27/4/08

ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ ΠΑΠΠΟΥ ΜΟΥ...

Άνοιξη. Νύχτα και τα λουλούδια μυρίζουν πιο έντονα από ποτέ. Έξω ερημιά. Τα φώτα στα μπαλκονάκια των σπιτιών της μικρής επαρχιακής πόλης είναι αναμμένα. Υπάρχει μία διάχυτη αναμονή στην ατμόσφαιρα – ησυχία σαν την νηνεμία πρίν την καταιγίδα. Η αναμονή της Αναστάσεως!

Το χέρι μου χάνεται στη μεγάλη χούφτα του παππού μου. Μόλις που φτάνω να το κρατήσω. Πιο λαμπροφορεμένος από κάθε άλλη μέρα του χρόνου, φορώντας ένα χαμόγελο στο πρόσωπο με οδηγεί στην εκκλησία. «Να πάμε πιο νωρίς για να βρούμε θέση». Δεν ξέρω πώς γίνεται, αλλά με έναν τρόπο σιωπηλό, χωρίς και ο ίδιος να έχει συνειδητοποιήσει και πολλά πράγματα για την εκκλησία, έχοντας μολαταύτα μια χαρά για αυτή, ο παππούς μου με συνόδευσε στα πρώτα μου εκκλησιαστικά βήματα.

Άνοιξη και πάλι. Έχουν περάσει πάνω από δέκα χρόνια. Τα λουλούδια της νύχτας μέσα στο διαμερισματάκι της μεγαλούπολης, φαντάζουν μακρινά. Έξω πάλι ερημιά. Αναμονή για την Ανάσταση. Τώρα δε θα μου πιάσει πια ο παππούς μου το χέρι - βρίσκεται ξαπλωμένος ανάσκελα σε ένα από τα πολλά νοσοκομεία της πόλης. Το μόνο που τον συντηρεί στη ζωή είναι 3 σωληνάκια – οξυγόνο, τροφή, φάρμακο. Γύρω του πολλοί ασθενείς, πονεμένοι και ταλαίπωροι. Πηγαίνω να του κρατήσω το χέρι – η στοιχειώδης ανθρώπινη επαφή – ίσως για μία από τις τελευταίες φορές.

Νιώθω παρόλα αυτά πάλι να με οδηγεί στην εκκλησία, και μάλιστα στην Αναστάσιμη Θεία Λειτουργία.

Μέσα στο χώρο αυτό του πόνου, νιώθω ολόκληρη τη φθορά του ανθρώπινου γένους. Είναι και αυτό ένα μυστήριο. Ένας άνθρωπος ενώ ήταν δυνατός και κραταιός, πώς γίνεται να βρίσκεται ταπεινωμένος, κατάκοιτος σε ένα κρεβάτι, να περιμένει το θάνατο. Πώς γίνεται από εκεί που εκείνος σε φρόντιζε, τώρα να τον φροντίζεις εσύ. Σχέδια για το μέλλον, σκέψεις και όνειρα, τα πάντα καταλήγουν στο ίδιο κρεβάτι.

Πόση απελπισία θα υπήρχε στην ανθρωπότητα εάν δεν είχες έρθει Χριστέ μου…

Ήρθες και αγίασες τον πόνο. Ήρθες και έπαθες σαν άνθρωπος. Ήρθες και νίκησες τη φθορά, το θάνατο. Ήρθες και μας έδωσες νόημα για να ζούμε. Τώρα δε φοβόμαστε τίποτα. Τώρα ελπίζουμε στην Ανάσταση.

Είναι αλήθεια ότι το να χάνεις τον παππού σου στα 84 χρόνια του δεν είναι και τόσο τραγικό – άλλοι άνθρωποι χάνουν γονείς, συζύγους, παιδιά, φίλους. Ωστόσο, καταλαβαίνεις, ότι μέσα από τον πόνο του θανάτου, το Χριστός Ανέστη αποκτά άλλο νόημα.

Παππού μου, εύχομαι να ξανασυναντηθούμε μέσα στην Εκκλησία, καλύτερα από ποτέ. Και τότε θα είμαι ο πρώτος που θα τρέξει για να σου φωνάξει το Χριστός Ανέστη...

Ζ.Κ.

26/4/08

ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ, ΧΑΡΑ ΜΟΥ ! *


ναστάσεως μέρα,

λαμπρυνθμεν λαοί,

Πάσχα Κυρίου, Πάσχα.

κ γάρ θανάτου πρός ζωήν

καί κ γς πρός ορανόν Χριστός Θεός

μάς διεβίβασεν, πινίκιον δοντας.



(*) Φράση πού συνήθιζε νά λέει ὁ Ἁγ. Σεραφείμ τοῦ Σαρώφ.

Δεύτε λάβετε φως, εκ του ανεσπέρου φωτός

Του † Ιερωνυμου Αρχιεπισκόπου Αθηνών

Σε εποχές που το σκοτάδι προσπαθεί να επιβληθεί στη ζωή των ανθρώπων, νιώθω έντονη την ανάγκη να απευθυνθώ προς εσάς, ως πατέρας προς τέκνα και ως αδελφός προς αδελφούς, και να σας προσκαλέσω στο σπίτι μας, στην Εκκλησία, για να μοιραστούμε το φως και τη χαρά της Αναστάσεως. Ελάτε να πάρετε φως εκ του ανεσπέρου φωτός. Ελάτε να μοιραστούμε το φως που δεν βραδιάζει ποτέ.

Σε κάθε γωνιά της γης το σκοτάδι επιμένει φορτικά και αδυσώπητα να επιβάλλει την κυριαρχία του στη ζωή του κόσμου. Από άκρου εις άκρον της Οικουμένης υπάρχουν μάτια σκοτεινιασμένα από τη φτώχεια, τη δυστυχία και τις δοκιμασίες που γεννούν η πλεονεξία, η απανθρωπιά, η σκληροκαρδία και ο εγωκεντρισμός των ισχυρών της γης. Μέρη που θα έπρεπε να λάμπει ο ήλιος, φωτίζονται από τις πυρκαγιές των πολέμων. Και όσο τα πάθη συσκοτίζουν την εικόνα Θεού στον άνθρωπο, υποδουλώνοντας την ψυχή του και επιτρέποντας στην αμαρτία να ευτελίζει και να αμαυρώνει την ομορφιά της ζωής που μας χάρισε ο Θεός, τόσο ο άνθρωπος θα αναζητά «το φως το αληθινόν».

Το φως της ζωής, που ανέτειλε ξανά νικηφόρα επί του θανάτου διά του Σταυρού και της Αναστάσεως του Χριστού. Του Θεού που έγινε άνθρωπος για να μπορεί ο άνθρωπος να γίνει κατά χάριν Θεός. Του Χριστού που μας αγάπησε πρώτος «ημών εχθρών και πολεμίων υπαρχόντων». Ελάτε λοιπόν προς το φως της Αναστάσεως. Το φως που «έχει διατηρηθεί από αιώνος εις αιώνα με το έλαιον της ευσεβείας, όχι της αντιγράφου, της πεποιημένης, της διατεινομένης, της δυτικής, αλλά της ανατολικής, της ευσεβείας των πατέρων ημών, της πηγαίας».

Αδελφοί μου, η Εκκλησία δεν έχει να σας προσφέρει τίποτε λιγότερο από φως. Δεν έχει να διακηρύξει τίποτε σημαντικότερο από την Ανάσταση. Ελάτε στο κοινό μας σπίτι, στον Οίκο του Θεού, όπου δεν υπάρχει τίποτε πολυτιμότερο να μοιραστούμε παρά Φως και Ανάσταση. Γιατί «Ανέστη Χριστός και ζωή πολιτεύεται». Γιατί τώρα πια τα πάντα «πεπλήρωται φωτός». Με τη βεβαιότητα ότι η θυσιαζόμενη και θριαμβεύουσα αγάπη του Θεού μπορεί να δώσει χαρά και ελπίδα, όπου και αν επιβιώνει ακόμη το σκότος και η οδύνη, απευθύνομαι προς κάθε κατεύθυνση, προς τους εγγύς και τους μακράν, ευχόμενος προς όλους και προς τον καθένα προσωπικά με τον Πασχάλιο χαιρετισμό: «Χ ρ ι σ τ ό ς Α ν έ σ τ η»

25/4/08

ΜΕΓΑΛΗ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ


Πολλές γυνακες κολουθοσαν τν Κριο μαζ μ τν Μητρα του, κάποιες μειναν μαζ της κατ τν ρα το σωτηριδους πθους, τοῦ Σταυροῦ, κα φρντισαν ν λεψουν μ μρα τ σμα το Κυρου. Εἶναι οι Μυροφρες, οἱ γυναῖκες πού ἀγαποῦσαν καί ἔμειναν ἀφοσιωμένες μέχρι τέλους στον Κύριο, γιά τίς ὁποῖες τό εὐαγγέλιο δέν λέει σχεδόν τίποτε ἄλλο. Κάποιες ἀπό αὐτές παρευρσκονταν καί παρακολουθούσαν ὅταν ᾿Ιωσφ κα Νικδημος ζτησαν κα λαβαν π τν Πιλτο τ δεσποτικ σμα καί τ τοποθτησαν σ λαξευτ μνημεο, βάζοντας μεγλη πτρα πνω στ θρα του. Ξημερώνοντας Κυριακή πῆγαν πρῶτες στό μνημεῖο, πρῶτες ἔμαθαν γιά τήν Ἀνάσταση τοῦ Κυρίου, πρῶτες Τόν ἄκουσαν νά τούς λέει «Χαίρετε».


Ο πιτφιος στν κκλησα δν εναι θρνος, λλ προερτια τς ναστσεως. Σμερα εναι μρα τς μεγλης σιγς, τς προσδοκας. πνο Ζω κα δης τρμει. Κριος συντρβει τς πλες το θαντου, λυτρνει π τ αἰώνια δεσμ. Μ τν θνατ Του θανατνει τν θνατο. Ζω κατρχεται στ βασλειο το θαντου. Τ θεο φς λμπει στ σκοτδια του. Φωτζει λους ατος πο βρσκονται κε, διτι Χριστς εναι ζω λων κα μοναδικ πηγ τς ζως. τσι Χριστς πεθανει γι λους κα ,τι συμβανει στν ζω Του συμβανει στν ζω λων μας.



ταν κνουμε τν περιφορ το πιταφου δν κνουμε μι πικδεια πορεα. χι, εναι Υἱός το Θεο πο πορεεται μσα στ σκοτδι το δη κα ναγγέλλει σ λες τς γενις το δμ τν χαρ τς ρχομνης ναστσεως.


ΣΗΜΕΡΟΝ ΚΡΕΜΑΤΑΙ ΕΠΙ ΞΥΛΟΥ...




Ἡ χαρά τῆς συμμετοχῆς καί τῆς συνοδοιπορίας. Στολισμός τοῦ Ἐπιταφίου, ψαλμοί, χαρά πρίν τήν Ἀνάσταση. Ξημερώνει Μεγάλη Παρασκευή, φεύγουμε ἀργά ἀπό τόν Ναό, μέ τήν εὐχή νά' μαστε πάλι ἐδῶ τοῦ χρόνου, ὑγιεῖς καί φωτισμένοι, νά ξαγρυπνήσουμε καί πάλι. Καλή ἀνάσταση...

23/4/08

ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΝΟΜΙΖΟΥΜΕ...


Δεν είναι η Εκκλησία αυτό που νομίζουμε. Μας πήραν μωρά παιδιά από τον μαστό της μάνας μας, της Ορθοδόξου Εκκλησίας. Μας έμαθαν άλλα. Μας έδωσαν να πιούμε γάλα κονσέρβας. Μας έκοψαν από τις ρίζες. Μας χώρισαν από την Παράδοση. Μας απομάκρυναν από το σπίτι μας. Μας έκαμαν αλλοδαπούς στον τόπο μας. Βάλθηκαν να μας ξεμάθουν τη μητρική μας γλώσσα, τη γλώσσα της Ορθοδοξίας, τη μητρική γλώσσα του ανθρώπου.

17/4/08

Η ΦΙΛΙΑ ΕΙΝΑΙ Η ΠΙΟ ΕΝΤΙΜΗ ΕΚΔΟΧΗ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ...

Από το βιβλίο της Μάρως Βαμβουνάκη, Το φάντασμα της αξόδευτης αγάπης, εκδ. Ψυχογιός, 2008.

Η φιλία είναι η πιο έντιμη εκδοχή της αγάπης. Γι' αυτό και είναι τόσο στιλπνή, τόσο ικανοποιητική. Σαν χιόνι αφράτο, φρέσκο και πεντακάθαρο, προβάλ­λει αμέσως κάθε σκουπιδάκι που πέφτει πάνω της, κάθε βρόμικο βήμα. Πηγαίνουμε προς αυτήν από ηθικό ανάστημα και για ηθικό ανάστημα. Από γενναιόδωρη και θαρραλέα ωριμότητα. Ακόμη και τα μικρά παιδιά, στις πραγματικές φιλίες τους φέρονται ώριμα, ασκού­νται και παιδαγωγοΰνται απ' της φιλίας τις αξιώσεις.

Πάντα διαβάζω με συγκίνηση στο Ευαγγέλιο για τον Ιησού που λέει στους μαθητές Του: «Εσείς είστε οι φίλοι μου...» Αργότερα, στον Μυστικό Δείπνο και λίγο πριν ξεκινήσουν για πέραν τον χειμάρρου των Κέδρων προς το μαρτύριο των Παθών, να απευθύνεται στον Πατέρα και να Του λέει: «Αυτούς που μου έδωσες τους φύλαξα, και κανένας απ'αυτούς δε χάθηκε, παρά μόνο ο άνθρω­πος της απώλειας ...». Όχι την ανθρωπότητα όλη, όχι τον κόσμο όλο ως Θεάνθρωπος, αλλά τούτους προσω­πικά τους δώδεκα, τους έντεκα μάλλον, τους φίλους Του. Από το προσωπικό και συγκεκριμένο πηγαίνουμε προς το παγκόσμιο, δεν υπάρχει άλλη πύλη. Κι αν γεν­νάμε δικό μας παιδί είναι για να γνωρίσουμε πάνω του, με τον καημό του, τις αγωνίες του, την αυτοθυσία που μας εμπνέει, τι είναι αγάπη για τον άλλο άνθρωπο. Δίχως τούτη την οδύνη, την προσωπική, την συγκεκριμένη προς τούτο το δικό μας παιδί, δεν καταλαβαίνουμε τι εννοεί ο Εσταυρωμένος Χριστός αγάπη.


Μόνο με ψυχικό μεγαλείο αξίζει να ζει κανείς μια ζωή. Αλλιώς, το πέρασμα του απ' τον κόσμο θα παραπαίει σαν μισοξεφούσκωτο μπαλόνι ανάμεσα στα σκου­φιά ενός τελειωμένου καρναβαλιού. Θα μοιάζει με τις αξιοθρήνητες αφίσες των υποψηφίων που δεν εκλέχθηκαν τελικά, ξεθωριασμένες απ' τη βροχή, την επομένη των εκλογών. Στη φιλία τα μέρη είναι ισότιμα, ισότιμα με την υπερβατική έννοια, όπου ο καθένας αισθάνεται -χωρίς μειονεξία αλλά με εκτίμηση - ανώτερο τον άλ­λο. Το έχω ξαναπεί πως από όλους τους αμφίβολους ορι­σμούς της αγάπης - αν υπάρχουν τέτοιοι - έχω ξεχωρί­σει έναν, αυτόν που λέει: Αγαπώ όταν βάζω τις ανάγκες εκείνου που αγαπώ πάνω από τις δικές μου ανάγκες.

«Καλά», θα αντιδράσει κάποιος, «δεν είναι ανθρώ­πινο να ζητάς αμοιβαιότητα στις αγαπητικές σχέσεις; Είναι κακό να μην επιτρέπεις να σε εξαπατούν, να σε εκμεταλλεύονται;» Ασφαλώς και όποιος αγαπά δεν αντέ­χει να είναι ο αγαπημένος του φίλος εκμεταλλευτής, δε δέχεται να έχει φίλο κίβδηλο. Τότε, αν διαπιστώσει κά­τι τέτοιο, τινάζει και τον κονιορτό των υποδημάτων του και φεύγει. Γιατί δεν πρόκειται εδώ για διαφωνία, για αλλιώτικη άποψη, για ανθρώπινα λάθη που συζητιού­νται και συγχωρούνται, αλλά για προδοσία. Άλλο τσακώνομαι, άλλο προδίδομαι. Έχει σημασία η διάκριση του τι από τα δύο συμβαίνει στις απογοητεύσεις μας. Και τότε δεν είναι πως φεύγουμε γιατί έτσι αποφασίσα­με, αλλά επειδή η ίδια η καρδιά μας έφυγε αυτόματα απ' όπου ένιωσε προδοτική παγωνιά. Από ενστικτώδη νόμο, όπως τα αποδημητικά πουλιά το χειμώνα, φεύ­γουμε. Πρώτα φεύγει η καρδιά, μετά εμείς νιώθουμε άσχημα, δύσκολα, και, τέλος, τα πόδια μας, τα παπού­τσια μας, ξεκινούν —θέλουμε δε θέλουμε— να φεύγουν. Είναι πράξη αγάπης να φεύγουμε κάποιες φορές.

Η τιμιότητα και η δικαιοσύνη αποτελούν στοιχειώδη αιτήματα της ψυχής. Η ζυγαριά του είναι, που εδώ ονο­μάζουμε και συνείδηση, με την έννοια της ευσυνειδησίας, θέλουμε δε θέλουμε, κάνει τη δουλειά της με την ακρί­βεια μάλιστα της υπερευαίσθητης ζυγαριάς του χρυσο­χόου. Και δεν είναι εγωισμοί αυτά· είναι, είπαμε, η φυσι­κή δικαιοσύνη της πνοής δικαίου εντός μας. Του αδέκα­στου, σπλαχνικού κριτή που μας φύσηξε την πνοή του.

Ασφαλώς όταν ζούμε τη φιλία, κάτι μέσα μας αποζη­τά το χάδι της ανταπόδοσης, τον καθησυχασμο της συ­μπόνιας, της συμμετοχής και την εμπιστοσύνη της λεβε­ντιάς. Αυτό όμως θα συμβεί και θα μας προσφερθεί εκ των πραγμάτων κι όχι γιατί αγωνιζόμαστε να το εκμαιεύ­σουμε, όχι γιατί το απαιτούμε. Η αμοιβαιότητα θα είναι σίγουρα εκεί, όχι γιατί την εκβιάζουμε, αλλά γιατί είναι στη φύση της καλής σχέσης.

Η αγάπη, ανάμεσα σε υγιείς προσωπικότητες, είναι μόνο αμοιβαία. Ας μη ζητάμε όμως να είναι αμοιβαίες και οι προσφορές. Η υπέρβαση της ανταμοιβής είναι μεγάλη ελευθερία και, είπαμε, είναι οι ελεύθεροι και οι δυνατοί που αξιώνονται τις δυνατές σχέσεις, τα μεγάλα αισθήματα. Ας θυμόμαστε τον Γέροντα Παΐσιο να λέει: αν δώσεις στον άλλον ένα αμπέλι, αμέσως να το ξεχά­σεις. Αν όμως εκείνος σου χαρίσει ένα τσαμπί σταφύλι απο το αμπέλι που του χάρισες, μην το ξεχάσεις ποτέ.


15/4/08

ΗΣΑΪΑΣ 24, 4 -6...

(NEW NASA/CSA MONITOR PROVIDES GLOBAL AIR POLLUTION VIEW FROM SPACE)

"Ἡ γῆ πενθεῖ μαραίνεται. ὁ κόσμος ὅλος φθείρεται, διαλύεται. ὁ οὑρανός καί ἡ γῆ καταρρέουν. Ἡ γῆ ἀπό τούς κατοίκους της μολύνθηκε, γιατί τούς νόμους παραβῆκαν, τίς ἐντολές τίς καταπάτησαν, ἀθέτησαν καί τήν αἰώνια διαθήκη. Γι αὐτό ἡ κατάρα κατατρώει τήν γῆ κι οἱ κάτοικοι της τιμωροῦνται." (Ησ. 24, 4 - 6)

Δεῖτε ἐδῶ: Ἡ μόλυνση σέ κίνηση ἀπό δορυφόρο τῆς Nasa

9/4/08

ΑΥΤΟ ΤΟ ΠΑΣΧΑ ΘΑ ΕΙΝΑΙ... ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΟ!

Ἀπό διαφημιστική καταχώρηση σέ περιοδικό.

Νά πού γίνεται καί... διαφορετικά. Τό μέγιστο μυστήριο στην ἱστορία τοῦ κόσμου, ἡ πιό μεγάλη γιορτή τῆς Ὀρθοδοξίας, ἡ μοναδική ἐλπίδα τοῦ ἀνθρωπίνου γένους, σέ συσκευασία νέου τύπου. Γνωστό ξενοδοχεῖο προσκαλεῖ πελάτες για τό Πάσχα, "μέ εὐλάβεια καί σεβασμό στήν παράδοση" !


Μ. Παρασκευή: περιφορά τοῦ ἐπιταφίου ὑπό τό ἄκουσμα τῶν ὕμνων (!) ἀπό το φωνητικό σύνολο τάδε.
Μ. Σάββατο: Προσμονή τῆς ἀνάστασης μέ ἤχους ἀπό τάδε συγκρότημα (!) καί μετά τίς 12, ἀξέχαστες στιγμές μέ την δεῖνα τραγουδίστρια.
Κυριακή τοῦ Πάσχα: ἑορτασμός συντροφιά μέ τόν...


Δέν φταίει βέβαια τό ξενοδοχεῖο πού προσπαθεῖ νά προσελκύσει πελάτες. Γιά τούς πελάτες τί νά ποῦμε, παρά νά ἐκφράσουμε τήν συμπάθειά μας, ἀφοῦ δέν θά ζήσουν τήν χαρά τῆς Ἀναστάσεως, ἀλλά μερικές μέρες σάν ὅλες τίς ἄλλες.

Εὶναι ὅμως ὅλα αὐτά χαρακτηριστικά τῆς ἐποχῆς μας, ἀφοῦ ἐδῶ καί χρόνια ὁ περισσότερος κόσμος πάει στήν Ἐκκλησία, ἤ μᾶλλον ἀπ' ἔξω, νά ἀνάψει τό κερί του καί νά φύγει τρέχοντας γιά νά φάει τήν μαγειρίτσα του. Δέν εἶναι πιά ἡ Θεία Εὐχαριστία τό κέντρο, ἀλλά μιά δεισιδαιμονικοῦ τύπου "ἀφή φλόγας".


Γιατί νά μᾶς ἐνοχλήσει τό πρόγραμμα τοῦ ξενοδοχείου, πού ἀντιλαμβάνεται τήν Μ. Ἑβδομάδα σάν μουσικό φολκλόρ (ἄραγε περιλαμβάνει καί ἱερέα τό show, ἤ εἶναι μόνο συναυλιακό;), ὅταν οἱ περισσότεροι Νεοέλληνες ἀπολαμβάνουν τήν μαγειρίτσα τους μέ τήν ὑπόκρουση τῆς τηλεόρασης (καί τά παιδιά τους θέ σπεύσουν μετά σέ κάποιο club), τήν ὥρα πού ἐμεῖς οἱ "θρησκόληπτοι" ζοῦμε τήν μέθεξη τῆς Ἀναστάσιμης Θείας Λειτουργίας.

Σημεῖα τῶν καιρῶν, ἐρωτήματα δίχως ἀπάντηση...

4/4/08

ΠΟΣΟ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΗ ΘΑ ΗΤΑΝ Η ΖΩΗ ΜΑΣ... (Β΄)

Ένας γέροντας ερημίτης κίνησε για το πιο κοντινό χωριό να πουλήσει τα πανέρια του. Στο δρόμο που πήγαινε, τον βρήκε ο διάβολος (με την μορφή ληστών;) κι από την πολλή κακία που του είχε, άρπαξε τα πανέρια από τα χέρια του κι έγινε άφαντος.

Τότε ο γέροντας, χωρίς να στενοχωρηθεί καθόλου, σήκωσε τα μάτια στον ουρανό και είπε:

- Σ' ευχαριστώ Θεέ μου, που με απάλλαξες από το φορτίο μου κι από τον κόπο να κατέβω στο χωριό.

Τότε ο διάβολος, μην υποφέροντας την γαλήνη του γέροντα, του πέταξε κατάμουτρα τα πανέρια, φωνάζοντας:

- Πάρτα πίσω, παλιόγερε.

Ο ερημίτης τα μάζεψε πάλι και συνέχισε τον δρόμο του για το χωριό.

Ζούσε κάποτε ένας αββάς πραότατος. Ήταν τόσο μεγάλη η αρετή του, που όλοι τον τιμούσαν σαν άγγελο Θεού!

Μια μέρα πήγε κάποιος παρακινημένος από τον πονηρό και τον έβρισε μπροστά σε όλους! Ο γέροντας τον κοίταξε προσεκτικά και είπε:

- Χάρη Θεού στο στόμα σου, αδελφέ.

- Ναι, φαύλε γεροφαγά!, συνέχισε μανιασμένος εκείνος. Αυτά τα λες για να φανείς στους άλλους πράος.

- Πράγματι, αδερφέ μου, παραδέχτηκε ο γέροντας. Αυτό που λες είναι αληθινό!

Μετά το επεισόδιο τον ρώτησε κάποιος:

- Δεν ταράχτηκες καθόλου, γέροντα;

- Όχι! Αποκρίθηκε ο αββάς. Ένιωθα σαν να σκέπαζε την ψυχή μου ο ίδιος ο Θεός.


Πόσο διαφορετική θά ήταν η ζωή μας αν είχαμε την απάθεια και την πραότητα των αββάδων στα δυο περιστατικά που αναγράφονται αντίστοιχα. Μοναδική μας ελπίδα, πως με την βοήθεια του Θεού κι εμείς μπορούμε να ζήσουμε έτσι, εδώ στην ερημία των πόλεων...

1/4/08

ΠΟΣΟ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΗ ΘΑ ΗΤΑΝ Η ΖΩΗ ΜΑΣ...


Ἕνας ἀδελφός πού φιλονίκησε μέ κάποιον ἄλλον πῆγε στόν γείτονά του καί τοῦ ἐξομολογήθηκε:

– Ὁ τάδε ἀδελφός, ἀββᾶ, πολύ μ’ ἐπίκρανε κι ὁ λογισμός μου μέ βασανίζει νά ἐκδικηθῶ.

–Κλείσου στό κελί σου, ἀδελφέ, καί μήν πάψεις νύκτα - μέρα νά προσεύχεσαι γιά ἐκεῖνον. Μ’ αὐτόν τόν τρόπο μόνο θ’ ἀπαλλαγεῖς ἀπό τό πάθος πού βράζει μέσα σου, τόν συμβούλεψε ὁ γέροντας.

Ὁ ἀδελφός ὑπήκουσε καί σέ μιά βδομάδα βρῆκε τήν ψυχική του ἠρεμία.


* * *

Ὅσο φέρνουμε διαρκῶς στό νοῦ μας τά κακά πού τυχόν μᾶς προξένησαν οἱ ἀδελφοί μας, ἔλεγε ὁ ὅσιος Μακάριος, τόσο ἀπομακρύνουμε τόν Θεό ἀπ’ αὐτόν. Ὅταν τά λησμονοῦμε παρευθύς, δέν τολμοῦν οἱ δαίμονες νά μᾶς πειράξουν.


* * *

Ἄν κανείς σέ ὑβρίσει, λέγει κάποιος Πατήρ, σύ εὐλόγησέ τον. Ἄν δεχθεῖ τήν εὐλογία, εἶναι καλό καί γιά τούς δύο. Ἄν ὅμως δέν τήν δεχθεῖ, ἐσύ παίρνεις ἀπό τόν Θεό τήν εὐλογία καί μένει σ’ αὐτόν ἡ ὕβρις.


Πόσο διαφορετική θά ἦταν ἡ ζωή μας ἄν ζούσαμε στό πνεῦμα τοῦ Γεροντικοῦ (δηλαδή κάνοντας πράξη τό εὐαγγέλιο). Πόση εἰρήνη θά ὑπῆρχε στήν ζωή μας, ἄν μαθαίναμε νά συν-χωροῦμε τόν ἄλλο, νά μήν κρατᾶμε ἐμπάθειες, νά μήν παρεξηγούμεθα μέ τό παραμικρό, νά μήν εἴμαστε μνησίκακοι καί κριτές τῶν πάντων. Δηλαδή νά κάναμε πράξη τό «ἀγαπᾶτε ἀλλήλους».

ΚΑΛΟ ΜΗΝΑ - ΚΑΛΗ ΑΝΑΣΤΑΣΗ !