30/7/10

ΠΡΟΣΕΥΧΗ



   Η πέτρινη άγονη πλαγιά
γεμίζει την ανάσα
μυρωδιές
που δεν αρκεί μια ζωή
να τις χορτάσεις

 Θα μπορούσε να είναι
κάποιο μείγμα μυστικό
από ήλιο, θάλασσα
και ευτυχία
που σε θερμοκρασία υψηλή
δίνει το άρωμα αυτό

ή τα ολόχρυσα θερινά φεγγάρια
λειωμένα σε αχτίδες
που ποτίζουν με όνειρα τα βράχια
και μυρίζουν έτσι
όταν κατεβαίνει το αγέρι

 Όμως είναι οι ισχνοί, άνυδροι
θάμνοι
που αναδύουν
την υπέροχη ευωδιά

ταπεινή
ασκητική προσευχή.


 Μ. Ψ.


15/7/10

ΘΕΡΙΝΟ ΒΙΒΛΙΟΣΤΑΣΙΟ



 «Αν η ζωή μας –των ατόμων και του κράτους μας- είναι σαν ένα καράβι, τότε η Ιστορία δεν είναι η δύναμη που το προωθεί, δεν είναι ούτε τα πανιά ούτε η μηχανή του, δεν είναι η πυξίδα κι ούτε βεβαίως το τιμόνι, είναι όμως η σαβούρα, το έρμα, που δίχως αυτό ούτε ευστάθεια έχει το σκάφος ούτε μπορεί να κυβερνηθεί. Αυτό δε το έρμα δεν μπορεί να έχει απλώς όγκο –να είναι ελαφρόπετρα’ πρέπει να έχει και βάρος. Μ’ άλλα λόγια, πρέπει να αποτελείται από στοιχεία καλά ξεκαθαρισμένα και ουσιώδη και σωστά συσχετισμένα με την ελληνική πραγματικότητα.» 
(Αθηνά Κακούρη, Με τα χέρια σταυρωμένα, εκδ. Πατάκη. Αυτοβιογραφικό κείμενο στη σειρά «Η κουζίνα του συγγραφέα», σύντομο και ενδιαφέρον.)
Την Ιστορία την αγάπησα μέσα από τα ταξίδια και τη λογοτεχνία. Κι αν όλο το χειμώνα η σχέση με την ανάγνωση και τα οδοιπορικά δυσχεραίνεται λόγω της επαχθούς καθημερινότητας, το καλοκαίρι προσφέρεται για ταξίδια και βουτιές στο χωροχρόνο, άρα για συντροφιά από όμορφα βιβλία. Όσα εδώ μνημονεύω δεν είναι όλα τελευταίας εσοδείας, ούτε απαραιτήτως πολυβραβευμένα μα για ’μένα, είτε τα διαβάζω στο δυαράκι των Αθηνών είτε στο μπαλκόνι με θέα το Αιγαίο και συντροφιά τα εκκωφαντικά τζιτζίκια, καταφέρνουν να με συνεπάρουν και να με μεταφέρουν αλλού. Είναι οι περιγραφές των τεχνιτών του λόγου ή η αλήθεια του βιώματος που συγκινούν. Μην τα δείτε συγκριτικά, γιατί καθένα αποτελεί ένα ξεχωριστό σύμπαν, ιδανική θερινή πολυτέλεια πού θεραπεύει την θλίψη την νωχελικότητα και το  άγχος. 


Αν το αιγαιοπελαγίτικο φως της ποίησης του Ελύτη του Αιγαίου φαντάζει -κακώς- ξένο, η τρυφερή περιγραφή του Γιάννη Μακριδάκη στη συγκινητική σύντομη νουβέλλα «η δεξιά τσέπη του ράσου» (Εστία) μεταφέρει κάμποσον από το νοτισμένο αέρα του βορείου Αιγαίου. Από την άλλη, η Καδιώ Κολύμβα με το ογκώδες «Ρότα περ Όστρια» (Αρμός) καταφέρνει να μας καταστήσει συνοδοιπόρους με το δυτικό μοναχό που έρχεται κάπου στο Μεσαίωνα στην Καλντέρα και περιδιαβαίνοντας τα χωριά της Σαντορίνης αφουγκράζεται τους ανθρώπους και ανακαλύπτει την Ορθοδοξία.


Στην Πελοπόννησο των χρόνων μετά την άλωση εκτυλίσσεται και το βιβλίο Οι Αντρειωμένοι (Αρμός) του Μιχαήλ Κοκκινάρη, βασισμένο σε εκτενή έρευνα και με κεντρική μια μυθική σχεδόν μορφή που πιθανώς να θυμάστε από το σχολείο, τον Κροκόδειλο Κλαδά. Αν βρεθείτε εκεί προς το Κυπαρίσσι, θα δείτε και το ομώνυμο χωριό… Ο πρωταγωνιστής του Κωστή Μπαστιά έπειτα, ο Μηνάς ο Ρέμπελος, μπορεί να μην υπήρξε όντως μα στην ιστορία του και τις περιπέτειές του αποτυπώνεται όλη η ταλαιπωρία των Ελλήνων των νησιωτικών περιοχών τότε που δέσποζαν στις θάλασσές μας ο φόβος και ο τρόμος, οι πειρατές.
 

Στις εσχατιές του ελληνισμού με μεταφέρουν τρία τελείως διαφορετικά μεταξύ τους βιβλία. Στην Πόλη και τον εκεί ελληνισμό, ζώντα ή αφήσαντα έκτυπα τα σημάδια του και μεταστάντα, με ταξίδεψε ο Πέτρος Μάρκαρης, μάστορας του ελληνικού αστυνομικού μυθιστορήματος με τον ήρωά του, τον αστυνόμο Χαρίτο, να προσπαθεί να εξιχνιάσει φόνους στις ακτές του Βοσπόρου «Παλιά, πολύ παλιά» (Γαβριηλίδης). Για την μαρτυρική Κύπρο με συγκλόνισε η μαρτυρία του Γιώργου Χαριτωνίδη, καθώς στις «Αναμνήσεις με πολλά κουκούτσια» (Κέδρος) περιγράφει την εμπειρία του ως αιχμάλωτος μετά την εισβολή του ’74. Στην άλλη μεγαλόννησο, τη λεβεντογέννα, και στη σκοτεινή πλευρά της, στις βεντέτες και την αδυσώπητη συλλογική μνήμη μετέφερε αριστοτεχνικά η Ιωάννα Καρυστιάνη, στο «Κουστούμι στο χώμα» (Καστανιώτης), ένα βιβλίο που πείθει σαν να ήταν όντως αληθινά τα περιστατικά του.


Η δεκάδα των επιλογών μου κλείνει με έναν παλιό και μια αεί νέα αγαπημένη. Ο Στράτης Μυριβήλης καταγράφει κάτι από τα απομνημονεύματά του κι ας τα αποδίδει στον λοχία Κωστούλα στο «η Ζωή εν τάφω» (Εστία), ίσως ένα από τα σπουδαιότερα βιβλία της Ελληνικής λογοτεχνίας. Αλήθεια, πόσοι σαν κι αυτόν εκείνα τα χρόνια δεν έκαναν μια δεκαετία να γυρίσουν σπίτια τους, πολεμώντας σε βαλκανικούς, Α’ Παγκόσμιο και Μικρασιατική… Υποκειμενικά ίσως κρίνοντας πάντως τόσο ηχηρό αντιπολεμικό μήνυμα δεν άκουσα ποτέ να αντηχεί από τα οποιαδήποτε χαρακώματα…


Τελευταία με συγκινεί η ογδοντάχρονη πλέον μα ευθαλής Αθηνά Κακούρη που για κάθε της μυθιστόρημα κάνει τέτοια ιστορική έρευνα και ζωντανεύει στη μυθοπλασία τόσο επιτυχώς την εποχή, χωρίς να κουράζει και χωρίς να ακολουθεί την πεπατημένη. Η «Θέκλη» της (Εστία) για τους Βαλκανικούς ήταν το βιβλίο που εγκαινίασε την νέα σχέση μου με το βιβλίο όταν κουρασμένη από το διυλισμό του κώνωπα στη Σχολή και την αποδόμηση της λογοτεχνικής μαγείας είχα απομακρυνθεί για καιρό από την αγαπημένη μου ενασχόληση. Μα και το πρόσφατο «Ξιφίρ Φαλέρ» (Εστία) αποδίδει ανάλαφρα μα και ζοφερά την πραγματικότητα των Αθηνών κατά τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο και φωτίζει πτυχές εν πολλοίς άγνωστες… Άξια! Άξιοι! Και αιωνία σας η μνήμη, για τους κεκοιμημένους!  
 Βιβλία που μας συντρόφευσαν σε εύκολες και δύσκολες στιγμές των τελευταίων καλοκαιριών, ένα παράθυρο στον έξω και τον μέσα κόσμο μας, αφορμή ανάτασης και στοχασμού. Πόσα μπορείτε να απαριθμήσετε; Επέλεξα κάποια. Δεν έχω την ψευδαίσθηση πως μετέφερα ίχνος από τη μαγεία τους. Απλώς ήθελα να μοιραστώ έστω τον απόηχό τους και να σας κεντρίσω, αν ήδη δεν το έχετε κάνει, να ανακαλύψετε την ατμόσφαιρά τους… Πάντως, έστω και μ’ αυτήν την απλή καταγραφή, εγώ ξανασυγκινήθηκα.
Ειρήνη Κ.

11/7/10

ΠΕΡΙ ΚΑΛΛΟΥΣ


    
 Μεσούσης της καλοκαιρινής περιόδου και τα σχέδια για διακοπές έχουν ήδη πραγματοποιηθεί για κάποιους, ενώ άλλοι αδημονούν να κατακτήσουν θάλασσες και πελάγη, να ξεχυθούν στις παραλίες, να μαγνητίσουν πάνω τους ολόκληρη την ηλιακή ακτινοβολία, για να τους χαρίσει το πολυπόθητο μαύρισμα και… ουπς, υπάρχει ένα πρόβλημα, ικανό να μετατρέψει τις ώρες χαλάρωσης και ξεγνοιασιάς σε τρομερό εφιάλτη: ο στόχος του τέλειου σε αναλογίες και στιλπνότητα κορμιού, που ονειρεύονταν πολλοί να έχουν αποκτήσει πριν το πλοίο σαλπάρει, δεν επετεύχθη. Και μένει ανικανοποίητο το εγώ, που ενώ ξοδεύτηκαν εκατοντάδες ευρώ σε κέντρα αδυνατίσματος και σαλόνια ομορφιάς, ο αδηφάγος χρόνος (με την αυθόρμητη βεβαίως συνδρομή μιας ανισόρροπης διατροφής και πολλών καταχρήσεων), τα αποτελέσματα της μεταμόρφωσης θυμίζουν μάλλον παραμόρφωση.


      Ώστε οι υποσχέσεις, που περιφέρονταν σε περίπτερα, τηλεοράσεις, υπαίθριες διαφημίσεις εδώ και μήνες όπως: «πείτε αντίο για πάντα στα περιττά κιλά», «αποκτήστε απίθανο σώμα όποιος κι αν είναι ο σωματότυπός σας», «5 μυστικά ομορφιάς για μόνιμα αποτελέσματα» κ.τ.λ., κ.τ.λ., παρά την απόλυτη βεβαιότητα που εξέφραζαν, αποδείχθηκαν έπεα πτερόεντα. Άξιον απορίας πάντως πώς οι δεκάδες συμβουλές εξωτερικής ανακαίνισης και αναγέννησης δεν μας έχουν χαρίσει ακόμα την τελειότητα! Ή μήπως οι γύρω είναι όντως τέλειοι δίχως το παραμικρό ψεγάδι να αμαυρώνει το παρουσιαστικό τους κι εγώ δεν το έχω αντιληφθεί;

     Δυστυχώς, στο κυνήγι του εμπορικά αποδεκτού ωραίου δηλώνουν συμμετοχή από πολύ νωρίς και νέοι άνθρωποι, θηλυκού πρωτίστως γένους. Πέρα από ηθικολογίες και συντηρητισμούς, είναι πραγματικά θλιβερό να χαραμίζεις την ομορφιά της νιότης σου, που τόσο απλόχερα είναι δοσμένη από τη φύση και που φεύγει ανεπιστρεπτί! Απογοητευτική και η στιχομυθία δύο 13χρονων κοριτσιών, αυτήκοη μάρτυρας της οποίας έγινα άθελά μου στη στάση του λεωφορείου:
 -Σ’ αρέσει το κραγιόν μου; Της μάνας μου είναι.
 -Ωραίο! Η δικιά μου (μάνα) δε βάφεται καθόλου.
 -Γιατί; Είναι χαζή;



     Χαζομάρα λοιπόν η απλότητα και η φυσικότητα. Χαζομάρα να θέλεις το πρόσωπό σου χωρίς επιτήδευση, χωρίς τα στρώματα μέικ-απ, πούδρας, ρουζ κι όλων των συναφών. Από την άλλη, πώς να μη συγκλονιστεί κανείς διαβάζοντας σε συνέντευξη 19χρονης ανορεκτικής κοπέλας, που νοσηλεύεται σε ειδική κλινική της Αμερικής, μιας και είχε φτάσει στα 32 μόλις κιλά και κινδύνευε να πεθάνει, ότι το πρόβλημα της ανορεξίας ξεκίνησε από τα δέκα της χρόνια, όταν η μητέρα και η θεία της τής υπόσχονταν 100 δολάρια για κάθε κιλό που θα έχανε! Κι όπως η ίδια συνειδητοποιεί τώρα, βλέποντας παιδικές της φωτογραφίες, κάθε άλλο παρά χοντρή ήταν.

       
Είναι επιτακτικής σημασίας να καταλάβουμε πως η ομορφιά του ανθρώπου δεν εστιάζεται σε εξωτερικές προδιαγραφές, επιβεβλημένες από τα κοινωνικά πρότυπα και τα οικονομικά συμφέροντα, μα στον εσωτερικό πλούτο, στα χαρίσματα της ψυχής, που κατά ένα μυστηριακό –και γι’ αυτό υπέροχο τρόπο- ακτινοβολούν στο πρόσωπο και τη συμπεριφορά του ατόμου. Η Εκκλησία μας, όταν προβάλλει την αναγκαιότητα της αποκατάστασης του αρχέγονου κάλλους, οπωσδήποτε δεν αναφέρεται σε σωματικό καλλωπισμό, αλλά στα κατ’ εικόνα Θεού πνευματικά χαρίσματα.  Πώς λάθεψε όμως έτσι η εποχή μας;  Μέσα στη σύγχυσή της εξήρε τα πρόσκαιρα και επιφανειακά ως απόλυτα ιδανικά.


    Ασφαλώς οφείλουμε να διατηρούμε τις φυσιολογικές για την υγεία μας ισορροπίες, να σεβόμαστε τους νόμους της καλαισθησίας, να νοιαζόμαστε για την φροντισμένη παρουσία μας, μα καλούμαστε ταυτόχρονα να αγαπήσουμε το σώμα μας με τις ατέλειές του, να απολαύσουμε τις αναμενόμενες λόγω της ασταμάτητης ροής του χρόνου αλλαγές που συμβαίνουν πάνω μας, ώστε να γαληνέψουμε και να χαρούμε την κάθε στιγμή που μας χαρίζει ο Θεός. Οι ρυτίδες γύρω από τα μάτια, η χαλάρωση του δέρματος, οι πρώτες ή ύστερες άσπρες τρίχες δεν δηλώνουν μετάλλαξη, αλλά υπενθύμιση του πρόσκαιρου επίγειου βίου μας, υπενθύμιση του μόνου αναλλοίωτου και άφθαρτου πραγματικού νοήματος της ζωής, της βίωσης δηλαδή της καθ’ ομοίωσιν Θεού δημιουργίας μας. 

Δέσποινα Κόλλια
     

10/7/10

Ο ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΑΠΑΝΤΑ...

Δείτε εδώ συζήτηση του Αρχιεπισκόπου με νέους στο:

http://vimeo.com/12920526

(Κάντε πρώτα pause στο player του μπλόγκ)