26/10/15

ΤΡΕΙΣ ΤΑΙΝΙΕΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΝΑΖΙΣΜΟ

Παραμονές της 28ης Οκτωβρίου, ένα κινηματογραφικό αφιέρωμα στην παρανοϊκή θηριωδία του τρίτου Ράιχ. Τρεις καλές ταινίες των τελευταίων χρόνων σχετικά με δύο δίκες που φανέρωσαν στον κόσμο την φρίκη των στρατόπεδων συγκέντρωσης.





 

25/10/15

Μιὰ προ­σευ­χὴ γιὰ τὸν Χα­σάν καὶ τὸν Ἀ­να­στά­ση

τῆς Δέσποινας Κοκρῆ


Φθι­νό­πω­ρο στὴν μι­κρὴ Κυ­κλά­δα καὶ γα­λή­νη ἐ­πι­κρα­τεῖ παν­τοῦ. Ὀ­μορ­φιὰ καὶ ἀ­πέ­ραντο γα­λά­ζιο πλημ­μυ­ρί­ζουν τὰ μά­τια. Οἱ τε­λευ­ταῖ­οι του­ρί­στες ἀ­πο­λαμ­βά­νουν τὴν με­γα­λο­πρ­έ­πεια τοῦ Αἰ­γαί­ου. Οἱ ἡ­μέ­ρες περ­νοῦν ἀ­πο­λαμ­βά­νον­τας τὴν φι­λο­ξε­νί­α μα­ζὶ μὲ κα­τα­νυ­κτι­κὲς ἀ­κο­λου­θί­ες καί θεολογικές συ­ζη­τή­σεις. Δο­ξο­λο­γί­α καὶ εὐ­χα­ρι­στί­α πλη­μυ­ρί­ζει τὸ εἶ­ναι γιὰ ὅ­λα αὐ­τὰ ποὺ Ἐ­κεῖ­νος μᾶς προ­σφέ­ρει καὶ μᾶς ἐ­πι­τρέ­πει νὰ ζοῦ­με κα­θη­με­ρι­νά.
Τὴν ἡ­συ­χί­α τοῦ νη­σιοῦ ἀ­να­στα­τώ­νει γιὰ τρί­τη φο­ρὰ μέ­σα σὲ δι­ά­στη­μα δύ­ο μη­νῶν ἡ ἄ­φι­ξη προ­φύ­γων ἀ­πὸ τὴν πο­λύ­πα­θη Συ­ρί­α. 

Η ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΕΔΩ ΣΤΟ ΑΡΧΑΓΓΕΛΩΝ ΚΕΙΜΕΝΑ

24/10/15

Αναρωτιόμαστε...

Στην φωτογραφία, επίσκοπος της ρωσικής ορθόδοξης εκκλησίας ευλογεί ρωσικους πυραύλους που προορίζονται για αεροπορικές επιδρομές στην Συρία. Σύμφωνα με το Reuters, ο επίσκοπος ευλογεί τον πύραυλο πριν τοποθετηθεί στο ρωσικό αεροσκάφος. Η ευλογία των πυραύλων πραγματοποιείται μετα την δήλωση του Πατριάρχη της Ρωσικής Ορθόδοξης Εκκλησίας, Κυρίλλου οτι η επέμβαση της Ρωσίας στη Συρία, η οποία γίνεται εναντίον των ανταρτών που ειναι κατά του προέδρου της Συρίας Μπασάρ αλ- Άσαντ, είναι “ιερός πόλεμος”. 
Αν η είδηση αληθεύει αναρωτιόμαστε: Ποιά σχέση έχουν όλα αυτά με την Εκκλησία του Χριστού και την Πατερική παράδοσή μας; Τι σχέση έχει η εκκλησία των Μαρτύρων με την ευλογία των πυραύλων; Ποιά είναι η διαφορά του να ευλογείς κάποιον που φεύγει για το μέτωπο για να τον έχει ο Θεός καλά και να τον οδηγεί στην μετάνοια, από το να ευλογείς φονικές μηχανές;
Ναι, η ειδωλολατρεία του ISIS είναι φρικτή κι απάνθρωπη, αλλά δικαιούνται οι "μαθητές"του Χριστού να μιλούν για ιερούς πολέμους; Αναρωτιόμαστε...

23/10/15

Επ'ελπίδι μιας υγιούς εκκλησιαστικής κοινότητας





"Στην περιγραφή που κάνει για τη ζωή της πρώτης χριστιανικής «ενορίας» -της κοινότητας της Ιερουσαλήμ των ημερών που ακολούθησαν την Πεντηκοστή - ο Ευαγγελιστής Λουκάς μας λέει: «ήσαν δε προσκαρτερούντες τη διδαχή των αποστόλων, και τη κοινωνία και τη κλάσει του άρτου και ταίς προσευχαίς · πάντες δε οι πιστεύοντες ήσαν επί το αυτό και είχον άπαντα κοινά» (Λουκά 2, 42, 44). 


Αυτός ακριβώς είναι (Σ.τ.Σ. θα έπρεπε να είναι) και ο σκοπός κάθε ενορίας σήμερα, είτε βρίσκεται στην Ελλάδα είτε στην αλλοδαπή: τα μέλη της (θα έπρεπε να) εκφράζουν την ενότητά τους εν Χριστώ Ιησού δια της από κοινού κλάσεως του Άρτου στη Θεία Ευχαριστία. Όλες οι άλλες δραστηριότητες της ενορίας, κοινωνικές, πολιτιστικές ή φιλανθρωπικές πηγάζουν από την τέλεση της Θείας Λειτουργίας (και μιας έμπρακτα αγαπητικής ευχαριστιακής ζωής) και είναι υπάλληλες σ' αυτήν. Η Ευχαριστία είναι ένα συνεχές θαύμα (θα έπρεπε να την ζούμε καθημερινά έτσι) μάς λέγει ο Άγιος Ιωάννης της Κρονστάνδης. Παράλληλα με την Μονή (όταν οι Μοναχοί ζουν την αγάπη του Χριστού κι όχι την αυτοδικαίωση της αποταγής τους),  η ενορία αποτελεί ακριβώς το σχήμα από το οποίο και σε κάθε συγκεκριμένο τόπο, τούτο το «συνεχές θαύμα» μαρτυρείται με ζωντανή παρουσία." (Αυτή την μαρτυρία αναζητά κι ο σύγχρονος κόσμος, αλλά εκτός εξαιρέσεων μήπως παραμένει ως ζητούμενο;)

  Μητροπολίτης Διοκλείας  Κάλλιστος  Ware

21/10/15

ΟΣΙΟΣ ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΣ Ο ΛΑΤΡΗΝΟΣ (Ο εν Πάτμω)



    


 
 Ο Ό­σιος Χρι­στό­δου­λος γεν­νή­θη­κε στην Μ. Α­σί­α, στα πε­ρί­χω­ρα της Νι­και­ας της Βι­θυ­νί­ας πε­ρί το 1024. Οι ευ­σε­βείς και ε­νά­ρε­τοι γο­νείς του Θε­ό­δω­ρος και Άν­να του έ­δω­σαν το ό­νο­μα Ι­ω­άν­νης. Α­πό την ε­φη­βι­κή του η­λι­κί­α φλε­γό­ταν α­πό τον πό­θο να α­κο­λου­θή­σει την ο­δό του μο­να­χι­κού βί­ου, και οι γο­νείς του φο­βού­με­νοι μή­πως τον χά­σουν α­πό κον­τα τους ε­πέ­με­ναν να νυμ­φευ­θεί, αλ­λά πριν α­πό τον γά­μο α­πο­φά­σι­σε να α­κο­λου­θή­σει την κλή­ση του Θε­ού και έ­φυ­γε κρυ­φά α­πό το χω­ριό του, κα­τα­φεύ­γον­τας στο ό­ρος Ό­λυμ­πος της Μυ­σί­ας ό­που υ­πήρ­χαν πολ­λά μο­να­στή­ρια και κελ­λιά. Εκεί στον Όλυμπο, ο Ιωαννης έγινε δόκιμος... 

20/10/15

Ο ποιμένας


Μια προνομιούχος ιερωσύνη, περίπου κληρονομικού χαρακτήρα, που, λόγω σχήματος, ζητά περισσότερα απ’ όσα δίνει ή που δικαιούται περισσότερα από τους άλλους, δίνει την εικό­να ενός ιερατείου που δεν σταυρώνεται άλλα σταυρώνει, που δεν κοπιάζει αλλά απευθύνει εντολές, πού δεν υποφέρει, αλλά φλυαρεί ανεράστως και ακινδύνως για όλους και για όλα, πού δεν ιερουργεί το μυστήριο των προσώπων και των πραγμά­των, αλλά εξυπηρετεί προγραμματικώς τις τυχόν και τρέ­χουσες ανάγκες κάποιων ανθρώπων. Ενώ η χριστιανική ιερωσύνη, μετοχή στην ιερωσύνη του Χριστού μέχρι θανάτου, δώρο της αγάπης και του ελέους Του, μάρτυρας της βαθειάς ταπεινώσεως και της σταυρώσεως της Εκκλησίας Του, δεν ε­φημερεύει, αλλά ποιμαίνει, δεν επιβάλλεται και δεν εξουσιά­ζει, αλλά αγαπά και διακονεί, δεν κυβερνά και δεν κατευθύνει, αλλά συμμετέχει και συνυποφέρει με τους πιστούς. Οι ιερείς είναι Ποιμένες, δηλαδή πνευματικοί πατέρες ή γεννήτορες των πιστών, εν Χριστώ προφήτες της θυσιαστικής πατρότη­τας και της εσταυρωμένης αγάπης.
Ο ιερέας-ποιμένας, για να χρησιμοποιήσουμε ένα τολμηρό χαρακτηρισμό, είναι ένας Εραστής, πού εντελώς αθόρυβα δέε­ται για τη ζωή των άλλων και χαίρεται για την προκοπή τους, και προκρίνει των ανέσεων τη θυσία και δεν κρίνει αλλά ελεεί, περισσότερο αγαθός παρά δίκαιος, τύπος των πιστών και όχι νομοθέτης. Ο χαριτωμένος έρωτας, εκστατικός και θυσιαστικός, μεταμορφώνει τον Ποιμένα σε πυρ πού βάλλει πυρ, όχι μόνο στην καρδιά του πιστού ανθρώπου, αλλά και ολόκληρης της ιστορίας.

π. Μιχαήλ Καρδαμάκης


17/10/15

Το Άγιον Όρος, χτες και σήμερα

Ἀρχιμ. Βασίλειος Ἰβηρίτης



Άκουσα μια ομιλία για τη βυζαντινή ιστορία, τη θεολογία και τη ζωή εκείνης της εποχής. Έκανε λόγο για τις περιπέτειες των βυζαντινών μελετών και για το πως αντιμετωπίστηκε το Βυζάντιο από πολλούς. 
Μια στιγμή μίλησε λίγο για το Άγιον Όρος. Είπε ότι εκεί ζη ένας ολόκληρος κόσμος που κατάγεται από τη βυζαντινή εποχή. 
Αυτό με συγκίνησε βαθιά. Είπε κάτι ελάχιστο· και δεν είπε τίποτε επιπόλαιο. Είπε κάτι και σιώπησε. 
Μέσα μου αναστήθηκε όλο το Άγιον Όρος, όσιο, φωτεινό και ανοιχτό να μας δέχεται όλους με τον τρόπο του. Και να στέλνη την ευλογία του σε όλο τον κόσμο με τη ζωή του. 
Δηλαδή αυτή η σύντομη αποστροφή μου θύμισε όλη την ιστορία των τελευταίων δεκαετιών από την εποχή που γιορτάστηκε η χιλιετηρίδα της Μεγίστης Λαύρας (1963).
Τότε κάτι ψάχναμε. Κάτι ζητούσαμε. Κάποιες πόρτες κτυπούσαμε. 
Η αναζήτησι και η περιπλάνησι μας έφερε και στο Άγιον Όρος. Ήταν κάτι απόμακρο, περιφρονημένο και υπό κατάρρευσι. Αλλά έσωζε την αλήθεια των λόγων του Πικιώνη, ότι το κλασικό κτίσμα έχει ωραία ερείπια. 
Από το φθειρόμενο Όρος διέκρινες να αναδύεται μια ευωδία ουράνια και μια μυστική παρουσία που δεν παρέρχεται. Μιλά ήρεμα και ξεκάθαρα στην ψυχή του ανθρώπου για τα σοβαρά και αΐδια· όχι για τα πρόσκαιρα και εφήμερα. 
Επί πολλές δεκαετίες είχαμε περιφρονήσει το Άγιον Όρος. Το θεωρήσαμε κάτι ξεπερασμένο. Γι' αυτό είχε βγη από το πρόγραμμα των σπουδών και της ζωής μας. 
Όταν όμως το πλησιάσαμε, άρχισε να μας μιλά ατέλειωτα εν σιγή και να λέη την αλήθεια που δεν είχαμε ακούσει. Βρήκαμε κάτι ήρεμο που μας συγκλόνισε· και μια αίγλη άδυτη, ένα δυναμισμό κεκρυμμένο, μια επανάστασι που ξεπερνά την επανάστασι και φτάνει στην Ανάστασι. Χαρίζει την ανάπαυσι του Πνεύματος. Αυτή η ανάπαυσι έρχεται από μακρυά και απευθύνεται στους μακρινούς. 
Το Άγιον Όρος, το άφωνο και περιφρονημένο, το ζήσαμε ως την ψυχή του Βυζαντίου. Μας δίδαξε αυτό που πολλοί θέλησαν να μας κρύψουν (ίσως γιατί το αγνοούσαν). Ότι υπάρχει ζωή που ξεπερνά το θάνατο. Κατακλύζεσαι από αιωνιότητα.
Νοιώθεις ότι αυτοί που θέλουν να σε θάψουν, σου κάνουν καλό. Η μεγάλη επανάστασι γίνεται εν σιγή ασταμάτητα. Το αληθινό τιμάται περιφρονούμενο. Το δίκαιο δικαιώνεται αδικούμενο. Η ζωή ανίσταται εκ του τάφου, σταυρουμένη και θαπτομένη. Δεν παραπονιέσαι για τίποτε. Ευγνωμονείς για όλα. 
Ζώντας εδώ σπουδάζεις ιστορία, ανθρωπολογία, θεολογία και το ξεπέρασμά τους.
Χαίρεσαι την περιφρόνησι. Τα ανθρώπινα καλά λόγια λένε ψέματα. Μένεις εδώ και επισκέπτεσαι την οικουμένη. 
Γνωρίζεις την Πόλι, την Βασιλεύουσα του μαρτυρίου και της αδύτου δόξης.
Πολλοί πονούν ανθρώπινα για τη σημερινή κατάστασι και κλαίνε. Άλλοι χαίρονται και λένε: να λείψουν και οι λίγοι Ρωμηοί που βρίσκονται στην Πόλι για να τελειώση αυτός ο μύθος.
Από εδώ (τον κόσμο των εσχάτων) τα πλησιάζεις διαφορετικά. Δεν εξαντλείται η ζωή του ανθρώπου και της ιστορίας μέσα σ' αυτά που βλέπεις και παρατηρείς. Νοιώθεις ότι το μυστήριο της ζωής αρχίζει από το άναρχο και κατευθύνεται στο ατελεύτητο. Μέσα στη Θεία Λειτουργία ανοίγονται άλλοι ορίζοντες. Μέσα στην ιερουργία της Μεγάλης Εβδομάδος, που καταλήγει στην έκρηξι της Αναστάσεως, ζης ασχολίαστα το πέρασμα όλης της ιστορίας: την τραγωδία των συμφορών της ανθρωπότητος· τη χαρά που γεννάται από τον πόνο και τη ζωή που ανασταίνεται από τον Τάφο. Το μήνυμα που απευθύνεται σε όλους είναι: ο θάνατος τεθανάτωται. Και νεκρός ουδείς επί μνήματος. Άλλος δεσπόζει των επουρανίων και των επιγείων. 
Όπως τώρα έρχονται πολλοί νέοι απ' όλο τον κόσμο στο Άγιον Όρος ως προσκυνητές η δόκιμοι μοναχοί, κάτι που δεν γινόταν παλαιά, το ίδιο έρχονται νέοι επίσκοποι από το Πατριαρχείο όχι μόνο ως απεσταλμένοι για συγκεκριμένη εκκλησιαστική διακονία, αλλά ως προσκυνητές του ιερού τούτου τόπου, που είναι η πνευματική ενδοχώρα του Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως.
Ενώ πέρασε η πολυεθνική αυτοκρατορία του Βυζαντίου, μένει η οικουμενική αυτοκρατορία του κάλλους και της αγάπης που ουδέποτε εκπίπτει. 
Μένει η λειτουργική θεολογία που μας κληροδότησε το Βυζάντιο. Αυτή είναι η ακαταίσχυντη ελπίδα και ζωή, που ελευθερώνει και ενώνει όλους μας.
Γι' αυτό το σύντομο τούτο κείμενο αφιερώνεται στους νέους αρχιερείς του Οικουμενικού Θρόνου και ιδιαίτερα στον σεβασμιώτατο Σεβαστείας Δημήτριο, που συμπληρώνει αυτές τις μέρες εικοσιπέντε χρόνια αρχιερωσύνης και είναι γνωστός στο Άγιον Όρος όχι μόνο ως επίλεκτο μέλος πατριαρχικών εξαρχιών, αλλά και ως ο αγαπητός εν Χριστώ αδελφός που έρχεται, ζη μαζί μας, ως προσκυνητής.
Και η ιστορία συνεχίζεται. Ο Αναστημένος Χριστός κυκλοφορεί ακατάπαυστα σε ολόκληρο τον κόσμο. 
Δεν είναι ποιός κρατά την Αγία Σοφιά κλειστή αλλά ποιός τη βλέπει αενάως λειτουργούσα υπέρ της οικουμένης. 

12/10/15

Αναβλητικότητα





«Και οι άν­θρω­ποι ήρ­θαν και γέ­μι­σαν τους δρό­μους και ά­κου­σαν. Κά­ποι­οι ή­ταν έ­τοι­μοι για το μή­νυ­μα της σω­τη­ρί­ας· [...] Αλ­λά ήλ­θα­ν άλ­λοι άν­θρω­ποι, ό­πως τό­σοι πολ­λοί έρ­χον­ται τώ­ρα σ’ έ­να­ν ι­ε­ρέ­α, ήλ­θαν να δού­ν έ­να άν­θρω­πο που κά­ποι­ος τους μί­λη­σε γι’ αυ­τόν, ν’ α­κού­σουν τι εί­χε να πει. [...] Ά­κου­σαν τον λό­γο Του, αλ­λά δεν τον κρά­τη­σαν μέ­σα τους, τον βρή­κα­ν ό­μορ­φο, α­λη­θι­νό – αλ­λά δεν πή­γαν πιο πέ­ρα. Ά­κου­σαν λό­για, δέ­ν ά­κου­σαν την κραυ­γή της ψυ­χής τους που πει­νού­σε για λό­γο α­λη­θεί­ας.[...] 

Έ­τσι ό­τα­ν Ε­κεί­νος εί­χε δια­βεί, ό­λοι ε­πέ­στρε­ψαν στις συ­νη­θι­σμέ­νες του­ς α­σχο­λί­ες, στην κα­νο­νι­κή τους ζω­ή.[...] Τους κυ­ρί­ευ­σαν οι α­νη­συ­χί­ες του σπι­τιού τους: υ­πήρ­χαν τό­σα πράγ­μα­τα στην ζω­ή τους να κά­νουν, να σκε­φτούν, δεν υ­πήρ­χε και­ρός να συλ­λο­γι­στούν ξα­νά και ξα­νά τα λό­για που εί­χα­ν α­κού­σει, δεν υ­πήρ­χε και­ρός να κα­θί­σουν με η­ρε­μί­α και να φαν­τα­στούν το πρό­σω­πο που εί­χαν δει, να ξα­να­θυ­μη­θούν την φω­νή που εί­χα­ν α­κού­σει.

Αυ­τοί εί­ναι οι άν­θρω­ποι που δέ­χον­ται τον λό­γο του Θε­ού, που τον δέ­χον­ται α­λη­θι­νά στην καρ­διά τους, αλ­λά υ­πάρ­χουν τό­σα πολ­λά πράγ­μα­τα που έ­χουν ση­μα­σί­α - θα το κά­νου­με αύ­ριο, ή, αν μπο­ρού­σα­με μο­να­χά να αλ­λά­ζα­με το μή­νυ­μα του Κυ­ρί­ου με έ­να πιο ε­φι­κτό, πιο α­πλό, να μην εί­ναι τό­σο α­πό­λυ­το ό­σο αυ­τό.

Και υ­πάρ­χουν τό­σοι πολ­λοί α­πό ε­μάς που έ­λα­βαν το μή­νυ­μα με εν­θου­σια­σμό, με πά­θος, γνω­ρί­ζον­τα­ς ό­τι εί­ναι πράγ­μα­τι η α­πάν­τη­ση στην λα­χτά­ρα, την πεί­να, το με­γα­λεί­ο που υ­πάρ­χει μέ­σα μας· αλ­λά ό­μω­ς η ζω­ή εί­ναι τό­σο σύν­θε­τη, έ­χου­με τό­σα πράγ­μα­τα να κά­νου­με! Και σ’ ό­λη τού­τη την πο­λυ­πλο­κό­τη­τα και το κα­θη­με­ρι­νό «γί­γνε­σθαι», τα λό­για που α­κού­σα­με, πα­ρα­με­ρί­ζον­ται- για μια άλ­λη μέ­ρα, για μια άλ­λη φο­ρά, ό­ταν θα εί­μαι αρ­κε­τά με­γά­λος για να έ­χω ο­ποι­εσ­δή­πο­τε α­νη­συ­χί­ες...».




Anthony Bloom
(Metropolitan of Sourozh (1914- 2003)



8/10/15

Ταξιδεύοντας...

           



 Σαν βγεις στο δρόμο για τη συνάντηση Εκείνου,
 αν συνήθεια απλά να τριγυρνάς σε οδηγεί,
 η συνάντηση αυτή ποτέ δε θα γενεί,
 γιατί βήμα σημειωτόν θα ακολουθείς και
 κύκλους από τον εαυτό σου γύρω θα δημιουργείς.

Αν όμως διάθεση έχεις να μάθεις την ταπείνωση,
ο δρόμος πόθος και νόημα ζωής θε να φανεί.
Κι αυτό που διέκρινες στο βάθος του ορίζοντα και
νόμιζες βαρκούλα, καράβι ολάκερο η Εκκλησία σε περιμένει και
την ψυχή σου θα νιώθεις πια μικρούλα
το μεγαλείο του Θεού, όταν θωρεί συγκλονισμένη.

Καπετάνιος ο Ίδιος, χθες, σήμερα, αύριο, για πάντα,
που, κι αν λαίλαψ ανέμου μεγάλη γίνει και
κύματα ζητούν το πλοίο να βουλιάξουν, όταν βοήθεια κραυγάσει
η καρδιά μόνη να μη μείνει, Αυτός τον άνεμο θα επιτιμήσει και
τη θάλασσα θα κάνει να σιωπήσει,
υπάκουα σ’ Αυτόν της φύσης τα στοιχεία,
υπάκουος και εσύ στον Κύριο των πάντων.

Όμως κι αν σε στεριές περπάτησες κι ύστερα σε θάλασσες ανοίχτηκες,
πρέπει καλά να εννοήσεις ως τέλος και αρχή του ταξιδιού
των ουρανών τον τόπο, όπου θα κατοικείς αιώνια
είτε με Τελώνες ταπεινούς και Λάζαρους φτωχούς
είτε με Φαρισαίους υποκριτές και άφρονες ψυχές.

Την ρότα και το λιμάνι της ψυχής εσύ θα αποφασίσεις.


                                                                  Δέσποινα Ζαμάνη – Κόλλια