27/3/12

Ο ε­ξαι­ρε­τι­κός κύ­ριος Λά­ζα­ρος


Η κα­να­δι­κής πα­ρα­γω­γής ται­νί­α του 2011 Monsieur Lazhar, δη­μι­ουρ­γός της ο­ποί­ας εί­ναι ο Philippe Falardeau, α­πο­τε­λεί μια ευ­χά­ρι­στη έκ­πλη­ξη. (Ελληνικός τίτλος: Ο ε­ξαι­ρε­τι­κός κύ­ριος Λά­ζα­ρος, διάρκεια 94΄. Προτάθηκε για Oscar ξενόγλωσσης ταινίας και πήρε 8 βραβεία σε διάφορα φεστιβάλ.)


26/3/12

COURAGEOUS: Ιεραποστολή στην οθόνη...

 
Εί­δος εν α­νε­παρ­κεί­α οι Χρι­στι­α­νι­κές ται­νί­ες. Έ­χουν γυ­ρι­στεί πάμ­πολ­λες α­ρι­στε­ρές ται­νί­ες (στην Ελ­λά­δα με πολ­λά ε­κα­τομ­μύ­ρια του Ε­λη­νι­κού δη­μο­σί­ου), πολ­λές αν­τι­χρι­στι­α­νι­κές ή αν­τι­εκ­κλη­σι­α­στι­κές ται­νί­ες σ’ ό­λο τόν κό­σμο, αλ­λά σπά­νια βλέ­που­με ται­νί­ες φτι­αγ­μέ­νες α­πό Χρι­στια­νούς. Πό­σο μάλ­λον ό­ταν ο σκη­νο­θέ­της και σε­να­ρι­ο­γρά­φος εί­ναι ι­ε­ρέ­ας μιας Χρι­στι­α­νι­κής προτεσταντικής ο­μο­λο­γί­ας, ο οποίος συνειδητοποιώντας ότι ο κινηματογράφος επηρεάζει πολύ περισσότερο από το κήρυγμα στην εκκλησία, αποφάσισε να ιδρύσει κινηματογραφική εταιρεία και να κάνει ιεραποστολή μέσω της οθόνης!
 Ας α­φή­σου­με προς το πα­ρόν τα… αν­τι­αι­ρε­τι­κά μας κι ας χαι­ρε­τί­σου­με την δη­μι­ουρ­γι­κή έμ­πνευ­ση των (κα­τά τον Ά­γιο Νε­κτά­ριο) πλη­γω­μέ­νων Χρι­στια­νών....


20/3/12

ΟΣΤΙΣ ΘΕΛΕΙ...



Απομαγνητοφωνημένη ομιλία του π. Χριστοδούλου Μπίθα

Στο μέσον της Μ. Τεσσαρακοστής, την Γ'  Κυριακή των Νηστειών η εκκλησία μας θυμίζει. Μας παρηγορεί και μας θυμίζει. Τι είναι η ορθόδοξη χριστιανική πίστη; Για ποιο λόγο ήρθε ο Κύριος στη γη; Γιατί σταυρώθηκε και αναστήθηκε; Γιατί νηστεύουμε; Ποιος είναι ο λόγος που ακολουθούμε το ευαγγέλιο; 

Πριν μας διηγηθεί ο ευαγγελιστής Μάρκος το σημερινό περιστατικό εξιστορούνται τα εξής: Πρώτα ο απόστολος Πέτρος ομολογεί ότι ο Χριστός είναι ο Μεσσίας. Αμέσως μετά, όταν ο Κύριος λέει ότι πρόκειται να πάθει, να σταυρωθεί και σε τρεις μέρες να αναστηθεί, ο Πέτρος, που δεν είχε δεχθεί ακόμη τον φωτισμό του Αγίου Πνεύματος, σκεπτόμενος αγαπητικά προς τον Κύριο, αλλά ως θρησκευτικός άνθρωπος,αφού τον πήγε πιο πέρα, άρχισε να τον επιτιμά! Στην ουσία του έλεγε "μην μιλάς για μαρτύριο". Τολμάει να επιτιμήσει τον Χριστό, γιατί δεν καταλαβαίνει. 

Γνωρίζουμε τον παρορμητικό χαρακτήρα του Πέτρου, γνωρίζουμε ότι ήταν ένας άνθρωπος ικανός για το καλύτερο, για το σπουδαιότερο, αλλά ταυτόχρονα έπεφτε θύμα της ιδιοσυγκρασίας του της ορμητικής και δεν καταλαβαίνει τι λέει ο Κύριος. Έχει την εντύπωση ότι αν Τον κρύψει, αν μείνει στο όρος Θαβώρ στη Μεταμόρφωση, αν Τον εμποδίσει να πάει στο πάθος, τότε όλα θα είναι στη θέση τους. Παρόλα όσα έχει ακούσει, βρίσκεται ακόμα καθηλωμένος σε μια σχέση συναλλαγής με τον Θεό. Θα πούμε τα πράγματα που πρέπει, θα κάνουμε αυτά που ορίζει η θρησκεία μας και όλα θα είναι ωραία και καλά. Και τότε τι ακούει από τον Χριστό; Μια πάρα πολύ σκληρή κουβέντα. "Ύπαγε οπίσω μου σατανά". Αυτή τη στιγμή, δηλαδή του λέει, λειτουργείς εντελώς δαιμονικά, πειρασμικά. Δεν καταλαβαίνεις τίποτα. Δεν καταλαβαίνεις ακριβώς για ποιο πράγμα σας μιλάω. 

Δεν είναι παράξενο αυτό. Πριν τον φωτισμό της Πεντηκοστής, πολλές φορές οι μαθητές, ενώ ήταν τόσο πολύ κοντά στον Κύριο, ενώ Τον αγαπούσαν πολύ, ενώ πίστευαν στα λόγια Του, δεν μπορούσαν να συνειδητοποιήσουν για τι πράγμα τους μίλαγε. Είχαν την εντύπωση ότι ήταν απλώς ένας πιο προοδευτικός δάσκαλος, με μεγαλύτερη καρδιά, που ξεπερνούσε τον καθωσπρεπισμό τής τότε εποχής. "Ύπαγε οπίσω μου σατανά, δεν καταλαβαίνεις τι σου λέω". Όπως δεν καταλάβαμε κι οι περισσότεροι από εμάς τα 2.000 χρόνια αυτά που λέμε ότι ο χριστιανισμός κυριάρχησε στη γη, αλλά που βλέπουμε τώρα να συρρικνώνεται εξαιτίας των αμαρτιών μας.

Τι λέει το χωρίο; Ας μείνουμε στο βασικότερο σημείο του. "Όστις θέλει οπίσω μου ελθείν, απαρνησάσθω εαυτόν και αράτω τον σταυρόν αυτού και ακολουθείτω μοι". Αυτό ακριβώς είναι και το νόημα της σημερινής ημέρας. Γι' αυτό ακριβώς προσκυνάμε τον σταυρό. Όχι γιατί είναι ένα φυλαχτό που άμα το προσκυνήσουμε ο Θεός θα μας έχει καλά. Αυτό είναι ειδωλολατρία. Όχι γιατί νομίζουμε ότι άμα μαζευτούμε στο ναό και ψάλλουμε "σώσον Κύριε τον λαό Σου" κάτι θα γίνει. Και αυτό συναλλαγή με τον Θεό είναι. Αλλά γιατί Εκείνος μας ζήτησε έναν τρόπο με τον οποίο θα Τον πλησιάσουμε, θα Τον προσεγγίσουμε, θα αλλοιώσουμε την ζωή μας και θα καταλάβουμε. Και μάλιστα σε τούτα εδώ τα χρόνια έχουμε και το προνόμιο να το καταλαβαίνουμε λίγο καλύτερα, από τα ταρακουνήματα που έχουμε φάει. Παρότι, βέβαια, τα ταρακουνήματα που πέρασε ο λαός μας στον αιώνα τον 20ο ήταν αρκετά, δεν καταλάβαμε πάλι τίποτα. 


16/3/12

Την 16ην του μηνός Μαρτίου...


Ἀπολυτίκιον
Ἦχος α’. Τῆς ἐρήμου πολίτης.

Tῆς Νικαίας τὸν γόνον καὶ τῆς Πάτμου τὸ καύχημα 
καὶ τῶν μοναζόντων τὸ κλέος θεοφόρον Χριστόδουλον τιμήσωμεν ἐν ὕμνοις ἀδελφοί, 
τὸ σκῆνος προσπτυσσόμενοι αὐτοῦ, 
ἵνα λάβωμεν τὴν ἴασιν τῶν ψυχῶν καὶ τῶν σωμάτων κράζοντες. Δόξα τῷ δεδοκότι σοι ἰσχύν,
 δόξα τῷ σὲ στεφανώσαντι, 
δόξα τῷ ἐνεργοῦντι διὰ σοῦ πᾶσιν ἰάματα.

13/3/12

ΤΙ ΕΙΝΑΙ Η ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ;





 
Απομαγνητοφωνημένη ομιλία
 του π. Χριστοδούλου Μπίθα
 την Κυριακή της Ορθοδοξίας

Την Α' Κυριακή των Νηστειών θέσπισε η Εκκλησία να γιορτάζουμε τον θρίαμβο της Ορθοδοξίας, αφού λύθηκε αυτό το φοβερό ζήτημα της Εικονομαχίας που ταλάνισε την Ανατολική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία και είχε ως αποτέλεσμα πολύ μίσος, πολύ αίμα, αφού στην ουσία ήταν ένας εμφύλιος σπαραγμός που πάντα βρίσκει τον τρόπο να εισχωρεί στις καρδιές των ανθρώπων, να τους διχάζει και να τους οδηγεί στον όλεθρο. 

Σήμερα όμως, 1200 χρόνια μετά, αν αναρωτηθούμε τι σημαίνει ορθοδοξία και ποιος είναι ο θρίαμβός της, θα διαπιστώσουμε ότι πολλοί από εμάς τους νεοέλληνες, αλλά και τους άλλους ορθοδόξους έχουμε μία σύγχυση. Κι η σύγχυση αυτή είναι αποτέλεσμα της απομάκρυνσης μεγάλου μέρους του λαού από την ευαγγελική διδασκαλία και την παράδοση των Πατέρων της Εκκλησίας, ως αποτέλεσμα μιας μακράς ιστορίας που ξεκινάει από την Τουρκοκρατία και τα σκοτάδια της και φτάνει μέχρι σήμερα. Θα ήθελα πριν τελέσουμε το τυπικό της ημέρας να πούμε δυο λόγια. Τι είναι η Ορθοδοξία; 



                

10/3/12

Ο πρώτος νεομάρτυρας της Ρωσικής Εκκλησίας.

 Αφιερωμένο εξαιρετικά στο ΚΚΕ, 
που στο τελευταίο συνέδριό του αποκατέστησε
 τον ""μεγάλο πατερούλη" Στάλιν...

 

Ο π. Ι­ω­άν­νης Κοτσούρωφ, γεν­νή­θη­κε το 1869 και ή­ταν γιός ι­ε­ρέ­α, του π. Α­λέ­ξαν­δρου. Ο πα­τέ­ρας του ή­ταν πο­λύ ευ­λα­βής κλη­ρι­κός και υ­πη­ρε­τού­σε στο χω­ριό Βιγ­κελ­ντι­νο­σούρκ, στο να­ό των Θε­ο­φα­νεί­ων. Η ό­λη ζω­ή του και η δι­α­κο­νί­α του ε­πέ­δρα­σε πο­λύ θε­τι­κά στα παι­διά του. Ι­δι­αί­τε­ρα ε­πη­ρε­ά­στη­κε ο Ι­ω­άν­νης, ο ο­ποί­ος θέ­λη­σε να α­κο­λου­θή­σει τα βή­μα­τα του πα­τέ­ρα του. Σπού­δα­σε αρ­χι­κά στο Θε­ο­λο­γι­κό Σε­μι­νά­ριο του Ρια­ζάν και έ­πει­τα στη Θε­ο­λο­γι­κή Α­κα­δη­μί­α της Α­γί­ας Πε­τρού­πο­λης. Χει­ρο­το­νή­θη­κε Ι­ε­ρέ­ας το 1895 και α­να­χώ­ρη­σε για την ι­ε­ρα­πο­στο­λή της Α­λά­σκας. Με­τά α­πό λί­γο δι­ά­στη­μα με­τα­τέ­θη­κε στο Σι­κά­γο ως ε­φη­μέ­ριος των να­ών Α­γί­ου Βλα­δι­μή­ρου Σι­κά­γου και Τρι­ών Ι­ε­ραρ­χών στην πό­λη Στρή­τορ. Αν­τι­με­τώ­πι­σε πολ­λές δυ­σκο­λί­ες, για­τί δεν βρή­κε κα­θό­λου ποί­μνιο. Ερ­γά­στη­κε με πο­λύ ζή­λο, αλ­λά και με πολ­λή πί­στη στον Θε­ό. Η ερ­γα­σί­α του έ­φε­ρε καρ­πούς. Μέ­σα σε τρί­α χρό­νια α­πέ­κτη­σε ποί­μνιο τρι­α­κο­σί­ων πε­ρί­που ψυ­χών και στις δύ­ο ε­νο­ρί­ες.

 
Το κα­λο­καί­ρι του 1907 ε­πέ­στρε­ψε στην Α­γί­α Πε­τρού­πο­λη και για μί­α δε­κα­ε­τί­α πε­ρί­που υ­πη­ρέ­τη­σε ως ε­φη­μέ­ριος στο να­ό της Με­τα­μορ­φώ­σε­ως του Σω­τή­ρος στην πό­λη Νάρ­βα και ως κα­θη­γη­τής στο Γυ­μνά­σιο. Το 1916 με­τε­τέ­θη στην πό­λη Τσάρ­σκο­γι­ε Σε­λό, στο να­ό της Α­γί­ας Αι­κα­τε­ρί­νης. Η πό­λη βρί­σκε­ται 25 χι­λι­ό­με­τρα νό­τια της Α­γί­ας Πε­τρού­πο­λης και το ό­νο­μά της ση­μαί­νει «Φρού­ριο του τσά­ρου». Ε­κεί βρί­σκον­ταν τα θε­ρι­νά α­νά­κτο­ρα του τσά­ρου κι ε­κεί, ό­πως εί­δα­με, πα­ρέ­με­νε ο τσά­ρος Νι­κό­λα­ος με­τά την πα­ραί­τη­σή του. (Η πό­λη α­πό το 1937 πή­ρε το ό­νο­μα του Πού­σκιν.) Ο π. Ι­ω­άν­νης άρ­χι­σε κι έ­δώ να ερ­γά­ζε­ται με πο­λύ ζή­λο κι εν­θου­σια­σμό.

Σε λί­γους μή­νες άρ­χι­σαν οι α­να­τα­ρα­χές και οι ε­πα­να­στά­σεις. Το Τσάρ­σκο­γι­ε Σε­λό έ­γι­νε ε­πί­κεν­τρο σο­βα­ρών ε­πει­σο­δί­ων. Ο π. Ι­ω­άν­νης προ­σπα­θού­σε να ει­ρη­νεύ­σει τις αν­τι­μα­χό­με­νες πα­ρα­τά­ξεις και να στη­ρί­ζει το ποί­μνιό του. Ό­ταν η Α­γί­α Πε­τρού­πο­λη έ­πε­σε στα χέ­ρια των μπολ­σε­βί­κων, τον Ο­κτώ­βριο του 1917, στα α­νά­κτο­ρα του Τσάρ­σκο­γι­ε Σε­λό βρί­σκον­ταν κο­ζά­κοι στρα­τι­ώ­τες, που τα υ­πε­ρα­σπί­ζον­ταν. Οι ε­πα­να­στά­τες με­τά α­πό λί­γες μέ­ρες κα­τέ­φθα­σαν στη μι­κρή πό­λη. Ή­ταν 30 Ο­κτω­βρί­ου ό­ταν άρ­χι­σαν να την πο­λι­ορ­κούν. Οι κά­τοι­κοι α­να­στα­τώ­θη­καν κι έ­τρε­ξαν στις εκ­κλη­σί­ες. Στο να­ό της Α­γί­ας Αι­κα­τε­ρί­νης ο π. Ι­ω­άν­νης έ­κα­νε πα­ρά­κλη­ση «υ­πέρ της ει­ρή­νης». Μα­ζί με άλ­λους κλη­ρι­κούς α­πο­φά­σι­σαν να κά­νουν λι­τα­νεί­α με τις ά­γι­ες ει­κό­νες. Στη λι­τα­νεί­α συμ­με­τεί­χαν χι­λιά­δες λα­ού, που με δά­κρυ­α στα μά­τια πα­ρα­κα­λού­σαν τον Θε­ό να στα­μα­τή­σει την αι­μα­το­χυ­σί­α και να φέ­ρει την ει­ρή­νη. Η λι­τα­νεί­α κρά­τη­σε ως το βρά­δυ. Τό­τε ό­μως οι κο­ζά­κοι α­πο­φά­σι­σαν να εγ­κα­τα­λεί­ψουν την πό­λη και συμ­βού­λε­ψαν τους ι­ε­ρείς να κά­νουν το ί­διο, για­τί κιν­δύ­νευ­ε η ζω­ή τους. Ο π. Ι­ω­άν­νης τους α­πάν­τη­σε: -Ό­χι, δεν θα φύ­γου­με, θα κά­νου­με το κα­θή­κον μας ως το τέ­λος. Και οι «κόκ­κι­νοι» και οι «λευ­κοί» εί­ναι παι­διά του Θε­ού.

Οι κο­ζά­κοι έ­φυ­γαν, α­φή­νον­τας την πό­λη στα χέ­ρια των μπολ­σε­βί­κων. Α­μέ­σως με­τά την εί­σο­δό τους στην πό­λη άρ­χι­σαν τις συλ­λή­ψεις. Οι Ι­ε­ρείς ή­ταν οι πρώ­τοι με­τα­ξύ των συλ­λη­φθέν­των. Τους κα­τη­γο­ρού­σαν ό­τι ή­ταν σύμ­μα­χοι των κο­ζά­κων και ό­τι έ­κα­ναν τη λι­τα­νεί­α για να νι­κή­σουν οι κο­ζά­κοι. Μά­ται­α ο π. Ι­ω­άν­νης προ­σπα­θού­σε να τους ε­ξη­γή­σει ό­τι η λι­τα­νεί­α έ­γι­νε «υ­πέρ της ει­ρή­νης», ό­τι οι κλη­ρι­κοί δεν α­να­κα­τεύ­ον­ται με την πο­λι­τι­κή. Ό­τι ό­λοι εί­ναι παι­διά του Θε­ού κ.λπ. Οι στρα­τι­ώ­τες ε­ξα­γρι­ω­μέ­νοι άρ­χι­σαν να τον χτυ­πούν, να τον βα­σα­νί­ζουν. Του έ­σκι­σαν τα ρά­σα. Στο τέ­λος τον πυ­ρο­βό­λη­σαν. Πριν α­κό­μη ξε­ψυ­χή­σει συ­νέ­χι­ζαν με φο­βε­ρό μί­σος να τον βα­σα­νί­ζουν. Κά­ποι­ος μά­λι­στα τρά­βη­ξε και πή­ρε τον ε­πι­στή­θιο σταυ­ρό του. Ά­φη­σαν το σώ­μα του και έ­φυ­γαν.

Την άλ­λη μέ­ρα οι πι­στοί πή­ραν το σώ­μα του και το με­τέ­φε­ραν στο κοι­μη­τή­ριο. Ο σταυ­ρός του έ­λει­πε. Ο ί­διος ο νε­ο­μάρ­τυ­ρας εί­χε πει τα ε­ξής προ­φη­τι­κά λό­για ό­ταν στην Α­με­ρι­κή του εί­χαν δω­ρί­σει το σταυ­ρό αυ­τό: «Α­σπά­ζο­μαι αυ­τό το σταυ­ρό, ο ο­ποί­ος θα εί­ναι το στή­ριγ­μά μου σε ό­λες τις δύ­σκο­λες στιγ­μές της ζω­ής μου. Δεν θέ­λω να πω με­γά­λα λό­για, ό­τι θα έ­χω το σταυ­ρό και στον τά­φο μου. Δεν εί­ναι η θέ­ση του σταυ­ρού αυ­τού στον τά­φο. Θα μεί­νει σαν κει­μή­λιο ι­ε­ρό, μαρ­τυ­ρί­α της α­γά­πης, της α­δελ­φο­σύ­νης και της φι­λί­ας, των πιο ι­ε­ρών αι­σθη­μά­των στη γη».
Η σύ­νο­δος της Ρω­σι­κής Εκ­κλη­σί­ας κα­τέ­τα­ξε τον π. Ι­ω­άν­νη στο α­γι­ο­λό­γιο της Εκ­κλη­σί­ας το 1995. Ή­ταν ο πρώ­τος κλη­ρι­κός – νε­ο­μάρ­τυ­ρας της Ρω­σι­κής Εκ­κλη­σί­ας.

(Αρχ. Νε­κτά­ριου Αν­τω­νό­που­λου, 
«Ρώ­σοι Νε­ο­μάρ­τυ­ρες και Ο­μο­λο­γη­τές», 
εκδ. Α­κρί­τας, σ. 93-95)

7/3/12

Σέ αὐ­τά θά ἀρ­κού­με­θα...



 Ζωγραφική: Χρῆστος Μπόκορος


Α΄ Τιμ. 6,6

Εἶ­ναι πράγ­μα­τι ἡ εὐ­σέ­βεια με­γά­λος βι­ο­πο­ρι­σμός, ὅ­ταν ὅ­μως ἀ­κο­λου­θῆ­ται ἀ­πό τήν ὀ­λι­γάρ­κειαν. Ὅ­λοι ἅς εἴ­με­θα ὀ­λι­γαρ­κεῖς, δι­ό­τι τί­πο­τε δέν ­φέ­ρα­με στόν κό­σμο κα­τά τήν γέν­νη­σή μας. Εἶ­ναι δέ ὁ­λο­φά­νε­ρο, ὅ­τι καί τί­πο­τε δέν μ­πο­ροῦ­με νά βγά­λου­με ἀ­πό τόν κό­σμο καί νά πά­ρουμε μα­ζί μας κα­τά τήν ὥ­ρα τοῦ θα­νά­του μας.

 Ὅ­ταν δέ ἔ­χου­με τίς ἀ­πα­ραί­τη­τες τρο­φές, κα­τοι­κί­α καί σκε­πά­σμα­τα γιά νά σκε­πα­ζό­μαστε, σέ αὐ­τά θά ἀρ­κού­με­θα.

 Ἐ­κεῖ­νοι πού κα­τέ­χον­ται ἀ­πό τήν ἐ­πι­θυ­μί­α τῶν χρη­μά­των καί θέ­λουν νά πλου­τή­σουν, πε­ρι­πί­πτουν σέ πει­ρα­σμό καί σέ πα­γί­δα, πού τούς στή­νει ὁ δι­ά­βο­λος, καί σέ ἐ­πι­θυ­μί­ες πολ­λές καί βλα­βε­ρές, οἱ ὁ­ποῖ­ες βυ­θί­ζουν τούς ἀν­θρώ­πους στήν κα­τα­στρο­φή καί τήν ἀ­πώ­λεια.

 Δι­ό­τι ρί­ζα ὅ­λων των κα­κῶν εἶ­ναι ἡ φι­λαρ­γυ­ρί­α. Καί με­ρι­κοί, οἱ ὁ­ποῖ­οι ­κυ­ρι­εύ­τη­καν ἀ­πό αὐ­τή καί τήν σφο­δρή ἐ­πι­θυ­μί­α, πού γεν­νᾷ ἡ φυ­λαρ­γυ­ρί­α γιά τό χρῆ­μα, πα­ρα­πλα­νή­θη­καν καί ἐξέ­κο­ψαν ἀ­πό τήν πί­στη καί ἐκάρ­φω­σαν τόν εαὐ­τόν τους μέ πολ­λές ὀ­δύ­νες καί πό­νους, σάν μέ φο­βε­ρά καρ­φιά. Ἐσύ δέ, ἄν­θρω­πε τοῦ Θε­οῦ, ἀ­πό­φευ­γε ὅ­λα αὐ­τά τά ἁ­μαρ­τή­μα­τα καί πά­θη. Ἐ­πι­δί­ω­κε δέ νά ἀ­πο­κτή­σεις τήν δι­και­ο­σύ­νη, τήν εὐ­σέ­βεια, τήν πί­στη, τήν ἀ­γά­πη, τήν ὑ­πο­μο­νή, τήν πρα­ό­τη­τα.

 Νά ἀ­γω­νί­ζε­σαι δέ πάν­το­τε τόν κα­λό καί ἔν­δο­ξο ἀ­γῶ­να τῆς χρι­στι­α­νι­κῆς πί­στε­ως καί ζω­ῆς. Πιά­σε γε­ρά καί κρά­τη­σε σφι­κτά τήν αἰ­ώ­νιο ζω­ήν, στήν ὁ­ποί­αν ἔ­χεις κλη­θεῖ ἀ­πό τόν Θε­ό καί ἔ­δω­σες τήν κα­λήν ὁ­μο­λο­γί­α τῆς ὑ­γιοῦς πί­στε­ώς σου ἐ­νώ­πιον πολ­λῶν μαρ­τύ­ρων πρό τοῦ βα­πτί­σμα­τός σου.

5/3/12

ΔΗΜΟΣΙΟ ΚΑΙ ΙΔΙΩΤΙΚΟ ΣΤΗΝ ΛΑΤΡΕΙΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΖΩΗ ΜΑΣ...




Ο ση­με­ρι­νός πο­λι­τι­σμός δί­δει με­γά­λη δυ­να­τό­τη­τα ε­πι­λο­γών στο εί­δος της φυ­λα­κής του αν­θρώ­που, στο εί­δος της μο­να­ξιάς του, που λέ­γε­ται ι­δι­ω­τι­κή ζω­ή. Έ­τσι ο σύγ­χρο­νος άν­θρω­πος ζει συ­χνά με τις ψευ­δαι­σθή­σεις ό­τι δι­α­μορ­φώ­νει ο ί­διος τη ζω­ή του και ό­τι εί­ναι στο χέ­ρι του να δη­μι­ουρ­γή­σει τον «δι­κό του» «μι­κρό πα­ρά­δει­σο» στην ι­δι­ω­τι­κή του ζω­ή. Για τη δη­μό­σια ζω­ή δεί­χνει μι­κρό έν­δι­α­φέ­ρον, μια και αυ­τήν την έ­χουν α­να­λά­βει οι ει­δι­κοί ε­παγ­γελ­μα­τί­ες του εί­δους: οι πο­λι­τι­κοί, τα μέ­σα μα­ζι­κής ε­νη­μέ­ρω­σης, οι οι­κο­νο­μι­κές και ε­πι­χει­ρη­μα­τι­κές δυ­νά­μεις. Ο σύγ­χρο­νος άν­θρω­πος εν­τάσ­σει και τη θρη­σκεί­α στην ι­δι­ω­τι­κή σφαί­ρα της ζω­ής, και βε­βαί­ως τη λα­τρεί­α. Έ­τσι φτά­νου­με στο φαι­νό­με­νο της «ι­δι­ω­τι­κο­ποί­η­σης» της λα­τρεί­ας, για το ο­ποί­ο δι­α­μαρ­τύ­ρε­ται ο Σμέ­μαν. Αυ­τή τε­λι­κά εί­ναι και η σύγ­χρο­νη εκ­κο­σμί­κευ­ση, μό­νο που -κα­τά πα­ρά­δο­ξο τρό­πο- δεν α­πο­τε­λεί μια κί­νη­ση του αν­θρώ­που προς τον κό­σμο, αλ­λά μια αν­τί­θε­τη κί­νη­ση φυ­γής α­πό τον κό­σμο προς τον ε­αυ­τό του.


 Η κί­νη­ση βέ­βαι­α αυ­τή δεν α­να­γνω­ρί­ζε­ται ως τέ­τοι­α, μια και θε­ω­ρεί­ται «φυ­σι­ο­λο­γι­κό» να έ­χει ο κα­θέ­νας την «ι­δι­ω­τι­κή του ζω­ή». Ο λό­γος πά­λι που κά­τι τέ­τοι­ο θε­ω­ρεί­ται φυ­σι­ο­λο­γι­κό εί­ναι ό­τι ο σύγ­χρο­νος πο­λι­τι­σμός και οι κυ­ρί­αρ­χες αν­τι­λή­ψεις στα πλαί­σιά του, δεν θε­ω­ρούν α­σφα­λή τον δη­μό­σιο χώ­ρο, στε­ρών­τας έ­τσι α­πό τα ε­πι­μέ­ρους πρό­σω­πα τη δυ­να­τό­τη­τα της συ­νάν­τη­σης και της αλ­λη­λε­πί­δρα­σης σ' έ­να δια­ρκές και α­νοι­χτό πο­λι­τι­στι­κό γί­γνε­σθαι. 



Ο δη­μό­σιος χώ­ρος κα­τα­λαμ­βά­νε­ται α­πό τις «αν­τι­κει­με­νι­κές α­λή­θει­ες» αυ­τού του πο­λι­τι­σμού, τον α­γώ­να για αν­τι­κει­με­νι­κό­τη­τα και έ­τσι δεν υ­πάρ­χουν πε­ρι­θώ­ρια για τα άν­θρώ­πι­να πρό­σω­πα με τη μο­να­δι­κό­τη­τά τους. Ο,τι δεν εί­ναι «αυ­το­νό­η­το» και «αυ­τα­πό­δει­κτο», «πο­λι­τι­κά ορ­θό» και οι­κο­νο­μι­κά α­πο­δο­τι­κό -ό­πως για πα­ρά­δειγ­μα η πί­στη στον Θε­ό- δεν έ­χει ου­σι­α­στι­κά θέ­ση στη σύγ­χρο­νη δη­μό­σια ζω­ή, στο γί­γνε­σθαι του σύγ­χρο­νου πο­λι­τι­σμού. Μό­νο ως ι­δι­ω­τι­κή υ­πό­θε­ση μιας με­ρί­δας πο­λι­τών έ­χει τη θέ­ση της η πί­στη στον Θε­ό.


 Σε αν­τί­θε­ση μ' αυ­τές τις τά­σεις του κυ­ρί­αρ­χου πο­λι­τι­σμού, η χρι­στι­α­νι­κή Λει­τουρ­γί­α φέρ­νει τους αν­θρώ­πους πιο κον­τά, τους με­τα­βάλ­λει σε σύ­να­ξη του σώ­μα­τος του Χρι­στού, σε σύ­να­ξη συγ­κε­κρι­μέ­νων και μο­να­δι­κών προ­σώ­πων, με συγ­κε­κρι­μέ­νη θέ­ση και α­πο­στο­λή μέ­σα στον κό­σμο. Ο χώ­ρος της Εκ­κλη­σί­ας εί­ναι έ­νας πραγ­μα­τι­κά δη­μό­σιος χώ­ρος, ό­που ο κα­θέ­νας έ­χει τον προ­σω­πι­κό του χώ­ρο πα­ρου­σί­ας. Ο χώ­ρος της Εκ­κλη­σί­ας και της Λει­τουρ­γί­ας εί­ναι η «α­γο­ρά» ό­που πραγ­μα­το­ποι­εί­ται η αλ­λη­λε­πί­δρα­ση των αν­θρώ­πων μέ­σα σε κο­σμι­κές-κο­σμο­λο­γι­κές προ­ο­πτι­κές.

π. Γε­ώρ­γιος Μπα­σι­ού­δης, η Δύ­να­μη της Λα­τρεί­ας, εκ­δό­σεις εν Πλω - 2008

Ζωγραφική: Μιχάλης Αμάραντος

3/3/12

π. Βασίλειος Νάσαρ.Ένας σύγχρονος μάρτυρας της Ορθοδοξίας.




 Στις 25 Ιανουαρίου 2012, ο Ελληνορθόδοξος Ιερομόναχος Βασίλειος Νάσαρ πυροβολήθηκε από ένοπλη τρομοκρατική ομάδα στην Χάμα της Συρίας, κατά την δεύτερη μέρα των εκεί σφοδρών συγκρούσεων.

Ο π. Βασίλειος βρισκόταν στη Μητρόπολη όταν ενημερώθηκε από ένα τηλεφώνημα ότι ένας ενορίτης του είχε πυροβοληθεί και χρειαζόταν βοήθεια. Το Πατριαρχείο Αντιοχείας ανέφερε ότι ο 30χρονος ιερέας πυροβολήθηκε καθώς έδινε ιατρική βοήθεια στον τραυματισμένο άνδρα ο οποίος είχε προ ολίγου πυροβοληθεί. Ο π. Βασίλειος πυροβολήθηκε στο στήθος και στη δεξιά μασχάλη.

Αμέσως ένας άλλος ιερέας, ο π. Παντελεήμων Ίσα, ο οποίος ήταν μαζί του, έσυρε το αιμόφυρτο σώμα, σε ένα κοντινό κτίριο για να τον σώσει, αλλά ο μάρτυρας για τον Χριστό πατέρας Βασίλειος μέσα σε 30 λεπτά πέθανε από αιμορραγία. Η κηδεία πραγματοποιήθηκε στις 26 Ιανουαρίου, στην Εκκλησία του Αγίου Γεωργίου στη Χάμα.



Ο μακαριστός π. Βασίλειος – κατά κόσμον Μάζιν – γεννήθηκε το 1982 στο χωριό Κφάρμπο της Χάμα. Ολοκλήρωσε τις θεολογικές του σπουδές στην Θεολογική σχολή του Αγίου Ιωάννου του Δαμασκηνού- Μπάλαμαντ, απ’ όπου πήρε και μεταπτυχιακό. Υπηρετούσε στο χωριό του και στην πόλη Χάμα, ενώ δίδασκε βυζαντινή μουσική στην μουσική σχολή Αγίου Κοσμά του Μελωδού, την οποία είχε ιδρύσει ο ίδιος στην Μητρόπολη. Αιωνία του η μνήμη!