31/10/07

ΑΠΙΣΤΟΙ ΠΟΥ ΘΡΗΣΚΕΥΟΥΝ ΦΑΝΑΤΙΚΑ (2)

Τον 20ο αιώνα ο κομμουνισμός λειτούργησε σαν θρησκεία. Τα κομμουνιστικά κόμματα είχαν - έχουν- τους προφήτες τους (Μάρξ, Λένιν κλπ), τις Οικουμενικές Συνόδους τους ( 3η κομμουνιστική διεθνής) και τα δόγματά τους, τα οποία "οι πιστοί" έπρεπε να αποδέχονται άκριτα, αλλοιώς κατηγορούνταν σαν αιρετικοί.

Γινόταν τακτικά «εκκλησιασμός», δηλαδή τακτικές συναθροίσεις των συντρόφων (αδελφών), όπου οι καθοδηγητές (ιερείς) έκαναν θερμά κηρύγματα και τά μέλη έκαναν την αυτοκριτική τους (κάτι σαν δημόσια εξομολόγηση) και τραγουδούσαν με πάθος τα επαναστατικά τραγούδια (ύμνους) .

Είχαν ακόμα την δική τους ηθική που κάθε μέλος του κόμματος έπρεπε να ακολουθεί, διαφορετικά έπεφτε σε δυσμένεια. Είχαν επίσης τους μάρτυρές τους που τους τιμούσαν με γιορτές και τους έγραφαν τραγούδια (ύμνους), μα και την Ιερά εξέταση (μυστική αστυνομία) που εξολόθρευε όποιον διαφωνούσε με το κόμμα. Έκαναν πόλεμους (σαν τους θρησκευτικούς) για να διαδώσουν την ιδεολογία τους, και ιεραποστόλους που προσπάθησαν να κηρύξουν τον Μαρξισμό - Λενινισμό σ’όλο τον κόσμο.

Η ιστορία των κομμουνιστικών κινημάτων παρουσίασε ενθουσιαστικές τάσεις και μεσσιανικό όραμα, και προσδοκία στην μέλλουσα "βασιλεία" που θα έφερνε η δικτατορία του προλεταριάτου.

Οι κομμουνιστές πολέμησαν λυσσαλέα τις θρησκείες, μα στην ουσία τις αντικατέστησαν με μια καινούργια. Κάποιοι είπαν πως ήταν ένας ακραίος προτεσταντισμός στην πράξη...

30/10/07

ΑΠΙΣΤΟΙ ΠΟΥ ΘΡΗΣΚΕΥΟΥΝ ΦΑΝΑΤΙΚΑ...

«Οι μεγάλες μυθολογίες που οικοδομήθηκαν στη Δύση από τις αρχές του 19ου αιώνα δεν αποτελούν μόνο απόπειρες να πληρωθεί το κενό που άφησε η παρακμή της χριστιανικής θεολογίας και του χριστιανικού δόγματος. Είναι καθεαυτές ένα είδος θεολογίας της υποκατάστασης. Πρόκειται για σύστημα πίστης και επιχειρηματολογίας τα οποία ενδέχεται να διακρίνονται για τη σφοδρή αντιθρησκευτικότητά τους, να θέτουν ως αρχή έναν κόσμο δίχως Θεό και να αρνούνται τη μετά θάνατον ζωή, όμως η δομή τους, οι φιλοδοξίες τους, οι αξιώσεις τους από τους πιστούς, είναι βαθιά θρησκευτικές τόσο από πλευράς στρατηγικής όσο και αποτελέσματος.

Με άλλα λόγια, όταν σκεφτόμαστε τον μαρξισμό, όταν εξετάζουμε τις φροϋδικές και γιουγκανικές διαγνώσεις για τη συνείδηση, όταν εξετάζουμε τη θεωρία της στρουκτουραλιστικής ανθρωπολογίας για τον άνθρωπο, όταν εξετάζουμε όλα αυτά τα συστήματα από την οπτική γωνία της μυθολογίας, τα βλέπουμε ως καθολικά σύνολα, οργανωμένα βάσει κανόνων, ως συμβολικές εικόνες του νοήματος του ανθρώπου και της πραγματικότητας. Και όταν τα αναλύσουμε, θα διαπιστώσουμε ότι, αν και αρνούνται την παραδοσιακή θρησκεία (επειδή το καθένα μάς λέει, κοίταξε να δεις, δεν χρειαζόμαστε πλέον την παλιά εκκλησία - τέρμα το δόγμα, τέρμα η θεολογία), αποτελούν συστήματα που σε κάθε αποφασιστικό στάδιο φέρουν τα σημάδια ενός θεολογικού παρελθόντος. (...)


Ο μαρξισμός έχει τους δικούς του μύθους, τη δική του εικονογραφία, και αναφέρομαι στις καθιερωμένες εικόνες του Λένιν, στην αφήγηση της ζωής του Λένιν μέσα από εκατομμύρια ιστορίες, μύθους, όπερες, κινηματογραφικές ταινίες - ακόμα και μέσα από μπαλέτο. Ο μαρξισμός διαθέτει το δικό του λεξιλόγιο. Ο μαρξισμός έχει τα εμβλήματά του, τις συμβολικές χειρονομίες του, ακριβώς όπως κάθε υπερβατική θρησκευτική πίστη. (...)

Ομως ας μην εξαπατούμε τον εαυτό μας όσον αφορά την τραγική και διαβρωτική δύναμη αυτής της αποτυχίας - αν πρόκειται όντως για αποτυχία. Αυτό που διακυβεύτηκε δεν ήταν μια απλή, τεχνικής φύσεως κριτική ορισμένων οικονομικών θεσμών· οι γενιές των ανδρών και των γυναικών που πολέμησαν, πέθαναν και σκότωσαν δεν το έκαναν για τα θεωρητικά ζητήματα της επένδυσης, του καταμερισμού της εργασίας και των φάσεων του εμπορίου.

Το όραμα, η υπόσχεση, η έκκληση για την απόλυτη αφοσίωση και την ανανέωση του ανθρώπου ήταν, με την πλήρη έννοια των όρων, μεσσιανικά, θρησκευτικά, θεολογικά. Ή, για να δανειστώ τον τίτλο ενός περίφημου βιβλίου, είναι «Ο Θεός που απέτυχε».

Τζώρτζ Στάινερ, Νοσταλγία του απόλυτου, Αγρα 2007

26/10/07

ΜΕΓΑΝ ΕΥΡΑΤΟ ΕΝ ΤΟΙΣ ΚΙΝΔΥΝΟΙΣ...

Μέγαν εὕρατο, ἐν τοῖς κινδύνοις, σέ ὑπέρμαχον, ἡ οἰκουμένη,


Ἀθλοφόρε τά ἔθνη τροπούμενον.


Ὡς οὔν Λυαίου καθειλες τήν ἔπαρσιν,

ἐν τῷ σταδίω θαρρύνας τόν Νέστορα,


οὕτως Ἅγιε Μεγαλομάρτυς Δημήτριε,

Χριστόν τόν Θεόν ἱκέτευε, δωρήσασθαι ἡμῖν τό μέγα ἔλεος.


Ἀμήν.


25/10/07

ΠΙΣΤΟΙ ΕΚΤΟΣ ΟΡΙΩΝ...

Εἶναι σίγουροι πώς ὁ Χριστός γεννήθηκε μέ τό «παλαιό». Πώς ὅλοι ξεπουλᾶνε τήν Ὀρθοδοξία. Διαβάζουν τά σημάδια, ἐρμηνεύουν τίς προφητεῖες, πολεμοῦν τό 666 καί ἀνακαλύπτουν τόν Ἀντίχριστο. Δέν ἀγοράζουν τρόφιμα μέ barcode. Στά μοναστήρια τους κάνουν συνεχῶς ἐξορκισμούς. Πιστεύουν πώς γιά ὅλα φταῖνε οἱ Ἐβραίοι καί πώς ὅποιος δέν εἶναι μέ τό παλαιό ἡμερολόγιο θά πάει στήν κόλαση.

Θεωροῦν πώς τά παντελόνια στίς γυναῖκες εἶναι ἀνήθικα. Πώς ὅτι προέρχεται ἀπό τήν Δύση εἶναι σατανικό, χωρίς αὐτό νά τούς ἐμποδίζει κάθε τόσο νά ἀναμασοῦν διάφορες Ἀμερικανικῆς προελεύσεως συνομωσιολογίες (βλέπε πιό πάνω). Φοβίζουν καί μπερδεύουν τούς ἁπλούς ἀνθρώπους μέ τίς ἀπειλές καί τίς θεωρίες τους.


Μιλοῦν για παράδοση καί πατέρες ἐρμηνεύοντάς τους ὅπως θέλουν καί πάνω ἀπ’ ὅλα νομικά, καί θυμίζουν τούς ὁμολόγους τους φονταμενταλιστές σ’ ὅλο τόν κόσμο καί σέ ὅλες τίς θρησκεῖες. Καῖνε βιβλία (ὅπως οἱ Ἱεροεξεταστές τόν Μεσαίωνα) ὅταν νομίζουν ὅτι προσβάλουν τήν Ὀρθοδοξία, δυσφημίζοντας ἔτσι τήν Ἐκκλησία καί... διαφημίζοντας τά βιβλία αὐτά.

Τό ὅτι φταῖμε καί μεῖς πού τόσοι ἄνθρωποι ἀκολουθοῦν τίς παλαιοημερολογίτικες ὁμάδες εἶναι γεγονός. Ἄν δέν δίναμε ἀφορμές μέ διάφορα «παρατράγουδα», θά ἐπηρέαζαν λιγότερο κόσμο. Διαβᾶστε τί ἔλεγε γι αὐτούς ὁ μακαριστός γέροντας Παΐσιος:

«Καί ἐμεῖς βέβαια ἐδῶ στό Ἅγιον Ὄρος μέ τό παλιό πᾶμε. Ἀλλά εἶναι ἄλλη περίπτωση. Εἴμαστε ἐνωμένοι μέ τήν Ἐκκλησία, μέ ὅλα τά Πατριαρχεῖα, καί μ’ αὐτά πού ἔχουν τό νέο ἡμερολόγιο καί μ’ αὐτά πού ἔχουν τό παλιό ἡμερολόγιο. Ἀναγνωρίζομε τά μυστήριά τους καί αὐτοί τά δικά μας. Οἱ ἱερεῖς τους συλλειτουργοῦν μέ τούς ἱερεῖς μας. Ἐνῶ αὐτοί οἱ καημένοι ξεκόπηκαν. Οἱ περισσότεροι καί εὐλάβεια ἔχουν καί ἀκρίβεια καί ἀγωνιστικότητα καί ζῆλο Θεοῦ. Μόνο πού εἶναι ἀδιάκριτος, «οὐ κατ’ ἐπίγνωσιν». Ἄλλοι ἀπό ἁπλότητα, ἄλλοι ἀπό ἀμάθεια, ἄλλοι ἀπό ἐγωισμό, παρασύρθηκαν. Θεώρησαν τίς 13 μέρες θέμα δογματικό καί ὅλους ἐμᾶς πλανεμένους, καί ἔφυγαν ἀπό τήν Ἐκκλησία... Καί αὐτοί οἱ λίγοι πού ἔμειναν, ἔγιναν, δέν ξέρω καί ἐγώ, πόσα κομμάτια. Καί ὅλο καί κομματιάζονται καί ἀλληλοαναθεματίζονται καί ἀλληλοαφορίζονται καί ἀλληλοκαθαιροῦνται. Δέν ξέρεις πόσο ἔχω πονέσει καί πόσο ἔχω προσευχηθεῖ γι’ αὐτό τό θέμα. Χρειάζεται νά τούς ἀγαπᾶμε καί νά τούς πονᾶμε καί ὄχι νά τούς κατακρίνουμε, καί πιό πολύ νά προσευχόμαστε γι’ αὐτούς νά τούς φωτίσει ὁ Θεός, καί ἄν τύχει καμιά φορά καί μᾶς ζητήσει κανείς μέ καλή διάθεση βοήθεια, νά λέμε καμιά κουβέντα».

Ἀπό τό βιβλίο «Βίος γέροντος Παϊσίου τοῦ Ἁγιορείτου», Ἱερομονάχου π. Ἰσαάκ. (+)

24/10/07

ΠΙΣΤΟΙ ΜΕ ΖΗΛΟ ΜΩΡΟ...

Ὁ ζηλωτής ἄνθρωπος δέν φτάνει ποτέ στήν εἰρήνη τῆς διανοίας του· καί ὅποιος εἶναι ξένος τῆς εἰρήνης, αὐτός εἶναι ξένος καί τῆς χαράς· διότι ἐάν, ὅπως λένε, ἡ εἰρήνη εἶναι ἡ τέλεια ὑγεία τῆς διάνοιας, ὁ ζῆλος τότε εἶναι ἐνάντιος τῆς εἰρήνης, συνεπάγεται λοιπόν, ὅτι ὅποιος ἔχει ἀνόητο ζῆλο, αὐτός ἀσθενεῖ μεγάλη ψυχική ἀσθένεια.


Ἄνθρωπε, ἐσύ πού νομίζεις, ὅτι μέ τόν ζῆλο σου θεραπεύεις τά ξένα σφάλματα, διώχνεις τήν ὑγεία ἀπό τήν ψυχή σου· ἄν ἀληθινά ἐπιθυμεῖς νά θεραπεύσεις τούς ἀσθενεῖς στήν ψυχή, γνώριζε καλά, ὅτι οἱ ἀσθενεῖς καί οἱ ἄρρωστοι στήν ψυχή χρειάζονται περισσότερο συμπάθεια παρά ἐπίπληξη· καί πάλι, ὅταν ἐσύ δέν ἔχεις συμπάθεια πρός τούς ἄλλους, προξενεῖς στόν ἑαυτό σου μεγάλη ψυχική βλάβη.

Οἱ ἄνθρωποι δέν κρίνουν τόν ζῆλο ἀπό τά εἴδη τῆς σοφίας, ἀλλά ἀπό τίς ἀρρώστιες στήν ψυχή, ὁ ὁποῖος (ζῆλος) εἶναι ἀποτέλεσμα μικρῆς νοημοσύνης καί πολλῆς ἀνοησίας. Ἡ ἀρχή τῆς σοφίας τοῦ Θεοῦ εἶναι ἡ ἐπιείκεια καί ἡ πραότητα, ἡ ὁποία (σοφία) ὑποφέρει τίς ἀσθένειες τῶν ἀνθρώπων, καί αὐτό εἶναι κατόρθωμα γενναίας καί μεγάλης ψυχῆς· διότι λέει ὁ ἀπόστολος Παῦλος, ἐσεῖς οἱ δυνατοί νά βαστάζετε τίς ἀσθένειες τῶν ἀδυνάτων, καί νά διορθώνετε τόν φταίκτη μέ πνεῦμα πραότητας· ἀπό τούς καρπούς τοῦ πνεύματος λαμβάνει ὁ ἀπόστολος τήν εἰρήνη καί τήν ὑπομονή.


(Ἀββᾶ Ἰσάακ τοῦ Σύρου, Λόγος ΝΗ΄, Περί τῆς βλάβης ἀπό τόν ἀνόητο ζῆλο πού νομίζεται ὡς θεῖος, Εὐρεθέντα Ἀσκητικά, ἐκδ. Ρηγόπουλου).

22/10/07

ΠΙΣΤΟΙ ΧΑΜΕΝΟΙ ΣΤΗΝ ΘΕΩΡΙΑ...

Ἔχουν διαβάσει Μάξιμο Ὁμολογητή καί Γρηγόριο Νύσσης. Ἴσως νά ἀνθολόγησαν τούς πατέρες καί τόν Πλωτῖνο. Πέρασαν ἀτέλειωτες ὥρες συζητώντας περί τῶν προβλημάτων τῆς Ὀρθοδοξίας. Ἴσως κάποτε νά εἶχαν ἐνθουσιασμό, μά τώρα ὅλα τούς φαίνονται στραβά κι ἀπέλπιδα. Οἱ ἐπίσκοποι ἔτσι, οἱ παπάδες ἀλλοιῶς, ἡ Ἐκκλησία ἀκόμα χειρότερα. Θεολογία τῆς γκρίνιας πού’λεγε κάποιος. Κάνουν ἀναλύσεις ἐπί ἀναλύσεων καί πολλές φορές ἔχουν δίκιο. Σαφῶς ὑπάρχουν πολλά κακά στόν κόσμο τοῦτο καί συνεπῶς καί στούς ἀνθρώπους τῆς Ἐκκλησίας.

Τούς ξεφεύγει τό βασικό: Πίστη σημαίνει σχέση μέ τόν Χριστό, σχέση ζωντανή, σχέση εὐχαριστιακή στήν πράξη, σχέση ἀγάπης μέ τόν πλησίον. Νά μήν σέ νοιάζει τί κάνουν οἱ ἄλλοι, μά μόνο ὁ ἑαυτός σου. Πίστη σημαίνει νά ἐγκεντρίσεις τήν ζωή σου στό Εὐαγγέλιο, νά πεινᾶς καί νά διψᾶς γιά τήν Ἀλήθεια μέχρι τό τέλος τῆς ζωῆς σου. Νά ζεῖς σέ διαρκῆ κατήχηση, νά μετέχεις τῶν μυστηρίων, νά'χεις πνευματική καθοδήγηση. Τόν ποιόν θά διαλέξουμε νά μᾶς συντροφεύσει στόν δρόμο μας, τό νά μήν πέσουμε σέ «ἐκκλησιαστικές κακοτοπιές», εἶναι ἀποκλειστικά δική μας εὐθύνη, ὄχι τῶν ἄλλων.

Ὅποιος δέν τό καταλαβαίνει αὐτό ἔχει πολύ δρόμο νά διανύσει. Ἡ λογική μας (καί συνεπῶς ἡ γνώση) σαφῶς παίζει ρόλο στόν δρόμο τῆς σωτηρίας μας, τό ἴδιο καί τό συναίσθημά μας. Ὅμως ὅλα αὐτά πρέπει νά ἀνακαινιστοῦν γιατί δέν χωρᾶ καινούργιο κρασί σέ παλιούς ἀσκούς. Χρειάζεται συντριβή κι ὁμολογία τῆς ἀποτυχίας μας, νά φωνάξουμε ἀπό τά βάθη τῆς ψυχῆς μας «Χριστέ, φώτισον μου τό σκότος», μέχρι νά «καταντήσουμε πάντες εἰς τὴν ἑνότητα τῆς πίστεως καὶ τῆς ἐπιγνώσεως τοῦ υἱοῦ τοῦ Θεοῦ, εἰς ἄνδρα τέλειον, εἰς μέτρον ἡλικίας τοῦ πληρώματος τοῦ Χριστοῦ», μέχρι νά φτάσουμε νά λέμε μέ ὅλη μας τήν ὕπαρξη « ζῶ δέ οὐκέτι ἐγώ, ζῇ δέ ἐν ἐμοί Χριστός».

(συνεχίζεται...)

19/10/07

ΠΙΣΤΟΙ ΧΩΡΙΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑ...

Δηλώνουν Χριστιανοί, χωρίς νά ξέρουν τί εἶπε ὁ Χριστός, ἀμφισβητοῦν τήν Θεϊκή Του φύση, ἀμφιβάλλουν γιά τήν ἀνάσταση, ἀντιλαμβάνονται τήν Ὀρθοδοξία σάν φολκλόρ καί δέν ξέρουν τήν παράδοση τῶν πατέρων. Δέν ἐκκλησιάζονται, στούς ναούς μπαίνουν συνήθως γιά κερί ἤ γιά νά προσευχηθοῦν ὅταν δέν ἔχει ἀκολουθίες. Πολλοί ἔχουν ἀρνητικές ἐμπειρίες ἀπό κάποιους κληρικούς ἤ καί τόν «θεολόγο» τοῦ σχολείου. Ἑπηρεάζονται ἀπό τίς διάφορες ἀντιευαγγελικές θεωρίες πού παρουσιάζονται κατά καιρούς (ὅπως ὁ Κώδικας Ντά Βίντσι, τό δῆθεν εὐαγγέλιο τοῦ Ἰούδα κλπ.) καί ἀπό τά ἐχθρικά πρός τήν Ἐκκλησία δημοσιεύματα.

Τούς βλέπουμε νά ἔρχονται βιαστικοί στίς μεγάλες γιορτές στό τέλος τῆς Θείας Λειτουργίας γιά νά κοινωνήσουν κι ὕστερα νά φεύγουν ἀμέσως. Τούς βλέπουμε στά μυστήρια νά μιλοῦν καί νά κάνουν φασαρία. Στίς δύσκολες στιγμές ὅμως θά προσευχηθοῦν στόν (τόσο ἄγνωστό τους Θεό), θά κάνουν τάματα, θά παρακαλέσουν νά μνημονευτοῦν τά ὀνόματά τους σέ κάποιο μοναστήρι.

Ὅλοι αὐτοί οἱ βαπτισμένοι ἀδελφοί μας, πρόβατα ἀπολωλότα τῆς ποίμνης τοῦ Καλοῦ Ποιμένα, τήν ἀλήθεια ζητοῦν βαθειά μέσα στήν καρδιά τους, ὅμως δέν ξέρουν τόν τρόπο νά τήν βροῦν γιατί δέν γνωρίζουν τό πρόσωπο τοῦ Χριστοῦ μας. Τούς ἀγαπᾶμε κι αἰσθανόμαστε μεγάλη εὐθύνη γι αὐτούς. Ἄν ἐμεῖς οἱ πιό ἐκκλησιαστικοί εἴχαμε μεγαλύτερη μετάνοια, ἄν κληρικοί καί λαϊκοί εἴχαμε περισσότερη ἀγάπη καί δείχναμε καλύτερο παράδειγμα, ἴσως τά πράγματα νά ἦταν λίγο διαφορετικά. «Ὁ μέν θερισμός πολύς, οἱ δέ ἐργάται ὁλίγοι. Δεήθητε οὖν τοῦ Κυρίου τοῦ θερισμοῦ ὅπως ἐκβάλη ἐργάτας εἰς τόν θερισμόν αὐτοῦ». Ἀμήν.

(συνεχίζεται...)


17/10/07

ΠΙΣΤΗ ΣΕ ΠΟΙΟΝ ΘΕΟ;

Νά λοιπόν πού φτάσαμε κι ἐμεῖς στήν Ἑλλάδα, σέ αὐτή τήν κατάσταση πού κάποτε ἀκούγαμε γιά τίς χῶρες τῆς Δύσης καί μᾶς φαινόταν περίεργη. Οἱ περισσότεροι Ἕλληνες δηλώνουν ὅτι πιστεύουν στόν (ὅποιο) Θεό, ἀλλά δέν θέλουν νά ἔχουν σχέση μέ τήν Ἐκκλησία, οὔτε μέ τούς «παπάδες», καί προτιμοῦν νά σχηματίζουν οἱ ἴδιοι τό πιστεύω τους, μακριά ἀπό «δόγματα καί ἀγκυλώσεις», ὅπως λένε. Μετά ἀπό τήν πτώση τοῦ «ὑπαρκτοῦ σοσιαλισμοῦ», οἱ ἄνθρωποι συζητοῦν καί πάλι γιά τό ὑπερβατικό, ἀλλά τό ἀναζητοῦν ἰδιωτικά, προτιμοῦν νά κατασκευάζουν οἱ ἴδιοι τήν πίστη τους.

Ἡ προκατάληψη πρός τούς κληρικούς (κάποιες φορές δικαιολογημένα), τά σκάνδαλα πού ἀποκαλύπτονται, ἡ ἀρνητική στάση τῶν Μ.Μ.Ε. (ἀλλά καί ἡ παρουσία διαφόρων αὐτόκλητων ἐκκλησιαστικῶν τηλε-μαϊντανῶν), ἡ δυσκολία πολλῶν ἐξ ἡμῶν νά διαλεχθοῦμε μέ τόν σύγχρονο ἄνθρωπο, ἀλλά καί ἡ σύγχιση πού ἐπικρατεῖ στήν ἐποχή μας, στρέφουν τούς νέους ἀνθρώπους πρός τόν συγκρητισμό. Σύμφωνα μέ τήν Συνοδική ἐπιτροπή ἐπί τῶν αἱρέσεων τῆς Ἐκκλησίας, στήν χώρα μας ὑπάρχουν 74 Χριστιανικές αἱρέσεις καί 422 (!) ἐξωχριστιανικές καί παραθρησκευτικές ὁμάδες.

Ταυτόχρονα, εἴτε τό θέλουμε, εἴτε ὄχι, ἡ πατρίδα μας γέμισε ἀπό μετανάστες πού ἦρθαν γιά νά μείνουν καί πού πιστεύουν στίς δικές τους θρησκείες. Ἁργά ἡ γρήγορα, θά γίνει ὁ διαχωρισμός Κράτους καί Ἐκκλησίας καί ἐμεῖς θά πρέπει νά ἀποδεχτοῦμε (παρά τά ὅποια προνόμια πού σίγουρα θά ἔχουμε), ὅτι θά εἴμαστε μιά ὁμολογία ἀνάμεσα στίς ἄλλες.

Ἕνα ἐπιτακτικό ἐρώτημα παρουσιάζεται σέ ὅλους ἐμᾶς πού θέλουμε νά λεγόμαστε Ὀρθόδοξοι Χριστιανοί. Εἴμαστε ἰκανοί νά ἀποδεχτοῦμε τή νέα πραγματικότητα καί νά προσπαθήσουμε νά ἐπανευαγγελίσουμε τούς ἀδελφούς μας, ὄχι μέ τό δάχτυλο σηκωμένο, ἀλλά μέ τήν στάση τῆς ζωῆς μας καί μέ τό φρόνημα τῶν Ἀποστόλων; Εἴμαστε ἔτοιμοι νά διαλεχθοῦμε μέ τούς ἄλλους καί νά βροῦμε τήν γλῶσσα ἐκείνη πού θά συγκινεῖ τούς νέους ἀνθρώπους; Εἴμαστε ἔτοιμοι νά ἀφήσουμε τίς (ψευδο) βεβαιότητές μας καί νά μιλᾶμε ὄχι σάν δικαστές, ἀλλά ὡς ἀλιεῖς ψυχῶν, ἔτοιμοι νά γίνουμε «τοῖς πᾶσιν τά πάντα», γιά νά ζήσει ὁ κόσμος;

(συνεχίζεται...)

15/10/07

«Believing without belonging» καί «Βelonging without behaving»

Στό χάραμα τοῦ καινούργιου αἰώνα, ἡ θρησκευτικότητα τῶν Χριστιανῶν τῆς Εὐρώπης ἔχει ἤδη περάσει σέ μιά καινούργια φάση τῆς ἱστορίας. Παρ’ ὅτι ἀρκετοί πιστοί δηλώνουν ὅτι πιστεύουν στόν Θεό (στίς καθολικές χῶρες τό ποσοστό εἶναι σαφῶς μεγαλύτερο ἀπό τίς προτεσταντικές), ἡ ἀπομάκρυνση ἀπό τίς ἐκκλησίες εἶναι πλέον πραγματικότητα. Ὅλο καί περισσότεροι ἄνθρωποι ζοῦν ἕνα θρησκευτικό συγκρητισμό, ὅπου προτιμοῦν νά διαμορφώνουν οἱ ἴδιοι τό πιστεύω τους, ἀρνούμενοι τά δόγματα τῶν ὁμολογιῶν πού ἀνήκουν. Μια θρησκεία do it yourself – φτιάξ’το μόνος σου – κυριαρχεῖ πλέον στήν πλειοψηφία τῶν Εὐρωπαίων, καί οἱ κοινωνιολόγοι περιγράφοντας τήν κατάσταση μιλοῦν πλέον γιά πίστη (πίστη σέ κάποια ἰδιοκατασκευασμένη ἀντίληψη τοῦ Θεοῦ), χωρίς ἐκκλησιαστική ἔνταξη (believing without belonging), καί γιά πιστούς ἑνός δόγματος πού ὅμως δέν ἐκκλησιάζονται (belonging without behaving).

Μιά ματιά στήν Νεοελληνική πραγματικότητα μᾶς ὁδηγει κατ’ ἀναλογίαν σέ παρόμοια συμπεράσματα.

Ἔρευνα πού ἔγινε στήν Ἑλλάδα παρουσιάζει τό 92,7 % τοῦ πληθυσμοῦ νά δηλώνουν Ὀρθόδοξοι, τό 74,9 % νά δηλώνουν ὅτι εἶναι ἀρκετά θρῆσκοι (χωρίς ὅμως αὐτό νά σημαίνει ὅτι ὅσοι τό δηλώνουν συμμετέχουν στίς ἀκολουθίες τῆς Ἐκκλησίας), τό 42,1 % δηλώνουν ὅτι θρησκεύουν πολύ καί 46,2 ὅτι προσεύχονται πολύ, (χωρίς ὅμως αὐτό νά σημαίνει ὅτι γνωρίζουν τί πιστεύουν, οὔτε ὅτι γνωρίζουν ἀκριβῶς τήν προσευχή ὡς ζωντανή καί συνεχῆ σχέση μέ τόν Θεό). Ἕνα 26 % δηλώνει ὅτι ἐκκλησιάζεται συχνά, ἀλλά βέβαια τά ποσοστά τῶν συμμετεχόντων στούς ναούς τίς Κυριακές δέν φανερώνουν κάτι τέτοιο.

Σύμφωνα μέ τά στοιχεῖα αὐτά(*), θά λέγαμε ὅτι στήν Ἑλλάδα σήμερα, ὑπάρχει ἕνα πολύ μεγάλο ποσοστό συνανθρώπων μας πού δέν γνωρίζει ποιός ἀκριβῶς ἦταν ὁ Χριστός, δέν ἔχει διαβάσει ποτέ τό Εὐαγγέλιο, καί ἔχει ἀναμίξει σ’αὐτό πού ἀποκαλεῖ Ὀρθόδοξη πίστη διάφορες δοξασίες καί ἀντιλήψεις, ἕνα κρᾶμα ἀπό διάφορες θρησκεῖες, φιλοσοφίες καί δεισιδαιμονίες. (Ἡ διδασκαλία τῶν θρησκευτικῶν δέν μποροῦμε νά ποῦμε ὅτι εἶχε ἰδιαίτερη ἀποτελεσματικότητα στήν κατήχηση τῶν Νεοελλήνων, ἰδίως τά τελευταῖα χρόνια, καί ἡ καχυποψία τοῦ λαοῦ πρός τούς ἀνθρώπους τῆς Ἐκκλησίας ὁδήγησε σταδιακά στήν ἀπαξίωση τοῦ Ἐκκλησιαστικοῦ λόγου).

Συνεπῶς καί στήν χώρα μας ἕνα μεγάλο ποσοστό , ἴσως τά 2/3 τοῦ πληθυσμοῦ ἄν ἀναλύσουμε τά παραπάνω στοιχεῖα, ἀντιλαμβάνεται τό θέμα τῆς πίστης στόν Θεό σάν ἕνα super market, ὅπου ὁ καθένας διαλέγει ὅ, τι θέλει καί παρ’ ὅλα αὐτά δηλώνει Ὀρθόδοξος.

(συνεχίζεται...)

* ΣΤΟΙΧΕΙΑ: Βασιλική Γεωργιάδου, Ἠλίας Νικολακόπουλος, Ἐκκλησιασμός, Θρησκευτικότητα καί προσευχή: Μιά ἀσύμπτωτη σχέση. Ἀπό τό βιβλίο Πολιτική, Κοινωνία, Πολίτες, Ἀνάλυση δεδομένων τῆς εὐρωπαϊκῆς κοινωνικῆς ἔρευνας, ΕΚΚΕ, Ἀθήνα, 2007.

11/10/07

ΦΟΒΟΣ ΠΑΝΩ ΑΠ' ΤΗΝ ΠΟΛΗ...


Σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία που έδωσε η αστυνομία, μέχρι τον Σεπτέμβριο, στην Αττική διαπράχθηκαν :

55 ανθρωποκτονίες, 62 βιασμοί, 127 υποθέσεις σεξουαλικής εκμετάλλευσης, 3.610 περιπτώσεις πλαστογραφίας,
1.460 ληστείες, 26.872 κλοπές και διαρρήξεις, 9.312 κλοπές τροχοφόρων, 485 υποθέσεις απάτης, 37 υποθέσεις εκβιασμών, 539 παραβάσεις του νόμου περί όπλων, 154 ληστείες σε τράπεζες , 42 υποθέσεις λαθρεμπορίου ,
147 θανάτοι από ναρκωτικά (σε όλη την χώρα). Συνελήφθησαν 9.802 άτομα σε 7.055 υποθέσεις.

Πως πρέπει να σταθεί κανείς μπροστά σε αυτά τα νούμερα που καθρεφτίζουν την κατάσταση της κοινωνίας; Πως να μπορέσει να διώξει το αίσθημα ανασφάλειας που κυριαρχεί στην πόλη; Πως να καθησυχάσει ένα γονιό που τρέμει για το παιδί του; Πως να αντιμετωπίσει τις εύκολες λύσεις του τύπου "άν φύγουν οι ξένοι θα λυθούν όλα"; Πως να καθησυχάσει τις φοβίες που κυριαρχούν σε πολλές ψυχές;

Είναι αλήθεια ότι η Ελληνική κοινωνία βρέθηκε τα τελευταία χρόνια σε μια κατάσταση δύσκολη. Την δεκαετία του εξήντα οι Αθηναίοι κοιμόντουσαν τα καλοκαίρια στις αυλές και οι πόρτες έμεναν ξεκλείδωτες. Σἠμερα οι πόρτες έγιναν θωρακισμένες και τα παράθυρα έχουν κάγκελα.


Μεγάλη η πρόκληση για κάποιον που θέλει να ονομάζεται Χριστιανός. Που σημαίνει να μην πανικοβάλλεται, να μην τρομοκρατείται, να μην ηθικολογεί, να μην καταφεύγει αμυντικά σε μια νοσταλγία του παρελθόντος, να μην αφήνει τον φόβο να καθορίζει την ζωή του.


"Ἡ τελεία ἀγάπη ἔξω βάλλει τόν φόβον" και μείς που ονειρευόμαστε την βασιλεία του Θεού, ας μην φοβόμαστε τίποτε. Ας κάνουμε κάθε μέρα τον σταυρό μας κι ας πορευόμαστε, αφημένοι στο θέλημα του Κυρίου. Ό,τι είναι να μας συμβεί, Θεού θέλημα είναι. Κι αν είναι να υποφέρουμε από κάποιο πειρασμό βίας, ας είναι δοκιμασία που θα μας οδηγήσει πιό κοντά στον Χριστό.

Ας είναι η πείνα και η δίψα να φτάσουμε σε αυτή την "τελεία αγάπη" το μόνο μέλημά μας κι ας πλημμυρίζει η χαρά κι η ευχαριστία το νου και την καρδιά μας κάθε στιγμή της ζωής μας. Αμήν.

10/10/07

ΟΛΑ ΤΑ ΠΑΝΤΑ ΑΛΛΑΞΑΝΕ...

Διάγραμμα της ΕΜΥ, πού δείχνει τίς ἀνώτερες θερμοκρασίες στήν Ἀθήνα, ἀπό τό 1955 μέχρι σήμερα. Μέχρι τό 1975 ἡ μέση ὑψηλότερη θερμοκρασία ὴταν 32,6. Σκεφθεῖτε πώς μέχρι τότε οἱ Ἀθηναίοι κοιμόνταν στίς βεράντες καί τίς ταράτσες ὅταν ἔκανε τήν... ὑπερβολική ζέστη τῶν 32 βαθμῶν. Σ' αυτή τήν θερμοκρασία σήμερα λέμε ὅτι δρόσισε. Γι αὐτό οἱ μεγαλύτεροι μᾶς λένε γιά τά δροσερά καλοκαίρια τῆς Ἀθήνας καί δέν μποροῦμε νά τό καταλάβουμε. Δέν ἔχει πιά ἡ χώρα μας εὔκρατο κλῖμα, ἀλλά ὑποτροπικό.


Τό κλῖμα τοῦ πλανήτη ἄλλαξε. μᾶλλον ἀνεπιστρεπτί. Τά παγόβουνα λυώνουν, ἡ τρύπα τοῦ ὄζοντος μεγαλώνει, οί θάλασσες μολύνονται ἀσταμάτητα, ὁ ὑδροφόρος ὀρίζοντας δηλητηριάζεται, ἡ ἀτμόσφαιρα ρυπαίνεται, οἱ θερμοκρασίες αὐξάνονται.

Ὁ πλανήτης μας μπορεῖ νά ἀργοπεθαίνει γιά ἐκατοντάδες ἤ καί χιλιάδες χρόνια (ἐκτός ἄν φροντίσουμε νά ἐπιταχύνουμε τό τέλος πυρηνικά). Ἄς ἀναγνωρίσουμε τήν πραγματικότητα κι ἄς μήν φοβόμαστε, παρά μόνο γιά τήν ἀπολογία πού θά δώσουμε καί γιά τό ἄν ζήσαμε εὐλογημένα κι εὐχαριστιακά τήν ἡμέρα μας. Ἄς ἀποδεχτοῦμε τήν ζοφερή πραγματικότητα γιά νά μήν παριστάνουμε τίς στρουθοκαμήλους, ἀλλά καί γιά νά μήν τρομάζουμε ἀπό κάποια τηλεκαλογερομέντιουμ, πού μᾶς προσδιορίζουν μέ ἀκρίβεια τόν χρόνο τῆς κρίσεως, παρά τά ὅσα λέγει ὁ Κύριος : «Περί δέ τῆς ἡμέρας ἐκείνης ἤ τῆς ὥρας οὐδείς οἶδεν, οὐδέ οἱ ἄγγελοι ἐν οὐρανῷ οὐδέ ὁ υἱός, εἰ μή ὁ πατήρ»(Μαρκ. 13,27).

8/10/07

ΜΟΝΟΣ ΣΤΟ ΔΙΑΔΙΚΤΥΟ

Ἀργά τή νύχτα στό σκοτεινό δωμάτιο, ἔξω ἡ πόλη βρυχᾶται μέ τούς θορύβους τῶν μηχανῶν, καί ἡ ὀθόνη φεγγίζει τίς διαστάσεις τοῦ δωματίου. Τά δάχτυλα κουράστηκαν ἀπό τό χτύπημα τῶν πλήκτρων, πρῶτα στό φόρουμ, ὕστερα στό Antiterror, τό νέο διαδικτυακό παιχνίδι πού μέ μανία ἀφιερώθηκε τίς τελευταῖες μέρες. Ἐκατοντάδες Μουτζαχεντίν πέφτουν νεκροί ἀπό τό Glock 17 καί τό AW Super Magnum του. Πίνει ἕνα ἀκόμη καφέ γιά νά ἀντέξει. Εἵκοσι ὥρες πέρασαν.

Παλιότερα περιπλανιόταν ἀστάματητα σέ διάφορα sites, μάζευε ἔλεγε γνώσεις, μά κουράστηκε, πού νά τίς θυμᾶσαι τόσες πληροφορίες. Βαρέθηκε. Κατέβασε χιλιάδες τραγούδια, δεκάδες ταινίες, πού νά τά ἀκούσει ὅλα αὐτά, ὅλο κατεβάζει καινούργια.

Τώρα πιά δέν πολυβγαίνει. Μετά τήν σχολή κάποια ἀστεῖα μέ τούς συμφοιτητές καί πίσω στό σπίτι. Δύσκολη ἡ ἐπικοινωνία, δύσκολες οἱ σχέσεις, πολλές οἱ ἀπογοητεύσεις. Στό διαδίκτυο τά πράγματα γίνονται πιό εὔκολα. Μιλάει μέ ὅποιον θέλει, ὅσο θέλει, δέν ἔχει καμμιά δέσμευση, καμμιά ἀποτυχία. Κι ὕστερα ἡ χαρά τῶν παιχνιδιῶν, ὥρες ἀτέλειωτες, ἔνταση ἐξασφαλισμένη, ἡ δίψα γιά τή νίκη, ὁ χρόνος νά περνᾶ ἀνέμελα.

Ἀπό τήν χλωμή πραγματικότητα προτιμᾶ νά ζεῖ τήν εἰκονική. Ἀπό τόν γκρίζο κόσμο τῶν μεγάλων, στό πολύχρωμο σύμπαν τοῦ παγκόσμιου χωριοῦ. Ξεχνιέται, δέν χρειάζεται ἄλλο νά λυπᾶται γιά τόν παραλογισμό τοῦ κόσμου. Ἄς φωνάζει ὁ κολλητός του πού δέν βλέπονται πιά. Καλά εἶναι καί τά e-mail. Κάποιος παλιός φίλος τοῦ εἶπε, ὅτι ὅλα αὐτά πού κάνει εἶναι σά ναρκωτικό, πώς πρέπει νά βγεῖ στήν ἀληθινή ζωή, νά σχετιστεῖ, νά μιλήσει πρόσωπο μέ πρόσωπο, νά μάθει ἀπό τίς ἀποτυχίες. Πώς τό νά σκοτώνει ἠλεκτρονικά μέ τίς ὥρες τοῦ διαστρέφει τήν προσωπικότητα, τόν γεμίζει ἐπιθετικότητα, τόν κάνει ἀναίσθητο στόν ἀνθρώπινο πόνο, ἀδιάφορο γιά τόν θάνατο. Κουταμάρες εἶπε, παιχνίδια εἶναι μόνο.

Νωρίς τό πρωῒ στό σκοτεινό δωμάτιο, ἔξω ἡ πόλη ξυπνᾶ κι ἡ ὀθόνη φωτίζει τά ἀδρά χαρακτηριστικά τοῦ προσώπου του. Εἶναι μόνος, νοιώθει μόνος, εἶναι νέος, μά νοιώθει πολύ κουρασμένος. Τά βλέφαρα βαραίνουν κι ἀποκoιμιέται μέ τά ροῦχα στό κρεββάτι. Στό βαρύ του ὕπνο του θά δεῖ μάχες καί σκοτωμούς, τρομοκράτες καί ὄπλα. Κι ἴσως κάποια στιγμή νά ὀνειρευτεῖ πώς ἔχει φίλους πού τόν ἀγαποῦν καί τούς ἀγαπᾶ, πώς δέν εἶναι πιά μόνος καί πώς εἶναι ἡ ζωή του λουσμένη στό φῶς...

4/10/07

ΧΩΡΙΣ ΣΧΟΛΙΑ...


Στην επιχείρηση εξασφάλισης οικονομικής συνδρομής από την Ε.Ε., ο υπουργός Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων παρουσίασε και τα πρώτα στοιχεία από το μέγεθος των ζημιών που προκάλεσαν οι φετινές φωτιές.


Κάηκαν περισσότερα από 3,5 εκατ. στρέμματα,

από τα οποία, τα 2 εκατ. στρέμμ. ήταν αγροτικές εκτάσεις,

και το 1,5 εκατ. στρέμματα δάση και δασικές εκτάσεις.


Κατεστραμμένα είναι 4,5 εκατομμύρια ελαιόδεντρα,
γεγονός που σημαίνει μειωμένη παραγωγή λαδιού κατά 40.000 τόνους
ή το 10% της συνολικής παραγωγής, αξίας πάνω από 130 εκατ. ευρώ.


Κάηκαν επίσης 30.000 στρέμματα αμπέλια
και χιλιάδες στρέμματα με άλλες δενδρώδεις καλλιέργειες.


Στον κτηνοτροφικό τομέα «χάθηκαν» 30.000 ζώα (κυρίως αιγοπρόβατα) και 15.000 μελίσσια.

"Ε" - 03/10/2007


3/10/07

ΜΙΑ ΣΗΜΑΝΤΙΚΗ ΕΚΔΟΣΗ


Ὁ Θεοφάνης μᾶς ἄφησε τήν ὑπέροχη Χρονογραφία του, τήν ὁποία συνέγραψε κατά τά ἔτη 811-814 μ.Χ. Εἶναι ἕνα ἰδιότυπο εἶδος μεταξύ ἱστορίας καί ἀπομνημονευμάτων μέ ἐξιστόρηση τῶν γεγονότων κατ’ ἔτος, πού ἀρχίζει ἀπό τά χρόνια τοῦ Διοκλητιανοῦ (284 μ.Χ) καί φτάνει μέχρι τήν πτώση τοῦ Μιχαήλ Ραγκαβέ (813μ.Χ). Ἀποτελεῖ τήν πιό σημαντική ἱστορική πηγή τῆς περιόδου καί εἶναι πράγματι μιά ἀποκάλυψη.

Ὁ Θεοφάνης μᾶς παίρνει ἁπαλά ἀπό τό χεράκι καί μᾶς ταξιδεύει στόν χῶρο καί τόν χρόνο, ἀπό ἔτος σέ ἔτος, γιά νά μᾶς διδάξει, νά μᾶς ὠφελήσει καί νά μᾶς συγκινήσει...Μιλάει γιά ὅλους καί γιά ὅλα μέ ἀντικειμενικότητα, εἰλικρίνεια καί ἐλευθερία. Μᾶς δινει τήν ἰδιοσυγκρασία τοῦ ἀνθρώπου καί τήν νοοτροπία ἑνός ὁλόκληρου λαοῦ.

Μετάφραση π. Ἀνανία Κουστένη (τήν εὐχή του νά' χουμε), ἐκδ. Ἀρμός.

1/10/07

ΤΟ ΠΑΡΑΠΟΝΟ

Ὀδυσσέα Ἐλύτη (*)


Ἐδῶ στοῦ δρόμου τά μισά

ἔφτασε ἡ ὥρα νά τό πῶ

ἄλλα εἶναι ἐκεῖνα πού ἀγαπῶ

γι' ἀλλοῦ γι' ἀλλοῦ ξεκίνησα.


Στ' ἀληθινά στά ψεύτικα

τό λέω καί τ' ὁμολογώ.

Σά νά 'μουν ἄλλος κι ὄχι ἐγώ

μές στή ζωή πορεύτηκα.


Ὅσο κι ἄν κανείς προσέχει

Ὅσο κι ἄν τά κυνηγᾶ,

πάντα πάντα θά 'ναι ἀργά

δεύτερη ζωή δέν ἔχει.



Ἔρχεται κάποια στιγμή στή ζωή, ὅταν διαψευστοῦν τά ὄνειρα τά ἐφηβικά καί σκορπιστοῦν στόν ἄνεμο τοῦ κόσμου οἱ οὐτοπίες, πού νοιώθεις τό λοξοδρόμημα, τό ξαστόχημα τῆς στράτας σου.

***

Ψάχνεις νά’ βρεις τί ἔφταιξε, πού πῆγαν οἱ ιδέες καί τά λόγια τά μεγάλα κι εὐγενικά, ἀναρωτιέσαι γιατί ἄλλα ἔχεις θαμμένα στήν καρδιά, κι ἀλλιώτικα πορεύεσαι.

***

Ἔχει δίκιο πού γράφει ἔτσι ὁ ποιητής, δέν ἔχει δεύτερη ζωή νά ξαναπροσπαθήσεις, κι ὅσο κι ἄν παλεύεις τίποτε δέν γίνεται, ἄν μπούσουλας δέν ὑπάρχει νά σέ βγάλει ἀπό τό σκοτάδι.

Εἶναι ἡ μετάνοια ὁ μόνος τρόπος νά' χει δεύτερη εὐκαιρία ἡ βιοτή μας. Γι αὐτό εἴμαστε στήν ἐκκλησία, ὄχι τῆς θρησκείας καί τοῦ νόμου τηρητές, ἀλλά τῆς Ζωής τῆς Ἀληθινής ἐραστές. Μέχρι τό τέλος, κάθε μέρα, κάθε στιγμή, ζητᾶμε νά γίνει ἡ ζωή Του ζωή μας, ἀεί χαίροντες, διψασμένοι γιά τό ὕδωρ τό ἀλλόμενον εἰς ζωήν αἰώνιον...