30/3/17

Το ψυχογράφημα των μακελάρηδων της Ευρώπης



          
  



Aπό τον Μάσιμο Ρεκαλκάτι *


  Οι τελευταίες τρομοκρατικές επιθέσεις εντάσσονται σε ένα διαφορετικό πλαίσιο από εκείνο των επιθέσεων στο Παρίσι και τις Βρυξέλλες.

 Είναι προφανές ότι στον ήδη γνωστό, και ακραία βίαιο, πρωταγωνιστή, δηλαδή το Ισλαμικό Κράτος και τους φανατικούς του «μάρτυρες», προστίθεται ένας άλλος πρωταγωνιστής, που έχει όνομα και επώνυμο. Είναι η τρέλα, η μετάβαση σε μια καθαρά ψυχωσική πράξη. Αυτή είναι η ψυχοπαθολογία των ανθρώπων που διέπραξαν τις τελευταίες επιθέσεις.

  Για μια ακόμη φορά η Δύση βρίσκεται αντιμέτωπη με το πρόβλημα της κοινωνικής περιθωριοποίησης που χαρακτηρίζει αυτούς τους δράστες. Και με δεδομένο το νεαρό της ηλικίας αυτών των δολοφόνων, αναδεικνύεται μια νέα, σοβαρή απειλή: πώς να ξαναδώσουμε νόημα στη ζωή των παιδιών μας, πώς να τους ξαναδώσουμε μέλλον, ελπίδα, εμπιστοσύνη, δουλειά;




Το θείο πυρ του Έρωτα




Με αφορμή τη μνήμη της οσίας Μαρίας της Αιγυπτίας

Με μιαν ορμή παράφορη
βούτηξες στα βαθιά νερά
ν' αδράξεις με λαχτάρα,
ηδονή
κρυμμένη μες στις  αγκαλιές
του κόσμου.


Κι ήτανε κάθε νέα
της απόγνωσης βουτιά
ένα ταξίδι στο χαμό
που επέστρεφε στην ψυχή σου
μοναξιά
και αδυσώπητο κενό
απ τα χτυπήματα
στα ύφαλα του πόνου

και ξόδευες
της νιότης τον πολύτιμο ανθό
με κάθε νέα του κορμιού κατάδυση
στο απελπισμένο
του έρωτα κυνηγητό
που σ' άφηνε
άθλιο κουρέλι, θλιβερό
ριγμένο στη γωνιά του δρόμου.

Ώσπου στο ναύλο της φυγής
που ο πυρωμένος πόθος
της καρδιάς
κυρίαρχα σε οδηγούσε
κατέληξες περιδεής
να βρεις Αυτόν
που τα ηνία
της ανάγκης σου κρατούσε....

Και πέφτοντας στα πόδια
της Αγάπης ασκεπής
βρήκε η ζωή  προορισμό
όταν κατάστηθα σε βρήκε
ο Έρωτας ο απ' αρχής
που τόσα χρόνια
την καρδιά σου κυνηγούσε...

Όλγα

27/3/17

Βλέποντας ο πνευματικός τα παιδιά του


Σας το έχω πει και το ομολογώ, και η καρδιά μου θερμαίνεται και γλυκαίνεται και ενθουσιάζεται και υπερηφανεύεται, με όλη την γνώση και την αίσθηση πού έχει για την προσευχή την οποία κάνετε. Το έχω δει πόσο σας χαριτώνει ο Θεός στην προσευχή, και πόσο διψάτε για προσευχή. Συνεχίστε να την διψάτε και θα δείτε θαύματα. Όλα εκείνα που λέγουν τα βιβλία μας, όλα εκείνα πού μας υποσχέθηκε ο Θεός, θα γίνουν πραγματικότητα σε μας.

Η γνώμη και η γνώσις την οποία έχω για σας εμένα με ανα­παύει. Πιστεύω ότι είσθε πολύ κοντά στην αγάπη του Θεού και την έχετε, όταν προσεύχεσθε ορθώς. Γι’ αυτό θα ήθελα κάθε φορά πού παίρνω γράμμα σας και κάθε φορά πού σας πλησιάζω και έρχομαι κοντά σας, να μου πλαταίνετε την καρδιά, να μου φαιδρύνετε την ψυχή, να μου ανοίγετε αυλάκια μέσα στα οποία θα μπαίνουν όλα εκείνα τα ύδατα των απολαύσεων και των εντρυφή­σεων και της χαράς πού χαρίζει ο Θεός, αλλά που θα μου χαρίζε­τε και σεις δια της ζωής σας, δια της προσευχής σας, δια της ειλικρινείας σας, δια της γνησιότητάς σας, με το να γίνεσθε γνή­σια τέκνα και γνήσιοι σύζυγοι του Θεού.

Όταν εσείς θα κάνετε αυτό, και εγώ θα σας χαροποιώ. Όταν όμως εσείς θα με λυπείτε και θα μου κλείνετε τα αυλάκια της ψυχής μου, τα οποία θα μπορούν να την μεθύσουν, και θα με γε­μίζετε με μία λύπη και μία απογοήτευση εγώ τί θα μπορώ να κάνω για σας;

Γι’ αυτό, ας ανοίγουμε όλα τα αυλάκια, όπως ανοίγετε στους κήπους σας, για να ρέει μέσα «τό δωρ τό λλόμενον ες ζωήν αώνιον», για να ρέει στις ψυχές σας, στον νου σας, στην καρδιά σας ο Θεός. Είναι αυτό πού θα σας μεθάει και θα σας δίνει την ζωή, όπως στον κήπο μπαίνει η ζωή, όταν ρέει το νερό, ενώ μπαί­νει ο μαρασμός όταν στερεύει το νερό. Κάντε αστείρευτες τις ψυχές σας και αφήστε τες να τις παίρνει ο Θεός και να παίζει μαζί τους, να τις κάνει αθύρματα και να τις κουβαλάει μαζί του και να τις ανεβάζει εκεί πού είναι Εκείνος, εκεί πού είναι η Παναγία Τριάδα.


αρχιμ. Αιμιλιανός Σιμωνοπετρίτης

23/3/17

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΗΣ ΣΤΑΥΡΟΠΡΟΣΚΥΝΗΣΕΩΣ




Τ' άστρα ζεσταίνονταν γύρω απ' τη φωτιά του ήλιου
κι οι άνθρωποι ψάχνανε με υψωμένες φούχτες
γιατί κάψανε όλα της χώρας τα ξύλα
αυτό το φετεινό βαρύ χειμώνα
δίχως ακόμη να ζεσταθούνε
κάψανε τους φράχτες, τα μολύβια, τις βέργες
το ξύλινο αλογάκι, τη σκάφη, το τραπέζι
τα παράθυρα, τις θύρες, τα ξυλοτάβανα
τα πινέλλα, τα γουδιά, τις μαχαιρολαβές
τις βάρκες
δεν έχουμε χαρτί
δεν έχουμε σκιά
δεν έχουμε δέντρα για πουλιά κι ελπίδες
μείναμε δίχως θυμάρι, ρίγανη και βότανα
και τέλος κάψαμε τον θαλασσί περιστερώνα
δίχως ακόμη να ζεσταθούμε
και τώρα τί θ' απογίνουμε
σαν θάλθει και το καλοκαίρι
δίχως δέντρα πού θα σταθούμε
δεν έχουμε ξύλο για φέρετρα
σκαπάνη για τάφο
τόπο για να κρυφτούμε
πάνε και τα κοντάρια απ' τα λάβαρα, τις σημαίες, τα εξαπτέρυγα
δίχως σεντούκια, δίχως κορνίζες
δίχως εικόνες, γέφυρες, χτένες, κατάρτια
πέρασε η νύχτα βαθειά μας με το χειμώνα
παρακαλώ σας — μη γίνουν όλα πλαστικά — για τον Θεό
αφήστε ένα κομμάτι ξύλο νάχουμε για δείγμα
αφήστε τον τίμιο και ζωοποιό σταυρό.

μοναχός Μωυσής αγιορείτης

22/3/17

Συνεύρεση

20/3/17

Η προσμονή μου και ο Ερχόμενος


H προσμονή του Θεού εκφράζεται με την νηστεία, με την κενή γαστέρα, με κάθε ασκητική πράξη. Αυτά καθ’ εαυτά δεν έχουν καμία αξία. Ποία σημασία έχει αν νηστεύω; Θα γινόμουν ένας δυαλιστής και θα χώριζα το πνεύμα από την σάρκα και θα ήθελα να δαμάσω την σάρκα, αν για μένα αυτή καθ’ εαυτή η νηστεία είχε την σημασία της. Η νηστεία έχει μία και μοναδική σημασία, την έκφραση της προσμονής του Θεού.
Το ίδιο ισχύει και για την προσευχή. Αν αυτή καθ’ εαυτή η προσευχή είχε σημασία, η ζωή μου θα ήταν η προσευχή, θα ήταν μία ανθρώπινη ενέργεια, μία τάσις και ανάβασις, δεν θα ήταν ο Θεός. Η προσευχή μου έχει σημασία, γιατί ακριβώς εκφράζει αυτή την προσμονή μου, το «λθέ καί σκήνωσον», το που είσαι, Θεέ μου.
Εν κατακλείδι, ο θάνατος γίνεται σιωπή, η σιωπή γίνεται αγω­νία της παρουσίας του Θεού, και αυτή δίνει την θέση της στην προσ­μονή, η οποία είναι τόσο ισχυρό βίωμα, ώστε για μένα είναι παρου­σία της αληθινής ζωής. Όταν κάτι το προσμένεις, το απολαμβάνεις σαν να το έχεις. Περιμένοντας κάποιον πού τον αγαπώ, πότε τον αγκαλιάζω, πότε τον φιλώ, πότε του μιλάω, πότε του εξηγώ, πότε του ζητώ να μου δείξει την αγάπη του. Τον έχω τόσο κοντά μου, τόσο δικό μου, τόσο οικείο· έχω ένα πολύ ισχυρό βίωμα.
Ο Θεός ήταν και είναι πάντοτε ο ερχόμενος. Οι Ιουδαίοι τον ένοιωθαν ως ερχόμενον μέσα στις ερήμους, στους πολέμους, στις επισκέψεις τους στον ναό, στον προσωπικό τους αγώνα· αδιαλείπτως τον ένοιωθαν ως ερχόμενον. Ταυτοχρόνως τον προσδοκούσαν ερχόμενον εις το πλήρωμα του χρόνου. Το πλήρωμα του χρόνου ήλθε, Εκείνος ήλθε, και όμως συνεχίζει να είναι ο ερχόμενος και συνάμα ο πανταχού παρών. Δεν υπάρχει τρύπα πού δεν είναι μέσα. Δεν υπάρχει ζωύφιο πού δεν τον περικλείει. Δεν υπάρχει ίχνος της ζωής μου, του χρόνου μου, της υποστάσεώς μου, πού δεν τον εμπεριέχει, και όμως Αυτός είναι ο ερχόμενος.


αρχιμ. Αιμιλιανός Σιμωνοπετρίτης