31/5/14

Κυριακή των αγίων Πατέρων



του Ιωάννη Καραβιδόπουλου, Ομότ. Καθηγητή της Θεολογικής Σχολής Α.Π.Θ.




Σήμερα Κυριακή των αγίων 318 Πατέρων της Α΄ Οικουμενικής Συνόδου, που συνήλθε στη Νίκαια της Βιθυνίας το 325 μ.Χ., η Εκκλησία μας διαβάζει ως ευαγγελικό ανάγνωσμα ένα τμήμα της Αρχιερατικής Προσευχής, που ο Ιησούς  απηύθυνε προς τον Θεό Πατέρα λίγο πριν από το πάθος του και τη διασώζει ο ευαγγελιστής Ιωάννης (Ιωάν, 17, 1-13), και ως αποστολικό ανάγνωσμα ένα τμήμα από τον Αποχαιρετιστήριο λόγο του Απ. Παύλου προς τους πρεσβυτέρους της Εκκλησίας της Εφέσου (Πράξ. 20, 16-18 και 28-36). Το αποστολικό αυτό ανάγνωσμα με το οποίο θα ασχοληθούμε εδώ είναι σε μετάφραση το εξής:

29/5/14

Η Θεία Ανάληψη



Του Σεβ. Μητρ. Ναυπάκτου κ. Ιεροθέου

Σαράντα ημέρες μετά την Ανάστασή Του ο Χριστός αναλήφθηκε στους ουρανούς, όπου ήταν προηγουμένως, κατά τον λόγο του Ιδίου προς τους Μαθητάς.
Γιατί σαράντα μέρες;
Ο Χριστός, κατά την ανθρώπινη φύση Του, έλαβε τρεις γεννήσεις, από την Παρθένο Μαρία, από το Βάπτισμα και από την Ανάσταση



Η πρώτη άλωση

Αν και σήμερα είναι η επέτειος της αλώσεως της Κωνσταντινουπόλεως από τους Οθωμανούς το 1453, η πραγματική άλωση έγινε από τους Φράγκους Σταυροφόρους 250 χρόνια νωρίτερα, το 1204.
συγγραφέας Edwin Pears, πολύ παραστατικά ἀναφέρει τίς βιαιότητες πού διαπράχθησαν ἀπό τούς Σταυροφόρους στήν Κωνσταντινούπολη καί παραθέτουμε ἕνα χαρακτηριστικό ἀπόσπασμα:



The attack, Η Επίθεση (2012)

  

Λίβανος/Γαλλία/Κατάρ, 102' 

Η απόγνωση του ανθρώπου μέσα στην φρίκη του πολέμου Μέση Ανατολή
3 βραβεία-2 υποψηφιότητες

Σκη­νο­θε­σί­α:  Ziad Doueiri
Παί­ζουν: Yael Aviv, Iris Blumenstein 

28/5/14

«Θαρσεῖτε…»

      


          Το γελαστό εσπερινό φως της πλατιάς μέρας του Μαου κάνει πάλλευκα τα άμφια του ιερέα που συναντούν τις ασπροκόκκινες κορδέλες με το «ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ» παραμονή της απόδοσης της εορτής του Πάσχα. Παραμονή πανελληνίων. Η σύναξη μου θυμίζει το μυστήριο του Μ. Ευχελαίου, καθώς η παράκληση γίνεται νωρίς, έχει νιάτα και αυτά φεύγουν «μυρωμένα» με την αγάπη του Θεού και των δικών τους. Αλείπτης (= προπονητής)  ο τριαδικός Θεός  για το στίβο μιας πρώτης δοκιμασίας. Ο λόγος του αναγιγνωσκομένου Ευαγγελίου λόγος ειρήνευσης: «Θαρσετε, γώ εμί, μή φοβεσθε».              

                                                    
Ο π. Ζήσης υπογραμμίζει ταπεινά τη βαθιά πεποίθηση/ πίστη ότι στη θαλασσοταραχή του βίου δεν είμαστε μόνοι. Με τρόπο λιτό απευθύνεται  σε νέους και νέες που η τρικυμία είναι εντός τους: αμφιβολίες, ανασφάλεια, αβεβαιότητα. Κάποιοι από αυτά τα παιδιά που τώρα βρίσκονται στο κατώφλι της ενηλικίωσής τους θα υπήρξαν συνοδοιπόροι στα κατηχητικά και ξέρουν ότι η Εκκλησία ως ενορία και μέλη Χριστού τους αγαπά. Εναπόθεσαν την αγωνία τους και πήραν αντίδωρο την ειρήνη και το φως αυτό το δείλι του Μαου.

                                                                                      Ειρήνη Ζαμάνη

24/5/14

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΟΥ ΤΥΦΛΟΥ





 " Υπάρχουνε πολλοί που ναυαγήσαν μέσα στο κοστούμι τους,
μες στη βαθιά τους πολυθρόνα,
πολλοί που για πάντα τους σκέπασε
το πουπουλένιο πάπλωμά τους.

Πλήθος αμέτρητο πνίγηκαν μέσα στη σούπα τους,
σ’ ένα κουπάκι του καφέ,
σ’ ένα κουτάλι του γλυκού...
Άς είναι γλυκός ο ύπνος τους εκεί βαθιά που κοιμοῦνται,
ας είναι γλυκός κι ανόνειρος.

Κι ας είναι ἐλαφρύ το νοικοκυριό που τους σκεπάζει."

                    "Σαν τόν τυφλό μπροστά στόν καθρέφτη"
                        Αργύρης Χιόνης (1943 - 2011)

22/5/14

H δυσκολία να αφοσιωθεί κάποιος σε μια σχέση


Μια από τις μεγαλύτερες ασθένειες της ναρκισσιστικής εποχής που ζούμε είναι η δυσκολία να δεσμευθεί κάποιος σε μακροχρόνιες σχέσεις. Αυτή η ασθένεια πηγάζει από δύο αλληλένδετες ρίζες.
Η μια είναι η ανάγκη να αποκτήσει κάποιος μια σχέση που διαρκώς τον «τροφοδοτεί» στην προσπάθειά του να αποκτήσει εξουσία, εκτίμηση, έπαινο, τιμή και δόξα. Σε αυτή την περίπτωση, μια σχέση θα κρατήσει τόσο, όσο αυτές οι απαιτήσεις παρέχονται από  τον άλλο.   Όταν ο άλλος δεν παρέχει αυτά τα “αγαθά”, τότε καθίσταται απορριπτέος με θυμό, αποκόπτεται από τη σχέση και αντικαθίσταται από κάποιον άλλον.


Η άλλη ρίζα της ασθένειας της μη-δέσμευσης είναι ο φόβος της απόρριψης και της αποτυχίας. Εδώ κυριαρχεί το συναίσθημα ότι ο ένας δεν είναι αρκετά καλός για να δεσμευτεί και γι’ αυτό προσπαθεί να κάνει τα πάντα για να ικανοποιήσει τον άλλον με ένα τρόπο μεστό φόβου. Αυτό όμως δημιουργεί θυμό και ενοχή και στα δύο πρόσωπα, προκαλώντας ακόμη περισσότερο δισταγμό στο να αφοσιωθεί κάποιος στη σχέση.


Η συνάντηση του Χριστού με τη Σαμαρείτιδα μάς δείχνει πως οι αληθινές σχέσεις δεν μπορούν να υπάρχουν, όταν είναι θεμελιωμένες σε εγωκεντρικά ενδιαφέροντα, υλιστικές και ηδυπαθείς ικανοποιήσεις, προκαταλήψεις και φοβίες. Απαιτούν ειλικρίνεια, εμπιστοσύνη, αφοσίωση, τόλμη και σθένος τα οποία καλλιεργούν ένα αιώνιο πόθο του ενός προς τον άλλον, κάτι που με τη σειρά του ανανεώνει διαρκώς τη σχέση.

π. Σταύρος Κοφινάς