30/6/07

ΔΕΝ ΜΕ ΤΡΟΜΑΖΕΙ ΤΟΣΟ Η ΦΩΤΙΑ...

Δέν μέ τρομάζει τόσο ἡ φωτιά, ὅσο ὁ ἄνθρωπος. Ἡ κτηνωδία καί ἡ διαστροφή του κινοῦνται ἀνεξέλεγκτα. Τίποτα δέν φαίνεται νά μπορεῖ νά σταματήσει τήν φρενήρη πορεία του στήν αὐτοκαταστροφή...

Ἡ ἁμαρτία ἔχει διασαλεύσει τόν πυρῆνα τῆς ὕπαρξής του, ὥστε νά τοῦ εἶναι ἀφόρητο νά ἀγαπήσει, νά ἐναρμονιστεῖ μέσα
στό κόσμημα πού λέγεται φύση.

Πλασμένος γιά τήν ὀμορφιά δεν ἀντέχει τήν ὀμορφιά ἔχοντας ἐπιλέξει τήν πιό φριχτή παραμόρφωση...τόν ἐγωϊσμό του!

π. Β.

29/6/07

Η ΑΘΗΝΑ ΑΥΤΟΚΤΟΝΗΣΕ...

" Ἡ Ἀθήνα αὐτοκτόνησε. Ἔχασε καί τόν τελευταῖο πνεύμονά της"
(φράση ἀπό σημερινή ἐφημερίδα).



Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ ἐλέησον ἡμᾶς καί τόν κόσμο σου.
Βοήθησέ μας νά καταλάβουμε τήν ἁμαρτία μας καί νά μετανοήσουμε.

Φώτισέ μας τό σκότος...

26/6/07

Ο ΑΓΓΕΛΟΣ ΚΑΙ ΤΟ ΚΡΕΜΜΥΔΙ...

Στους Αδελφούς Καραμάζωφ περιλαμβάνεται μια λαϊκή ιστορία, σχετικά με μια ηλικιωμένη γυναίκα που δεν έζησε σωστά και μετά θάνατο βρέθηκε σε μια λίμνη από φωτιά. Ο φύλακας Άγγελός της προσπαθούσε να κάνει ό,τι μπορούσε για να την βοηθήσει. Η μόνη καλή πράξη όμως που θυμόταν ότι έκανε αυτή η γυναίκα όταν ζούσε, ήταν που είχε δώσει κάποτε από τον κήπο της ένα κρεμμύδι, σε μια ζητιάνα. Πήρε λοιπόν ο άγγελος το κρεμμύδι, είπε στη γυναίκα να πιαστεί απ' αυτό κι άρχισε να την τραβά έξω από τη λίμνη.

Μέσα στη λίμνη όμως δεν ήταν μόνη της. Όταν οι άλλοι είδαν τι συνέβαινε, μαζεύτηκαν τριγύρω και κρεμάστηκαν πάνω της με την ελπίδα να συρθούν κι αυτοί έξω μαζί της. Τότε όμως η γυναίκα, με τρόμο και αγανάκτηση, άρχισε να τους κλωτσά. «Αφήστε με», φώναξε. «Έμένα τραβά έξω, όχι εσάς. Δικό μου είναι το κρεμμύδι, όχι δικό σας». Τη στιγμή που το είπε αυτό, το κρεμμύδι έσπασε στα δύο και η γυναίκα έπεσε πίσω, μέσα στη λίμνη. Και εκεί μέσα καίγεται μέχρι σήμερα.

Εάν η ηλικιωμένη γυναίκα έλεγε μόνο, «αυτό είναι το κρεμμύδι μας», δεν θα αποδεικνυόταν άραγε αρκετά δυνατό για να τους τραβήξει όλους έξω από τη φωτιά; Μόλις όμως είπε «είναι δικό μου, όχι δικό σας», έγινε κάτι λιγότερο από άνθρωπος. Με το να αρνηθεί το μοίρασμα, αρνήθηκε την προσωπικότητα της. Ο γνήσιος άνθρωπος, πιστός στην εικόνα της τρισυπόστατης Θεότητας, είναι αυτός που πάντοτε λέει όχι «εγώ», αλλά «εμείς», όχι «δικό μου» αλλά «δικό μας».

Επίσκοπος Διοκλείας Kάλλιστος WARE, Το μυστήριο του ανθρωπίνου προσώπου.

24/6/07

45 ΒΑΘΜΟΙ ΚΕΛΣΙΟΥ...


Δόξα τῷ Θεῷ γιά ὅλες τίς ὀμορφιές πού κρύβονται πίσω ἀπό ὅσα συναντοῦν τήν ξεθωριασμένη ματιά μας, ὅλα ὅσα δέν βλέπει τό κακομαθημένο μας βλέμμα, καί γιά ὅλα ὅσα καταστρέψαμε μόνοι μας καί πάλι δόξα, ἀφοῦ μέσα ἀπό αὐτά ἡ πρόνοιά Του κι ἡ ἀγάπη Του παραμένει ἄσβεστο φῶς, λύχνος μέσα στό σκοτάδι τῆς ἀσυδοσίας καί τῆς καταστροφῆς, νά μᾶς φωτίζει τό δρόμο.

Νόμιζα πώς τό τέλος τῆς διαδρομῆς εἶναι ἡ σύνεση κι ἡ ἀρετή. Κοιτάζοντάς μας, σακατεμένους πάνω στόν σακατεμένο πλανήτη μας εἶπα: "τέλος, χάσαμε τόν προορισμό καί βαδίζουμε στόν ὄλεθρο". Τό τέλος ὅμως εἶναι ἡ Ἀλήθεια, καί τό νά τήν ψάχνεις, κάνει τό ταξίδι μας ἀκόμα ζωντανό.

Κι ἄν «χάνουμε τό παιχνίδι» μέ τόν κόσμο πού διαλύουμε κομμάτι - κομμάτι, κι ἄν διαλύουμε τήν γῆ μας κάτω ἀπό τά πόδια μας, δέν διαλύεται ὁ δρόμος μας πρός τόν Θεό. Τό τέλος τῆς διαδρομῆς δέν ἔχει τό ὄνομα καμιᾶς ἀρετῆς, οὔτε αὐτῆς πού ἀρνηθήκαμε, μολύνοντας τά πάντα στήν πλάση.

Ἔχει τό ὄνομα Ἀλήθεια κι εἶναι ὁ Χριστός. Κι ἔτσι μπορῶ νά συνεχίσω περπατώντας μέ θάρρος πάνω στό κουφάρι τῆς φύσης χωρίς πανικό. Μπορῶ ἀκόμα νά βαδίσω πάνω στά κουφάρια ἀνθρωπίνων συνειδήσεων, ἀκόμα καί τῆς δικῆς μου, μέ ἐλπίδα. Ἡ Ἀλήθειά Του μπορεῖ νά ἀποκαλύπτεται παντοῦ καί πάντα, πίσω ἀπό τίς σκοτεινές γωνιές καί μέσα ἀπό τήν βρωμιά τοῦ κόσμου. Ὁ ἴδιος Χριστός καί τότε καί τώρα καί πάντα. Τό Φῶς τό Ἱλαρόν γλυκαίνει τίς καρδιές ὅσων τό ζητοῦν, ἀκόμα κι ἄν τά μάτια μας ἀντικρύσουν τόν ἥλιο νά γκρεμίζεται, κι ὁ Λόγος Του θά μένει στόν αἰῶνα. Παρηγοριέμαι ἀπό τίς σκέψεις αὐτές καί δέν φοβᾶμαι. " Γνώσεσθε τήν ἀλήθειαν κι ἡ ἀλήθεια ἐλευθερώσει ὑ(ἡ)μᾶς" ...

Εὐχαριστῶ γιά ὅλα τά δειλινά πού πέρασα μπροστά ἀπό τήν πανδαισία τοῦ ἡλιοβασιλέματος. Δόξα τῷ Θεῷ γιά ὅσα εἶδα καί γιά ἐκεῖνα τά ἀγαπημένα πρόσωπα πού φωτίζονταν στό πλάι μου ἀπό τά ἴδια χρυσοπόρφυρα χρώματα... κυρίως γι' αὐτά τά πρόσωπα. Δόξα τῷ Θεῷ...

Ἄμπυ Ν.

22/6/07

40 ΒΑΘΜΟΙ ΚΕΛΣΙΟΥ...

Καθώς σιγοβράζουμε στό Ἀθηναϊκό τσιμεντοκαμίνι (πού ἐμεῖς φτιάξαμε κι ὄχι καποιοι ἄλλοι), καθώς γκρινιάζουμε ἰδροκοπῶντας ἀπό τούς καύσωνες (πού ἐμεῖς προκαλέσαμε κι ὄχι καποιοι ἄλλοι), ἄς θυμόμαστε πώς λίγο παρά ἔξω ὑπάρχουν ἄνθρωποι πού ζοῦν πιό κοντά στόν τρόπο πού ὅρισε ὁ Θεός...

...και τό παιχνίδι τῶν παιδιῶν ἕνα ἀτέλειωτο πάρε δῶσε μέ τήν θάλασσα εἶναι...

...ὅπου κι ἀν σταθεῖς πιό εὔκολη εἶναι ἡ δοξολογία...

...ξεχνιέσαι ἀπό τά παιχνιδίσματα τοῦ ἥλιου...


Καί τήν ὥρα τοῦ ἑσπερινοῦ νοιώθεις πιότερο τά λόγια τοῦ ὕμνου:

Φῶς ἱλαρον ἁγίας δόξης ἀθανάτου Πατρός,

Οὐρανίου, ἁγιου, μάκαρος Ἰησοῦ Χριστέ,
Ἐλθόντες ἐπι τήν ἡλίου δύσιν, ἰδοντες φῶς ἑσπερινόν,
Ὑμνοῦμεν Πατέρα, Υἱόν, καί Ἅγιον Πνεῦμα, Θεόν,
Ἄξιον σε ἐν πᾶσι καιροῖς ὑμνεῖσθαι φωναῖς αἰσίαις,
Υἱέ Θεοῦ, ζωήν ὁ διδούς,
Διό ὁ κόσμος σέ δοξάζει...



Ο, ΤΙ ΑΓΑΠΑΜΕ ΓΝΩΡΙΖΟΥΜΕ...

Οἱ ἄλλοι εἶναι ἡ κόλαση καί ὁ παράδεισός μας. Tό ἀλωνάκι πού ἀλέθεται ὁ ἐγωκεντρισμός μας. Oἱ ἄλλοι εἶναι οἱ μάρτυρες πώς ὑπάρχουμε. Ὁ καθρέφτης πού ψάχνουμε τό ποιοί εἴμαστε ἤ πώς δείχνουμε. Ἡ ἀνταλλαγή τῆς σχέσης καί μόνο μᾶς πλάθει. Ἄλλοι, πάρα πολλοί ἄλλοι εἶμαι ἐγώ καί ὅ,τι κάνω. Mέσα μου γίνεται συνωστισμός! Zωντανοί ἄλλοι καί κάποιοι νεκροί, περισσότερο ζωντανοί ἀπό κάποιους πού ζοῦν ἀκόμα. Nεκροί πού ὅσο περνᾶ ἁ καιρός καί ἡ ἀγάπη τους ἀποσαφηνίζεται, μέ πλησιάζουν πιό κοντά. Mόνο ὅ,τι ἀγαπᾶμε γνωρίζουμε, δέν ὑπάρχει ἄλλο σχολειό. Ὅλα τ’ ἄλλα, φαντασιώσεις ἐγωισμοῦ καί σκιές ὀνείρων, στιγμιαῖες. (Μ. Βαμβουνάκη)


21/6/07

Η ΑΛΑΖΟΝΕΙΑ ΤΟΥ ΒΙΟΥ

«...ἡ ἀλαζονεία τοῦ βίου, οὐκ ἔστιν ἐκ τοῦ πατρός, ἀλλ’ ἐκ τοῦ κόσμου ἐστί»

Ἁγ. Ἰωάννης Θεολόγος, ἐπιστολή Α΄, 2, 16.

Ἡ ἁμαρτία, πού συνθέτει ὅλες τίς ἁμαρτί­ες τοῦ κόσμου, εἶναι «ἡ ἀλαζονεία τοῦ βίου». Εἶναι ἡ πρώτη ἁμαρτία σ’ ὅλους τούς κόσμους: ἡ ἁμαρ­τία τοῦ Σατανᾶ. Καί ἡ πηγή ὅλων τῶν ἁμαρτιῶν. Αὑτή ἦταν, αὐτή καί γιά πάντα παραμένει. Θά μπορούσαμε νά ποῦμε: ἡ ἀλαζονεία εἶναι ἡ παν-αμαρτία. Κάθε ἁμαρτία μέ τό ζωντανό νεῦρο της βγαίνει μέσα ἀπό αὐτήν καί κρατιέται μ' αὐτήν. «Ἡ ἀλαζονεία τοῦ βίου» εἶναι ὑφασμένη ἀπό ἀμέ­τρητες ποικιλόμορφες ἀλαζονεῖες, μεγάλες καί μι­κρές, βραχυχρόνιες καί μακροχρόνιες.

Νά ἀναφέ­ρουμε τίς πιό σημαντικές: ἡ ἀλαζονεία γιά τήν δό­ξα (ἐπιστημονική, πολιτική, γενικά τῆς κοινωνικῆς θέσης), ἡ ἀλαζονεία τῆς ὀμορφιᾶς, ἡ ἀλαζονεία τοῦ πλούτου, ἡ ἀλαζονεία τῆς ἀγαθοεργίας, ἡ ἀλαζο­νεία τῆς ταπεινοφροσύνης (ναί! λόγω ταπεινοφρο­σύνης !), ἡ ἀλαζονεία τῆς ἐλεημοσύνης, ἡ ἀλαζονεία τῆς ἐπιτυχίας... Ποιά εἶναι ἡ ἀρετή, πού ἡ ἀλαζονεία δεν την μεταμορφώνει σέ πάθος; Ἰδού, ἡ ἀλαζονεία τῆς προσευχῆς, μεταμορφώνει τόν προσευ-χόμενο σέ φαρισαῖο, καί τόν νηστευτή σε αὐτόχειρα. Ἔτσι, κάθε ἁμαρτία εἶναι στήν πραγματικότη­τα ἁμαρτία μέ ἀλαζονεία, ἀφοῦ ὁ Σατανάς εἶναι στήν πραγματικότητα Σατανάς μέ ἀλαζονεία.

Ἐάν δέν ὑπῆρχε ἡ ἀλαζονεία, δέν θά ὑπῆρχε ἁμαρτία οὔ­τε στόν ἀγγελικό, οὔτε στόν ἀνθρώπινο κόσμο. Ὅ­λα αὐτά «οὐκ ἔστιν ἐκ τοῦ πατρός». Ἔστιν ἐκ τοῦ πατρός ὁ μονογενής Υἱός τοῦ Θεοῦ. Κι Αὐτός εἶναι ἡ ἐνσαρκωμένη καί ἡ προσωποιημένη ταπεινοφρο­σύνη σέ ὅλες τίς θεϊκές τελειότητές του. Καί στοό Εὐαγγέλιό Του ἡ ἀρχική ἀρετή, ἡ παν-αρετή εἶναι ἡ ταπεινοφροσύνη (βλ. Ματθ. ε', 3). Ναί, ταπεινο­φροσύνη, ὡς μόνο φάρμακο γιά τήν ἀλαζονεία, καί ὅλες τίς ἄλλες ἁμαρτίες.

π. Ἰουστῖνος Πόποβιτς, Ἐρμηνεῖα ἐπιστολῶν Ἁγ. Ἰωάννου Θεολόγου, ἐκδ. Ἐν πλῷ.

19/6/07

ΣΤΟΝ ΑΔΕΛΦΟ ΠΟΥ ΔΟΚΙΜΑΖΕΤΑΙ ΑΠΟ ΠΕΙΡΑΣΜΟ...

Πρῶτα-πρῶτα, παιδί μου, δέν γνωρίζουμε τόν τρόπο πού οἰκονομεῖ ὁ Θεός τή ζωή μας καί ὀφείλουμε νά Τοῦ παραδίνουμε τόν ἑαυτό μας νά τόν κυβερνήσει - πράγμα πού ὀφείλουμε ἀκριβῶς νά κάνουμε καί σ᾽ αὐτήν τήν περίσταση. Γιατί θά δυσκολευτεῖς, ἄν θελήσεις νά κρίνεις μέ ἀνθρώπινα κριτήρια ὅσα σοῦ συμβαίνουν, ἀντί ν᾽ ἀφήσεις στό Θεό κάθε μέριμνά σου. Πρέπει λοιπόν, ὅταν σέ περικυκλώνουν θλιβεροί καί πιεστικοί λογισμοί, νά κραυγάζεις στό Θεό: «Κύριε, οἰκονόμησε αὐτήν τήν ὑπόθεση, ὅπως Σύ θέλεις καί ὅπως γνωρίζεις».

Γιατί πολλά θέματα τά τακτοποιεῖ ἡ Πρόνοια τοῦ Θεοῦ διαφορετικά ἀπ᾽ ὅ,τι νομίζουμε ἤ ἐλπίζουμε. Καί οἱ ἐλπίδες πού τρέφαμε γιά μερικά πράγματα, ἀπό τήν πείρα ἀποδείχτηκαν λαθεμένες. Μέ λίγα λόγια, πρέπει νά δείχνεις μακροθυμία τήν ὥρα τοῦ πειρασμοῦ καί νά προσεύχεσαι καί νά μήν προσπαθεῖς ἤ νά νομίζεις ὅτι μέ ἀνθρὠπίνους λογισμούς, ὅπως εἶπα, θά ξεπεράσεις λογισμούς δαιμονικούς.

Ὁ ἀββάς Ποιμένας ἐπειδή τά γνώριζε αὐτά, ἔλεγε ὅτι ἡ ἐντολή «νά μή μεριμνήσεις γιά τήν αὐριανή ἡμέρα» (Ματθ. 6, 34), ἀπευθυνόταν σ᾽ ὅσους βρίσκονται σέ πειρασμό. Ἄν λοιπόν, παιδί μου, πιστεύεις ὅτι αὐτά εἶναι ἀληθινά, ἐγκατάλειψε κάθε δικό σου λογισμό - καί ἄν ἀκόμα εἶναι συνετός - καί κράτησε τήν ἐλπίδα σου στό Θεό. Σ᾽ Αὐτόν πού δίνει περισσότερα ἀπό ὅσα Τοῦ ζητᾶμε ἤ μποροῦμε νά φανταστοῦμε (Ἐφ. 3, 20).

Θά μποροῦσα νά σοῦ ἀπαντήσω σ᾽ ὅλα ὅσα εἶπες, ἀλλά δέν θέλω νά ἔλθω σέ ἀντίθεση οὔτε μέ σένα οὔτε μέ τόν ἴδιο τόν ἑαυτό μου. Τό μόνο πού λέω εἶναι νά στερεωθεῖς στήν ὁδό πού ὁδηγεῖ στήν ἐλπίδα τοῦ Θεοῦ. Γιατί αὐτή ἡ ὁδός εἶναι ἡ πιό ἀσφαλής καί ἡ πιό ἀμέριμνη. Ὁ Θεός μαζί σου.

Ἀββᾶ Δωροθέου Ἐπιστολές - Ἐπιστολή Η´

17/6/07

ΤΑ ΕΙΚΟΝΙΣΜΑΤΑ

Tά μάτια στίς βυζαντινές εκόνες, γίων καί μαρτύρων, τά κστατικά, εναι διαφορετικά π' τν ρχαίων γαλμάτων.


- δόξα τς πατρίδας μου διπλ κι' πέραντη χαρά προσφορά, νθρώπινη, δική σου παρηγοριά καί διδαχή σου.



Σ' λόκληρη τήν ρθωση, τήν ρθρωση το ραίου σώματός των, εναι περοπτικά σχεδόν, τά λληνικά γάλματα καί στήν εγενική θωριά, τό βλέμμα δείχνει λλο νά θεωρε.



O γιοι μονάχο δέ σ' φήνουνε, τό στρογγυλό τους μάτι λάνοιχτο, κι' σάν κπληκτο, σέ παρακολουθε σέ μυστικήν, νδόμυχη τένιση σέ δηγε για νά πιστέψεις στό δικό τους ραμα μέ πάσαν τήν ποταγή.




χι πιά φοβισμένη, μά φωτισμένη π' τς ψυχς τό νόημα πού ντελήφθη καί μολογεί.


(Ζωή Καρέλλη, ἀπό Tά ποιήματα, τόμος β΄, Oἱ ἐκδόσεις των Φίλων 1973)

14/6/07

ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΕΠΙΛΟΓΗ...

χ! τό μέγα μυστήριο τῆς ἐλεύθερης ἐπιλογῆς! Ἔχουν χυθεῖ ὠκεανοί μελάνης στούς αἰῶνες γιά τά πόσο ἐλεύθεροι εἴμαστε. Πιστεύω πώς ὁ ἄνθρωπος καθορίζεται ἀπό τρία κομμάτια του: Tήν κληρονομικότητά του, τήν ἀγωγή καί τό περιβάλλον του, καί τήν ἐλευθερία του.

Tήν τρομερή ἐλευθερία του πού μπορεῖ νά φέρει τούμπα καί τά δύο προηγούμενα. Φοβόμαστε ὅμως νά εἴμαστε ἐλεύθεροι, γιατί ἡ ἐλευθερία ἀπαιτεῖ δουλειά κι εὐθύνη. Προτιμοῦμε νά ζαρώνουμε σέ μιά «ξεκούραστη» δυστυχία, σέ μιά ἡδονική γκρίνια, ἀπό τούς ἀνοιχτούς ορίζοντες.


Ἄν δέν μπορούσαμε νά διαλέγουμε ἐλεύθερα, δέν θά εἶχε νόημα νά ἔρθει ὁ Xριστός νά μᾶς καλέσει νά τόν διαλέξουμε. Ὅλα θά ἦταν καλουπωμένα καί ἀκίνητα ἐρήμην μας. Mοῦ φαίνεται πολύ ἄνοστη καί γελοία ἡ θεωρία τοῦ ντετερμινισμοῦ (ντετερμινισμός ἤ αἰτιοκρατία, εἶναι ἡ θεωρία πού ὑποστηρίζει ὅτι ὅλα τά γεγονότα προσδιορίζονται ἀπό μηχανιστικές αἰτίες). Δυστυχῶς ἤ εὐτυχῶς, εἴμαστε ἐλεύθεροι ἀκόμα καί νά μήν εἴμαστε ἐλεύθεροι.

Πόσο μ’ ἀρέσει ἡ φράση: Γεννηθήκαμε μέ τό πρόσωπο πού μᾶς χάρισε ὁ Θεός καί μέ τά χρόνια ἀποκτοῦμε τά πρόσωπο πού μᾶς ἀξίζει!

Μάρω Βαμβουνάκη

13/6/07

ΥΠΕΡ ΥΓΕΙΑΣ...

...Χριστοδούλου Ἀρχιερέως καί ὑπέρ ἰάσεως αὐτοῦ. Ἀμήν.

9/6/07

ΚΑΝΤΕ ΤΗΝ ΑΓΑΠΗ ΝΟΜΟ...

Λεωνς ρμησε συγκράτητα καί, χωρίς να ζητήσει πό κανέναν τήν δεια, νέβηκε τό σκαλί το (Δεσποτικο) θρόνου. να σούσουρο συμ­παθητικς πορίας σκορπίστηκε να γύρω. Κατόπι, μέσως, μιά πόλυτη σιωπή. φωνή του κούστηκε, χερή, σχεδόν ρεθισμένη:

Να τόνε συμπαθήσουν, επε, ο συνάδελφοί το Μεγαλοχωριο, πού νέβηκε νά μιλήσει χωρίς τήν δεια τους. Νά τόνε συχωρέσει κι Μητροπολίτης κ' Προσφυγική νωση. μως νομίζει πώς συνάδελφος πού μίλησε πρίν, δέν μπόρεσε σως νά κφράσει λότελα κενα πού θελε νά πε σέ τούτη τή συγκι­νητική περίσταση. Πιστεύει κόμα πώς μέσα στό ναό του Θεο τς λήθειας καί τς γάπης χουνε θέση μόνο τά λόγια τς λήθειας καί τς γάπης. Καί μπροστά στίς γδοντατρες μικρές φλόγες, πού ντιπροσωπεύουν τήν παρουσία νάμεσό τους τν γδοντατριν σκοτωμένων, μόνο λήθεια κ' γάπη χει τό λόγο. Καί λοιπόν εναι καιρός να ψάξουμε πίσω πό τίς λέξεις ν θέλουμε νά βρομε τήν λήθεια καί τήν γάπη.

...Εναι λάθος, λέει, μεγάλο λάθος, πώς ο σκο­τωμένοι γυρεύουν για ν' πολυτρωθονε νέες νθρωποσφαγές, νέα φονικά, νέες τιμώσεις γυναικν, νέες θηριωδίες. χι... Ο νεκροί εναι πιά μέσα στήν οσία το Θείου. Εναι χωρίς πάθη καί χωρίς φανατισμούς. Μαζί μέ τή σάρκα τους γδύθη­καν λες τίς χτηνωδίες της. Ο νεκροί δέν πίνουν αμα. Πολύ περισσότερο δέν πίνουν τό αμα τν συναδέρφων τους. Κάθε νέος πόλεμος δέν εναι γιά νά φέρει καμιά ξόφληση. νοίγει μο­νάχα νέες μερίδες γιά ξόφληση. ν ο σκοτωμένοι μας μποροσαν τούτη τή στιγμή νά μιλήσουν, τά χλομά τους χείλη θά σάλευαν μονάχα πάνω στό μεγάλο λόγο το Χριστο: «γαπτε... Ερήνη μν...».

Θά λέγανε: « Εστε ο πολλοί. Κάντε τήν γάπη νόμο καί βάλτε τη νά σς κυβερνήσει. Μό­λις τό θελήσετε θά γίνει.»


Στρατῆ Μυριβήλη, Ἡ Δασκάλα μέ τά χρυσά μάτια, ἐκδ. Ἐστία

7/6/07

ΠΡΟΣΩΠΟΝ ΠΡΟΣ ΠΡΟΣΩΠΟΝ...


Εἶ­ναι τό λοι­πόν τό­σο πα­ρά­ξε­νο νά βλέ­πεις ξα­πλω­μέ­νος ἀ­νά­σκε­λα τόν οὐ­ρα­νό σάν ἔ­χει ὅ­λα τά μα­τά­κια του ἀνοιγ­μέ­να. Βρί­σκε­σαι μέ τόν Θε­ό «ἐ­νώ­πιος ἐ­νω­πί­ῳ, πρό­σω­πον πρός πρό­σω­πον». Οἱ πε­θα­μέ­νοι δέ θά χα­ροῦν πο­τές τους πιά τού­τη τή θε­ϊ­κή νύ­χτα, πού μέ κοι­τά­ζει μέ ὅλα της τ' ἄ­στρα και μέ φω­νά­ζει μέ τίς φω­νές τῶν τρι­ζο­νι­ῶν. Μή­πως εἶναι οἱ φω­νές τῶν πε­θα­μέ­νων πα­λι­κα­ρι­ῶν πού βγαί­νουν ἔ­τσι πα­ρα­πο­νι­ά­ρι­κα ἀ­πό τά ἔγ­κα­τα τῆς γῆς μα­ζί μέ τίς ρί­ζες καί μέ τά φύ­τρα ;

Συλ­λο­γι­έ­μαι: Τό­σα μι­λι­ού­νια χρό­νια τώ­ρα γεν­νι­ούν­ται τού­τα τά ζου­ζού­νια, τρα­γου­δᾶν ὅ­λα μα­ζί κά­θε νύ­χτα, καί πρίν πε­θά­νουν πα­ρα­δί­νουν τά μαν­το­λι­νά­κια τους στά παι­διά τους γιά νά κά­νουν τό ἴ­διο. Αὐ­τό εἰς αἰώ­νας αἰ­ώ­νων. Θάρ­θει, λέ­ω, μιά νύ­χτα πού θά'­ ναι πιά πο­λύ γριά ἡ γῆς. Ὅ­λοι τού­τοι οἱ ἄν­θρω­ποι, πού' ναι νά σα­στί­σεις μέ τή με­γα­λο­φυί­α τους, ὅλοι τοῦ­τοι πού κά­θουν­ται καί σκαρ­φί­ζουν­ται τίς τορ­πί­λες καί τ' ἀ­ε­ρο­πλά­να, θά' ναι ψι­λοκο­σκι­νι­σμέ­νο χῶ­μα. Κι ἡ ἀν­θρω­πό­τη­τα θά­ ναι πιά ἕνας θρῦ­λος, ἕνα κα­κό ὄνει­ρο πού δι­ά­βη­κε καί πά­ει. Θά τό ἀ­να­θυ­μι­οῦν­ται μό­νο πά­που πρός πά­που καί θά τ' ἀνι­στο­ροῦν στούς ἀπο­γό­νους τῶν τ' ἀρ­χαί­α δέν­τρα, σάν θά παίρ­νει νά φυ­σᾶ τ' ἀ­γέ­ρι καί θ' ἀρ­χί­ζουν οἱ φυλ­λω­σι­ές νά ψι­θυ­ρί­ζουν θυ­μη­τι­κά.

Ὡστό­σο καί κεί­νη τή νύ­χτα τά μι­κρά τρι­ζό­νια θά βγοῦ­νε νά τρα­γου­δή­σουν ὅλα μα­ζί κά­τω ἀπό τ' ἀ­μέ­τρη­τα ἀ­στέ­ρια τοῦ­τον τόν ἴδιο σκο­πό. Κι ὁ οὐ­ρα­νός θ' ἀν­θί­σει πά­λι ὅ­λες τίς ἀ­ση­μέ­νι­ες μαρ­γα­ρί­τες του καί θά σκύ­ψει ν' ἀ­φουγ­κρα­στεῖ τά κρου­σταλ­λέ­νια μαν­το­λι­νά­κια. Καί παν­τοῦ θ' ἀ­πλώ­νε­ται τό ἴ­διο πα­γω­μέ­νο μυ­στή­ριο. Τά νέ­α δά­ση θά βου­ζουν δί­χως νά πά­ρουν εἴδη­ση πώς δέν ὑ­πάρ­χουν πιά ποι­η­τές γιά νά ρι­μά­ρουν τή βου­ή τους καί στρα­τι­ῶτες νά τά κό­ψουν πα­λού­κια γιά συρ­μα­το­πλέγ­μα­τα. Κ' οἱ θά­λασ­σες θά δέρ­νουν τίς ἀ­δά­μα­στες ἀ­χτές καί θά πη­δᾶν ὁλοέ­να πά­νω ἀ­πό τίς ἀν­τάρ­τισ­σες ξέ­ρες, δί­χως ναά πο­λυσκο­τί­ζουν­ται γιά κεῖνο το ξιπ­πα­σμέ­νο ζων­τό­βο­λο, πού μιά φο­ρά κ' ἕ­ναν και­ρό πί­στε­ψε στ' ἀ­λή­θεια πώς ὁ­λα τά ἐ­ξαί­σια ἔρ­γα καί κι­νή­μα­τα τοῦ Θε­οῦ γί­νον­ταν γιά τή ζα­χα­ρέ­νια του. Ὡ­στό­σο σκο­τώ­νου­με καί ξε­κοι­λι­ά­ζου­με ἐν τῷ με­τα­ξύ γιά τήν «ἐ­λευ­θε­ρί­α τῶν λα­ῶν ».

Πᾶ­νε ρώ­τα ἕναν Ἰν­τιά­νο, ἕ­ναν Κι­νέ­ζο. Ὅ­λοι αὐ­τοί οἱ σκλά­βοι θά σοῦ ποῦν μ' ἕ­να στό­μα πώς πο­λε­μᾶν γιά τήν « ἐ­λευ­θε­ρί­α τῶν λα­ῶν ». Κα­νέ­νας τους δέ λέ­ει νά πο­λε­μή­σει μιά στα­λιά καί γιά τή δι­κιά του τή λευ­τε­ριά, π' ἀ­νά­θε­μά την !

Ἡ ζω­ή ἐν τά­φῳ, Στρα­τῆ Μυ­ρι­βή­λη, ἐκδ. Ἐστία

ΕΝΑΣ ΜΙΚΡΟΤΕΡΟΣ ΚΟΣΜΟΣ


Ἀναζητῶ μιάν ἀκτή νά μπορέσω νά φράξω

μέ δέντρα ἤ καλάμια ἕνα μέρος τοῦ ὁρίζοντα.

Συμμαζεύοντας τό ἄπειρο, νάχω τήν αἴσθηση:

ἤ πώς δέν ὑπάρχουνε μηχανές

ἤ πώς ὑπάρχουνε πολύ λίγες.

ἤ πώς δέν ὑπάρχουνε στρατιῶτες

ἤ πώς ὑπάρχουνε πολύ λίγοι.

ἤ πώς δέν ὑπάρχουνε όπλα

ἤ πώς ὑπάρχουνε πολύ λίγα, στραμμένα κι αὐτά πρός τήν ἔξοδο

τῶν δασῶν μέ τούς λύκους.

ἤ πώς δέν ὑπάρχουνε ἔμποροι

ἤ πώς ὑπάρχουνε πολύ λίγοι σέ ἀπόκεντρα

σημεία τῆς γῆς ὅπου ἀκόμη δέν ἔγιναν ἀμαξωτοί δρόμοι.

Τό ἐλπίζει ὁ Θεός

πώς τουλάχιστο μές στούς λυγμούς τῶν ποιητῶν

δέν θά πάψει νά ὑπάρχει ποτές ὀ παράδεισος.


Νικηφόρος Βρεττάκος - Ένας μικρότερος κόσμος

Ο ΚΟΣΜΟΣ ΣΚΛΗΡΑΝΕ ΠΟΛΥ...

κόσμος σκλήρανε πολύ, σκλήρανε, ξεράθηκε και ἄδειασε. Πέρασε τά ὅρια. Μικρές καλοσύνες, ἐδῶ κι ἐκεῖ, ἕνας Χριστιανός πάντα ὑπάρ­χει τρόπος νά προσφέρει, μά ὁ κόσμος δέν σώζεται πιά. Ὁ κόσμος αὐτός χά­θηκε, ὅποιος ἔχει τά μάτια ἀνοιχτά τό βλέπει καί τό παίρ­νει ἀπόφαση, μιά γιά πάντα. Χάθηκε μες στήν ἀλαζονεία τῶν ἐπιστημῶν του, μές στήν ἀπανθρωπιά τῶν μηχανῶν του, μες στήν φρενίτιδά του, πού τήν λέει πρόοδο, στό ἀέναο στριφογύρισμά του στό κενό, δίχως ἔρμα, δίχως σκοπό. Ὁ δύστηνος πλανήτης κλονίστηκε ἀνεπανόρθωτα, ἔχασε τήν ἰσορροπία του. Δέν τόν αἰσθάνεσαι νά τρικλίζει κάτω ἀπ' τά πόδια σου ;

Ἡ τρύπα τοῦ ὄζοντος

Ἄς πασχίσουμε, ἐμεῖς πού μένουμε ἐδῶ, νά πλησιάσουμε, ὅσο ἀντέχουμε, τό Ἐπέκεινα, καί ἄς προσευ­χόμαστε γιά τόν κόσμο πού σέρνεται ἀκράτητος, ἀπό τήν ἴδια δαιμονική ὁρμή του, πρός τήν τελική του συντριβή. Με­ρικοί θά βλέπουν τοῦτον ἐδῶ τόν ἀναμμένο φάρο μας, μοῦ φτάνει ἐμένα ἕνας τέτοιος προορισμός. Ἐνῶ ὁ κόσμος θά σβήνει, ὁ φάρος θά φωτίζει ἀκόμα τίς ὕστατες στιγμές του, θά σώζει, ὡς τό τέλος, μερικές ψυχές. Δέν ἐλπίζω πιά ἄλλο τίποτα. Ζοῦμε τήν τελευταία ὥρα τῆς ἀνθρωπότη­τας καί τοῦ κόσμου της, τήν ὥρα πού μπορεῖ νά βαστάξει ἕναν αἰώνα ἤ μερικούς αἰῶνες, μά δέν πρόκειται νά ἔχει συνέχεια...

Γιώργου Θεοτοκᾶ, Ἀσθενεῖς καί ὁδοιπόροι, ἐκδ. Ἐστία

5/6/07

ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΚΑΙ ΕΘΝΟΣ

Μέ ἀφορμή τήν ἐπιστολή ἑνός ἀναγνώστη (βλέπε σχόλια στό κείμενο μέ τίτλο 29 ΜΑΪΟΥ 1453), σκεφτήκαμε νά θίξουμε τό θέμα Ἐκκλησία καί Ἑλληνισμός, τό ὁποῖο ἀπασχολεῖ πολλούς ἀδελφούς καί πού σχετικά μέ αὐτό ὑπάρχουν πολλές τάσεις, ἀπό τίς ἀκραῖες ἐθνικιστικές, μέχρι ἐκεῖνες πού ὑποστηρίζουν ὅτι ἡ Ἐκκλησία θά πρέπει ὁπωσδήποτε νά χωριστεῖ ἀπό τό κράτος καί νά ἀποδεσμευτεῖ ἀπό τήν ὅποια ἐθνική της ὑπόσταση. Θά καταγράψουμε ἐδῶ διάφορες ἀπόψεις πού συνυπάρχουν μέσα στό χῶρο τῆς Ἐκκλησίας μας.

1) Ἀπόψεις πού ἐκφράζονται ἀπό πολιτικά κόμματα καί χαρακτηρίζονται ἀπό ἕνα ἀφόρητο ἑλληνοκεντρισμό, προγονοπληξία τοῦ τύπου ὅλα ξεκίνησαν ἀπό τούς Ἕλληνες, εἴμαστε ἀνώτεροι ὅλων κλπ. Οἱ ἀπόψεις αὐτές, νομίζουμε ὅτι ἐντάσσονται σέ μιά κομματική λογική καί δέν ἀφοροῦν τόν ὅποιο θεολογικό διάλογο. Ὅπως χαρακτηριστικά γράφει ὁ π. Γεώργιος Μεταλληνός: «Ὅπως, ἡ χωρίς ὀρθόδοξους προϋποθέσεις ὀρθοδοξολογία ἀποβαίνει ἐπιβλαβης γιά τήν Ὀρθοδοξία, το ἴδιο καί ἡ θρησκειοποίηση τῆς Ὀρθοδοξίας, συμπορευόμενη σέ μᾶς τούς νεο-έλληνες μέ τήν ἀρχαιοπληξία καί Ἑλληνομανία, βοηθεῖ τήν ἀνάπτυξη τοῦ ἐθνικισμού – ρατσισμοῦ, ὁδηγώντας στήν ἀπορθοδοξοποίηση τοῦ λαοῦ μας». (Βλέπε ὅλο τό κείμενο στό ΑΡΧΑΓΓΕΛΩΝ ΚΕΙΜΕΝΑ, 1/6/07, π. Γ. Μεταλληνός, Ἔθνος, ἐθνικισμός καί Ὀρθόδοξο φρόνημα).

2) Τήν ἄποψη πού ἐκφράζει μεγάλο μέρος τῶν Ὀρθοδόξων. καί πού ὑποστηρίζει ὅτι ἡ Ἐκκλησία παρ’ ὅλο τόν οἰκουμενικό της χαρακτῆρα, δέν μπορεῖ νά κόψει τούς δεσμούς της μέ τό ἔθνος, ἀφοῦ : «Οἱ Τοπικές Ἐκκλησίες πού αἰσθητοποιοῦν τό Ὅλο τῆς Καθολικῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ, σέ πολλές ἀπό τίς σημερινές περιπτώσεις ταυτίζονται πρός τίς Ἐθνικές Ἐκκλησίες πού μέ ἐσχατολογική αὐτοσυνειδησία ἐντός τῶν εὐχαριστηριακῶν πλαισίων, προβάλλουν τόσο πρωτογενῶς τήν ἄνω Ἱερουσαλήμ, ὅσο καί δευτερογενῶς τίς ἐπίγειες τοπικές γεωφυσικές, οἰκολογικές, ἱστορικές καί πολιτιστικές τους συναρτήσεις, ἐφ’ ὅσον αὐτές δέν παρεμποδίζουν τόν πρωτογενῆ σκοπό τους». (Βλέπε ὅλο τό κείμενο στό ΑΡΧΑΓΓΕΛΩΝ ΚΕΙΜΕΝΑ 2/6/07, Ἀρχ. Μᾶρκος Βασιλάκης, Ἐκκλησία Ἔθνος καί πατρίδα).

3) Τίς ἀπόψεις θεολόγων καί ἄλλων ἀδελφῶν πού ὑποστηρίζουν ὅτι πρέπει ὁπωσδήποτε νά διαχωριστεῖ ἡ Ἐκκλησία ἀπό τό ἔθνος. «Ἡ παρένθεση πού ἄνοιξε τό 1453, εἶίναι μᾶλλον καιρός νά κλείσει καί ἡ Ἐκκλησία νά ξαναγυρίσει στήν κυρίως ἀποστολή της, πού εἶναι ὁ εὐαγγελισμός καί ἡ μεταμόρφωση τοῦ κόσμου καί τοῦ ἀνθρώπου. Στήν δίψα τοῦ σημερινοῦ ἀνθρώπου γιά ζωή, ἡ Ἐκκλησία μπορεῖ καί ὀφείλει νά ἀπαντήσει μέ τήν δική της πρόταση ζωῆς, μέ τά δικά της «ρήματα ζωῆς αἰωνίου», καί ὄχι μέ τήν συνεχῆ ἐπίκληση τῆς προσφορᾶς της στούς ἀγῶνες τοῦ ἔθνους. Γι' αὐτό καί ἡ υἱοθέτηση ἑνός οἰκουμενικοῦ ἐκκλησιαστικοῦ λόγου, ἀπαλλαγμένου ἀπό τίς συνεχεῖς ἀναφορές στό ἐθνος καί στά σχήματα τῆς Κωνσταντίνειας περιόδου, δέν εἶναι ἁπλῶς ἕνα αἴτημα γνησιότητας καί πιστότητας πρός τήν ὀρθόδοξη παράδοση· εἶναι ταυτοχρόνως καί μιά ἀπολύτως ἀπαραίτητη καί ἐπείγουσα προϋπόθεση προκειμένου νά εἰσέλθει ἡ Εκκλησία μας στόν αἰώνα πού ζοῦμε καί νά μήν βρίσκει καταφύγιο σέ προηγούμενες ἐποχές», λέει ὁ θεολόγος Π. Καλαϊτζίδης, βλέπε ὅλο τό κείμενο ΑΡΧΑΓΓΕΛΩΝ ΚΕΙΜΕΝΑ 2/6/07, (Ζητεῖται νέος Ἐκκλησιαστικός λόγος).

Τό θέμα αὐτό τῆς σχέσης Ἐκκλησίας εἶναι τεράστιο, καί δέν μπορεῖ νά ἀναλυθεῖ σέ ἕνα ἰστότοπο. Ἐμεῖς τό θίγουμε ἁπλῶς, μιά καί τό ἀκοῦμε νά συζητιέται σέ διάφορες παρέες. Πάντως, ἐκεῖνο πού θέλουμε νά τονίσουμε εἶναι, ὅτι ἄν κάτι μᾶς γεμίζει χαρά κι ἐλπίδα, δέν εἶναι τό παρελθόν, ἀλλά τά ἔσχατα, τά ὁποία ποθοῦμε νά ζήσουμε τώρα. Μέσα στήν ἀφόρητη παρακμή τοῦ νεοελληνικοῦ βίου, ἐμεῖς (οἱ ἀνάξιοι κληρονόμοι) χαιρόμαστε γιά τά ὅσα σπουδαία μᾶς κληροδότησε ὁ Ἑλληνικός (καί ὄχι Ἑλλαδικός) πολιτισμός, μά μόνο στόν Χριστό ἐλπίζουμε καί στήν χάρη τοῦ Ἁγ. Πνεύματος.

Οἱ ὅποιες τάσεις (ἤ ἀποκλίσεις) κυριαρχοῦν σέ κάθε ἐποχή, δέν ἐμποδίζουν τήν ἁγιότητα τῶν μελῶν της. Ἔτσι, στόν 20ο αἰώνα εἴχαμε Ἁγίους ὅπως οἱ γέροντες Πορφύριος, Παΐσιος, Ἰάκωβος, κλπ, καί δίπλα τους πλειάδα ἀνωνύμων ἁγίων καί δικαίων. Τό ἴδιο θά συμβαίνει μέχρι τό τέλος τοῦ κόσμου, ἀνεξάρτητα ἀπό τό ἄν ἡ Ἐκκλησία στήν ἀνθρώπινη διάστασή της, θά περνᾶ περιόδους οἰκουμενικότητας, ἐθνοκεντρισμοῦ, ἤ «οἰκουμενισμοῦ». Θά ἐπανέλθουμε...