. ΑΝΤΩΝΙΟΣ ΜΠΛΟΥΜ, Μικρό Συναξάρι

Σύντομη βιβλιοπαρουσίαση


Ένα πραγματικά εξαιρετικό βιβλίο που συγκινεί και εμπνέει τον αναγνώστη, είναι το ΑΝΤΩΝΙΟΣ ΜΠΛΟΥΜ, Μικρό Συναξάρι, από τις εκδόσεις ΕΝ ΠΛΩ.

Ο Μη­τρο­πο­λί­της Αν­τώ­νιος του Σου­ρόζ (κα­τά κό­σμον Αν­τρέ­ι Μπο­ρί­σο­βιτς Μπλουμ), γνω­στός α­πό τα πολ­λά βι­βλί­α που έ­χουν εκ­δο­θεί και στην χώ­ρα μας, δι­η­γεί­ται σε 119 σε­λί­δες την ζω­ή του α­πό τα παι­δι­κά του χρό­νια (γεν­νή­θη­κε το 1914), μέ­χρι το 1949 που  ε­γι­νε ι­ε­ρέ­ας. Γιος δι­πλω­μά­τη, πρό­σφυ­γας εξ αιτίας της Ο­κτω­βρια­νής ε­πα­νά­στα­σης στη Ρω­σί­α, πε­ρι­πλα­νή­θη­κε με την οι­κο­γέ­νειά του με­τα­ξύ Ελ­βε­τί­ας, Ρω­σί­ας, Περ­σί­ας, Ιν­δί­ας, Ι­σπα­νί­ας, Γαλ­λί­ας, Γι­ουγ­κοσ­λα­βί­ας και Αυ­στρί­ας, για να κα­τα­λή­ξει στην Γαλ­λί­α μα­ζί με χι­λιά­δες Ρώ­σους εξόριστους.
Οι εμ­πει­ρί­ες του στην πε­ρι­πλά­νη­σή του, οι τα­λαι­πω­ρί­α του στο σχο­λεί­ο στην Γαλ­λί­α, η άρ­νη­ση της Εκ­κλη­σί­ας στην πρώ­τη ε­φη­βεί­α του, πε­ρι­γρά­φον­ται με ε­ξο­μο­λο­γη­τι­κή ευ­θύ­τη­τα.


 Ιδού ένα δείγμα: «Κά­θι­σα λοι­πόν να δι­α­βά­σω. (Την Καινή Διαθήκη) Και σε αυ­τό το ση­μεί­ο θα πρέ­πει να πι­στέ­ψε­τε τα λό­για μου δι­ό­τι αυ­τό δεν μπο­ρεί να α­πο­δει­χθεί [...] Κα­θό­μουν και δι­ά­βα­ζα αρ­γά (για­τί η γλώσ­σα δεν μου ή­ταν οι­κεί­α) και α­νά­με­σα στην αρ­χή του πρώ­του και στην αρ­χή του τρί­του κε­φα­λαί­ου, έ­νι­ω­σα ξαφ­νι­κά ό­τι ε­κεί, στην άλ­λη ά­κρη του τρα­πε­ζιού στε­κό­ταν ο Χρι­στός. Ή­ταν τό­σο έν­το­νη η αί­σθη­ση αυ­τή ό­που έ­πρε­πε να στα­μα­τή­σω το δι­ά­βα­σμα και να κοι­τά­ξω. Κοι­τού­σα για αρ­κε­τή ώ­ρα και δεν έ­βλε­πα τί­πο­τα. Ού­τε ά­κου­γα ού­τε αι­σθα­νό­μουν ο­τι­δή­πο­τε. Μα α­κό­μα και ό­ταν κοί­τα­ζα ί­σια μπρο­στά μου προς το μέ­ρος ό­που δεν υ­πήρ­χε κα­νέ­νας που να μπο­ρώ να δω, εί­χα α­κό­μα την ί­δια ζω­η­ρή αί­σθη­ση πως ο Χρι­στός, χω­ρίς κα­μιά αμ­φι­βο­λί­α, στε­κό­ταν ε­κεί... Βγή­κα έ­ξω και περ­πά­τη­σα σαν να βρι­σκό­μουν σε έ­να με­τα­μορ­φω­μέ­νο κό­σμο, κοι­τά­ζον­τας τον κα­θέ­να που προ­σπερ­νού­σα και σκε­πτό­με­νος: Ο Θε­ός σας δη­μι­ούρ­γη­σε α­πό α­γά­πη! Σας α­γα­πά­ει! Εί­σαι ο α­δερ­φός μου...».

Ένα βιβλίο που θα πρέπει όλοι να διαβάσουμε...