31/12/16

Το πλήρωμα του χρόνου



Δόξα στην ώρα 
των μικρών πραγμάτων 
που μες στις κρύπτες 
της ασήμαντης ζωής τους 
διασφαλίζουν τη Ζωή

Και της προσφέρουν 
ταπεινό κατάλυμα 
όταν μες στο μυχό τους 
καταφεύγει να σωθεί

Την ώρα της εσχάτης ξενιτείας
που κάθε πανδοχείο 
αυτού του κόσμου 
έχει για πάντα σφαλιστεί

Κι οι ξενοδόχοι την πληρότητα 
με ακρίβεια αναγγέλλουν 
γιατί στεγάζουν, 
των θυρών τους κεκλεισμένων,
ετούτη την επίσημη 
των καιρών καταγραφή

Αφήνοντας με την τρανή λογιστική τους
στη δικαιοδοσία ενός αλήτη στάβλου
να δώσει στέγη 
στην Αιώνια  Στιγμή 

Για να γεννήσει στα ταπεινά 
της ύπαρξής μας άχυρα
τον άρτο και τον οίνο της αγάπης
σαν της υπόσχεσης παιδί 

Κατά το γεγραμμένο της ελπίδας 
πούχε παλιά δια στόματος 
των πιο κρυφών μας πόθων
στα παιδικά μας όνειρα 
προφητευτεί....

Όλγα 
-->

28/12/16

Στην χαραυγή μιας νέας χρονιἀς...




 

φωτό: π.Χ.
 

Ποιος κι από πού ήρθα στη ζωή; Κι η γη σαν με σκεπάσει

κι αναστηθώ, ποιος θε να βγω από τη σκόνη πάλι;

Πού θα με πάει ο μέγας Θεός; Θα με γλιτώσει τάχα,

αφού μ᾽ ανάστησε από δω, σε γαληνό λιμάνι;



Πολλές οι στράτες της ζωής οι πολυπαθιασμένες

και κάθε μια φορτώνεται με τα δικά της πάθη.

Καλό δεν έχει ο άνθρωπος κακό που να μην κρύβει

και μόνο ας ήταν τα πικρά να μη νικούνε τόσο.


Ο πλούτος φίλος άπιστος, κι ο θρόνος μάταιη δόξα,

βάρος το να σε κυβερνούν κι είναι πεδούκλι η φτώχεια.



Η ομορφιά μιαν αστραπή με λίγη χάρη, η νιότη

του χρόνου κόχλασμα, πικρό τέλος του βίου τα γέρα.

Είναι τα λόγια φτερωτά κι η δόξα αέρας, αίμα

που πάλιωσ᾽ οι ευγενείς, η ορμή, και τ᾽ άγριου κάπρου.



Τα πλούτη προσβολή γεννούν, δεσμός ο γάμος, κι είναι

σκληρή φροντίδα τα παιδιά κι η ατεκνία αρρώστια.

Διδασκαλεία οι αγορές κακίας· η ηρεμία

Είν᾽ απραξία· των ταπεινών είναι και κάθε τέχνη.



Πικρό το ξένο το ψωμί. Μόχθος τη γη να οργώνεις.

Κι οι πιο πολλοί θαλασσινοί στον Άδη ταξιδεύουν.

Γκρεμός για σε η πατρίδα σου κι η ξενιτιά ντροπή σου.



Όλα τα εδώ για τους θνητούς, κόπος· κι όλα για γέλια,

άχνη, ίσκιος, φαντασία, δροσιά, πνοή, φτερό κι ομίχλη,

όνειρο, κύματα, ροή, στο πέλαο αυλάκι, σκόνη.


Κύκλος που αδιάκοπα γυρνά, κυλώντας όμοια πάντα

μια στέκεται, μια προχωρεί, σπάζει και πάλι σμίγει

ώρες και μέρες και νυχτιές, θάνατοι, πόνοι, λύπες

μ᾽ αρρώστιες αλλά και χαρές, κακοτυχίες και τύχες.



Κι αυτό η σοφία σου τ᾽ όρισε, Πατέρα Λόγε, να ᾽ναι

όλα άστατα για να ᾽χουμε του Ακίνητου τον πόθο.


Άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος 

 Ποίημα 244 - Περί των του βίου οδών 1-30

μετάφραση Ιγνάτιος Σακαλής


Χιονονιφάδες


                                                                
                                        


                                   Η μέρα ασπρίζει κι ο αέρας χειροπιαστός
                                   μ’ έναν ήλιο ντροπαλό.
                                   Προτιμώ χιονονιφάδες να κολλήσω στο τζάμι ή
                                   -καλύτερα- παιδικό χέρι αχνά με χνώτο  να τις ιστορίσει.    
                               Θα τις κλείσω στη χούφτα μου ως πέσουν απ’ τον ουρανό μα…
                                    αθώα- αλίμονο!-  δε θα τις ξαναδώ.

                                   Θα ’ναι πολλοί που κάναν κάμαρη ένα χάρτινο κουτί
                                   και φοβούνται   το βοριά και τη βροχή .
                                  Μα με τις χιονονιφάδες ειν’ αλλιώς.

                                   Ίσως,  στις χιονονιφάδες βλέπουν τρελό χορό,
                                   ίσως στροβιλίζονται κι αυτοί μέρος μιας αληθινής  χιονόμπαλας
                                  κι είναι το χνώτο τους παιχνίδι παιδικό.
                                  Κι αν ανταμώσουν μάτια υγρά,
                                  αν από ανθρωπιά πάλλεται η καρδιά,
                                  ίσως ξεχάσουν τα χούγια του καιρού, για λίγο.

                                 Θυμούνται πως χνώτα ζέσταναν το Βασιλιά,
                                 τον πένητα κι άστεγο και ταπεινό.
                                Και πως το παιχνίδι τούς φέρνει κοντύτερα στο Παιδίον…
                                 
                                                                                                                                        Ειρήνη Ζαμάνη