29/10/09

Γέρων Αβέρκιος Καρεώτης (1872-1943).

Μνήμη Γέροντος Άβερκίου, όπου βρίσκουμε σκόρπιες αναφο­ρές γύρω από το πρόσωπο του, που μαζί με άλλες μαρτυρίες, θα μας βοηθήσουν να σκιαγραφήσουμε το πρόσωπο του και την μαρτυρία του στην τότε αγιορείτικη ζωή, αλλά και την νεώτερη ιστορία της Ελλάδος.

«Ό υποφαινόμενος τυγχάνω γέννημα καί θρέμμα του χωρίου Βουνού της Τριπόλεως, ο υπό το κατά κόσμον όνομα Αθανάσιος Δ. Σιερέτης». Ο γέροντας τελείωσε την εκκλησιαστική σχολή της Τριπόλεως, της οποίας τότε σχολάρχης ήταν ο μετέπειτα αρχιεπίσκοπος Αθηνών Θεόκλητος, με τον οποίο αργότερα συνεργάσθηκαν στο Μακεδονικό θέμα. Ή νεανική του επιθυμία ήταν να ακολουθήσει στη μοναχική ζωή τον αδελφό του, που ήταν ήδη μοναχός στο Άγιον Όρος, τον π. Κοσμά. Οι γονείς του όμως ήταν ανένδοτοι καί γι' αυτό επινόησε ότι επιθυμεί να συνεχίσει τίς σπουδές του στη Σχολή της Χάλκης. Ετσι, απέσπασε την ευχή των γονέων του καί αναχώρησε. Αντί για τη Χάλκη, τον δέχθηκε ό Άθωνας καί τον γαλούχησε με ύδωρ σοφίας καί ανδρείας.

«Ήλθον εις το Άγιον Όρος το έτος 1890, εύρον ενταύθα έως 8.000 μοναχούς. Εξ αυτών 3.500 ήσαν Έλληνες, 3.500 Ρώσοι καί 1.000 Ρουμάνοι, Βούλγαροι καί Σέρβοι». Σέ άλλο σημείο γράφει πάλι: «Αφιχθείς δ' εν Άγίω Όρει το 1890 καί διατελέσας το πρώτον υποτα­κτικός του αυταδέλφου μου Κοσμά μοναχού, καθισματάρη Ξηροποταμηνού εν τω Κελλίω "Εισόδια" παρέμεινα παρ' αυτώ εν έτος, μετά την πάροδον του οποίου αφού ούτος ασθενήσας απεδήμησε προς Κύριον...».

Ό δόκιμος Αθανάσιος είχε ρωτήσει τον αδελφό του, τί να κάνει στη συνέχεια αυτός. Τον συμβούλεψε να πάει να υποταχθεί στον τότε ακμάζοντα ιερομόναχον Κοσμά Σώτροπα εκ Χίου, Γέροντα του Ίβηριτικού Κελλίου «Άγιος Γεώργιος» το επικαλούμενο των «Αβερκαίων». Πράγματι, ο δόκιμος Αθανάσιος ακολούθησε την εντολή του αδελφού καί μετά την οσιακή κοίμηση του, υποτάχθηκε στο εν λόγω Κελλίον, το όποιο είχε μεγάλη ιστορική παράδοση, με πατέρες που είχαν διαπρέψει στη μοναχική ζωή. Το Ί. Κελλίον του Αγίου Γεωργίου, φέρεται κατά παράδοση σύγχρονο με την ιερά μονή Ιβήρων καί στο υπόγειο αυτού υπήρχε παρεκκλήσιο αρχαίο.

Στό Κελλίον αυτό διέπρεψαν πολλοί καί διάφοροι πατέρες. Κατά τον καιρό της Ελληνικής Επαναστάσεως του 1821, κατείχε αυτό ό ενάρετος μοναχός Συμεών, ό όποιος ήταν Γέροντας του π. Άβερκίου του πρώτου, εκ του οποίου έλαβε καί την επωνυμία. Ό Γέρων Συμεών έφθασε την ηλικία των 107 ετών, εκ των οποίων τα επτά τελευταία διήλθε αόμματος. Είχε τη συνήθεια ο αείμνηστος να ψαρεύει καί να διανέμει τα αγρευόμενα ψάρια σε διαφόρους μοναχούς καί πτωχούς λαϊκούς δωρεάν. Ακόμη είχε άλλη συνήθεια όπως, με τα περισσεύματα των εσόδων του κελλίου, να νυμφεύει πτωχά καί ορφανά κορίτσια. Στό σκοπό του αυτό συνέδραμαν καί πολλοί άλλοι χρι­στιανοί, δίνοντας σ' αυτόν νομίσματα. Πολλές φορές, μόνος του μετέ­βαινε σε διάφορα χωριά της Χαλκιδικής καί με επιτήδειο τρόπο καί μυστικό τα επροίκιζε. Στούς διαδόχους του, πνευματικό π. Κοσμά καί Γέροντα Άβέρκιο, άφησε ως κληρονομιά πέντε μόνο γρόσια καί την ευχή του, η οποία ευχή εδόξασε τον αείμνηστο Αβέρκιο. Αποδημώ­ντας εδήλωσε στους υποτακτικούς του, ότι ουδέποτε παρέλειψε τα πνευματικά του, δηλαδή ακολουθία καί κανόνα.

Ακολούθως καί ό Γέρων Άβέρκιος, ο διάδοχος του π. Συμεών, εμιμήθη τον Γέροντα του καί τα διέθετε όλα προς τον ίδιο σκοπό. Ό Γ. Άβέρκιος εκατήγετο από το Τσοτύλι της Μακεδονίας. Διακρίθηκε στην ιατρική τέχνη, την οποία επεμελείτο με άκρα φιλαδελφία καί ανάργυρα. Ό Γ. Άβέρκιος απεβίωσε εις ηλικίαν σχεδόν 80 ετών. Ό πνευματικός παπα-Κοσμάς, ως διάδοχος υπεδέχθη καί έκρινε τον δόκιμο Αθανά­σιο, δίνοντας το όνομα του προαπελθόντος Άβερκίου του Ιατρού, εις μνημόσυνον αυτού.


Μετά την κοίμηση του παπα-Κοσμά, διάδοχος έγινε ο π. Νεόφυ­τος Τσουλόπουλος εκ Πελοποννήσου, μετά του π. Άβερκίου και του π. Γεωργίου. Κατά την πρώτη δεκαετία του 20ου αιώνα δια λόγους «υψηλούς» άφησαν το Ιβηρίτικον Κελλίον του Αγίου Γεωργίου. «Ολίγον προ του Βαλκανικού πολέμου του 1912, οπότε είχεν αναφθεί το πυρ καθ' όλην την Μακεδονίαν, οι εδώ Ρώσσοι μοναχοί δι' αφθόνου χρυσού ηγόραζον πάν ό,τι αγιορειτικόν ήτον δυνατόν να πωληθή προς αυτούς. Τότε απεπειράθησαν με αντίτιμον 5.000 λιρών να αγοράσωσι το εν Καρυαίς Κελλίον Άγιοι Αρχάγγελοι...». Ήθελαν να έχουν οίκημα στο κέντρο των Καρυών για τη διευκόλυνση των σκοπών τους.

Το ελληνικό όμως προξενείο στη Θεσσαλονίκη, ειδο­ποιήθηκε έγκαιρα καί με συναίνεση του σέρβικου, εφ' όσον δεν υπήρχε Σέρβος αγοραστής, παρουσίασε Έλληνα αγοραστή. «...Τότε ο υποφαινόμενος έπεισα τον αείμνηστον Γέροντα Νεόφυτον ιερομόναχον καί το ηγοράσαμεν, πωλήσαντες το ημέτερον ονομαστόν κελ­λίον των Αβερκαίων, το Ιβηρίτικον Άγιος Γεώργιος, όπερ ήτο ησυχαστήριον εις τον κτήτορα της Μονής των Ιβήρων, Άγιον Γεώργιον». Έτσι με την υποστήριξη των Σέρβων προϊσταμένων της μονής Χιλανδαρίου, έναντι των Βουλγάρων, που χρηματίζονταν από τους Ρώσσους, καθώς καί με τη μεσολάβηση των προξενείων της Θεσσαλο­νίκης, ελληνικού καί σέρβικου, αγόρασαν το κελλίον Άγιοι Αρχάγ­γελοι στις Καρυές, περί το έτος 1908....

ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΕΔΩ, ΣΤΟ ΑΡΧΑΓΓΕΛΩΝ ΚΕΙΜΕΝΑ


22/10/09

ΜΟΝΑΧΟΣ ΙΩΑΚΕΙΜ Ο... ΛΗΣΤΗΣ!

Ο μοναχός Ιωακείμ Αγιαννανίτης γεννήθηκε στο χωριό Καλλικράτης Σφακίων της Κρήτης στα μέσα του 19ου αιώνος. Ως λαϊκός ήταν ληστής φοβερός και αποτε­λούσε τον φόβο και τον τρόμο των Τούρκων. Βοηθούσε στα κρυφά τους χριστιανούς. Ο Τούρκος αγάς του έδινε τα πάντα μόνο να φύγει από την Κρήτη.

Με την παρουσία καί βοήθεια της Αγίας Άννας ήλθε στην αγιορείτικη σκήτη της κι εκάρη μοναχός με το όνομα Ιωακείμ. Επί πεντα­ετία έμεινε πλησίον του Κυριακού σ' ένα κελλάκι νουθετούμενος ταπεινά από τους πατέρες της σκήτης. Κατόπιν πήγε σ' ένα σπήλαιο, για να συνεχίσει τους ασκητικούς του αγώνες, υπομένοντας τον παγετό του χειμώνα καί τον καύσωνα του θέρους. Κατά την επίσκε­ψη του σε αυτόν ο Γέροντας Ιωακείμ Σπετσιέρης γράφει: «Ουδέν είδον να έχη το σπήλαιον του ειμή μίαν στάμναν με νερόν, ούτε κλίνην ούτε ρούχα ύπνου, ει μη εκείνα άτινα εφόρει, μεθ' ων καί εκοιμάτο, αν καί το πλείστον της νυκτός ηγρύπνει προσευχόμενος. Ως δε εννόησα έπαιρνεν ολίγον ύπνον καθήμενος καί ακουμβών εις τον τοίχον του σπηλαίου».

Τό σπήλαιο όπου έμενε ο μοναχός Ιωακείμ


Υπομένοντας με αξιοθαύμαστη αυταπάρνηση τίς δύσκολες καιρικές συνθήκες, την πείνα καί τη δίψα, τ' αντίθεα πάθη και τους μοχθηρούς καί ύπουλους δαίμονες εξήλθε νικητής. Φωτιά δεν άναψε ποτέ, καινούργια καί καθαρά ρούχα δεν φόρεσε, ανάπαυση δεν έδωσε στο σαρκίο του. Έμεινε να μετρά τα κομποσχοίνια του με πετραδάκια πού έριχνε από τον ένα κουβά στον άλλο. Είχε επίσης καλή συνήθεια να περιδιαβαίνει τα δύσκολα εκείνα μονοπάτια, καθαρίζο­ντας τα, για να διευκολύνει λίγο τους οδοιπόρους. Στά σταυροδρό­μια τοποθετούσε σταυρούς, για να μη χάνουν οι προσκυνητές τον δρόμο.


Αν καί αγράμματος είχε αποστηθίσει πολλά τροπάρια καί τα έλεγε με πολλή κατάνυξη. Τον λόγο του οσίου Ιωάννου της Κλίμακος «μοναχός αληθής εστίν βία φύσεως διηνεκής καί φυλακή αισθήσεων ανελλιπής» τον είχε κάνει πράξη. Αδιάκοπη νηστεία, συνεχής αγρυ­πνία, ατελεύτητη εγκράτεια, απαράμιλλη ακτημοσύνη, καταπληκτική σκληραγωγία καί ανελέητη βία. Στούς ελάχιστους επισκέπτες του πρόσφερε λίγο μπαγιάτικο παξιμάδι καί νερό καί τους παρακαλούσε να γευθούν, ώστε καί χορτασμένοι να ήταν δεν μπορούσαν ν' αρνη­θούν την ευλογία της φιλοξενίας. Είχε μόνιμη καί δυνατή τη συναί­σθηση της αμαρτωλότητός του. Συνεχή την ευχαριστία στον Θεό, την Θεοπρομήτορα για τη μεταστροφή του καί την ειλικρινή του μετά­νοια.

Λίγο πρίν τα τέλη του επέστρεψε στο κελλάκι που βρισκόταν στην Σκήτη, συμμετέχοντας στίς ιερές ακολουθίες καί μεταλαμβάνοντας στις θείες λειτουργίες με άκρα συντριβή καρδίας. Ο Θεός τού δώρισε διόραση, διάκριση, προόραση. Η προσευχή του θαυματουργούσε. Οι Ρώσοι τον είχαν ιδιαίτερη ευλάβεια. Όταν πέρασαν από την Καλύβη του τρεις Ρώσοι, έδωσε στον πρώτο τρία κουκιά, στον δεύτερο λίγο θυμίαμα καί στον τρίτο ένα λουλούδι. Όταν τον ρώτησαν οι πατέ­ρες, γιατί τους έδωσε αυτά, τους απάντησε: Ο πρώτος θα γίνει καλόγερος, του δεύτερου θα πεθάνει ο πατέρας καί ο τρίτος θα παντρευ­τεί. Έτσι κι έγινε.

Προείδε το τέλος του. Αρρώστησε ελαφρά από γεράματα. Όλοι οι πατέρες τον σέβονταν καί ήθελαν όσο μπορούσαν να τον περιποιηθούν. Εκείνος έπινε μόνο νεράκι. Παρά τη σωματική εξασθένιση οι δυνάμεις της ψυχής του ήταν ακμαίες, ο νους του διαυ­γής και η προσευχή του αδιάπτωτη. Ο ήλιος έδυε. Οι πατέρες έψαλ­λαν τον εσπερινό της εορτής της Ζωοδόχου Πηγής. Ό Γέροντας Ιωα­κείμ φώναξε δυνατά «Παναγία μου, Παναγία μου» και τελείωσε τον πολύαθλο βίο του. Μετά την οσιακή κοίμησή του αναφέρονται πολ­λές θαυματουργίες του σε διάφορους Ρώσους ασθενείς. Ανεπαύθη εν Κυρίω το 1889.

Μοναχός Μωυσής αγιορείτης

15/10/09

ΓΙΑ ΝΑ ΜΗΝ ΞΕΧΝΙΟΜΑΣΤΕ (Νο 2)

Μια και πλησιάζει εθνική εορτή, ας θυμηθούμε λίγο και τα εθνικά μας θέματα...

Ενώ το βιβλίο Ιστορίας που διδάσκονται τα Ελληνόπουλα στη ΣΤ' Δημοτικού εξυμνεί τις «προοδευτικές» προσπάθειες των Οθωμανών να ενισχύσουν την εκπαίδευση των Ελλήνων κατά την Τουρκοκρατία -και ξεχνάει το κρυφό σχολειό- το αντίστοιχο εγχειρίδιο των αγαπητών γειτόνων μας διδάσκει στους Τούρκους μαθητές ότι:

Σελίδα19: «Τα νησιά του Αιγαίου βρίσκονται σήμερα υπό ελληνική κατοχή».
Σελίδα 21: «Η Ελλάδα δεν έχει τη δύναμη να διατηρήσει στο Αιγαίο την ειρήνη». (!!!)
-Σελίδα 65: «Η ειρήνη στη Μέση Ανατολή και η ασφάλεια στην Ασία
είναι δυνατόν να διατηρηθεί με την επιστροφή αυτών των νησιών στην Τουρκία».

Σελίδα 110: «Η Τουρκία καθόρισε τα χωρικά της ύδατα στα 6 μίλια το 1930. Έτσι η Χίος, η Μυτιλήνη και η Σάμος βρίσκονται μέσα στα χωρικά ύδατα της Τουρκίας.


Το δικαίωμα κυριαρχίας μιας χώρας στα δικά της χωρικά ύδατα της επιτρέπει να ασκεί τα ίδια δικαιώματα στα νησιά που βρίσκονται σε αυτά τα ύδατα».

Αυτά και άλλα πολλά αλιεύει κάποιος από την πρώτη κιόλας ανάγνωση του βιβλίου Ιστορίας (έκδοση 1996) το οποίο διδάσκεται σήμερα συστηματικά στις μεγαλύτερες τάξεις του τουρκικού σχολείου οκταετούς υποχρεωτικής φοίτησης.

Το συγκεκριμένο σύγγραμμα που τιτλοφορείται τα «Τα δίκαια της Τουρκίας στο Αιγαίο» (EgeDenizinde TurkHaklari) και κυκλοφόρησε για πρώτη φορά στη γείτονα το 1955 με την υπογραφή του Τούρκου καθηγητή Ιστορίας Μεχμέτ Σακά. Βάση των αυθαίρετων ιστορικών θεωριών τις οποίες σήμερα διδάσκονται στις ιστορικές ακαδημίες και στις στρατιωτικές σχολές της Τουρκίας, όλοι οι πολιτισμοί του Αιγαίου-μεταξύ αυτών και ο ελληνικός- ήταν τουρκικής προέλευσης!

Φτάνουν στον παραλογισμό να θεωρούν Μινωίτες, Μυκηναίους, Ίωνες, Τρώες και Πελασγούς προτουρκικές φυλές που κατοικούσαν στο Αιγαίο. Σύμφωνα με αυτές τις απίστευτες θεωρίες, οι Έλληνες δεν ήταν παρά ένα μικρό παρακλάδι του «μεγάλου τουρκικού λαού»,του «μοναδικού που είχε τη δύναμη να δημιουργεί μεγάλα κράτη και πολιτισμούς»!

Ακόμη πιο προχωρημένη είναι η εργασία του Σελαχατίν Σαλιζίκ (Turk Yunani liskilerive filikieteria) όπου περιλαμβάνονται αλλόκοτοι ισχυρισμοί όπως ότι ο ελληνικός πολιτισμός ήρθε από την Ασία και
δεν είχε κανένα πρωτότυπο στοιχείο, ότι οι Τούρκοι ήρθαν στο Αιγαίο το...2480 π.Χ. και ότι ο Δημόκριτος, Ηρόδοτος, Ιπποκράτης, Πυθαγόρας και Όμηρος ήταν όλοι τους τουρκικής καταγωγής.

Η εργασία του εγκρίθηκε απ' το τουρκικό υπουργείο Παιδείας και διδάσκεται στα τουρκικά σχολεία...


Νίκος Χειλαδάκης, εφημερίδα ΤΟ ΘΕΜΑ .

12/10/09

ΚΛΕΒΩ ΛΙΓΟ ΧΡΟΝΟ... (Σκεψεις 2)

Κλέβω λίγο χρόνο από τους φακέλους των ασθενών μας να κάνω ένα διάλειμμα πέντε λεπτών. Πρόσφατα μια φίλη με συμβούλευσε να κάνω μικρά διαλείμματα ενώ εργάζομαι. Για προσευχή, όχι για χάσιμο χρόνου. Ο χρόνος είναι πολύτιμος, συμφωνήσαμε.

Στο γραφείο μου τέσσερα μέλη μιας οικογένειας εξιστορούν το δράμα τους: Η μικρή Μαριλένα, 2 ετών, με όγκο στον εγκέφαλο. Κύριε, Κύριε, εσύ γνωρίζεις... Μέσα στον πρωινό άθλο της οδήγησης για να φτάσω στη δουλειά μου, έρχεται στο νου η φωνή του πνευματικού: Κι αν ανθρωπίνως τίποτα δεν μπορεί να γίνει, ας ελπίσουμε στον Θεό!

Μέσα στο κομφούζιο των αυτοκινήτων μια γυναίκα σταυροκοπιέται μπροστά στην εικόνα της Μαχαιριώτισσας, στην Πλατεία Ελευθερίας. Για ποιάν πονεμένη ψυχή να προσευχήθηκε άραγε; Θαυμάζω την ύπαρξη αυτής της εικόνας στο κέντρο της πρωτεύουσας. Εκπέμπει μια δύναμη από το υπερπέραν! Κάποιοι ίσως να την προσπερνούν μέσα στη ρουτίνα της καθημερινότητας, χωρίς να δίνουν καμία σημασία. Όμως η Παναγία σκέπει!

Χθες επισκεφτήκαμε την ξαδέλφη που γέννησε δίδυμα. Τι θαύμα κι αυτό, Χριστέ μου!

Γκρίνιαξα που ίσως σήμερα στο «Δούλοι Κύριον» δε θα μπορέσω να ψάλλω λόγω πονόλαιμου. Ε, κι η ψυχή δίπλα μου που εδώ και χρόνια δεν μπορεί να ψάλλει; Γκρινιάζουμε πως κάτι μας έτυχε, πως κάτι δεν πήγε όπως το προγραμματίζαμε, πως κάτι προέκυψε, πως θα θέλαμε κάτι άλλο. Ναι, να θέλουμε, δεν λέω. Να θέλουμε το έλεος του Θεού μέσα στη δυναμική που μας προσφέρει η Εκκλησία.

Αχ και να θυμόμουν διαρκώς πως όλα γίνονται μέσα στην οικονομία του Κυρίου μας...


Σκέβη, Λευκωσία



ΣΤΗ ΣΚΙΑ ΤΟΥ ΑΘΩΝΑ...


Η θάλασσα έβγαλε απ’ τα σπλάχνα της τον ήλιο χωρίς να σαλέψει κι αυτός έστεψε με τις αχτίδες του τα γαλανά νερά κι όλη την πλάση. Mιά σταγόνα ιδρώτας κύλισε απ’ τό μέτωπο και πότισε τού μοναστηριού τα κήπια. Και εγένετο φως και ημέρα! Όλα τριγύρω ντύθηκαν χρώματα και χαρά, γέμισαν χρηστότητα. Τα ηλιοτρόπια στράφηκαν κι αυτά προς τον ήλιο, δεν θα μπορούσαν να μείνουν ασυγκίνητα από το θέαμα. Ακίνητος φάνηκε να μένει από όλο αυτό το πανηγύρι το βουνό, ο Άθωνας. Ακίνητος δέχτηκε τα παιχνίδια του ήλιου. Θαρρείς, ότι τα είχε ζήσει και τα είχε χαρεί όλα σ’ αυτή τη ζωή. Εκατομμύρια ανατολές, χιλιάδες ανθρώπους να πενθούν μα και να χαίρονται, να υπομένουν και να απελπίζονται.

Ο παπά-Βαρθολομαίος από μικρό παιδί στο περιβόλι της Παναγίας, κηπουρός στους κήπους της, θύτης στη θυσία του Γιου της. Σαν βλέπει επισκέπτη στο γηροκομείο το πρόσωπό του λάμπει, αφήνει για λίγο το βιβλίο στα πόδια. Αρχίζει ιστορίες με των προγόνων του τα κατορθώματα, τα δικά του μεγαλεία. Ξάφνου το πρόσωπό του σκοτεινιάζει. Τα γαλανά του μάτια κρύβονται κάτω από τα μεγάλα εκφραστικά του φρύδια. Τον διακατέχει απορία. Και τώρα; Αναρωτιέται δείχνοντας το αποκαμωμένο γέρικό του σώμα. Το πρόσωπο γέμισε παράπονο και θλίψη. Σε λίγο τα χέρια στηρίζονται στην καρέκλα, τα γαλανά μάτια κοιτάζουν τον ουρανό κι ύστερα διαπερνούν τα δικά μου και με γενναία φωνή αποκρίνεται: έτσι μας θέλει ο Θεός. Κι όσο γενναία κι αν ήταν η απάντηση, ωστόσο αδύνατη να δώσει λύσεις να ανακουφίσει τον πόνο. (Έστιν δε πίστις ελπιζομένων υπόστασις, πραγμάτων έλεγχος ου βλεπομένων) Τα εκφραστικά μάτια κούρνιασαν κάτω από τα μεγάλα φρύδια, ταξίδεψαν πάλι στις σελίδες του βιβλίου. Αυτό σήμανε και το τέλος του διαλόγου. Αύριο πάλι η ίδια ιστορία…

Όταν ήρθε η σιδερένια ξυλόσομπα στο Άγιον Όρος οι μοναχοί την ονομάτισαν, όπως κάποτε ο Αδάμ τα κτήνη, μασίνα. Πηγαίνοντας για ξύλα ανάμεσα στα κούτσουρα το θαύμα της ζωής. Έξι ανήμπορα ζευγάρια μάτια, μπόρεσαν να πουν, όσα προσπάθησαν όλοι οι σοφοί της γης μαζί. Σε λίγο γέμισε την ατμόσφαιρα η μυρωδιά του καμένου ξύλου, σήκωσε και το ψιλόβροχο τα αρώματα της γης.

Ο ήλιος έγνω την δύσιν του, ήρθε το σκοτάδι και έγινε νύκτα. Το δάσος άρχισε να ησυχάζει. Τα τιτιβίσματα των πουλιών σώπασαν. Τα κτήνη ξεθάρεψαν στη σιγαλιά και άρχισαν ξεφωνητά. Τα αγριογούρουνα βρήκαν ευκαιρία να σκάψουν τα καλντερίμια για ρίζες και βολβούς. Τέλος έμειναν να τα λένε το τριζόνι με τον τζίτζικα. Και μέσα στο έρεβος τα σήμαντρα, οι καμπάνες και τα τάλαντα δονούν τον τόπο. Οι πολυέλαιοι, τα εισοδικά, τα μανουάλια και τα γεντέκια φωτοβολούν τα άγρυπνα βλέμματα των Αγίων. Παράδοξα ποιεί θείω έρωτι κινούμενος ο άνθρωπος…

Ατενίζοντας τον Χριστό του Πανσέληνου και του Θεοφάνη ταξίδι στον χρόνο. Ο Χριστός βασιλιάς, ο Χριστός ραγιάς, φτωχός μα και πλούσιος, ξένος, αν και μας παραφυλάει στη γωνία και θα μας την βγει στη στροφή, πονεμένος αλλά και Αναστάς… τα πάντα εν πάσι.


Γιώργος Ντ. 10/09


8/10/09

ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΚΠΟΜΠΗ ΠΟΥ ΣΤΑΜΑΤΗΣΕ....

Επειδή πολλοί μας ρωτάτε με e mail, απαντάμε: Η εκπομπή μας στον σταθμό της Εκκλησίας σταμάτησε λόγω του νέου προγράμματος, μαζί με όλες τις εκπομπές των εθελοντών παραγωγών, πλην του π. Ανανία (που οι ώρες μειώθηκαν από 3 σε 1) και του επισκόπου Σισανίου κ. Παύλου.


Ευχαριστούμε τον π. Αναστάσιο Βλαβιανό, τον προηγούμενο διευθυντή του Σταθμού για την εμπιστοσύνη που μας είχε δείξει και βέβαια όλους όσους μας άκουγαν, αφού γνωρίζουμε πως η εκπομπή ΑΡΧΑΓΓΕΛΩΝ ΤΟΠΟΣ, είχε αρκετή ακροαματικότητα. Δεν ξέρουμε το πνεύμα της καινούργιας διεύθυνσης, πάντως βλέπουμε πως στο νέο πρόγραμμα υπάρχουν αρκετοί αξιόλογοι ομιλητές-παραγωγοί. Βέβαια, εμείς θα θέλαμε να ακούμε την φωνή των ενοριών και των νέων ανθρώπων που ζουν στην Εκκλησία και να μην έχει το ραδιόφωνο ακαδημαϊκή κατεύθυνση.

Με την ευκαιρία ευχαριστούμε την/τον/τους αγνώστους μας φίλους τού "ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΑ ΝΟΗΜΑΤΑ" για το ανέβασμα εκπομπών μας στην ιστοσελἰδα τους. Μελλοντικά θα ανεβάσουμε και εμείς τις εκπομπές μας στο διαδίκτυο...



5/10/09

ΣΚΕΨΕΙΣ...

Όχι, δεν θα γράψουμε ένα σχόλιο για τις εκλογές. Όχι, δεν θα πανηγυρίσουμε, ούτε θα κλάψουμε για κανένα κόμμα. Θα ευχηθούμε "υπέρ του ευσεβούς ημών έθνους και πάσης αρχής και εξουσίας εν αυτώ". Έτσι κι αλλιώς η Ελλάδα είναι που μας ενδιαφέρει κι όχι κάποια συγκεκριμένη παράταξη. Σε εποχές βαθύτατης πολιτικης, κοινωνικής και ηθικής παρακμής, ευχόμαστε να φωτίζει ο Θεός κυβέρνηση κι αντιπολίτευση να κάνουν ο,τι καλύτερο για την πατρίδα μας...
. . .

Απόγευμα του Οκτωβρίου. Κάθομαι στο γραφείο μου. Κοιτάζω στο διάδρομο τους ασθενείς που έρχονται κοντά μας για να παραλάβουν τα απαραίτητα έγγραφα για να μεταβούν στο εξωτερικό για θεραπεία. Κάποιοι θα επιστρέψουν καλύτερα και κάποιοι χειρότερα. Κάποιοι καλύτεροι και κάποιοι χειρότεροι. Κάποιοι πιο κοντά στο Θεό και κάποιοι πιο μακριά. Τι σταυρό σηκώνουν. Παιδιά με λευχαιμία, καρκίνοι, εγχειρήσεις. Όταν τα σκέφτομαι, λέω ότι εγώ δε θα άντεχα τέτοια δυσκολία. Μετά στοχάζομαι ότι όλα τα βλέπει ο σπλαγχνικός Πατέρας! Πολλοί απ΄ αυτούς αγίασαν μέσα απ΄αυτές τις δυσκολίες. Χριστέ μου, ελέησε τον κόσμο σου.


Έξω από το παράθυρο του γραφείου μου ορθώνονται πολυκατοικίες άσπρες, άψυχες, σχεδόν στοιχειωμένες. Σίγουρα κάποιοι ζουν εκεί μέσα, κάποιοι δουλεύουν, κάποιοι γελούν ή φωνάζουν. Πιο κάτω δέντρα πράσινα, ψηλά. Και στο βάθος σύννεφα σε ένα φόντο γαλάζιο.

Κάπου μακριά σ' ένα μοναστήρι κάποιες ψυχές ψάλλουν το «Κύριε εκέκραξα προς Σε, εισάκουσον μου». Προσπαθώ να θυμηθώ τι ήχος είναι αυτή τη βδομάδα. Τρίτος, νομίζω...


Η συνάδελφος στο διπλανό γραφείο προσπαθεί να δώσει τις τελευταίες οδηγίες στους ασθενείς που φεύγουν. Ο κόσμος υποφέρει. Δεν θα΄πρεπε να΄ χα αδιάκοπη ευχαριστία και προσευχή;

Όταν σε λίγες ώρες εμείς θα ξεκουραζόμαστε στα σπίτια μας, κάποιοι θα προσπαθούν να ετοιμάσουν τα απαραίτητα για το ταξίδι θεραπείας. Άνθρωποι απελπισμένοι, άνθρωποι ελπιδοφόροι. Σιγοψιθυρίζω «ασθενεί το σώμα, ασθενεί μου και η ψυχή, προς σε καταφεύγω την Κεχαριτωμένη, ελπίς απηλπισμένων...». Και για την ψυχή μας πόσο φροντίζουμε; Πόσο εις βάθος κατανοώ αυτή την ερώτηση που θέτω; Κι αμέσως σκέφτομαι πόσο άστοχη γίνομαι όταν θυμώνω.


Δίπλα οι συνάδελφοι. Άνθρωποι διαφορετικοί που καλούμαστε να συνυπάρξουμε τις μισές ώρες της ζωής μας, αλλά όλοι με τη γνήσια διάθεση να προσφέρουν κάτι παραπάνω από το τυπικό του δημοσίου υπαλλήλου. Αυτό τελικά μας ενώνει, γιατί όπως συμφωνήσαμε κάποιες το πρωί, «η καθεμιά έχει τα καλά και τα κακά της».

Χτυπά το τηλέφωνο. Ο συμπονετικός προϊστάμενος. Να πάω πάνω με το φάκελο ενός βρέφους, ημερομηνία γέννησης 16/06/2008. Η μητέρα θέλει να πάνε στο εξωτερικό, αν και οι γιατροί υποστηρίζουν ότι δεν υπάρχει πλέον άλλη θεραπεία. Κύριος οίδε!


Κάπου στο «Φως ιλαρόν» πρέπει να΄ναι τώρα ο εσπερινός...Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησε μας.


Σκέβη 10/09